History nerd: het mysterie van the princes in the Tower

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik de levens van sterke historische personen of bepaalde gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op en vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Tot nu toe besprak ik meestal sterke vrouwen die me op een of andere manier inspireerden en een opvallend parcours hebben afgelegd. Daarvoor is er nog inspiratie genoeg, maar vandaag wou ik het eens over iets anders hebben. Over misschien wel het grootste mysterie uit de (Britse) geschiedenis. Wat is er gebeurd met Edward en Richard Of York die werden opgesloten in The Tower of London en nadien van de aardbol verdwenen?

Een tijdschets

In de 15de eeuw zijn de Rozenoorlogen in volle gang. Het huis van Lancaster (de regerende koningslijn) en het huis van York (die beweren een sterkere claim te hebben) winnen en verliezen om de beurt de meest bloederige veldslagen. Omstreeks 1472 zit Edward IV Of York veilig op de troon. Het huis van Lancaster is verslagen en zijn grootste bedreiging Henry Tudor heeft zich teruggetrokken in Frankrijk.

Edward is getrouwd met Elizabeth Woodville, een huwelijk gecontesteerd door velen omdat zij niet van hoge komaf was en ze meteen haar hele familie uithuwelijkte aan hoge nobelen om zo het hof te domineren. Samen krijgen ze tien kinderen, van wie er zeven hun vader overleven. Twee jongens: Edward en Richard, de rest zijn meisjes.

De dood van een koning

In 1483 sterft Edward IV een natuurlijke dood (al kan vergif niet uitgesloten worden). Zijn oudste zoon, Edward, is op dat moment slechts 13 jaar oud. Tegen de verwachtingen in duidt de koning niet zijn vrouw, maar zijn jongere broer Richard aan als voogd van de nieuwe koning. Er begint een bittere strijd om de macht waarin de Woodvilles lijnrecht tegenover Richard komen te staan.

Het begint met Elizabeth Woodville die zich samen met al haar dochters en de tweede zoon Richard terugtrekt in Westminster Abbey. Ondertussen heeft Richard de oudste zoon Edward onderschept en zijn nonkel Anthony Woodville en halfbroer Richard Grey (die beiden hadden ingestaan voor de opvoeding van de jongen) worden daarop zonder proces geexecuteerd.

Richard zet Edward in The Tower in afwachting van zijn kroning (wat de gewoonte was), maar de kroning wordt steeds uitgesteld. Uiteindelijk stemt Elizabeth Woodville toe dat ook haar jongste zoon zijn broer gezelschap houdt in The Tower. Maar een tijdje later grijpt Richard zelf de troon als Richard III.

De verdwijning

Vlak na de kroning worden de prinsen nog gezien wanneer ze aan het spelen zijn op het binnenplein van The Tower. Tijdens de zomer doen de Woodvilles een finale poging om hen te bevrijden, maar deze mislukt. De prinsen zijn ondertussen overgeplaatst naar het hart van The Tower. Ze worden nooit meer terug gezien. Wie vandaag The Tower Of London bezoekt kan hun verhaal terugvinden in The Bloody Tower, de naam van het gedeelte waar de prinsen hebben vastgezeten.

Algemeen wordt aangenomen dat de prinsen ergens aan het eind van de zomer van 1483 zijn vermoord/gestorven. In de 17de eeuw worden in The Tower twee kinderlijkjes gevonden onder een trap, niet zo heel ver van The Bloody Tower. Ook in het graf van Edward IV en Elizabeth Woodville worden 4 kisten gevonden van overleden kinderen. Mary en George stierven tijdens hun kinderjaren, maar wie zijn de andere twee? Tot op de dag van vandaag kan er geen DNA-test worden uitgevoerd zonder toestemming van koningin Elizabeth II.

Maar er is ook de piste dat de jongens zijn kunnen ontsnappen. Henry Tudor zal uiteindelijk Richard III verslaan en door te trouwen met Elizabeth of York (Edward IV’s oudste dochter) maakt hij een eind aan de Rozenoorlogen. Tijdens zijn regering zal er twee keer een man opstaan die beweert Richard Of York, de jongste van de twee kinderen te zijn.

Lambert Simnel en Perkin Warbeck nemen allebei de identiteit van Richard aan, maar worden beiden verslagen door Henry VII. De kans is mijns inzien klein dat een van hen beiden effectief Richard was. De reden dat ze kozen voor de identiteit van Richard en niet van de oudere Edward is dat er van Edward als toekomstige koning al veel meer portretten bestonden waardoor mensen wisten hoe hij er min of meer uitzag, terwijl Richard niet vaak een publiek optreden had gemaakt.

Margaret Of york, een zus van Edward herkent wel effectief Warbeck als Richard. Maar Margaret was uiteraard sterk gekant tegen de Tudors en eigenlijk kende zij de kinderen helemaal niet (want ze zat heel de tijd in Burgundy), tenzij we ervan uit gaan dat Richard naar haar is gestuurd na een ontsnapping uit The Tower.

De verdachten

Algemeen wordt aangenomen dat Richard III verantwoordelijk is voor de dood van de jongens. Al kan hij het zelf niet hebben gedaan aangezien hij toen in het noorden van Engeland zat. Maar de jongens waren in de handen van zijn handlangers en hij had absoluut het makkelijkste toegang tot hen. Zijn regering was nog steeds onstabiel, ook al had hij de jongens en alle andere kinderen van Edward IV officieel als bastaarden laten verklaren zodat ze eigenlijk geen claim meer hadden.

Dat laatste is het grootste tegenargument waarom Richard niet de dader zou zijn. Waarom de jongens vermoorden als hij ze al buitenspel had gezet? Maar de geschiedenis leerde toen al dat er gemakkelijk een opstand kon uitbreken in naam van een troonpretendent. Zo was het huis van York tenslotte zelf op de troon gekomen.

