Coronagedachten

Ik zou nog een paar reisverslagen of andere zaken die klaarstaan kunnen publiceren, maar het leek me nodig om wat random gedachten van me af te schrijven. Zeker nu we hele dagen binnen zitten is het nodig om dingen neer te schrijven. Ik probeer me zoveel mogelijk te focussen op positieve gedachten ook trouwens.

Dat is mijn Coronadagboekje met losse gedachten van de afgelopen twee weken.

  • De eerste week van de ‘semi-lockdown’ had ik het best moeilijk. Ik kwam net terug van Valencia met een pak stress en moest nog afkicken van het nieuws volgen (nochtans ben ik een echte nieuwsmijder). Ik merkte de afgelopen week dat het al wat beter ging. Ik had nog steeds een aantal moeilijke momentjes, maar ik ben ervan overtuigd dat alles went, ook deze situatie. Hoe erg het ook is, alles went. En mijn hoofd is zich stilaan aan de situatie aan het aanpassen. De persconferentie die aankondigde dat dit nog twee weken langer gaat duren, bekeek ik zelfs niet eens meer. En de aankondiging zelf deed me weinig, mijn hoofd was daar al op ingesteld.
  • Ik ben best blij dat ik van mezelf al een introverte huismus ben. Ik weet mezelf sowieso al goed bezig te houden met lezen, series kijken, puzzelen en bloggen.
  • Nog eentje om ontzettend gelukkig met te zijn: ik heb een job die zich perfect leent tot thuiswerk. Onze hele infrastructuur is hierop voorzien. (Misschien deel ik ooit wel eens een post met de tools die we gebruiken?). Hoewel ik veel productiever ben op kantoor, merk ik dat me kunnen focussen op iets ‘nuttigs’ en iets dat ik onder controle heb, me enorm helpt mijn deze #blijfinuwkot-dagen door te komen.
  • Heel veel liefde voor de collega’s <3. Ik merk dat we elkaar er allemaal proberen doorsleuren en dat onze chat nog nooit zo levendig was. Ook videobellen is toch wel een echte troef aan thuiswerken. Zo kan je elkaar niet alleen nog zien, je kan ook echt goed overleggen over een bepaald project zonder dat je voortdurend door elkaar aan het praten bent.
  • We werken in de digitale sector en met de hele situatie krijgen we plots heel wat meer vragen binnen om klanten te helpen bij de overschakeling. Het was de afgelopen week dan ook alle hens aan dek. De dagen vlogen erbij, maar het werkt zorgde voor mentale vermoeidheid. De theorie zegt dat je per week op maximaal 5 grote projecten mag werken, ik werkte er deze week op 12(!). Een paar kleinere, maar toch 12 projecten waarop ik actief zaken heb gedaan. Dan merk je vrijdag dat het gewoon te veel is. Misschien net daarom dat er mentaal zo weinig ruimte is voor het lockdownnieuws, aangezien het vol zit hierboven met werk?
  • Ik ervaar voornamelijk moeite met het niet kunnen controleren van de situatie. Een controlefreak zijn, het is soms zo irritant en vermoeiend. Het enige wat ik kan controleren is binnen blijven. Dus dat gaan we mooi doen.
  • Ik ben ook nog nooit zo blij geweest met mijn gevulde boekenkast. Voorlopig ben ik nog bezig aan wat bibboeken (onze bib is gesloten momenteel, geen nieuwe ontleningen mogelijk), maar ook voor daarna heb ik nog voldoende leesvoer in de kast staan. Boeken hoarden leek nog nooit zo nuttig. Oh ja, en ik heb ook nog een hele magazinecollectie die kan ik (her)lezen.
  • Gelukkig woon ik op den buiten en heb ik een tuin om regelmatig de buitenlucht op te snuiven. Ik zou nu niet graag in een appartement in de stad zitten eigenlijk. Maar courage aan iedereen die dat wel moet en ga zeker voldoende naar buiten!
  • Sporten blijkt wel veel moeilijker. Ik ben echt geen alleen-sporter. En de danslessen gaan uiteraard niet door. Er zijn online heel wat yogasessies die je kan volgen, maar zonder matje is ook dat niet simpel. En hoe kies ik welk matje ik wil kopen??? Al die #firstworldproblems. Enfin, als iemand tips heeft om thuis toch wat te sporten. Of hoe je comfortabel aan yoga kan doen zonder matje, let me know!

