Sevilla #5: patio’s en tegeltjes in 2 echte Spaanse casas

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen en het eten <3. Voor wie nog een winterse citytripbestemming zoekt kan ik Sevilla alleen maar warm aanbevelen. De stad veroverde snel een plaatsje in mijn top 3 van Europese steden.

Ik wist helemaal niet wat ik van een stad als Sevilla moest verwachten. Op onze eerste dag wandelden we al bladerend door onze reisgidsen om te kijken wat er in de stad te doen was. We belandden uiteindelijk aan Casa De Las Duenas, maar liepen door want het was met inkom betalen en we wisten niet goed of dit ons ding was. We keerden op het einde van de namiddag toch terug en waren op slag verkocht. Zo’n minipaleisje met een heuse patio en leuke tuinen, dat is Sevilla ten voeten uit.

Vandaag neem ik je dus mee naar de twee bekendste casas van Sevilla en vertel ik je waarom ze beiden zo bijzonder zijn en dus een bezoekje waard.

Casa palacio de Las Duenas

Las Duenas, ook wel Casa de Alba genoemd, is minder bekend dan zijn tegenhanger Casa de Pilatos. Het is nog maar enkele jaren open voor publiek. Tot 2016 woonde hier de duchess de Alba. Haar erfgenamen zijn nog steeds eigenaar, maar hebben besloten om er een soort museum van te maken.

Dat was ook meteen het unieke aan dit casa. Het lijkt alsof de duchess elk moment kan binnenwandelen om zich te nestelen in een zetel met zicht op haar patio. Het meubilair is allemaal nog aanwezig en ook de tuinen zijn zeer mooi onderhouden.

P1090241.JPG

Je loopt door een mooie okeren poort naar binnen

Je betaalt 10 euro voor een ticket tot het paleis. Wij arriveerden in de late namiddag en het was er heerlijk rustig waardoor we het casa bijna voor ons alleen hadden. In de voormiddag werden er nog bussen Japanners gedropt, dus het is sowieso een aanrader om ofwel heel vroeg ofwel laat in de namiddag te arriveren.

Je komt binnen en meteen valt de paarse begroeiing van het gebouw je op.  De voorgevel is echt prachtig.

P1090308.JPG

P1090403.JPG

Er staan bordjes die de volgorde van de ruimtes aangeven met steeds wat korte uitleg. Er is ook de mogelijkheid tot een audiogids. Via de paardenstallen kom je eerst in de tuin. Het is een typische stadstuin, maar dan met een Spaans tintje uiteraard. Fonteintjes, tegeltjes en heel wat verborgen hoekjes en kantjes.

P1090332.JPG

P1090333.JPG

En dan de patio. Er zijn amper woorden om die beschrijven. Zo kleurrijk, met zelfs in hartje november veel in bloei, inclusief prachtige palmbomen. Een geweldig plekje om te genieten in de schaduw in hartje zomer en ook in de wintermaanden nog de nodige zon mee te pikken. We zagen veel patio’s tijdens 5 dagen Sevilla, maar dit is met voorsprong mijn favoriet!

P1090347

We namen veel foto’s en genoten van de sfeer die er hing. Je kan ook verschillende binnenruimtes en de kapel bezoeken. Naar boven mag je niet, maar de prachtige trap met tegeltjes is zeker het bekijken waard.

De combinatie van Moorse en Westerse elementen is overduidelijk. Het heeft allemaal ook iets (neo)renaissance-achtig. Er staan bovendien veel Griekse en Romeinse beelden in het paleis. Het was helemaal mijn stijl.

Er is nog een tweede patio, die iets soberder is met witte muren en okeraccenten, maar ook hier lijkt het me heerlijk om te zitten.

P1090400.JPG

Uiteindelijk ga je via de voortuin weer naar buiten. Casa de las Duenas was voor ons de perfecte kennismaking met Sevilla op onze eerste dag en zou ons nog lang bijblijven. Ik vond dit het mooiste paleis dat we hebben bezocht denk ik. Misschien omdat we zo onvoorbereid waren en we er bijna alleen ronddoolden. In het Alcazar en in Pilatos was het drukker, dat zijn ook bekendere trekpleisters. Sla dit dus zeker niet over!

Casa de Pilatos

Nu we de smaak te pakken hadden bezochten we de dag erop ’s morgens het casa de Pilatos. In de reidsgids stond beschreven dat we er de mooiste patio van Sevilla te zien zouden krijgen. Meteen werd duidelijk dat dit paleis weer iets totaal anders was dan Las Duenas.

P1090515.JPG

Toegang tot de benedenverdieping kostte 10 euro, voor 12 euro kan je ook naar boven, maar dit kan enkel met een begeleidde tour. Beneden is in ieder geval voldoende te zien en je krijgt ook een audiogids gratis mee.

Pilatos is echt een combinatie van Moorse Mudejar en renaissance. En dat merk je meteen want bij toegang kom je onmiddellijk op de prachtige patio terecht. Soberder dan Las Duenas, maar wat een details!

P1090529.JPG

P1090533

Er hangen bustes op van bekende Romeinse veldheren/nobelen/keizers. Zo spotte ik Cicero en Marcus Antonius, maar Caesar was bv. niet te vinden. Oh en de muren hangen vol, maar echt vol, met moorse tegeltjes, wat een pracht!

