Lissabon #2: de wijk Graça

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

Na eerst Baixa & Chiado verkend te hebben, kregen we op onze tweede dag te maken met regen. Tegelijkertijd was er in België de eerste warmtegolf van het jaar. Omdat we Lissabon hadden geboekt om al in april zon mee te pikken baalden we een iene miene beetje, maar toch werd het een prachtige dag, misschien wel mijn favoriet van de hele vakantie.

We deden die dag de wijken Graca, Alfama & Castelo aan. Hier vind je tientallen bezienswaardigheden. Nogal veel voor één post dus jullie krijgen vandaag een eerste lading foto’s.

De wijk Graça 

Graça is een vroegere arbeiderswijk en bevindt zich op een heuvel, zoals bijna elke wijk in Lissabon ^^. De straten zijn hier iets breder dan in Alfama & Castelo, waardoor het gele trammetje een beetje meer ruimte krijgt.

Aan het miradouro de Graça word je getrakteerd op mooie uitzichten o.a. op het Castelo de Sao Jorge.

thumb_P1110720_1024

thumb_P1110733_1024

Zoals altijd vind je er een kiosk met terrasje, ditmaal in de schaduw van het convento de Graça. De kerk kan je gratis even binnenlopen, zeker doen!

Voor de kerk is een gezellig pleintje met een ietwat speciale trap. Een soort schildpadpatroon als je van bovenaf kijkt en een leuk zwart-wit tegelpatroon in de treden zelf.

thumb_P1110731_1024.jpg

thumb_P1110730_1024.jpg

Stiekem foto’s posten met @leenvdb er mee op, altijd spannend 😀

Zoals je kan zien was er hier al een waterzonnetje doorgebroken aangezien we dit uitzichtpunt als laatste aandeden (en dus een hele klim voor onze rekening namen). In de voormiddag bezochten we het andere deel van deze wijk. En dat begon met een bezoek aan een klooster.

Mosteiro de Sao Vicente De Fora

Het is een hele mondvol, maar dit klooster is een soort pantheon voor de Bragança-dynastie van Portugal. Aangezien één van hen, Catharina van Bragança, ooit koningin van Engeland is geweest (de vrouw van Charles II) was mijn interesse gewekt. Wisten wij veel dat we prachtige tegeltjes en binnenkoeren te zien zouden krijgen. Dit klooster werd een instant favoriet en de genomen foto’s zijn niet te tellen.

Ik denk dat de inkom ongeveer 4 euro bedroeg en we waren er bijna alleen. Er was één bus Japanners gedropt na ons, die we hebben voorgelaten zodat wij in alle rust verder konden ontdekken.

thumb_P1110500_1024

Je komt binnen via ondergrondse gangen en al snel zie je het typische Portugese blauw-wit. Eerst bezoek je enkele binnenkamers die prachtig zijn gedecoreerd, daarna kom je op de binnenkoer of patio.

We keken onze ogen uit. Het witte van het gebouw in combinatie met de blauwe tegels en de mooie zuilenk. Het doet wat sprookjesachtig aan.

thumb_P1110516_1024

De regen zorgde voor een prachtige weerspiegeling van de zuilen op de grond.

thumb_P1110544_1024

thumb_P1110533_1024

Het klooster is veel groter dan je denkt. Op de benedenverdieping zijn twee van deze gigantische binnenkoeren, een kapel en natuurlijk de tombes van de koninklijke familie.

thumb_P1110542_1024

thumb_P1110546_1024

Op de eerste verdieping vind je een hele collectie fabels van Jean De La Fontaine in blauw-witte tegels. De wolf en de ooievaar bijvoorbeeld. Hier hebben we wel even rondgelopen om de bordjes te lezen en de fabels in ons op te nemen.

thumb_P1110553_1024.jpg

Je kan ook naar het dakterras waar je nog eens getrakteerd wordt op een prachtig uitzicht over de Taag, Graça en Alfama.

thumb_P1110589_1024

thumb_P1110567_1024

De twee prachtige klokkentorens die ook zeer luid zijn, ik spreek uit ervaring!

thumb_P1110579_1024

Zicht op het patio van bovenaf

Na een dikke 2 uur ronddwalen op deze rustige plek was het al opgeklaard toen we buiten kwamen. We passeerden het immense Pantheao Nacional, een ronde kerk waar opnieuw heel wat bekende Portugezen liggen begraven. We pasten hiervoor omdat we net 2u in een klooster waren binnen geweest, straks wilden ze nog dat we onze geloften zouden afleggen ;).

thumb_P1110592_1024

Het pleintje achter dit pantheon is bekend voor zijn leuke vlooienmarkt. Die stond er niet, maar we namen wel enkele foto’s bij de prachtige kleurrijke tegelmuur.