Hoe ga jij om met #blijfinuwkot?

Valencia in tijden van Corona

Voor ik mijn ervaringen ga beginnen typen even een kanttekening: al wat er nu in de wereld gebeurd is ontzettend erg, angstaanjagend en zo belangrijk om serieus te nemen. #Blijfinuwkot enzo. Ik neem het Coronavirus 200% serieus. En deed dat ook tijdens mijn citytrip. Misschien had ik ergens een andere beslissing kunnen of moeten nemen (niet gaan bv, of ter plaatse nog meer gaan binnen zitten…). Maar nogmaals: ik ben tijdens de hele trip altijd heel voorzichtig geweest en meer had ik onder de gegeven omstandigheden niet kunnen doen.

Soit, ik vertrok op 15 maart dan toch met het vliegtuig naar Valencia. Er was daar op dat moment geen sprake van een besmettingshaard en er was geen negatief reisadvies. Er waren wel enkele hygiënemaatregelen die we in acht moesten nemen en dus had ik de nodige extra papieren zakdoekjes en ontsmettingsdoekjes mee.

De eerste dag liep vlot. Onze vlucht was perfect normaal, we arriveerden in een groot en en schoon appartement net buiten het centrum van de Spaanse stad. We deden een street art wandeling onder begeleiding van een gids in de wijl El Carmen. Onze groep bestond slechts uit vier personen. Wij twee, een Duitse man en een Amerikaanse vrouw. Die laatste wist al niet zeker of ze zou thuisraken omdat Trump toen al sprak van de grenzen te sluiten.

De gids vertelde ons ondertussen dat het grootste event van Valencia, Las Falles, dat een week later zou starten, was afgelast. Het zou de eerste keer sinds de Spaanse burgeroorlog zijn dat Las Fallas niet doorgaat. Las Fallas is goed voor 15%(!) van de jaarlijkse omzet die Valencia uit toerisme haalt.

rhdr

Een lokale kunstenaar maakt een aangepaste pop voor Las Fallas. Met als thema ‘This too shall pass’. Hipsters blijven ondertussen poseren voor de pop alsof er niets aan de hand is.

De dag erop trokken we richting de zee. Het was mistig en het strand was daardoor niet zo bevolkt. In de haven was het doods en stil. In de namiddag kwamen we uiteindelijk bij de Ciutat de les Arts i les Ciències, één van de topattracties van de stad. Er waren wel wat andere toeristen, maar we moesten niet aanschuiven bij de Instagramwaardige Valencialetters. Noch vloekte ik omdat er weer een toerist niet had gezien dat ik een foto wou nemen en ergens heel erg in de weg bleef staan.

cof

’s Avonds werd ik voor het eerst wat ongerust. De berichten van het thuisfront waren niet zo positief. Er was een persconferentie gepland. Wij hadden verwacht dat ze scholen gingen sluiten. Maar cafés en restaurants? Dat leek plots hallucinant. In Spanje was die dag alles nog open en kwamen we net van paellarestaurant.

De dag erop stond de oude stad op het programma. Deze keer dus recht in hét toeristische gebied. We bezochten de ‘Torres de quart’ en kwamen slechts drie andere toeristen tegen. In de botanische tuin liepen iets meer mensen rond. We ontsmetten onze handen op een bank in de zon.