P1090534

P1090587.JPG

Ook naar beneden kijken voor tegeltjes

Het enige jammere aan dit paleis was dat we niet in de mooiste tuinen mochten wandelen. We konden enkel een foto nemen van veraf.

P1090569.JPG

P1090568

Aan de andere kant konden we gelukkig wel een stukje de tuin in en vonden we vooral veel bloempotjes en opnieuw tegeltjes

P1090615.JPG

P1090616

Via de trap, die helemaal betegeld is, kan je een glimp opvangen van de bovenverdieping. Misschien hadden we een klein beetje spijt dat we die tour hadden afgeslagen.

P1090601.JPG

Ik snap waarom Pilatos als het pareltje van Mujedarstijl wordt aanzien en ik vind dit zelfs mooier dan het Alcazar. Het is allemaal wat afgelikter en heeft een minder bewoond gevoel dan Las Duenas, maar het is echt wel een must-see. Eigenlijk is dit de mooiste patio van allemaal, maar ons hart hadden we toen al wat verloren in las Duenas.

Beide palacios zijn dus zeker de moeite waard als je in Sevilla bent, durf verder kijken dan het Alcazar voor mooie Mudejararchitectuur.

Extra: casa de la Lebrija

En voor wie niet genoeg krijgt van deze casas of palacios. Ik vertelde al eerder over het Casa de la Lebrija, met opnieuw een prachtige patio met een vloer van Romeinse mozaïek en een prachtige gele buitenkoer.

P1090995

P1100083

Aan casas geen gebrek in Sevilla!

In welk paleis zou jij je het meeste thuisvoelen?

Advertenties

History nerd: het mysterie van the princes in the Tower

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik de levens van sterke historische personen of bepaalde gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op en vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Tot nu toe besprak ik meestal sterke vrouwen die me op een of andere manier inspireerden en een opvallend parcours hebben afgelegd. Daarvoor is er nog inspiratie genoeg, maar vandaag wou ik het eens over iets anders hebben. Over misschien wel het grootste mysterie uit de (Britse) geschiedenis. Wat is er gebeurd met Edward en Richard Of York die werden opgesloten in The Tower of London en nadien van de aardbol verdwenen?

Een tijdschets

In de 15de eeuw zijn de Rozenoorlogen in volle gang. Het huis van Lancaster (de regerende koningslijn) en het huis van York (die beweren een sterkere claim te hebben) winnen en verliezen om de beurt de meest bloederige veldslagen. Omstreeks 1472 zit Edward IV Of York veilig op de troon. Het huis van Lancaster is verslagen en zijn grootste bedreiging Henry Tudor heeft zich teruggetrokken in Frankrijk.

Edward is getrouwd met Elizabeth Woodville, een huwelijk gecontesteerd door velen omdat zij niet van hoge komaf was en ze meteen haar hele familie uithuwelijkte aan hoge nobelen om zo het hof te domineren. Samen krijgen ze tien kinderen, van wie er zeven hun vader overleven. Twee jongens: Edward en Richard, de rest zijn meisjes.

De dood van een koning

In 1483 sterft Edward IV een natuurlijke dood (al kan vergif niet uitgesloten worden). Zijn oudste zoon, Edward, is op dat moment slechts 13 jaar oud. Tegen de verwachtingen in duidt de koning niet zijn vrouw, maar zijn jongere broer Richard aan als voogd van de nieuwe koning. Er begint een bittere strijd om de macht waarin de Woodvilles lijnrecht tegenover Richard komen te staan.

Het begint met Elizabeth Woodville die zich samen met al haar dochters en de tweede zoon Richard terugtrekt in Westminster Abbey. Ondertussen heeft Richard de oudste zoon Edward onderschept en zijn nonkel Anthony Woodville en halfbroer Richard Grey (die beiden hadden ingestaan voor de opvoeding van de jongen) worden daarop zonder proces geexecuteerd.

Richard zet Edward in The Tower in afwachting van zijn kroning (wat de gewoonte was), maar de kroning wordt steeds uitgesteld. Uiteindelijk stemt Elizabeth Woodville toe dat ook haar jongste zoon zijn broer gezelschap houdt in The Tower. Maar een tijdje later grijpt Richard zelf de troon als Richard III.

De verdwijning

Vlak na de kroning worden de prinsen nog gezien wanneer ze aan het spelen zijn op het binnenplein van The Tower. Tijdens de zomer doen de Woodvilles een finale poging om hen te bevrijden, maar deze mislukt. De prinsen zijn ondertussen overgeplaatst naar het hart van The Tower. Ze worden nooit meer terug gezien. Wie vandaag The Tower Of London bezoekt kan hun verhaal terugvinden in The Bloody Tower, de naam van het gedeelte waar de prinsen hebben vastgezeten.

Algemeen wordt aangenomen dat de prinsen ergens aan het eind van de zomer van 1483 zijn vermoord/gestorven. In de 17de eeuw worden in The Tower twee kinderlijkjes gevonden onder een trap, niet zo heel ver van The Bloody Tower. Ook in het graf van Edward IV en Elizabeth Woodville worden 4 kisten gevonden van overleden kinderen. Mary en George stierven tijdens hun kinderjaren, maar wie zijn de andere twee? Tot op de dag van vandaag kan er geen DNA-test worden uitgevoerd zonder toestemming van koningin Elizabeth II.

