Project offline #2

Eind december stelde ik mezelf voor enkele uitdagingen. De meeste ambitieuze, of voor mezelf toch vernieuwende uitdaging was en is nog steeds project offline. Kort samengevat betekent dat minder op mijn smartphone zitten en door mijn sociale media scrollen. Want die nutteloze tijd steek ik toch echt wel beter in andere dingen, niet?

In mijn vorige bericht had ik daarvoor wat zaken opgesomd die ik in de plaats kon doen, maar echt concrete afspraken met mezelf had ik niet gemaakt. Ondertussen zijn we bijna mei dus lijkt het me een goed moment om even terug te blikken op mijn vorderingen.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen, veel vorderingen zijn er namelijk niet te vermelden. Enkel tijdens een avondje met vrienden gezelschapsspellen spelen of naar een film kijken lukt het me om die gsm weg te leggen. Eens thuis zit ik dan toch weer een half uur te swipen om ‘bij te lezen’. Jammer dat er zo weinig echt interessants te lezen valt. Want dat is het net, ik besef hoe nutteloos het is en toch kan ik het niet laten.

p1050597

Ik merk wel dat ik tijdens een aflevering van een serie de reflex heb gekweekt om mijn smartphone wat verder leggen. Zeker bij de nieuwe seizoenen van mijn favoriete series (The Last Kingdom & Versailles zijn opnieuw geweldig) kost me dat geen moeite, maar als het me wat minder boeit…

Het helpt ook niet dat ik op het werk nu ook veel bezig ben met onze Instagrampagina en andere sociale media van bv. klanten. Maar eigenlijk zou mijn online tijd buiten de werkuren beperkt moeten blijven. Dus laat ons zeggen dat er nog wat werkpuntjes zijn, *ahum*.

Dus misschien moet ik het de komende tijd wat anders aanpakken. Door te genieten van de offline tijd die ik hier en daar wil en kan vrijmaken. Dus nog meer wegdromen bij een boek, een serie of tijdens het schrijven. En door leuke avondjes nog langer te laten duren door bij het thuiskomen nog even terug te blikken op mijn fijne avond in plaats van die van anderen via sociale media.

Ach, Rome is ook niet in één dag gebouwd, dus ik blijf gewoon kei hard gaan voor meer offline tijd.

Heb jij nog tips voor mij? Wat werkt bij jou wel of net niet om die dekselse smartphone aan de kant te houden?

Flashback

Het moet zo’n dikke drie maand geleden zijn dat mijn team op het werk de boodschap kreeg dat we er enkele weken later een stagiaire zouden bij krijgen. De ene zou dit fijn vinden, de andere misschien een blok aan het been. Voor mij was het vooral confronterend, in positieve zin dan wel. Het was nog geen jaar geleden dat ik zelf ‘de stagiaire’ was. Ik ben het zelfs drie keer geweest.

Vooral mijn laatste stage zal mij voor altijd bijblijven. Ik was daar namelijk 5 maand en ik ben nog steeds dankbaar hoe veel moeite en energie mijn toenmalige collega’s in me hebben gestoken om me zaken bij te brengen. Ik werd bij zo goed als alles actief betrokken. Door hen was ik klaar voor het werkveld, had ik genoeg zelfvertrouwen om te gaan solliciteren. Zoals altijd zijn het de mensen die een stage of een job fijn en leerrijk maken.

Maar nu moest ik dus, samen met mijn team, zelf de rol van stagebegeleidster op mij nemen. Had ik haar wel iets te leren? Uiteindelijk zit ik nog geen jaar in het vak. Ik begon er dus eigenlijk aan met een klein hartje. En nu haar laatste stagedag erop zit, denk ik dat we er allebei veel van geleerd hebben.

IMG_4593

Een namiddag samen op straat werken voor de Internationale dag van het straatkind

Want ja, ik had haar wel effectief zaken te vertellen en te leren. En dan besef je ineens hoe hard je zelf gegroeid bent in een aantal maanden. Het is bij mij een beetje aangekomen als een mokerslag. Want ik heb nog zoveel te leren. Ik kan nog zoveel dingen niet. Maar wat ik dan wel allemaal doe, is blijkbaar niet zo vanzelfsprekend als ik zelf zou denken.