Wat later bezochten we een kerk in die elke reisgids werd aangeprezen als de Sixtijnse kapel van Valencia. De mensen aan de ticketbalie waren zo vriendelijk en smeekten ons bijna om een combiticket voor een andere kerk iets verderop te kopen. Het was slechts 1 euro extra. We kochten zo’n ticket en kregen persoonlijke begeleiding in de kerk van waarop we moesten letten voor we de audiogids opzetten. Bij het weggaan wees dezelfde persoon ons super enthousiast de weg naar de andere kerk. Ik vroeg hem of ons ticketje voor die kerk ook geldig zou zijn de volgende dag, want we hadden nog heel wat andere dingen gepland vandaag. Hij antwoordde dat die kerk morgen (een zaterdag) toe zal zijn. Een eerste alarmbelletje ging af in mijn hoofd.

We gaan naar een cultureel centrum in Carmen. De deur is dicht, de straat is verlaten. De website zegt nochtans dat het open zou moeten zijn. We keren dan maar op de stappen terug.

cof

Uitzicht vanaf de kathedraalstoren.

We wandelen verder naar de kathedraal, ook een topattractie die we absoluut wilden zien. Het is er rustig aan de ingang en ook in de kerk. Ik beklim de miguelete, de kerktoren met 207 trappen. Het is er smal en er zijn verkeerslichten die bovenaan aangeven of het veilig is om weer af te dalen. Vandaag zijn die lichten niet nodig. Er is weinig volk als ik bovenkom en ook op de terugweg kom ik amper één koppeltje tegen.

Van hieruit willen we naar ‘La lonja de seda’, zijdehallen die UNESCO beschermd zijn. De deur is ook hier toe. Met een briefje erop. “Gesloten voor onbepaalde tijd wegens COVID19”. Dé trekpleister. O-ow.

Aan de overkant vinden we de kerk waarvoor we al een ticket hebben. We wandelen naar de ingang. Er komt net een dame buiten. ‘Sorry, we’re closing’. Het is dan ook al 18u, maar op het bordje staan de openingsuren… De kerk is normaal open tot 20u…

Het begint te dagen. Musea gaan sluiten. Restaurants misschien ook. We snellen naar de winkelstraat, de Desigual binnen. Na 10 minuten moeten we buiten. We vragen of we nog mogen afrekenen. Na wat aandringen mag dat dan toch. Ik vraag of alles dicht gaat vanaf nu. ‘Het is ter preventie’ zegt de jonge dame aan de kassa. Haar gezicht straalt een soort vastberadenheid uit. Ze was niet geïnteresseerd in deze inkomsten, ze wil gewoon sluiten en het virus buiten houden. ‘Take care’ zeg ik bij het buiten gaan.

’s Avonds blijkt dat de provincie/regio Valencia effectief Catalonië, het Baskenland en Madrid volgt en horeca en winkels sluit. Voedingswinkels en apotheken blijven open en je mag je nog steeds verplaatsen. De beslissing komt vanaf het lokaal bestuur, en is niet opgelegd door de nationale regering. De provincie wil gewoon haar verantwoordelijkheid nemen nu het aantal besmettingen in de regio nog vrij laag is (op dat moment waren er in de regio minder besmettingen dan in België).

Zaterdagochtend hebben we nog geen idee wat we gaan doen. Onze vlucht is zondagnamiddag en staat nog steeds gepland. De Spaande nationale overheid laat weten dat ze vandaag maatregelen gaan aankondigen. Wij vrezen voor het sluiten van de grenzen. We zijn allebei volledig opgejut. We bezoeken nog een drietal parkjes, want dat is het enige wat open is. Er lopen wat verdwaalde Nederlanders rond. Voor de rest is het rustig op straat. We keren terug langs de oude stad. Aan de kathedraal is het stil en leeg. Een eenzame straatmuzikant staat viool te spelen.

rhdr

Spanje kondigt aan vanaf maandag in lockdown te gaan. Niet meer je huis uit tenzij het moet (werk, apotheek/dokter, supermarkt). Vanuit België krijgen we heel wat bezorgde berichten. De Belgische nieuwssites zijn vergeten te vermelden dat het pas ingaat vanaf maandag en buitenlanders nog steeds mogen terugkeren naar huis. Ook tijdens de lockdown.