Maar er is ook de piste dat de jongens zijn kunnen ontsnappen. Henry Tudor zal uiteindelijk Richard III verslaan en door te trouwen met Elizabeth of York (Edward IV’s oudste dochter) maakt hij een eind aan de Rozenoorlogen. Tijdens zijn regering zal er twee keer een man opstaan die beweert Richard Of York, de jongste van de twee kinderen te zijn.

Lambert Simnel en Perkin Warbeck nemen allebei de identiteit van Richard aan, maar worden beiden verslagen door Henry VII. De kans is mijns inzien klein dat een van hen beiden effectief Richard was. De reden dat ze kozen voor de identiteit van Richard en niet van de oudere Edward is dat er van Edward als toekomstige koning al veel meer portretten bestonden waardoor mensen wisten hoe hij er min of meer uitzag, terwijl Richard niet vaak een publiek optreden had gemaakt.

Margaret Of york, een zus van Edward herkent wel effectief Warbeck als Richard. Maar Margaret was uiteraard sterk gekant tegen de Tudors en eigenlijk kende zij de kinderen helemaal niet (want ze zat heel de tijd in Burgundy), tenzij we ervan uit gaan dat Richard naar haar is gestuurd na een ontsnapping uit The Tower.

De verdachten

Algemeen wordt aangenomen dat Richard III verantwoordelijk is voor de dood van de jongens. Al kan hij het zelf niet hebben gedaan aangezien hij toen in het noorden van Engeland zat. Maar de jongens waren in de handen van zijn handlangers en hij had absoluut het makkelijkste toegang tot hen. Zijn regering was nog steeds onstabiel, ook al had hij de jongens en alle andere kinderen van Edward IV officieel als bastaarden laten verklaren zodat ze eigenlijk geen claim meer hadden.

Dat laatste is het grootste tegenargument waarom Richard niet de dader zou zijn. Waarom de jongens vermoorden als hij ze al buitenspel had gezet? Maar de geschiedenis leerde toen al dat er gemakkelijk een opstand kon uitbreken in naam van een troonpretendent. Zo was het huis van York tenslotte zelf op de troon gekomen.

Een andere kandidaat moordenaar die vaak wordt genoemd is the duke of Buckingham, die zelf een claim op de troon had en een handlanger was van Richard III. Maar Buckingham zou later in opstand komen tegen Richard en gaan samenwerken met The Tudors. Die rebellie mislukt en Buckingham wordt onthoofd. Het zou kunnen dat Buckingham uit eigen beweging de prinsen heeft vermoord om dan bewust in opstand te komen tegen Richard om zo zelf een gooi te doen naar de troon. Maar dan zou hij wel voorbij Richard’s mannen gemoeten hebben om toegang te krijgen tot de prinsen.

Een andere piste is dat hij ten voordele van Richard III beslist om de prinsen te doden, al dan niet met diens medeweten. Wat we zeker weten is dat hij deels verantwoordelijk was voor het verspreiden van het gerucht dat de prinsjes dood/verdwenen waren. En we weten ook dat Richard nooit Buckingham als moordenaar heeft aangeduid, ook niet op het moment dat Buckingham al veroordeeld was. Dat was de kans voor Richard om zijn naam te zuiveren en die heeft hij niet genomen. Omdat hij wist dat alle sporen naar hem leidden i.p.v. naar Buckingham?

Een laatste mogelijke uitleg is dat Henry Tudor verantwoordelijk zou zijn voor hun dood. Henry was niet in het land in 1883, in deze piste zou hij dus pas bij het bestijgen van de troon in 1486 de prinsen vermoord hebben. Hij moest op dat moment de kinderen van Edward IV immers opnieuw legitiem maken omdat hij wilde trouwen met Elizabeth of York. Dat zou betekenen dat de prinsen pas gestorven zijn drie jaar nadat ze voor het laatst gezien waren, wat mij heel straf lijkt. Kinderen blijven geen drie jaar onopgemerkt. 1486 is ook het moment dat er geruchten beginnen rondgaan dat Richard zijn neefjes vermoord zou hebben. Natuurlijk is dit Tudorpropaganda aangezien zij net Richard verslagen hebben op het slagveld. En het is op zich logisch dat die geruchten niet eerder zijn ontstaan tijdens de regering van Richard zelf, want dat zou hoogverraad geweest zijn.

De schuld van The Tudors lijkt dus wat bij de haren getrokken, maar deze piste kent de laatste jaren een heropleving dankzij de populaire auteur Philippa Gregory die in haar boeken en via de gelijknamige tv-serie The White Queen met de vinger wijst naar Margaret Beaufort, de moeder van Henry Tudor. Er is echter geen enkel historisch bewijs voor de schuld van Beaufort. Zij was een ontzettend gelovige dame en het is amper in te beelden dat zij de dood van twee jongetjes op haar geweten wilde, zeker aangezien in ’83 er nog minstens twee personen een sterkere claim hadden op de troon dan haar zoon Henry.

En wat denk ik?

De laatste jaren lijkt het wel of heel veel historische experts er alles aan willen doen om de schuld vooral niet bij Richard te leggen. Want Shakespeare zou in zijn ‘a kingdom for my horse’ versie van de gebochelde en door en door slechte Richard III overdrijven. Niet abnormaal, Shakespeare schreef met zijn koningstukken pure Tudorpropaganda.