Op mijn 21ste kon ik die zaken namelijk allemaal zelf nog niet. Ik zat toen nog op de unief, met mijn neus in de boeken. Ik vond de universiteit trouwens wel echt een fijne ervaring om te groeien als persoon (zoals je in dit bericht kon lezen), maar echt praktijkgericht was het natuurlijk niet. Ik had nog geen feeling met klanten of commercieel denken. Dus vier jaar unief hebben mijn leven en mentaliteit wel degelijk in sneltempo veranderd. Maar dat anderhalf jaar erna nog veel meer. Aan een snelheid die ik zelf amper kan vatten. En dit is nog maar het begin.

Niemand is ooit klaar voor volwassenheid, maar langzaam kruipt die je leven toch geniepig binnen. En ja, ik heb mijn best gedaan onze stagiaire iets bij te brengen. Net zoals ik destijds overal werd bij betrokken. Maar we hebben evengoed onnozel zitten doen samen. Of tegen elkaar zitten klagen en zagen. Want ook dat is deel van het (werk)leven. En die drie maand zijn voorbij gevlogen.

Wat heb jij het laatste jaar allemaal bijgeleerd? 

Londenaar voor 5 dagen

Tijdens de laatste week van maart bracht ik 5 dagen door in de hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk. Binnenkort overlaad ik jullie met reistips voor deze geweldige stad. Maar vandaag wil ik het even hebben over wat me is opgevallen aan het Londense leven. Want hoewel je enkel even het kanaal moet oversteken heeft Londen toch een iets andere cultuur en aanpak dan ons klein Belgenlandje. Het is dan ook één van de grootste steden in Europa (en voorlopig nog van de EU ;)).

P1070906.JPG

Als Londenaar voor 5 dagen vielen me dus meteen een aantal zaken op.

  • Dat ze in Londen met de auto langs de linkerkant rijden dat wist ik. Het is dus even wennen dat je in de andere richting moet kijken bij het oversteken. Maar waar ik niet had bij stilgestaan is dat dit ook op andere vlakken een invloed kan hebben. Bij een trap bijvoorbeeld. Aan welke kant loop je dan? Het viel me op dat Londenaars de linkerkant nemen. Op een roltrap volgen ze dan weer wel ons patroon en is rechts stilstaan en links stappen. Het wordt pas echt verwarrend wanneer je de trap neemt met nog een hele hoop andere toeristen die ook niet weten welke kant te nemen.
  • Wat dat oversteken betreft. Mijn nummer 1 frustratie in Londen was hoe lang een licht voor voetgangers rood kan blijven. Maar echt minutenlang! Ook al staat daar zo’n bakje om op te duwen. In België wordt het dan meteen groen, in Londen maakt dat blijkbaar geen verschil. Aan de lichten kan je trouwens ontdekken hoe lang bepaalde toeristen al in Londen zijn. De eerste dag wacht je namelijk nog braaf en trek je je wenkbrauwen op bij die Londenaars die gevaarlijk door het rood lopen. De 5de dag ben je daar zelf al zo’n pro in geworden dat je wachtende toeristen gewoon uitlacht ^^
  • Wil je wachttijd aan de lichten vermijden dan neem je de metro. En die heet daar Tube of Underground (wat op zich een duidelijke naam is ^^). Opvallend daar is dat alles op tijd vertrekt (het kan niet overal zo slecht geregeld zijn als in België). En dat ze aan de lompe mensen onder ons denken want “mind the gap” enal 😉

P1070739.JPG

  • De spits in de metro is ook echt een beleving. Mensen springen nog tussen de deuren wanneer deze al aan het sluiten zijn en je oefent best een paar potjes Twister om goed lenig en verdraaid in de metro te kunnen staan. En waar moet je in godsnaam naar kijken met al die mensen tegen je aan geplakt?
  • Wij namen ook een keer een trein en een bus (we moesten toch echt eens op zo’n rode dubbeldekker gezeten hebben). Treinen zijn daar privaat georganiseerd. En je raadt het nooit: geen vertragingen, alles verliep vlot. Er was ook overal veel personeel aanwezig om alles in goede banen te leiden. De Lijn en NMBS lezen jullie mee?
  • Ze gaan daar dus allemaal in pak of geklede outfit naar het werk hé. Toch iets waarvan ik het niet jammer vind dat het in België anders is.
  • De pubcultuur vind ik daar persoonlijk geweldig, alleen is het een beetje vreemd dat vanaf het moment dat droog is, iedereen buiten staat met zijn biertje in de hand. Nog strak in het pak ,want deze mensen komen recht van het werk. Echte afterworkdrinks dus, vooral op donderdag en vrijdag had ik de indruk. Bij ons zal je niet snel een massa mensen op straat zien staan met glazen (en geen plastieken bekertjes) bier (of zelfs champagne) voor een café.
  • In elk restaurant hadden ze trouwens een aangepaste menukaart voor mensen met een allergie. Misschien is dat daar een verplichting, maar het zo fijn om met zekerheid te weten dat een bepaald gerecht safe is. In Belgische restaurants kijken ze nog altijd vreemd op bij het woord lactose-intolerant (want lactose dat is enkel melk toch? Nope, nope, nope!) en met gluten weten ze al helemaal geen raad.
  • De mensen zijn daar vriendelijk, zowel tegen elkaar als tegen toeristen. Ook wanneer je in de metro door alle drukte op elkaar botst zeggen ze sorry. Kunnen wij in Vlaanderen nog iets van leren.