De rest van de namiddag en avond nestelen we ons op het appartement. Er is een keuken om eten te bereiden, een terras om in de zon te zitten en een rustige supermarkt om de hoek. Maar we blijven ongerust over de vlucht en willen zo snel mogelijk naar huis. Ik denk aan al die mensen in Valencia die afhankelijk zijn van toerisme en al de mensen in de wereld die de komende maanden en jaren een financieel moeilijke tijd tegemoet gaan.

Zondag trekken we een dikke vijf uur voor onze vlucht naar de luchthaven. Als er iets wijzigt aan de situatie zijn we dan tenminste in de buurt. We zitten ver weg van iedereen buiten een boek te lezen onder de Spaanse zon. Crisis of niet, de zon blijft daar altijd schijnen.

De luchthaven is vrij verlaten op bepaalde plekken. Alle binnenlandse vluchten zijn afgelast en ook Marokko en Rusland kom je niet in. Maar onze vlucht stijgt op. We zien een meisje dat via Brussel naar Oslo moet wenen. Noorwegen heeft de grenzen gesloten en de tweede vlucht is daardoor afgeschaft. Zij kreeg dus te horen dat ze wel naar Brussel kan, maar dat ze daar zal moeten bekijken met de maatschappij hoe ze in Oslo raakt. Ik kan haar onmacht helemaal begrijpen.

Bij het landen zijn we blij dat we thuis zijn. Dit was niet wat we verwacht hadden van een ontspannende citytrip. Ik voel me tiptop, maar zal de volgende weken in mijn kot blijven. Ik wil zeker niemand besmetten.

En ondertussen denk ik aan al die zorgverleners die een zware tijd hebben en de echte strijd leveren.

We zijn een weekje verder. En in het begin van die week had ik het best moeilijk, ondertussen heb ik al veel gewerkt. Ons kantoor is gesloten dus we werken allemaal van thuis uit en die routine van bezig te zijn en mijn collega’s virtueel te zien deed deugd. Ik voel me nog steeds gezond. Ik hoop dat het met jullie allemaal ook goed gaat. Take care!

Project schermvrije dagen #2

Sinds een dikke twee maanden probeer ik mijn donderdagavonden schermvrij door te brengen. Zonder tv, laptop of smartphone dus. Geen makkelijke opgave bleek al snel, want onbewust grijp je echt vaak naar een scherm. Om mezelf te blijven motiveren geef ik jullie regelmatig een update. Bij deze de allereerste :).

Do 16/01

Tijdens deze week begon het idee van een schermvrije avond te rijpen en viel de keuze op donderdag. Maar ik moest mijn project een weekje uitstellen. Deze donderdag was ik namelijk op de uitreiking van Klimaatambassadeur 2019. We wonnen de prijs en ik bracht een hele avond door op sociale media (vooral Instagram) en onze interne chattool om collega’s en het netwerk op de hoogte te houden. Externe communicatie is nu eenmaal mijn job.

Do 23/01

De echte start met een eerste schermvrije avond. Ik begon met mijn bureau en tafeltje op te ruimen op mijn slaapkamer en maakte ook een van mijn boekenplanken schoon. Zo kreeg ik een zicht op alle creatieve boeken die ik heb en die een leuk tijdverdrijf zouden kunnen zijn op donderdagavond. Ik koos ook een puzzel uit en begon de stukjes te sorteren op mijn opgeruimde bureau. Ondertussen luisterde ik naar een podcast over de kruistochten (je bent een history nerd of niet). Ik eindigde de avond met een uurtje lezen.

Conclusie: de eerste avond had ik weinig moeite om deze schermvrij door te brengen. De motivatie was nog heel groot.

Do 31/01

Een moeilijkere avond. Ik was ontzettend moe en had eigenlijk gewoon zin om tv te kijken. Maar ik sloeg aan het puzzelen, luisterde opnieuw een podcast en las al wat in een reisgids over Valencia. De avond leek heel lang te duren. Als je weet dat ik normaal geen moeite heb met drie uur lang tv te kijken als ik moe ben, moest ik ineens op zoek naar alternatieven. Ook wegblijven van de smartphone begon een echte opgave te worden. Ik kroop dus vroeg in bed met een boek.