Maar als we naar de pure feiten kijken dan geloof ik wel dat de prinsen The Tower niet levend hebben verlaten. Het lijkt me sterk dat één van de prinsen Perkin Warbeck was. Misschien zijn ze ontsnapt, maar dan denk ik dat ze de rest van hun leven in anonimiteit hebben doorgebracht;

Als we er dan vanuit gaan dat ze vermoord zijn, kom je al snel bij een van de handlangers van Richard, of heel misschien in opdracht van Buckingham. Een piste die ik een tijdje heb gevolgd. Maar we weten dat Richard heel wat mannen zomaar heeft laten executeren: William Hastings, Anthony Woodville, Richard Grey werden al gedood enkele dagen na de dood van Edward IV. Hij hield van zijn broer, maar hij haatte de Woodvilles en die jongens waren niet enkel opgevoed door de Woodvilles. Het waren Woodvilles.

Ik denk dat Richard verantwoordelijk is voor hun dood. Er is ook nog de piste dat een handlanger van Richard hen (al dan niet per ongeluk) gedood heeft zonder expliciet bevel van Richard. Maar het feit blijft dat Richard nooit gecommuniceerd heeft over de verdwijning. Als hij echt onschuldig was zou hij dat kunnen bewijzen hebben en zou hij zijn onschuld van de daken geroepen hebben, want de jongens waren populair. En het was de ideale manier om zijn eigen troonsbestijging te legitimeren.

Ik denk niet dat er ooit toestemming gaat komen van de koninklijke familie om de gevonden lijken te onderzoeken. The princes in the tower zal een middeleeuws mysterie blijven. Geen enkele tijdgenoot schreef ooit de waarheid neer. En hoewel er af en toe nog nieuwe aanwijzigingen opduiken, denk ik dat we moeten accepteren dat we het nooit gaan weten. Maar speculeren is zo leuk, toch? 🙂

Meer lezen? Sorry 🙂

Geen speciale leestips deze keer want er zijn weinig fictieboeken waarin er op een degelijke manier over the princes in the tower geschreven wordt. Gregory kan ik echt niet aanraden. Zij vertrekt vanuit een gevoel dat gebaseerd is op één feit, namelijk dat Elizabeth Woodville haar steun op een gegeven moment intrekt voor The Tudors. Volgens Gregory is dat het bewijs dat ze The Tudors niet vertrouwde.

Klopt, maar Elizabeth is wel verschillende keren van kamp verandert en heeft altijd voor haar eigen bestwil gekozen. Ze kiest op een gegeven voor Richard zodat haar dochters naar het hof mogen gaan en haar oudste dochter misschien koningin kon worden. The Tudors waren niet te vertrouwen, maar de Woodvilles evenmin. Historisch gezien kunnen we zoiets niet als bewijs beschouwen.

Heb jij ook zo’n stukje uit de geschiedenis dat jou niet meer los laat?

Winter

De winter. Eigenlijk is het elk jaar hetzelfde liedje. Het is voor mij de moeilijkste periode van het jaar. En dan heb ik het vooral over januari, februari en maart.

Mijn lijf wil niet mee. Ik ben ziek, maar niet ziek genoeg. Moe. Steeds weer moe. Ik slaap goed, maar sta moe op. Op zaterdag moet ik een hele dag bekomen van een werkweek. zondag vliegt voorbij en hup, weer een hele werkweek achter de feiten aanhollen. Geen wonder dat het dan soms ook mentaal niet mee wil zitten.

Deze winter zat het in de herfst al enorm in mijn hoofd dat ik een moeilijke periode zou krijgen. Voornamelijk omdat vorige winter echt moeilijk was, mede door het B-12 tekort en mentale onrust. Dat ik daar levend ben uitgekomen, dat snap ik nog altijd niet. Dat ik een kilo of 6,7 afviel, dat heb ik ondertussen begrepen.

Maar dus had ik schrik voor deze winter. En het ik nam me dan ook voor om goed voor mezelf te zorgen. Dat deed ik in de mate van het mogelijke door al in november wat verlof in te plannen en het drukke december te combineren met zoveel mogelijk rustdagen. Ik werd in december al eens ziek en bleef zelfs thuis van het werk. Check, check, check. Ik leefde naar de kerstvakantie toe. Eindelijk rust!

Maar de kerstvakantie bracht noch mentaal, noch lichamelijk rust. In Keulen blokkeerde mijn lichaam na één dag intensief wandelen. Ik had enorme spierpijn. Deels omdat het best koud was, deels om het op was. Maar niets wat rust niet zou kunnen oplossen.

Ik had zelfs zin om te gaan werken na de veel te drukke kerstvakantie. Na twee dagen werken kreeg de griep me te pakken. Het was 10 jaar geleden dat ik nog zo ziek was. Deze keer maakte ik misschien wel de fout te snel te gaan werken. Alhoewel ik er nog altijd van overtuigd ben dat ik lichamelijk goed genoeg was om te werken. Mijn omgeving was het daar niet mee eens en liet dat blijken, dat zorgde bij mij voor een onbehaaglijk gevoel. Ik wou niet elk uur horen dat ik er slecht uitzag, dat wist ik zo ook wel.