Ken jij nog opvallende verschillen tussen België en onze buurlanden?

Koersmeisje

Vandaag staat Vlaanderen’s mooiste op het programma. En dan heb ik het niet over Romanie Schotte. Dat is blijkbaar de naam van de huidige Miss België (ja, ik heb dit moeten opzoeken). Nee, vandaag is het koers. En hoewel voor mij Parijs-Roubaix dé wegwedstrijd van het jaar is, zie ik de Ronde toch wel als het hoogtepunt van koersen op onze hobbelige Vlaamse wegen.

P1000616

Een vroege vlucht toen de Tour De France 2 jaar geleden vlakbij passeerde

De laatste jaren ben ik van crossmeisje in hart en nieren nog meer geëvolueerd naar een koersmeisje tout cours. Niet alleen meer met hart en nieren, maar met elke vezel van mijn lichaam. Met het kijken naar programma’s zoals Alles voor de koers, Kroonprinsen en het lezen van het prachtige, maar emotionele boek De Val is het de laatste maanden alleen maar erger geworden. De koers, dat is een passie. Een passie die in mijn omgeving maar weinigen snappen.

En ook hier worden de artikelen in de categorie Op wieltjes significant minder gelezen. Waardoor ik er al aan heb gedacht om voor het wielrennen een aparte blog op te starten. Maar eigenlijk wil ik hier kunnen schrijven over alles wat me fascineert en daar hoort de koers nu eenmaal bij. Dus hopelijk vinden jullie dit toch een beetje boeiend 😉

P1040733Toch weet ik dat ik niet alleen ben. Want vandaag staan we massaal langs de kant van de weg, of op de top van een berg (of ja een Vlaamse heuvel dan toch ^^) om onze stem schor te roepen terwijl een groep renners één keer aan een immense snelheid passeert. De helft van de toppers zat verscholen in het pak en heb je dus gemist. Maar het bier smaakt eens zo goed na die vermeende aanblik van Sagan toch?

En wie niet langs de kant staat, omdat hij zijn zondagse croissant liever verwerkt terwijl hij de krant leest met koppen als Boonen zijn laatste Ronde of Wie klopt van Avermaet, zet zich in zijn zetel om per beklimming een nieuw glas uit te schenken en hopelijk niet naar het toilet te moeten op het moment van de cruciale ontsnapping. De Ronde, dat is magie, dat wisten ze 100 jaar geleden ook al.

Of ze nu de Koppenberg oprijden vandaag of op 1 november met iets plattere tubes, of ene Nino Schurter een duizelingwekkende afdaling neemt in die prachtige wielersport die, bij gebrek aan toppers, in ons Belgenlandje veel te weinig aandacht krijgt. Vergeet ook de vrouwen niet, zij zorgen elke keer weer voor een eigen portie spektakel.

Ik ben een koersmeisje en vandaag ga ik mij daar ook gewoon keihard naar gedragen. Vanuit mijn zetel naar de wedstrijd kijken en in die laatste kilometers net iets enthousiaster supporteren. Een zondag zoals zondag moet zijn, toch?

Kijk jij vandaag naar de Ronde?