Do 05/02

Date night met het lief. We gingen eten in een Mexicaans restaurant in Leuven en daarna nog iets drinken. De smartphone kwam niet op tafel en ook thuis kroop ik meteen onder de wol. Het is uiteraard veel makkelijker als je iets sociaal gepland hebt.

Do 13/02

Met de collega’s proberen we zeker om de twee maanden op donderdag iets sociaals te doen. Deze keer gingen we naar het lichtfestival in Brussel. Het werd laat. Schermvrij lukte behoorlijk. Omdat je niet voortdurend op je gsm zit in gezelschap. Maar opnieuw werden er heel wat filmpjes en foto’s gemaakt en onderhield ik de Instagram van het werk. Ook op de trein naar huis werd er gezondigd en checkte ik mijn socials.

Do 20/02

Tijdens mijn weekje Staycation wilde ik graag de schermvrije avond behouden. Ondertussen merkte ik dat het steeds moeilijker begon te worden als ik geen plan had voor de avond.

Dus begon ik mijn kledingkasten op te ruimen. Ik gaf mijn steeds groeiende verzameling sokken een grotere schuif en deed heel wat oude spullen weg of in een doos. Daarna puzzelde ik zoals steeds nog even en las ik wat in mijn boek. Deze avond lukte het me dus weer makkelijk.

Woe 26/02

Jep, je leest het goed, een woensdag! Donderdag zou wat moeilijker worden deze week dus verplaatste ik ‘schermvrij’ naar woensdag in de agenda. Deze avond had ik het best moeilijk, want ik had geen plan. Ik puzzelde en las wat en ging dan maar vroeg slapen.

Do 5/03

Deze week stond er een etentje gepland met de dansgroep. Het werd een super gezellige avond waarbij er veel gepraat werd (ocharme die andere mensen in het restaurant, zo negen dames, dat maakt best veel lawaai :D). ‘S avonds keek ik wel wat op mijn smartphone, ik geef het toe.

Conclusie?

  • Ik heb nood aan een plan voor elke avond. Heb ik iets sociaal gepland, dan is schermvrij amper een probleem. Zit ik de hele avond thuis, dan maak ik best een plan. Bv. wat opruimen. Wat ik ga doen als alles is opgeruimd? Geen idee :p. Maar voorlopig is het wel zalig om af en toe een deeltje van de kasten onder handen te nemen.
  • Op donderdagavond ben ik vaak al best moe van de week. Ik merk dat het dan meteen een pak moeilijker is. Ik kijk op zo’n avonden meestal tv, en nu kan dat niet dus moet ik me met iets actiever bezig houden. En soms voel ik me gewoon niet zo actief :D.
  • Schermvrije avonden zijn goed voor mijn reading challenge. Ik lees net nog wat langer dan op een andere avond en zonder afleiding van sociale media.
  • Ik ga ook vroeger slapen op zo’n avond als ik gewoon thuis ben. Na het lezen scroll ik anders nog gemakkelijk een half uur door mijn socials. Dat half uurtje ga ik nu vroeger slapen.

Heb jij nog tips voor mijn schermvrije avonden?

 