Een andere kandidaat moordenaar die vaak wordt genoemd is the duke of Buckingham, die zelf een claim op de troon had en een handlanger was van Richard III. Maar Buckingham zou later in opstand komen tegen Richard en gaan samenwerken met The Tudors. Die rebellie mislukt en Buckingham wordt onthoofd. Het zou kunnen dat Buckingham uit eigen beweging de prinsen heeft vermoord om dan bewust in opstand te komen tegen Richard om zo zelf een gooi te doen naar de troon. Maar dan zou hij wel voorbij Richard’s mannen gemoeten hebben om toegang te krijgen tot de prinsen.

Een andere piste is dat hij ten voordele van Richard III beslist om de prinsen te doden, al dan niet met diens medeweten. Wat we zeker weten is dat hij deels verantwoordelijk was voor het verspreiden van het gerucht dat de prinsjes dood/verdwenen waren. En we weten ook dat Richard nooit Buckingham als moordenaar heeft aangeduid, ook niet op het moment dat Buckingham al veroordeeld was. Dat was de kans voor Richard om zijn naam te zuiveren en die heeft hij niet genomen. Omdat hij wist dat alle sporen naar hem leidden i.p.v. naar Buckingham?

Een laatste mogelijke uitleg is dat Henry Tudor verantwoordelijk zou zijn voor hun dood. Henry was niet in het land in 1883, in deze piste zou hij dus pas bij het bestijgen van de troon in 1486 de prinsen vermoord hebben. Hij moest op dat moment de kinderen van Edward IV immers opnieuw legitiem maken omdat hij wilde trouwen met Elizabeth of York. Dat zou betekenen dat de prinsen pas gestorven zijn drie jaar nadat ze voor het laatst gezien waren, wat mij heel straf lijkt. Kinderen blijven geen drie jaar onopgemerkt. 1486 is ook het moment dat er geruchten beginnen rondgaan dat Richard zijn neefjes vermoord zou hebben. Natuurlijk is dit Tudorpropaganda aangezien zij net Richard verslagen hebben op het slagveld. En het is op zich logisch dat die geruchten niet eerder zijn ontstaan tijdens de regering van Richard zelf, want dat zou hoogverraad geweest zijn.

De schuld van The Tudors lijkt dus wat bij de haren getrokken, maar deze piste kent de laatste jaren een heropleving dankzij de populaire auteur Philippa Gregory die in haar boeken en via de gelijknamige tv-serie The White Queen met de vinger wijst naar Margaret Beaufort, de moeder van Henry Tudor. Er is echter geen enkel historisch bewijs voor de schuld van Beaufort. Zij was een ontzettend gelovige dame en het is amper in te beelden dat zij de dood van twee jongetjes op haar geweten wilde, zeker aangezien in ’83 er nog minstens twee personen een sterkere claim hadden op de troon dan haar zoon Henry.

En wat denk ik?

De laatste jaren lijkt het wel of heel veel historische experts er alles aan willen doen om de schuld vooral niet bij Richard te leggen. Want Shakespeare zou in zijn ‘a kingdom for my horse’ versie van de gebochelde en door en door slechte Richard III overdrijven. Niet abnormaal, Shakespeare schreef met zijn koningstukken pure Tudorpropaganda.

Maar als we naar de pure feiten kijken dan geloof ik wel dat de prinsen The Tower niet levend hebben verlaten. Het lijkt me sterk dat één van de prinsen Perkin Warbeck was. Misschien zijn ze ontsnapt, maar dan denk ik dat ze de rest van hun leven in anonimiteit hebben doorgebracht;

Als we er dan vanuit gaan dat ze vermoord zijn, kom je al snel bij een van de handlangers van Richard, of heel misschien in opdracht van Buckingham. Een piste die ik een tijdje heb gevolgd. Maar we weten dat Richard heel wat mannen zomaar heeft laten executeren: William Hastings, Anthony Woodville, Richard Grey werden al gedood enkele dagen na de dood van Edward IV. Hij hield van zijn broer, maar hij haatte de Woodvilles en die jongens waren niet enkel opgevoed door de Woodvilles. Het waren Woodvilles.

Ik denk dat Richard verantwoordelijk is voor hun dood. Er is ook nog de piste dat een handlanger van Richard hen (al dan niet per ongeluk) gedood heeft zonder expliciet bevel van Richard. Maar het feit blijft dat Richard nooit gecommuniceerd heeft over de verdwijning. Als hij echt onschuldig was zou hij dat kunnen bewijzen hebben en zou hij zijn onschuld van de daken geroepen hebben, want de jongens waren populair. En het was de ideale manier om zijn eigen troonsbestijging te legitimeren.

Ik denk niet dat er ooit toestemming gaat komen van de koninklijke familie om de gevonden lijken te onderzoeken. The princes in the tower zal een middeleeuws mysterie blijven. Geen enkele tijdgenoot schreef ooit de waarheid neer. En hoewel er af en toe nog nieuwe aanwijzigingen opduiken, denk ik dat we moeten accepteren dat we het nooit gaan weten. Maar speculeren is zo leuk, toch? 🙂

Meer lezen? Sorry 🙂

Geen speciale leestips deze keer want er zijn weinig fictieboeken waarin er op een degelijke manier over the princes in the tower geschreven wordt. Gregory kan ik echt niet aanraden. Zij vertrekt vanuit een gevoel dat gebaseerd is op één feit, namelijk dat Elizabeth Woodville haar steun op een gegeven moment intrekt voor The Tudors. Volgens Gregory is dat het bewijs dat ze The Tudors niet vertrouwde.