Januari bleek de drukste maand in een tijdje. Elk weekend sociale verplichtingen. Behalve dat ene weekend dat ik dus in mijn bed stak. Het bleek een niet zo interessante maand qua projecten op het werk. Het was daarnaast op kantoor best druk met veel lawaai en ik kon dat even niet verdragen. Ook mijn jobinhoud zorgt momenteel even voor wat muizenissen. Ik was dus niet bepaald het zonnetje op kantoor.

Dit weekend was er dan effectief eens twee dagen rust. En mijn lijf laat dat al meteen ontgelden met een algemeen ziekelijk gevoel zonder ziek te zijn. Decompressie of toch een nieuw virusje? Wie zal het zeggen?

Februari wordt opvallend rustiger. Met drie vrije weekends en een paar dagen vakantie (waar wel al wat zaken staan ingepland). Die tijd wil ik gebruiken voor mezelf en natuurlijk voor #projecthuis waar nog wel wat stappen gezet moeten worden. In maart daarentegen zijn al drie weekends volboekt, waaronder een vijfdaagse citytrip naar Parijs. Ik hou alle nieuwe afspraakjes af en neem deze keer wel een extra dag verlof na de citytrip. Het zal een drukke maand worden, maar dat ik me daar nu al van bewust ben is een zeer goed teken.

Stilaan begint het door te dringen dat ik deze winter wel zal overleven. Soms bestudeer ik angstvallig die weegschaal, maar deze keer gaan er geen kilo’s af. Het is niet hetzelfde als vorig jaar. Ik ben een jaar sterker geworden. En ik besef vooral dat ik een cruciale fout heb gemaakt.

Ik ben al van september bang voor de winter. Ik ben mezelf al vanaf toen aan het inprenten dat deze maanden donker en moeilijk zullen worden. Tuurlijk wordt dit dan nu bevestigd. Dat is het principe van een self-fulfilling prophecy.

Ik zal nooit een wintermens worden. Ik zal ook nooit begrijpen wat mensen zo leuk vinden aan de winter. Ik vind het met momenten verschrikkelijk. Maar minder leuke momenten zijn er het hele jaar door. Het is niet omdat ik denk dat die er meer zijn in de winter, dat dat ook effectief zo zal zijn deze keer.

Ik moet met mijn hoofd omhoog vooruitkijken. April en de maanden daarna zijn nog volledig door mezelf in te vullen met leuke dingen. Maar waarom wachten op leuke dingen? In februari heb ik een paar dagen vakantie. In maart ga ik naar Parijs. Dat is geweldig!

Deze winter is niet meer helemaal te redden. Ik heb me soms door melancholie en negativiteit laten meeslepen. Maar volgend jaar wil ik dat anders aanpakken. Je bent wat je denkt. En ik denk soms wat teveel. Laten we afspreken dat jullie me volgend jaar in september tegenhouden om al over de winter te beginnen, oké?

Berlijn #1: 3x oorlogsgeschiedenis

Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).

Berlijn bleek zoveel meer dan een stad getekend door de oorlog en heeft enkele heel toffe levendige buurten. Toch vond ik ook onze wandeling door Mitte, het centrum, de moeite.

Het meest opvallende is hoe open de Duitsers over hun niet zo fijne verleden zijn. Op verschillende plekken in de stad kan je gratis musea bezoeken die meer uitleg geven over de gebeurtenissen van 40-45 en de Koude Oorlog. Ik bezocht er drie en vertel je even waarom het zo de moeite is.

Tränenpalast

Het tränenpalast of palace of the tears is een klein museum dat je vindt vlakbij het Friedrichstrasse station en daar is een goede reden voor. In dat station konden mensen die door de muur en de Koude Oorlog van hun familie en vrienden gescheiden waren elkaar even officieel ontmoeten. Al zijn er ook periodes geweest dat dit niet mocht, tenzij na een lange en strenge procedure. Tegelijk zijn er ook heel wat gezinnen proberen vluchten van Oost naar West via dit station. Sommigen raakten heelhuids aan de overkant waar ze eindelijk herenigd werden met hun familieleden. Vandaar de naam ‘het tranenpaleis’ omdat er zowel van vreugde als uit verdriet geweend werd.

P1140174.JPG

Het is een stukje geschiedenis waar ik niet zo veel van weet en het museum is fijn opgebouwd. Er is een focus op persoonlijke verhalen, in combinatie met prangende foto’s en beeldmateriaal (dat is natuurlijk het voordeel van recente geschiedenis). Vooral foto’s van mensen die toekijken tijdens de bouw van de muur kwamen binnen, want zij konden toen natuurlijk nog helemaal niet inschatten wat de gevolgen zouden zijn.

Hoewel het dus maar een klein museum is, zijn we er toch wel even binnen geweest om alle bordjes te lezen en in ons op te nemen. Dit is misschien wel mijn favoriet van de drie musea.

Topographie des terrors

P1140365.JPG

Dit museum staat op de plaats waar vroeger de hoofdkwartieren van de SS waren en waar je nog één van de drie grote stukken van de muur kan terugvinden (naast East Side Gallery en het volgende puntje op deze lijst). Het is dus een bewogen plek en daarom is er gekozen om deze te bewaren en er een gratis museum neer te zetten.