Op het nachtkastje #32

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • De verborgen geschiedenis van Donna Tartt is zo’n boek dat al eeuwen op mijn lijst prijkt. Het is altijd uitgeleend in de bib, maar ik wist er dan toch eindelijk beslag op te leggen. Het gaat over 6 studenten Grieks aan een Amerikaanse universiteit. Eén van hen wordt door de anderen vermoord. Dit boek was een zware tegenvaller voor mij. Ik kon geen van de personages uitstaan, het plot boeide me dan ook niet. Ik vond vooral de verheerlijking van alcohol en drugs ook not done. De personages zijn gewoon voortdurend onder invloed en daardoor nogal zielig. Heel wat mensen zijn zot van dit boek, dus laat mijn recensie je niet afschrikken.
  • Afgelopen weekend was het Internationale Vrouwendag en die week las ik een feministische hervertelling van de Ilias uit, the silence of the girls. Het gaat over de mythische Trojaanse oorlog, maar dan verteld vanuit Briseis. Een Griekse wiens familie wordt uitgemoord door Achilles waarop zij zijn slavin moet worden. Het boek greep me op bepaalde momenten bij de keel, maar de perspectieven van Achilles die aan het einde opdoken verzwakten het verhaal. Feministisch? Bwa. Boeiend. Zeker! Voor de fans van Miller’s ‘een lied voor Achilles’ die het eens zonder liefdesdriehoek willen en met een rauwer kantje.
  • Momenteel ben ik bezig in ‘de boekendief‘. Dit gelauwerde boek over WOII stond ook al eeuwen op het lijstje. En gelukkig bevalt deze hype me stukken beter. Ik ben heel geboeid door de unieke vertelstijl. Wederop het bewijs dat de mooiste boeken over de oorlog, niet specifiek over de oorlog gaan, maar een verhaal daarbuiten hebben dat je vasthoudt. Ik hoop deze snel uit te lezen.

Gekeken

  • Het derde seizoen van The Last Kingdom was te zien op Caz en ik heb deze reeks even volledig opgenomen, want de Belgische Netflix heeft de rechten nog steeds niet. Ik vind de eerste afleveringen echt heel goed, het verhaal blijft dicht bij de boeken, maar er zit ook veel eigen humor in de serie.
  • Het laatste seizoen van The Medicis loopt dan weer op Eén. En damn, ik keek nog maar twee afleveringen, maar ik ben alweer helemaal hooked. Zo jammer dat het hierna gedaan is.
  • En met het lief ben ik begonnen aan het vierde seizoen van Outlander en dat brengt ons eindelijk naar Aunt Jocasta op haar River Run, toch wel één van mijn favoriete omgevingen van de hele boekenreeks.
  • Veel historisch dus, fijn dat er nog enkele van mijn favoriete series met nieuwe seizoenen komen. Verder is het uitkijken naar De Mol hier.

Meegemaakt

  • Een weekje staycation dat echt belachelijk snel voorbij was. Maar echt, waar is die week naartoe? Ik ging nog eens naar de cross en naar de sauna, en verder was het echt stom weer. Dus veel rust.

Uitkijken naar

  • Valencia! Op het moment dat dit bericht online komt zit ik namelijk op het vliegtuig richting de Spaanse stad (als alles goed blijft gaan met heel die Coronaheisa).
  • Ik kijk dus ook enorm uit naar zon. Ik heb het zoooo hard nodig! En wijn. En tapas. Cultuur. Zomerkledij. Aaaah.

Geblogd

Welke series ben jij momenteel aan het verslinden?

Waar ik een hekel aan heb #5

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^).

Het lijkt eeuwen dat ik hier over schreef, maar ik had nog eens zin om zo’n lijstje te maken. Na de edities over irritante mensen, taalfouten, het verkeer en ambetante geluiden, is het deze keer tijd voor geuren waar ik niet tegen kan. En dat blijken er meer te zijn dan ik dacht. Oh, it’s me not you. Even voor de duidelijkheid 😉