Klopt, maar Elizabeth is wel verschillende keren van kamp verandert en heeft altijd voor haar eigen bestwil gekozen. Ze kiest op een gegeven voor Richard zodat haar dochters naar het hof mogen gaan en haar oudste dochter misschien koningin kon worden. The Tudors waren niet te vertrouwen, maar de Woodvilles evenmin. Historisch gezien kunnen we zoiets niet als bewijs beschouwen.

Heb jij ook zo’n stukje uit de geschiedenis dat jou niet meer los laat?

Advertenties

Op het nachtkastje #18

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Op een of andere manier is lezen tijdens de kerstperiode moeilijk voor mij. Net als vorig jaar had ik een leesdipje. Deze keer veroorzaakt doordat het boek over de vikingen, waar ik zo naar uit keek, tegenviel en ik daarna niet meteen zin had om in iets anders te beginnen. Niet forceren is de boodschap en dus las ik de afgelopen zeker niet elke dag. Maar ik begin er stilaan weer in te komen.
  • Toch las ik sinds de vorige update 4 boeken uit, dat komt voornamelijk omdat ik wat later deze update online zet dan normaal :). Lady Susan was het laatste en kortste boek dat ik nog van Jane Austen moest lezen en daarmee moet ik nu op zoek naar nieuwe klassieke auteurs om op te focussen.
  • Tijdens de kerstvakantie las ik toch een boek, the kingmaker’s daughter van Philippa Gregory. Ik dacht even snel een Gregory te lezen waar ik niet moest bij nadenken. Dit is ook zeker niet haar beste boek, maar dat zag ik aankomen want ook in de serie heb ik niets met Anne Neville, het hoofdpersonage in dit boek. Ik vind dat zij nogal een passieve rol heeft gehad in de geschiedenis en dat komt ook in het boek naar voren vind ik, ook al beweert de schrijfster net het tegendeel en wou ze Anne een actieve rol geven. Protip: lees geen boeken van Gregory in het Nederlands, zeker dit boek niet. Heel slechte vertaling.
  • Ik had nog meer hersenloze literatuur nodig tijdens mijn leesdipje en dus las ik ‘Duet met jou‘ van Atkins. Een verhaal over Ally en Charlotte wiens mannen tezamen op spoed belanden. En Ally was dan toch wel toevallig de eerste liefde van de man van Charlotte zekers. Zie je het drama al aankomen? Ja, dit is echt niet wat ik normaal lees, maar ik vond versplinterd van Atkins een goed boek. Jammer genoeg heb ik niet dezelfde mening over deze dramatische chicklit. Geen aanrader.
  • Tijdens leesdipjes grijp ik ook altijd naar boeken die gehyped zijn in de hoop dat het verhaal zo goed is dat het me aangrijpt. Memoirs of a geisha stond al eeuwen op het lijstje en ik heb er wel van genoten. Al vond ik niet elke verhaallijn even interessant, maar de informatie over de cultuur en de gewoontes van geisha’s in het vooroorlogse Japan vond ik wel boeiend. Niet omver geblazen, maar goed geschreven.

Gekeken

  • Vanity Fair uitgekeken en het boeide meer dan genoeg om ooit het boek te willen lezen.
  • Het tweede seizoen van the medici’s wordt uitgezonden op één. Eindelijk! Een volledig nieuwe cast want het speelt zich wat later af dan het eerste seizoen, maar ik zit er vrij snel opnieuw in.
  • Wat betreft Vlaamse tv heb ik ‘Over water’ na een aflevering afgeschreven en kijk ik voorlopig wel verder naar ‘De dag’, al weet ik niet of twee afleveringen na elkaar kijken wel werkt voor mij. To be continued.

Meegemaakt

  • Nog nooit zo blij geweest dat de routine terug in het leven is geslopen na de feesten. Dit jaar was het opnieuw absoluut niet mijn periode en ik ben echt blij dat het voorbij is allemaal.
  • De griep gehad. Dat was tien jaar geleden ofzo. Het was dus ook tien jaar geleden dat ik nog koorts heb gehad en ik was echt vergeten hoe ellendig je daar van wordt. Jezus. Veel te vroeg terug gaan werken, dat heb ik ook gedaan. Ik zet stappen, maar of ik het ooit echt ga leren? Geen idee. En ik heb ook twee dagen geen stem gehad, wat sowieso niet handig is als je meetings hebt of de telefoon gaat. Gelukkig zijn enkele collega’s zo lief geweest om in te vallen wanneer nodig.

Me afgevraagd

  • Of ik ooit nog beter zou worden. Dat is ondertussen gelukkig in orde.
  • Er is ook best veel gaande met #projecthuis en januari is nu toevallig ook echt een maand vol sociale verplichtingen. Dus momenteel mis ik wel wat tijd voor mezelf. Dat self-care goed voornemen stel ik dus best nog maar even uit. Maar februari wordt rustiger en dan zal het wel allemaal op zijn plaats vallen (hoop ik).

Uitkijken naar

  • Meer rust
  • Het WK veldrijden (Ah ja!!)
  • Een nieuw project op het werk om me volledig met mijn hart op te storten. Dat komt er wel weer aan, het laat alleen even op zich wachten.

Geblogd

Weer een mooi lijstje!

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Lichtpuntjes #11

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal van kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

De vorige lichtpuntjesupdate dateert alweer van eind september (foei Annelies!). Hoog tijd dus om nog eens een blijmakerslijstje te maken, want van het najaar ben ik alweer veel te veel zaken vergeten. Hier gaan we!

  • Zoals elk jaar genieten van een fijne herfstwandeling onder een najaarszonnetje.
45685134_1828435747209593_826215136380321792_o.jpg

We kozen niet per se voor de meest herfstige wandeling, maar toch waren de kleuren prachtig.