P1140364

Wij bezochten de binnenexhibitie die focust op de opkomst van het nazisme en de vervolging van de onreine rassen in Europa. Je komt ook te weten wie de nazikopstukken waren en wat er met hen gebeurd is. Het is geen museum om vrolijk van te worden. En er is veel informatie om te lezen. Daarom dat we het buitenstuk aan de muur met de tentoonstelling ‘the path to dictatorship’ even hebben overgeslagen. Het was zo al indrukwekkend genoeg. Deze is echt een must voor iedereen die Berlijn bezoekt!

Gedenkstätte Berliner mauer

P1140487.JPG

Dit gedenkteken met bezoekerscentrum vind je op de grens van de wijk Mitte met Pretzlauerberg en bezochten wij op zondagochtend omdat Leen mij dit had aangeraden. Ik had geen idee dat het zo’n groot gedenkteken zou zijn.

Je wandelt langs de palen die de muur moeten voorstellen en komt hier en daar nog echte stukken muur tegen. Op de gevels van de huizen zie je foto’s van hoe het hier toen was.

P1140489

Eigenlijk was dit een stuk niemandsland dat over een kerkhof en huizen is gebouwd. Mensen konden dus letterlijk niet meer hun overledenen gaan bezoeken. En je leest verhalen van families die elkaar vanuit het raam nog wel konden zien, maar niet met elkaar konden praten. Het is schrijnend om te beseffen hoe je van dag op dag ineens niet meer een straat verder mag wandelen.

P1140495.JPG

Uitzicht vanop het bezoekerscentrum, pal tegen de zon in getrokken

In het bezoekerscentrum lees je nog veel meer verhalen over de muur en je kan met een ijzeren trap naar boven om het hele gebied te bekijken. En dan zie je die brede strook leegte waar nu gras over groeit en een paadje ligt dat vroeger dus letterlijk niets was. We liepen hier langer rond dan verwacht, zeker de moeite!

Berlijn werd geen dure citytrip omdat we gratis zoveel geschiedenis en cultuur konden meepikken. En neen, dan ben je ook niet alleen in die musea. Het was er soms over de koppen lopen. Maar dat zoveel mensen dit stukje geschiedenis meekrijgen kan je alleen maar aanmoedigen, toch?

Bezocht jij al eens een oorlogsmuseum?

Een ode aan mijn innerlijke nerd

Het is best opmerkelijk hoe snel de waarde of de betekenis van een woord kan veranderen. In het middelbaar studeerde ik Latijn-Moderne Talen en haalde ik best goede punten. De woorden ‘seut’ of ‘strever’ zijn mij bijgevolg niet vreemd. Ze waren ook niet echt goed bedoeld. Mocht ik een jongen geweest zijn, zou het woord ‘nerd’ vallen.

Maar nerd is zo’n woord dat de laatste jaren van iets negatief naar iets positiefs is geëvolueerd. Onder invloed van The Big Bang Theory bijvoorbeeld. Nerd en geek zijn niet langer scheldwoorden. Ze worden gezien als een persoonskenmerk, een eigenschap, een interesseveld.

Ook ik durf mezelf beschouwen als een nerd. Een seut of strever ben ik nooit geweest, die woorden impliceren dat ik leerde om hoge punten te halen en daarmee te kunnen stoefen. Bij een nerd gaat het om dingen bijleren puur omdat je plezier behaalt aan het bijleren op zich. Dat ben ik helemaal.

Net zoals iedereen haatte ik het vroeger om vakken te leren die me niet boeiden. Ik heb op de unief heel wat sociologische theorieën moeten leren en krijg daar nog steeds de kriebels van. Maar aan mijn politieke, geschiedkundige en communicatie- of marketingvakken bewaar ik goede herinneringen. Ik vond dat interessant, toch nog altijd belangrijk wanneer je een studie kiest me dunkt.

Maar ook in het dagelijkse leven komt mijn inner nerd vaak naar de oppervlakte. Als ik geïnteresseerd in iets ben, wil ik graag alles weten. Maar dan ook echt alles. Dan ga ik actief op zoek naar info en content en kan ik er van genieten om zaken bij te leren. Om me te verdiepen in een onderwerp.

Dat uit zich in mijn liefde voor geschiedenis, voor wie dat nog niet door had. Ja, ik lees daar boeken over en verslind documentaires en kostuumseries. Maar het gaat veel verder dan dat. Het veldrijden volg ik met een argusoog want niets mag aan mijn aandacht ontsnappen. Wanneer ik op vakantie ga naar een nieuwe bestemming lees ik me zodanig in dat ik mijn reisgids, en soms zelfs de bordjes, ter plaatse niet meer nodig heb. Wanneer ik iets koop dat wat duurder is, doe ik intensief research en kan ik de modellen moeiteloos met elkaar vergelijken.

Ik ben bovendien een why-person. Ik wil dingen niet alleen weten, ik wil ze begrijpen. Wanneer iemand mij een feit meedeelt is mijn innerlijke reflex meteen ‘Waarom?’. Ik wil de reden achter een beslissing kennen. Waarom doen we wat we doen?

Dat maakt mij soms tot die vervelende kritische persoon die met de waaromvraag komt aandraven. Dat maakt mij soms tot die betweter die ervan overtuigd is dat er nog een betere beslissing is (want ik heb daar eens iets over gelezen). Sorry not sorry. Want tegelijk maakt dat mij tot een persoon met een breed gezichtsveld en veel empathie. Ik heb een brede interesse en heb aandacht voor de verschillende redenen en drijfveren die mensen kunnen hebben. Ik kan iets vanuit meerdere standpunten bekijken. Ik wil begrijpen. Ik wil bijleren. En daarvoor ben ik bereid om iets vanuit een andere hoek te bekijken.