  • De geur van brooddoos. Echt, ik vind dat verschrikkelijk. Vooral ’s avonds die brooddoos weer open doen en uitwassen. Leeg of niet leeg. Daar zit dan zo’n geurtje aan dat niet te beschrijven is. Ik krijg het al moeilijk door dit neer te schrijven.
  • Ik ben geen viseter. En kan meestal perfect tegen de geur van vis. Maar sommige vis (lees rotte vis of van die heel stinkende)… daar keert mijn maag van om. Dus aan al die collega’s die ’s middags vis opwarmen in onze open office: nu weet je waarom ik zo’n vies gezicht trek.
  • Heel felle mannendeo. Ge weet wel, zo vroeger tijdens de lessen LO wanneer je de jongenskleedkamer passeerde… Deo gemengd met tienerzweet. Eikes.
  • Heel felle spuitbussen zoals deo en van die luchtverfrissers zijn sowieso niet mijn ding. Ze benemen precies alle zuurstof in de ruimte. En daar krijg ik meteen hoofdpijn van.
  • Eucalyptus. Onpopular opinion, I know. Maar mijn ogen tranen er standaard van en het beneemt zo hard mijn adem dat ik het echt niet moet hebben. Voor mij is dit allesbehalve een ontspannende geur.
  • Bananen. Omwille van hun geur. Ik ben zo iemand die perfect tegen mandarijnen kan, maar met bananen moet je uit mijn buurt blijven. Ver uit mijn buurt.
  • De zweetgeur bij het binnenkomen van de danszaal. Wij zijn altijd de laatste groep van de avond en neem van mij aan dat er dan al wat afgezweet is.
  • De geur van leer. Laat staan hoe dat voelt. Nope, bepaalde erotische spelletjes zouden totaal niets voor mij zijn…
  • Nog erger: zo een lycra wetsuit dat in aanraking is gekomen met (zee)water. Dat stinkt zo enorm. En dat voelt ook zo vies aan. Bah bah bah! Ik krijg er nu al kippenvel van.
  • Ziekenhuisgeur. Ik denk dat ik deze niet echt hoef uit te leggen.

Wat kan jij echt niet ruiken?

Malta #4: op zoek naar ridders in The Three Cities

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Deze post sluit naadloos aan op de vorige. Na een heuse wandeling met de nodige uitdagingen van de Dingli Cliffs naar de Blue Grotto verkenden we dezelfde dag nog de befaamde Three Cities.

thumb_P1130519_1024

The Three Cities? Dat zijn Vittoriosa (ook wel Birgu genaamd), Senglea en Cospicua. Deze drie ministeden vind je aan de overkant van Valetta en tonen nog het oude middeleeuwse eilandleven.

thumb_P1130516_1024

Wij sliepen in Birgu, de oudste van de drie, en wandelden voornamelijk daarin rond. Het is makkelijk verdwalen in de kleine oude steegjes. Weinig toeristen maken de oversteek, maar ik vond dit veel mooier dan Valletta. Het is er rustig en nog heel bewoond. In tegenstelling tot Valletta dat soms wat op Bokrijk leek.

thumb_P1130538_1024

The Three Cities werden gesticht door de ridderorde van St. John en dateren uit de 16de en 17de eeuw. Het is hier dat het beleg van Malta in 1565 plaatsvond (Christendom tegen de moren), Valletta werd pas gesticht na dat beleg. The Three Cities beschikken daardoor over de nodige verdedigingsmuren en forten. En ze hebben elk een eigen schattig haventje.

thumb_P1130543_1024

In Birgu aten we ook een aantal keer geweldig, het lekkerste van de hele Maltatrip. Het loont dus echt wel om de ferry te nemen vanuit Valletta.

  • Osteria V.E.: een heerlijk Italiaans geïnspireerd familierestaurant met een klein terras in een leuk steegje.
  • Del Borgo: een wijnbar en restaurant in de kelder. Dit was met voorsprong het beste eten op Malta. Ik at er een geweldig lokaal vleesgerecht (Bragioli), zware aanrader!

Malta staat bekend voor zijn religieuze feesten en zeker in The Three Cities worden deze uitgebreid gevierd. Daar maakten we de eerste dag al kennis mee. De steegjes werden versierd met middeleeuwse doeken en er was een optocht met een beeld van Maria:

IMG_20180826_200707

The Three Cities zijn een prachtig stukje authentiek Malta. Bij meer tijd zou ik hier nog verder ronddwalen en ook de andere twee stadjes aandoen. Zeker de moeite om minstens een half dagje te spenderen (en lekker te gaan eten) als je in Valletta bent.

Waar heb jij het echte lokale leven geproefd op vakantie?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Emotionele intelligentie

Doorheen mijn hele schoolcarrière werd ik slim genoemd. Ik herinner me een les samen met een andere (grote) klas humane wetenschappen, waar wij met ons acht Latinisten de vreemde eend in de bijt waren. Op het einde van het jaar moesten we voor iedereen een compliment op een briefje schrijven. Op mijn briefjes stond een voor een ‘slim’ en daar moest ik het dan mee doen.