  • Een heel aantal verlengde weekends in november. Ik denk niet dat ik in november en december een volle week heb gewerkt (edit: jawel, de laatste week van december :D). En dat gaf me eventjes toch wel wat rust.
  • Londen, twee keer op een maand. Weer zoveel gezien. En nog zoveel te zien. Echt, die stad is geweldig. Moest Engeland niet zo duur zijn, ik zou er nog vaker naar toe gaan.
  • Den trouw, waar ik nog eens goed kon dansen en me amuseren.
  • Afgewerkte funderingen #Projecthuis
  • Een project live zetten waar je zelf enorm hard aan gewerkt hebt en heel trots op bent. Ik ben op mijn best als ik me met hart en ziel op dat ene project kan focussen richting de go live.
  • Rust nemen. Ik begin het stilaan echt te leren om naar mijn lichaam te luisteren en ik merk dat dat loont. Hoewel het de afgelopen weken weer iets moeilijker is geweest om dat vol te houden. Maar we zijn op goede weg.
  • Collega’s en vrienden die begrip hebben voor de rust die je wil nemen.
  • Het werkjaar kunnen afsluiten met een zo goed als lege mailbox, dat was van in de zomer geleden.
  • Veel te veel eten op het kerstfeestje op het werk. Maar echt, zoveel eten!
  • Het lief dat dan nog een extra portie brownies had gebakken ook <3.

IMG_20181112_120316

  • Een weekje kerstvakantie. Vol verplichtingen. Het is met voorsprong mijn minst favoriete vakantie en het is ook echt niet mijn periode. Maar ik heb er toch zoveel mogelijk van proberen genieten.
  • Bijna elke dag cross op tv tijdens dat weekje kerstvakantie.
  • Keulen in de kerstvakantie. Het was koud en die koude deed zich voelen aan de spieren, maar dat kon de pret niet bederven. Rondwandelen aan de Rijn, musea bezoeken, lekker eten en een super mooi en fijn hotel. Jep, jep, dat laatste tripje van 2018 was meer dan geslaagd.
  • Ik ben een paar keer serieus ziek geweest de afgelopen tijd. Dat is niet echt een lichtpuntje, maar ik apprecieer de dagen dat ik gezond ben nu eens te meer. En dat mag wel gezegd worden. Gezond zijn is het grootste lichtpuntje dat je maar kan bedenken. Jaja, ik stop al met preken. Amen.
  • Ik ging toch ook eindelijk nog eens naar de cross. 1 januari, sommige tradities stoppen nooit. Al was het dit jaar niet zo koud. Genoten met volle teugen alweer.
  • Terug een vaste routine na de kerstvakantie. Echt, ik ben altijd zo blij als die feestdagen voorbij zijn.
  • Weekje rustvakantie vastleggen in februari en toch nog een citytripje voor maart ook. Bestemming: Parijs. En vooral ook Versailles. Bucket list material jongens. Paleizen zijn mijn leven.
  • Don’t try this at home, maar hoewel de griep nog wat in lijf zat ging ik toch naar dat concert van Stan Van Samang waarvoor ik een eeuwigheid geleden tickets had gekocht. En dat vrolijkte me zo op. Het was alweer veel te lang geleden dat ik hem live aan het werk had gezien. Ik heb daarna twee dagen niet meer kunnen praten. Dus echt, blijf in je bed liggen als je ziek bent. #ikhadechtpastoormoetenworden

Een uitgebreid lijstje en ik vergeet waarschijnlijk nog duizend dingen, want het was echt te lang geleden dat ik hier nog bij heb stilgestaan. Maar hoewel de winter altijd een moeilijke periode is (zo ook dit jaar weer), probeer ik toch het beste te zien in alles. En gelukkig zijn er veel mensen rondom mij die me daarbij helpen.

Wat was jouw grootste lichtpuntje uit de winter tot nu toe?

Gelezen in 2018 & leesdoelen 2019

Net zoals de afgelopen drie jaar (2017, 2016 en 2015), kijk ik ook dit jaar graag terug op mijn leesjaar. Ik deel elke maand mijn vooruitgang in de rubriek ‘Op het nachtkastje‘. Maar op hoeveel pagina’s ben ik nu gestrand? Welke boeken waren nu echt de moeite waard? En wat blijft er over van die ambitieuze doelen van vorig jaar?

Een overzicht van al mijn gelezen uit 2018 vind je in mijn GR-jaaroverzicht. Mijn leesvooruitgang kan je volgen op Goodreads. Voeg me daar gerust even toe.

De cijfertjes

  • Ik las 40 boeken uit in 2018. Dat zijn er 10 meer dan mijn doel van 30 boeken en 4 meer dan in 2017.
  • Die 40 boeken waren goed voor 16.228 pagina’s, dat zijn net geen 1.000 pagina’s meer dan vorig jaar.
  • Gemiddeld bestond een boek uit 405 pagina’s, dat is een beetje minder dan vorig jaar (wat logisch is als je meer boeken leest). Maar het zijn dus nog steeds wel best dikke boeken die ik lees.
  • Gemiddeld gaf ik een boek 3,4 sterren. Ik gaf drie boeken slechts twee sterren en eentje vijf sterren.
  • 11 boeken kwamen uit de eigen kast, de overige 29 uit de bib.
  • 26 boeken (en dus meer dan de helft) kan je als historische fictie beschouwen, overduidelijk mijn favoriete genre.

Ik ben dus opnieuw zeer tevreden van mijn leesjaar!

Mijn persoonlijke top 5

Net als vorig jaar deel ik graag mijn 5 beste boeken van het jaar met jullie. Het is een beetje een subjectieve top 5. Ik kies op basis van mijn gevoel, ik gaf veel boeken namelijk hetzelfde aantal sterren dit jaar. Ik merk ook dat ik niet altijd evenveel meer weet over de boeken die ik in het begin van het jaar las. Is dat al een ouderdomskwaaltje?