Lichtpuntjes #2

Vandaag wil ik een nieuwe rubriek introduceren. Ik schreef al een heel tijdje geleden hoe belangrijk het is om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag lichtpuntjes om even bij stil te staan. Vanaf nu wil ik ook op regelmatige basis zo’n dankbaarheidslijstje schrijven. Ik vind dit ook altijd super fijn om te lezen bij andere bloggers, dus nu is het mijn beurt 😉

Gent.jpg

Mijn blijmakers van de afgelopen tijd:

  • Op nummer één natuurlijk mijn huidig weekje vakantie, met daarin eindelijk mijn langverwachte trip naar Londen. Ik doe mijn job heel graag, maar na maanden dag in dag uit werken, met enkel een weekend ertussen, voelt het zo zalig om eindelijk eens week voor mezelf te hebben. Het gaat ook weer veel te snel om zijn natuurlijk.
  • De lente. Ik vind dat de winter zeker zijn charme heeft, maar dat zonnetje van de afgelopen dagen doet zo’n deugd! En stilletjes aan beginnen ook de bloesems aan de bomen te komen en wordt het langer licht ’s avonds. Mooiste seizoen in de natuur vind ik dat.
  • Tijdens een werktripje naar Gent toch nog even onverwacht langs de grote bezienswaardigheden struinen en Gentse neuzen kopen voor de collega’s. Ik was er al een jaar niet meer geweest, maar damn wat is en blijft Gent een geweldig stad. Ik moet dringend terug voor een langer bezoek.
  • Mijn collega’s. Want ik weet dat met plezier gaan werken geen evidentie is. En of we nu gaan escape roomen, Time’s Up spelen of gewoon achter onze bureau zitten. Ik heb steeds een grote smile tot achter mijn oren. En ik heb het gevoel dat dit niet de laatste keer zal zijn dat hen in deze rubriek vermeld!
  • Live actionfilms van Disney. Ik ga hiervoor echt altijd naar de cinema en het heeft nog nooit teleurgesteld. Maar Beauty & The Beast, moet je echt gaan kijken. Deze film is nog een klasse beter dan de rest. Je wordt er zo nederig, vredevol en gelukkig van. Disneyfilms uit de mode? De wereld kan best nog wel een beetje moraal en magie gebruiken denk ik dan.

Wat maakte jou de laatste tijd gelukkig?

Goannelies, een persoonlijke blog van een twintiger met passie als toverwoord.

Want je bent het waard

Er zat al een tijdje een stukje van deze post in mijn drafts. Het is dat ik gisteren iets las over de commentaar die mensen over zich heen krijgen wanneer ze aangeven dat ze bewust kinderloos zijn. Dat deed me heel erg denken aan de reacties die ik krijg wanneer ik zeg dat ik alleen ben, vrij bewust alleen ben zelfs.

Alleen zijn is al een paar keer een topic geweest op deze blog. Ik ben ervan overtuigd dat regelmatig je eigen gezelschap opzoeken veel voordelen heeft. Alleen zijn is natuurlijk nog iets heel anders dan eenzaam zijn, een gevoel waar blijkbaar ook heel wat twintigers mee worstelen. Maar ik heb het hier over die andere betekenis van alleen zijn. Het singleleven.

Ik kan daar natuurlijk wel wat smalend om doen, maar het is nu eenmaal zo. Ik ben 23 (en half) en heb op dit moment geen vaste relatie. Meer nog: ik heb er nog nooit één gehad. En IK vind dat meer dan oké zo.

Sinds ik aan het werk ben, merk ik echter dat ik nog veel meer wordt aangesproken op mijn relatiestatus. Het is alsof je tijdens je studentenleven mag doen wat je wil, maar nu we ‘volwassenen’ aan het werk zijn, wordt het tijd voor het echte leven. En daar hoort een relatie blijkbaar bij.

Op de vraag of ik al een relatie heb antwoord ik eigenlijk vaak: ‘Nee, en dat is oké zo, ik ben gelukkig alleen.’ En dan zie ik het al in hun ogen. ‘Ai, fout antwoord, het arm schaap.’ Daar ligt denk ik het ‘probleem’. Mensen die min of meer bewust single zijn, dat stroomt niet met de sociale norm. Nochtans zijn er nog nooit zoveel singles geweest in onze maatschappij. Bewust of niet. Het zou toch maar erg zijn moesten die singles één voor één ongelukkig door het leven gaan?

Goannelies, een persoonlijke blog van een twintiger met passie als toverwoord.

De antwoorden die volgen komen allemaal op hetzelfde neer. ‘Je moet er wel voor openstaan.’  Wel bewust single is niet hetzelfde als de prins op het witte paard staalhard negeren. Als de liefde van mijn leven in mijn leven komt, sprint, huppelt of zelfs waggelt, wees maar zeker dat ik hem niet loslaat. Maar wachten tot dat moment gekomen is? Sorry, zo zit ik niet in mekaar.