Ik vind het moeilijk om mezelf intelligent te noemen. Omdat ik heb ervaren hoe erg dat jaloezie opwekt, zeker als je zonder herexamens je hogere studies doorkomt. Ik weet dat ik best trots mag zijn op de inhoud die ik heb, zonder te beweren dat ik uitzonderlijk ben, want dat ben ik helemaal niet. Intelligentie kan je meten in een IQ. Ik heb nog nooit zo’n test gedaan en ik heb ook geen interesse om dat ooit te doen. Ik vind dat slim zijn niet per se iets zegt over jou als mens. Ik ken heel slimme mensen die ik niet kan uitstaan, omdat ze boertig zijn of uit de hoogte doen. Intelligentie is alleen mooi als je er iets moois of goeds mee doet. Jep, dit kan zo een Pinteresttegeltje worden :D.

De laatste jaren ben ik, zonder het zelf echt te beseffen mijn emotionele intelligentie (EQ) veel meer gaan ontwikkelen. Ik merk dat ik steeds minder moeite heb met vanuit anderen te denken of me te verplaatsen in iemands situatie en zo begrip op te brengen voor gevoeligheden of bepaald gedrag. Een empathische vermogen wordt dit ook wel eens genoemd.

Anderen noemen het hooggevoelig zijn, maar dat is niet helemaal hetzelfde. Iemand die hooggevoelig is, is niet per definitie empathisch. Een empathisch persoon gaat zich verplaatsen in de gevoelens van iemands anders en zo het proberen begrijpen. Een hooggevoelig persoon gaat eerder die gevoelens mee overnemen en zelf ervaren, maar begrijpt daarom niet per se de ander beter.

Ik ga hier niet beweren dat ik super empathisch ben, ik merk wel dat het me veel minder moeite kost om dat te zijn dan de mensen om me heen. Ik heb heel snel gevoeligheden door in een groep. Of het nu de collega’s zijn, of zelfs een groepje klanten waar ik een opleiding aan geef. Ik voel meteen onderliggende emoties aan en kan zo beter inspelen op de echte struikelblokken of twijfels die anders onder het oppervlak zouden blijven.

Ik denk dat die emotionele intelligentie, nog meer dan de gewone intelligentie, van mij een beter mens maakt/zal maken. Ik denk dat het ook iets is dat me beter maakt in mijn job en als collega.

Het is niet altijd een godsgeschenk. Soms ben ik zo overmand door de emoties van de mensen rondom me, dat ik er zelf helemaal van onder de voet ben. Dan weegt het zo op mij dat ik even mijn eigen gevoelens er door laat leiden. Het is dus zoeken naar de balans, en daar ben ik nog volop mee bezig.

Maar het is wel iets waarvan ik absoluut de waarde zie, en waarin ik me verder wil ontwikkelen, al zal dat eerder onbewust zijn. Door met veel verschillende mensen en hun angsten en twijfels in contact te komen. Door me open te stellen voor de wereld rondom me. Door minder vooroordelen te hebben en moeite te doen om mensen te leren kennen (eentje waar ik best nog hard mee struggle). Een open mind en een open heart, weet je wel.

Ik denk dat de trend in het bedrijfsleven sowieso al is ingezet waar managers (zo’n lelijk woord) en zaakvoerders de waarde beginnen inzien van werknemers die emotioneel intelligent zijn (misschien niet geheel toevallig zijn dit vaker vrouwen). Daar ben ik blij om.

Ik weet verder niet echt welke clue ik met dit bericht wil maken. Het was gewoon weer zo’n gedachte die in me opkwam. Misschien is het wel normaal dat bij het ouder worden de emotionele kant meer ontwikkeld wordt. Meer levenservaring betekent natuurlijk ook dat je al met meer mensen in contact bent gekomen.

Hecht jij belang aan emotionele intelligentie?