Sisters of treason – Elizabeth Freemantle

Het enige boek dat ik met 5 sterren heb beoordeeld. En toch lijkt het al even geleden dat ik het las. Freemantle is mijn favoriete historische schrijfster en dit boek gaat over Catherine & Mary Grey, de twee jongere zussen van lady Jane Grey. Het verhaal vertelt pakkend hoe gevaarlijk het was om Tudorbloed te hebben en dicht bij de troon te staan. Zoals altijd voegt Freemantle een perspectief toe van een onbekend iemand die dicht bij de hoofdpersonages staat, deze keer van de wat oudere schilderes Levina die bevriend is met de moeder van de meisjes.

Voor wie liever iets over de oudste zus, Jane, leest is Innocent traitor van Alison Weir een aanrader. Beklijvend boek.

The three musketeers – Alexandre Dumas

Ik verloor mijn hart aan Athos, Aramis, Porthos & d’Artagnan door de BBC-serie The Musketeers. Het werd dus echt tijd om het gelijknamige boek van Dumas te lezen. En hoewel het geen dun boekje is, zat ik helemaal in het verhaal. Het is een ironische avonturenroman met een historische tintje en ijzersterke personages. Dat vind ik zelf de beste beschrijving. Milady is de beste antiheldin ooit gecreëerd en hoewel de schrijfstijl hier en daar wat archaïsch is, heb ik toch enorm moeten lachen met dit boek.

The Agincourt Bride – Joanna Hickson

Het eerste deel van twee (het vervolg las ik ook dit jaar en is eveneens de moeite) over Catherine of Valois en haar min Mette. Historische fictie met een stamboom of twee bij, love it. Maar je moet er voor zijn. Catherine moet door vele watertjes zwemmen en in het eerste boek lees je vooral veel over hoe het in Frankrijk gesteld was ten tijde van de verwoestende slag bij Agincourt. Ik heb er veel over bijgeleerd en kan de gebeurtenissen nu beter vatten. De relatie tussen Catherine en Mette ontwikkelt mooi doorheen de jaren en kent zijn ups en downs. Heel graag gelezen

De zeven zussen, Maia’s verhaal – Lucinda Riley

Lucinda Riley leek wel overal dit jaar en ook ik zwichtte voor dit eerste boek. En hoewel het best dikke kleppers zijn genoot ik van het verhaal van Pa Salt en zijn zes adoptiedochters die bij zijn dood een brief krijgen met aanwijzigingen over hun afkomst. In het eerste boek ga je samen met de oudste zus, Maia, op zoek naar haar verleden. Ik had een enorme klik met Maia en vond ook het andere historische perspectief interessant. Je merkt dat Riley het verhaal wel echt goed heeft uitgedacht. Ik las ook het tweede boek uit de reeks over Ally, waarvan ik eveneens genoot, maar gewoon net iets minder dan bij het eerste.

De familiereünie – Tatiana De Rosnay

De Rosnay bracht in 2018 eindelijk nog eens een roman uit. Ik las het tijdens de zoveelste hittegolf deze zomer en dat terwijl het over een overstroming gaat in Parijs. Linden trekt naar Parijs voor een familierëunie met zijn ouders en zus, die elk hun eigen problemen en geheimen mee dragen. Wanneer zijn vader in het ziekenhuis belandt en het niet ophoudt met regenen zit het gezin vast in de hoofdstad. Stilaan komen de geheimen een voor een boven water (en dat zou je gerust letterlijk kunnen nemen dus). Een De Rosnay stelt zelden teleur, deze dus ook niet.

Dit was mijn top 5. Zijn zeker ook een vermelding waard: Fools & Mortals van Cornwell voor wie meer wil weten over de wereld van Shakespeare in de vorm van een vermakelijk verhaal. De darkness to light trilogie van Golden Parsons, over de protestantse familie Clavell die vervolgt worden vanwege hun geloof en waarbij Madeleine een laatste smeekbede doet bij haar vroegere geliefde Louis XIV himself. Voor wie lichte historische literatuur wil vol actie, drama & liefde. En dan natuurlijk nog heel wat andere series zoals de Saxon series van Cornwell, de emperorserie van Iggulden en Outlander, altijd Outlander <3.

Klassiekers

Ook dit jaar las ik drie klassiekers en die vond ik alle drie goed. Ik las Persuasion en Lady Susan van Jane Austen. Daarmee heb ik haar volledige oeuvre gelezen. Gelukkig genoot ik van deze twee laatste boeken een pak meer dan van bv. Emma of Mansfield Park. Persuasion is misschien zelfs mijn favoriet geworden.

The three musketeers was een aangename kennismaking met het werk van Dumas. In 2019 wil ik absoluut verder met het lezen van klassiekers, alleen staan er geen meer in de kast dus zal ik bewust op zoek moeten naar klassiekers in de bib. Benieuwd hoe dat gaat. Iemand nog klassieke aanraders?

Leesdoelen 2018?

Vorig jaar maakte ik een lijstje van 10 boeken die ik absoluut wilde lezen dit jaar. Ik las 3 van de 5 boeken uit de eigen kast en 3 van de 5 bibboeken op het lijstje. Niet gebuisd dus, maar ik merk dat lezen met een lijstje niet altijd werkt voor mij. Soms heb ik even zin in iets totaals anders. Ik las wel 11 boeken uit de eigen kast, waar ik sowieso tevreden mee ben aangezien het doel op 5 stond dus.

Ik merk dat ik iets minder gevarieerd heb gelezen het afgelopen jaar, maar dat ik wel vaker teruggreep naar mijn favoriete auteurs en onderwerpen en daardoor een mooi leesjaar had.