Ik merk dat steeds meer mensen ervoor uitkomen dat ze nerdy zijn. Het is zoals gezegd niet langer een scheldwoord, maar wordt gezien als iets positiefs. Het is ook iets positiefs naar mijn bescheiden mening. En we zijn ook allemaal wel over iets nerdy.

Iemand die vegan wil gaan leven zal zich (hopelijk) grondig gaan inlezen in die levensstijl. Wat kan, wat kan niet en welke risico’s brengt het met zich mee (bv. tekorten). Die zal de ingrediëntenlijst van elk voedingsmiddel in zijn keuken beginnen te bestuderen. Dat is niet minder nerdy dan ik met mijn geschiedenis.

We zijn allemaal nerdy in de dingen die ons aanbelangen. Plezier beleven door zaken bij te leren is ook een belangrijke factor voor zingeving en geluk. Het is een soort intrinsieke motivator, een stap naar een gelukkiger leven. Er moet mij niemand geld, eten of een andere beloning geven om te lezen over geschiedenis of naar de cross te kijken. Dat doe ik 100% vanuit mezelf omdat ik het oprecht interessant vind en er gelukkig van word. Ik vind dat iets heel moois.

Laten we de innerlijke nerd dus allemaal wat meer omarmen en appreciëren. Het woord nerd hoort bij mij en daar heb ik vrede mee.

Herkenbaar? Wat zijn de zaken waar jij nerdy over bent?

Op het nachtkastje #18

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Op een of andere manier is lezen tijdens de kerstperiode moeilijk voor mij. Net als vorig jaar had ik een leesdipje. Deze keer veroorzaakt doordat het boek over de vikingen, waar ik zo naar uit keek, tegenviel en ik daarna niet meteen zin had om in iets anders te beginnen. Niet forceren is de boodschap en dus las ik de afgelopen zeker niet elke dag. Maar ik begin er stilaan weer in te komen.
  • Toch las ik sinds de vorige update 4 boeken uit, dat komt voornamelijk omdat ik wat later deze update online zet dan normaal :). Lady Susan was het laatste en kortste boek dat ik nog van Jane Austen moest lezen en daarmee moet ik nu op zoek naar nieuwe klassieke auteurs om op te focussen.
  • Tijdens de kerstvakantie las ik toch een boek, the kingmaker’s daughter van Philippa Gregory. Ik dacht even snel een Gregory te lezen waar ik niet moest bij nadenken. Dit is ook zeker niet haar beste boek, maar dat zag ik aankomen want ook in de serie heb ik niets met Anne Neville, het hoofdpersonage in dit boek. Ik vind dat zij nogal een passieve rol heeft gehad in de geschiedenis en dat komt ook in het boek naar voren vind ik, ook al beweert de schrijfster net het tegendeel en wou ze Anne een actieve rol geven. Protip: lees geen boeken van Gregory in het Nederlands, zeker dit boek niet. Heel slechte vertaling.
  • Ik had nog meer hersenloze literatuur nodig tijdens mijn leesdipje en dus las ik ‘Duet met jou‘ van Atkins. Een verhaal over Ally en Charlotte wiens mannen tezamen op spoed belanden. En Ally was dan toch wel toevallig de eerste liefde van de man van Charlotte zekers. Zie je het drama al aankomen? Ja, dit is echt niet wat ik normaal lees, maar ik vond versplinterd van Atkins een goed boek. Jammer genoeg heb ik niet dezelfde mening over deze dramatische chicklit. Geen aanrader.
  • Tijdens leesdipjes grijp ik ook altijd naar boeken die gehyped zijn in de hoop dat het verhaal zo goed is dat het me aangrijpt. Memoirs of a geisha stond al eeuwen op het lijstje en ik heb er wel van genoten. Al vond ik niet elke verhaallijn even interessant, maar de informatie over de cultuur en de gewoontes van geisha’s in het vooroorlogse Japan vond ik wel boeiend. Niet omver geblazen, maar goed geschreven.

Gekeken

  • Vanity Fair uitgekeken en het boeide meer dan genoeg om ooit het boek te willen lezen.
  • Het tweede seizoen van the medici’s wordt uitgezonden op één. Eindelijk! Een volledig nieuwe cast want het speelt zich wat later af dan het eerste seizoen, maar ik zit er vrij snel opnieuw in.
  • Wat betreft Vlaamse tv heb ik ‘Over water’ na een aflevering afgeschreven en kijk ik voorlopig wel verder naar ‘De dag’, al weet ik niet of twee afleveringen na elkaar kijken wel werkt voor mij. To be continued.

Meegemaakt

  • Nog nooit zo blij geweest dat de routine terug in het leven is geslopen na de feesten. Dit jaar was het opnieuw absoluut niet mijn periode en ik ben echt blij dat het voorbij is allemaal.
  • De griep gehad. Dat was tien jaar geleden ofzo. Het was dus ook tien jaar geleden dat ik nog koorts heb gehad en ik was echt vergeten hoe ellendig je daar van wordt. Jezus. Veel te vroeg terug gaan werken, dat heb ik ook gedaan. Ik zet stappen, maar of ik het ooit echt ga leren? Geen idee. En ik heb ook twee dagen geen stem gehad, wat sowieso niet handig is als je meetings hebt of de telefoon gaat. Gelukkig zijn enkele collega’s zo lief geweest om in te vallen wanneer nodig.