Dan ligt het zogezegd aan mijn hoge eisen, dat ik te veel verwacht, dat niemand goed genoeg is, dat ik niet in de liefde geloof. Wel, ik ben perfectionistisch, dat zeker, maar ik heb geen wensenlijstje voor de perfecte man (die bestaat immers niet). Er zijn hooguit een aantal principiële kwesties waarover we het eens moeten zijn. En je moet geen kernfysicus zijn om hieraan te voldoen.

En nee, ik geloof niet de Disneyprinsessenvoorstelling van liefde. Voor eeuwig en altijd, dat is een beetje naïef hé. Maar het is wel zo dat mijn gevoel 100% juist moet zijn. Voor minder wil ik niet settelen. Noem dat moeilijk doen, als je wil. Ik sta gewoon achter de slogan van L’Oréal 😉

Is het singleleven dan altijd fantastisch? Helemaal niet, maar ik heb de voordelen leren waarderen en de nadelen neem ik er dan maar bij. Je moet toch hetzelfde doen in een relatie?

Momenteel is vakantiedagen plannen een beetje ambetant, want uiteindelijk kan ik mijn agenda wel afstemmen op vrienden, ik zal toch vooral die dagen zelf zo veel mogelijk moeten invullen. Alleen op stap dan maar. Iets waar veel mensen in een relatie misschien net van dromen. Hey, niemand heeft het zoals hij/zij het wilt, toch? C’est la vie.

Vind jij dat onze maatschappij aangepast is aan het toenemend aantal singles?

Zo haal je de lente nog meer in huis

Het is er eindelijk. Het zonnetje. En het is een blijver voor de komende dagen. Ik moet zeggen dat ik de laatste weken echt wel snakte naar wat zon. Een paar weken geleden vertelde ik al dat ik nood had aan wat meer buitenlucht, maar dat was best moeilijk omdat het nog donker en nat was. Nu sta ik echt te springen om naar buiten te gaan. Heerlijk toch?

En ja het is nog maar maart, dus er kan best nog een omslag komen in het weer. Vorig jaar sneeuwde het in april! Maar met eindelijk een week vakantie in het vooruitzicht en de belofte van de lente kan mijn dag niet meer stuk. Lentekriebels vollenbak!

P1000403

Nog meer het lentegevoel in huis halen? Deze tips helpen je op weg:

  • Ga wandelen. Duik het bos in, wandel door de Limburgse wijngaarden of de Kempense heidevlaktes, ga naar de zee of de Ardennen. Of gewoon een blokje om in je eigen stad of gemeente. Nog wat vroeg om bloesems te spotten denk je? Binnen enkele weken zal dat geen probleem meer zijn. Eind deze maand staat bv. het Hallerbos al in bloei.
  • Begin nu al aan je jaarlijkse lenteschoonmaak. Het is een cliché, maar een opgeruimd huis geeft nieuwe energie. En die kerstboom mag nu echt wel eens weg 😉
  • Als je dan toch bezig bent, kan je evengoed meteen je kleerkast onder handen nemen. Die dikke pullen, misschien heb je ze nog nodig, maar leg ze toch al maar uit het zicht en vervang ze door lossere lentekledij. Dat geeft meteen een ander gevoel wanneer je ’s morgens de kastdeuren opentrekt.
  • Maak een playlist aan met zomerse nummers. Je merkt het nu al op de radio, artiesten beginnen hun vrolijkste deuntjes boven te halen (Enrique Iglesias, om maar iemand op te noemen). Gooi ze meteen in Spotify, Youtube,… en zing alvast schaamteloos mee. Ja ook in het Spaans.
  • Maart is een ideale periode om je eerste plantjes te zaaien. Rucola, munt, peterselie of zelfs tomaten. Zet ze in kleurrijke potjes op de vensterbank en maak zo een eigen minimoestuintje. Niet vergeten water te geven 😉
  • Zet je zonnebril al op. In de auto bijvoorbeeld. Gewoon omdat het kan.
  • En voor een instant zomergevoel wissel je die warme chocomelk in voor een ijsje. Met meerdere bollen (en een toefje slagroom) natuurlijk!

Hoe haal jij de lente nu al in huis?