Leesdoelen 2019?

Geen vast lijstje dit jaar. Het wordt een druk jaar met project huis dus het is wat moeilijk om in te schatten hoe het gaat lopen met lezen. Ik zet mijn GR-challenge opnieuw op 30. Dat is een aantal dat goed werkt voor mij. Lees ik opnieuw meer boeken dan 30 zoals de afgelopen twee jaar, des te beter. Maar het is geen must.

3 van die 30 boeken zouden dus idealiter klassiekers zijn en graag een aantal uit de eigen boekenkast. Want ik ben dit jaar wel eens los gegaan in de Waterstones ^^.

Time travel challenge

Daarnaast roep ik even een eigen challenge in het leven. Ik lees heel veel historisch, maar merk dat ik vaak naar dezelfde periodes en landen grijp, terwijl er nog zoveel fascinerende tijden zijn.

Ik speelde dus met het idee om een specifieke historische challenge in het leven te roepen, even snel gedoopt tot de ‘Time travel challenge’ en de komende twee jaar boeken te lezen die zich afspelen in zoveel mogelijk verschillende eeuwen en tijdperken. Aangezien er 21 eeuwen zijn + een periode voor Christus leek me dat niet haalbaar binnen één jaar. Idealiter lees ik ook over zoveel mogelijk verschillende landen, maar ik weet nu al dat Engeland altijd veel van mijn aandacht zal krijgen.

Het idee kwam een beetje van She reads novels, die elk jaar bijhoudt in welke periode en welk land de boeken die zij leest zich afspelen en ik vind die statistieken de max, dus dat wil ik zelf ook gaan doen. Ik weet nog niet goed hoe, misschien door shelves aan te maken op GR ofzo. Ik hoor het graag als je zelf ook zin hebt om aan deze challenge deel te nemen, dan kunnen we elkaar wat motiveren en inspireren.

Ik heb deze oefening even gemaakt voor het afgelopen jaar en dan kom ik al op 12 verschillende eeuwen/periodes uit, maar zoals je kan zien vooral in dezelfde landen (Engeland & Frankrijk):

  • Het huis van de namen – ver voor Christus, Griekenland
  • Emperor #5 – 1ste eeuw, Italië
  • De legende van Swanhilde – 9de eeuw, Noorwegen
  • Death of Kings – 9de eeuw, Engeland
  • Pillars of the earth – 12de eeuw, Engeland
  • The Shadow Queen – 14de eeuw, Engeland
  • In the name of the family – 15de eeuw, Italië
  • The Agincourt Bride – 15de eeuw, Frankrijk
  • The lady of the rivers, the kingmaker’s daughter & the Tudor bride – 15de eeuw, Engeland
  • Sisters of treason, Innocent traitor & Fools & Mortals – 16de eeuw, Engeland
  • The darkness to lighttrilogie – 17de eeuw, Frankrijk & Amerika
  • Sneeuw & as (Outlander #6) – 17de eeuw, Amerika
  • The three musketeers – 17de eeuw, Frankrijk
  • Vrijheid – 18de eeuw, Frankrijk
  • Lady Susan & Persuasion – 19de eeuw, Engeland
  • Het spel van de engel – 20ste eeuw, Spanje
  • De nachtegaal – 20ste eeuw, Frankrijk
  • De vrouw van de theeplanter – 20ste eeuw, Ceylon (Sri Lanka)
  • De zeven zussen, Maia’s verhaal – 20ste en 21ste eeuw, Brazilië
  • De zeven zussen, Storm – 20ste en 21ste eeuw – Noorwegen
  • En uiteraard heel wat boeken die zich afspelen in de 21ste eeuw

Het is dus wel een uitdaging om hier wat meer variatie in te brengen en vooral boeken vinden uit de 2de tot 8ste eeuw zal niet simpel worden. Maar ik vind het wel een uitdaging om die oefening eens te maken.

Wat was jouw favoriete boek uit 2018? En ga jij een leesuitdaging aan in 2019?

Op het nachtkastje #17

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • The Tudor Bride van Joanna Hickson, één van mijn favoriete historische fictie-auteurs. Het boek gaat verder op The Agincourt Bride en vertelt het verhaal van Catherine Of Valois vanaf het moment dat ze koningin van Engeland wordt. Dit boek las iets vlotter dan zijn voorganger omdat ik meer bekend ben met de Britse dan de Franse geschiedenis. Maar misschien net daarom dat ik het vorige een tikkeltje beter vond. Ik heb weer genoten van die heerlijke gedetailleerde stijl die ik van Hickson gewend ben.
  • Een tussendoortje dat zowaar een selfhelpboek is. Het is dat ik zo’n fan ben van Femke’s blog waardoor (Fuck) the quarterlife crisis op mijn lijstje kwam. Met de meeste theorieën uit het boek was ik al bekend, maar het was fijn om het allemaal even bij elkaar te hebben en Femke’s humor deed me vaak grinniken. Echte selfhelp met concrete tips is dit echter niet.
  • Ik fiets focus van Wout Van Aert was nog een tussendoortje omdat ik ziek was en iets wou waarbij ik niet hoefde nadenken. Als crossliefhebber heb ik maar weinig opgestoken van het boek, ik denk dat ik wel al inzicht had in hoe renners trainen en hun wedstrijddag opbouwen.
  • Tot zover de uitgelezen boeken. Ondertussen ben ik bezig in het derde en laatste deel van de boeken over de familie Clavell ten tijde van de Hugenotenvervolging in Frankrijk. Deel 2 las zo vlot dat ik meteen verder wou. De setting is ondertussen wat anders en er zijn nieuwe personages, maar het leest nog steeds zalig weg.
  • In Londen deed ik heel wat inspiratie op in de Waterstones en de Foyles. De boekenhemel <3. Vooral omdat ze daar een specifieke historische fictieafdeling hebben (noteer maar Belgische boekenwinkels) en ik daar dan letterlijk bijna elk boek van wil lezen. Enfin, ik voegde op Goodreads dus heel wat boeken toe en bij toeval waren er toch twee van die boeken beschikbaar in de bib. The half-drowned king beloofde een avontuurlijk vikingverhaal te zijn. In het Nederlands klinkt de titel wat minder spannend met ‘De legende van Swanhilde’ en ik vind het boek tot nu toe nog niet wauw. Leuke setting, maar nog wat te voorspelbaar voorlopig en de schrijfstijl ligt me wat minder.