Me afgevraagd

  • Of ik ooit nog beter zou worden. Dat is ondertussen gelukkig in orde.
  • Er is ook best veel gaande met #projecthuis en januari is nu toevallig ook echt een maand vol sociale verplichtingen. Dus momenteel mis ik wel wat tijd voor mezelf. Dat self-care goed voornemen stel ik dus best nog maar even uit. Maar februari wordt rustiger en dan zal het wel allemaal op zijn plaats vallen (hoop ik).

Uitkijken naar

  • Meer rust
  • Het WK veldrijden (Ah ja!!)
  • Een nieuw project op het werk om me volledig met mijn hart op te storten. Dat komt er wel weer aan, het laat alleen even op zich wachten.

Geblogd

Weer een mooi lijstje!

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Lichtpuntjes #11

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal van kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

De vorige lichtpuntjesupdate dateert alweer van eind september (foei Annelies!). Hoog tijd dus om nog eens een blijmakerslijstje te maken, want van het najaar ben ik alweer veel te veel zaken vergeten. Hier gaan we!

  • Zoals elk jaar genieten van een fijne herfstwandeling onder een najaarszonnetje.
45685134_1828435747209593_826215136380321792_o.jpg

We kozen niet per se voor de meest herfstige wandeling, maar toch waren de kleuren prachtig.

  • Een heel aantal verlengde weekends in november. Ik denk niet dat ik in november en december een volle week heb gewerkt (edit: jawel, de laatste week van december :D). En dat gaf me eventjes toch wel wat rust.
  • Londen, twee keer op een maand. Weer zoveel gezien. En nog zoveel te zien. Echt, die stad is geweldig. Moest Engeland niet zo duur zijn, ik zou er nog vaker naar toe gaan.
  • Den trouw, waar ik nog eens goed kon dansen en me amuseren.
  • Afgewerkte funderingen #Projecthuis
  • Een project live zetten waar je zelf enorm hard aan gewerkt hebt en heel trots op bent. Ik ben op mijn best als ik me met hart en ziel op dat ene project kan focussen richting de go live.
  • Rust nemen. Ik begin het stilaan echt te leren om naar mijn lichaam te luisteren en ik merk dat dat loont. Hoewel het de afgelopen weken weer iets moeilijker is geweest om dat vol te houden. Maar we zijn op goede weg.
  • Collega’s en vrienden die begrip hebben voor de rust die je wil nemen.
  • Het werkjaar kunnen afsluiten met een zo goed als lege mailbox, dat was van in de zomer geleden.
  • Veel te veel eten op het kerstfeestje op het werk. Maar echt, zoveel eten!
  • Het lief dat dan nog een extra portie brownies had gebakken ook <3.

IMG_20181112_120316

  • Een weekje kerstvakantie. Vol verplichtingen. Het is met voorsprong mijn minst favoriete vakantie en het is ook echt niet mijn periode. Maar ik heb er toch zoveel mogelijk van proberen genieten.
  • Bijna elke dag cross op tv tijdens dat weekje kerstvakantie.
  • Keulen in de kerstvakantie. Het was koud en die koude deed zich voelen aan de spieren, maar dat kon de pret niet bederven. Rondwandelen aan de Rijn, musea bezoeken, lekker eten en een super mooi en fijn hotel. Jep, jep, dat laatste tripje van 2018 was meer dan geslaagd.
  • Ik ben een paar keer serieus ziek geweest de afgelopen tijd. Dat is niet echt een lichtpuntje, maar ik apprecieer de dagen dat ik gezond ben nu eens te meer. En dat mag wel gezegd worden. Gezond zijn is het grootste lichtpuntje dat je maar kan bedenken. Jaja, ik stop al met preken. Amen.
  • Ik ging toch ook eindelijk nog eens naar de cross. 1 januari, sommige tradities stoppen nooit. Al was het dit jaar niet zo koud. Genoten met volle teugen alweer.
  • Terug een vaste routine na de kerstvakantie. Echt, ik ben altijd zo blij als die feestdagen voorbij zijn.
  • Weekje rustvakantie vastleggen in februari en toch nog een citytripje voor maart ook. Bestemming: Parijs. En vooral ook Versailles. Bucket list material jongens. Paleizen zijn mijn leven.
  • Don’t try this at home, maar hoewel de griep nog wat in lijf zat ging ik toch naar dat concert van Stan Van Samang waarvoor ik een eeuwigheid geleden tickets had gekocht. En dat vrolijkte me zo op. Het was alweer veel te lang geleden dat ik hem live aan het werk had gezien. Ik heb daarna twee dagen niet meer kunnen praten. Dus echt, blijf in je bed liggen als je ziek bent. #ikhadechtpastoormoetenworden

Een uitgebreid lijstje en ik vergeet waarschijnlijk nog duizend dingen, want het was echt te lang geleden dat ik hier nog bij heb stilgestaan. Maar hoewel de winter altijd een moeilijke periode is (zo ook dit jaar weer), probeer ik toch het beste te zien in alles. En gelukkig zijn er veel mensen rondom mij die me daarbij helpen.

Wat was jouw grootste lichtpuntje uit de winter tot nu toe?