Gekeken

  • Begonnen aan Vanity Fair bij gebrek aan iets anders. Ik wacht op de Les Miserables serie van BBC want die zou zonder musicaltoets zijn en heeft heel wat goede acteurs gescoord.

Meegemaakt

  • Leen is getrouwd en dat was een geweldige dag en een goed feestje. Het is al lang niet meer zo laat geweest.Maar het was het waard. Mijn outfit was trouwens tijdig in orde, oef! En nee, ik wil nog altijd niet trouwen ;).
  • De afgelopen weken waren best saai en eentonig. Er werd hard gewerkt op kantoor waar het alle hens aan dek is richting eindejaar. In de weekends stond er weinig op het programma. Er werd wat aan project huis gewerkt. En eerst viel het lief serieus ziek en op dit moment heb ik het zelf ook goed zitten. Laat ons zeggen dat ik het beu ben om in de zetel te zitten en dat zeg ik als introvert niet snel.

Me afgevraagd

  • Hoogsensitiviteit is een topic geworden in mijn hoofd (hier kan je daar meer over lezen trouwens). Ik ben ervan overtuigd dat ik wat kenmerken vertoon, maar wat niet meteen of ik me dan ook zo moet bestempelen. Dat ik ermee moet leren omgaan en dat het misschien nog wat sterker gaat worden dat besef ik dan weer wel.
  • Ik ben ook wat bezig met productiviteit en hoe ik meer gedaan kan krijgen op het werk. Want het is veel en ik merk dat mijn systemen niet waterdicht zijn. Batching  (meer dezelfde taken samen doen bv. je eerste versie van verschillende blogberichten na elkaar schrijven ipv 1 blogbericht af te werken met foto’s, seo en editing) is iets waarmee ik wil experimenteren. Verder vraag ik me af of iemand nog goede literatuur of blogs rond het onderwerp productiviteit kent?
  • Waarom iedereen toch zo zot is van Black Friday, Sinterklaas, kerstmis? Ik ben niet de meest minimalistische en duurzame persoon, maar die harde commerce en focus op materiële zaken… Ik heb het daar wat mee gehad. Kunnen we niet gewoon focussen op ervaringen?

Uitkijken naar

  • Niet meer ziek zijn
  • Twee dagen Londen met de collega’s. Ook al gaat de kerstgekte daar enorm zijn.
  • Het jaar goed kunnen afsluiten op het werk. Al zal het eerst nog 2 weken knallen zijn.

Geblogd

Wat zijn jouw plannen tijdens de laatste maand van het jaar?

Waar ik een hekel aan heb… #3

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^). Ik ging al eerder los over irritante mensen en taalfouten.

De context waarin ik mij met voorsprong het meeste erger aan anderen is *tromgeroffel* het verkeer. Maar echt, sorry, zaten er vroeger soms rijbewijzen in een chipszak zoals flippo’s wanneer ik klein was? Ik denk dat iedereen zich gaat kunnen herkennen in onderstaande puntjes. En daardoor vraag ik mij af wie die mensen die dat doen dan zijn (waarschijnlijk doen we dus het allemaal wel eens ofzo)?

  • Niet pinken als je van een rotonde gaat! Kijk, ik kan tegen veel. Maar dat ik minutenlang sta te wachten om een rotonde op te kunnen met 85 anderen in mijn gat en dan tientallen auto’s zie afslaan zonder te pinken, daar kan ik nu eens moordlustig van worden se.
  • Mensen die consequent 10 km/u minder rijden dan dat je er mag. Ook in zone 30. Ik heb geen immens zware voet, maar ik rijd wel graag 50 waar je 50 mag en geen 40.
  • Mensen die denken dat ritsen enkel die dingen zijn om je jas mee dicht te doen. We willen na een evenement allemaal graag naar huis jongens.
  • Mensen die geen beslissing kunnen nemen. Ze hebben voorrang, ik stop, en dan gaan ze twijfelen of ze nu echt wel verder mogen rijden… Ik stop niet voor mijn plezier of om jullie velgen van dichtbij te bekijken… ^^. In dezelfde categorie: mensen die de weg aan het zoeken zijn en twijfelen of ze moeten afslaan. Ik ben zo iemand die dan toch afslaat om zeker niet in de weg te rijden en dan in die straat wel even zal stoppen om op de gps te kijken. Maar niet iedereen denkt hetzelfde.
  • Zigzaggers. Dat is gevaarlijk. Altijd en overal. En je wint er dus niets mee he.
  • Mensen die te dicht achter me aan rijden. En te dicht is in mijn hoofd voor jullie waarschijnlijk niet eens dicht. Ik weet niet waarom ik daar niet tegen kan. Ik wil gewoon niet dat als ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk ik recht in de ogen van iemand staar ofzo.
  • Sneeuw in combinatie met autorijden. Daar moet ik echt niet van weten.
  • Toucours mensen die hun pinkers niet gebruiken. Er worden geen auto’s verkocht zonder, al zijn BMW’s een twijfelgeval, dus pink gewoon voor je afslaat.
  • Auto’s met van die super felle lichten. Ik heb sowieso nogal last van mijn ogen bij fel wit licht en ik heb het gevoel dat alle nieuwe wagens met van die koplampen rijden waar je een hele straat mee kan verlichten. Een verblindend effect is niet nodig. En gevaarlijk. Hopelijk leest er een autoconstructeur mee.
  • Mijn GPS en ik. We hebben nogal vaak ruzie.
  • Eikels die overal tussen willen wringen, stoppen zonder te kijken naar wie er achter hen rijdt, zomaar van een parking rijden en dan menen dat ze wel voor jou mogen. Echt, het zijn vaak mannen van rond de 40-50 en dan kijken die je aan alsof je een domme blonde griet bent, terwijl ik niks gedaan heb. Sowieso liggen die thuis onder de sloef.
  • Mensen die denken dat een wegomlegging voor iedereen geldt behalve voor zichzelf en zich dan vastrijden en alles ophouden.
  • Mensen die überhaupt vinden dat verkeersregels voor iedereen gelden behalve voor zichzelf.

Is het verkeer ook zo’n bron van ergernissen voor jou?

Op het nachtkastje #16

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Ik las nog eens een non-fictie boek. Eentje die al eeuwen in de kast stond. Dan Ariely bespreekt aan de hand van wetenschappelijke experimenten hoe onze schijnbaar rationele beslissingen vaak genomen worden vanuit irrationeel gedrag. Niet eenmalig, maar bijna altijd opnieuw. Op die manier zijn we eigenlijk voorspelbaar irrationeel en zouden we hier dus op kunnen inspelen. Heel toegankelijk en soms confronterend. Van mij mocht het nog wat uitgebreider zelfs, ik merk dat als ik non-fictie lees, ik boeken over menselijk gedrag en psychologie het meest interessant vind. Predictably irrational werd de passende naam van het boek.
  • Tijdens koude dagen grijp ik al sneller naar een klassieker en het was nodig, want ik las er nog maar eentje dit jaar. De teller staat nu op twee met Persuasion van Jane Austen. Daarmee las ik nu 6 van haar 7 verhalen en Persuasion komt meteen de top 3 van favorieten binnen. Anne Elliot vind ik, naast Elinor uit S&S, het hoofdpersonage waarmee ik de grootste klik had en het is een mooi volwassen verhaal.
  • Deze twee boeken werden nummer 30 en 31 van 2018, daarmee is mijn reading challenge van 30 boeken dus succesvol behaald, want ik heb nog anderhalve maand te gaan. Ik gok dat ik dus net als vorig jaar net over de 35 ga uitkomen. Hoera!
  • Van Colm Toibin las ik nog niets, maar toen hij vorig jaar een boek uitbracht over de Griekse mythologie, meer bepaald het verhaal van Clytemnestra en Agamemnon, moest ik het lezen. Het is mijn huidige treinboek en die man kan echt goed schrijven. Een hervertelling is altijd afwachten, maar ik wordt helemaal meegezogen in het verhaal alsof het mensen van vlees en bloed zijn. Het huis van de namen doet me beseffen dat ik vaker over de Griekse mythen moet lezen.
  • Daarnaast lees ik deel 2 ‘gevangene van Versailles‘ van de serie van Golden Parsons over de hugenotenvervolging in Frankrijk onder Louis XIV. Klinkt heftig, maar eigenlijk is het verhaal vooral veel drama, actie en liefde, eerder dan zware geschiedenis. Ik vlieg door de pagina’s en geniet onverwacht nog veel meer van dit deel dan van het eerste, dus deel 3 zal snel volgen.

Gekeken

  • Outlander seizoen 1 met het lief uitgekeken, dus nu kunnen we verder met 2 om dan naar 3 & 4 over te gaan, die ik zelf nog niet heb gezien.
  • Dancings with the stars want koppeldansen <3, ook al boeien de BV’s me dit seizoen niet echt (uit welke kerker hebben ze die gehaald allemaal?) en ik mis Francesca Vanthielen en Jacques Vermeire. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen. Maar komaan, de presentatie is toch echt slecht?

Meegemaakt

  • Ziek geweest in één van de drukste weken van het jaar. Dus euh ja, niet echt goed kunnen uitzieken. Boe!
  • De jaarlijkse herfstwandeling was weer een succes. Ik moet me met deze temperaturen echt naar buiten sleuren. Maar ik geniet er altijd van als dit lukt.
  • Het was verder een opvallend rustiger maandje dan september. Privé dan, op het werk is het alle hens aan dek.
  • Gaan quizzen en kei hard op ons doos gekregen, het kan niet elke keer prijs zijn.
  • Maar afgelopen weekend zat ik dan eindelijk in Londen <3. Net tijdens Remembrance Day weekend en dat is in Engeland een groot ding. We sliepen met zicht op de Tower Of Londen die ’s avonds een massa volk trok doordat er duizenden lichtjes werden aangestoken ter herdenking. Uniek om dit mee te maken. Verder maakte ik vooral kennis met het levendige centrum, wandelden we langs de Themes en bezochten we de prachtige St Pauls Cathedral. Sowieso later nog veel meer over dit tripje!

Me afgevraagd

  • Weer veel te veel. Mijn piekergedachten gaan echt alle kanten op. Minder denken is het doel voor volgende maand alvast.
  • Waar de tijd naartoe, het is echt alweer bijna december. En ik ben geen kerstmens dus vind dat niet zo’n leuke periode. 2018 is echt aan rotvaart voorbij gevlogen.
  • Facebook (de app) van mijn telefoon verwijderd. Om eens te kijken of het iets met me doet. Voorlopig mis ik bitter weinig.

(Veel) geblogd

Kijk jij uit naar de feestdagen?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.