Miradouro’s in tweevoud

Graca is echt wel de wijk van de uitzichtpunten. De miradouro das portas de sol is misschien wel het bekendste. Je kijkt uit over de smalle steegjes en felgekleurde daken van de wijk Alfama.

thumb_P1110619_1024.jpg

Herken je het klooster van die ochtend?

thumb_P1110618_1024

thumb_P1110627_1024

Om de hoek vind je de miradouro de Santa Lucia. Dit is het mooiste uitzichtpunt omwille van de plek an sich, met een leuk parkje en opnieuw blauw-witte tegeltjes en een uitzicht dat reikt tot aan de Taag.

thumb_P1110628_1024

We aten niet in de wijk zelf, maar wandelden naar beneden langs de Taag en een grote cruiseterminal om te belanden bij Cais de Pedra. Gourmetburgers in een hipsterzaak met zicht op de cruiseschepen en een zelfgemaakte bitterbal als tapa. Heerlijke lunch die we verdiend hadden na al dat klimmen naar die prachtige uitzichtpunten.

Bezocht jij al eens een klooster?

Advertenties

Een gezonde geest in een…

Ik vertelde al eerder dat ik niet zo goed ben in self-care. En als ik er dan toch even tijd voor maak is dat vooral tijd die ik stop in mentaal opladen. In mijn hoofd proberen vrijmaken en rust te nemen. Ik besteed amper tijd aan mijn fysieke zelf, vandaar die blauwe plekken, droge huid, en ja, ook die wallen onder mijn ogen zo nu en dan.

In Flow 7 kreeg ik het inzicht mee dat dit een maatschappelijk probleem aan het worden is. Wij focussen zo hard op het rationele. Wij zijn voortdurend aan het nadenken, vergaderen, typen en lezen op het werk. Thuis zijn we het ene huishoudelijke klusje na het andere aan het doen terwijl die telefoon constant trilt door allerlei meldingen. Naar de sportschool gaan is de volgende to do op het mentale lijstje. En geef toe, zelfs tijdens het lopen zijn we bezig ons mentaal te voeden door naar podcasts of TED talks te luisteren.

Er is sprake van een ‘ontlijving’ in onze maatschappij. De lijven waar we dan nog wel mee in contact komen via sociale media zijn perfect gebruind, mager, afgetraind en vooral bewerkt. Ze lijken in het niets op dat flabberige (is dat een woord?) lichaam dat onder je kleren zit. Waardoor je je nog meer gaat afzetten tegen dat lichaam van jou.

We moeten terug meer appreciatie voelen voor ons lichaam. Want geef toe, je kan er fantastische dingen mee. We moeten opnieuw onze imperfecties koesteren. Opnieuw gaan voelen.

Vandaar het grote succes van yoga en meditatie, waarbij je terugkeert naar de basis: je ademhaling en in het geval van yoga daarna een aantal poses doet om opnieuw contact te maken met je lichaam.

Het heeft me wel wat wakker geschud, want ook het laatste waar ik mee bezig wilde zijn was dat lichaam. Sinds kort ga ik voor mijn nek en rug af en toe naar de kine. En daar werd ik vlakaf geconfronteerd met hoe hard mijn lijf uit balans is. Er is werk aan de winkel.

Komt erbij dat mijn lijf door het B-12 tekort ook best wat veranderd is (met name wat kilo’s minder waardoor er hier en daar wat botstructuur zichtbaar is) en ik het sowieso wat moeilijk had met die verandering, want ja, het valt nu eenmaal op. Ik heb er ondertussen terug vrede mee. Ik ben ik. En ik heb nooit echt grote complexen gehad over mijn lichaam. Dan is het echt wel te laat om hier nu nog mee te beginnen, neen? 😀

Dus in plaats van altijd maar bezig te zijn met dat koppeke ga ik vanaf nu nog wat meer naar mijn lichaam luisteren. En misschien geldt dat voor jou ook wel. We hebben maar één lichaam en moeten het er de hele rit mee doen. Laten we dat dan ook verzorgen. En mee opnemen in die oh zo belangrijke self-care.

Het is een inzicht dat ik jullie niet wou onthouden. En het leidde ertoe dat ik voor het eerst in een dikke tweeënhalf jaar mij ziek meldde op het werk. Omdat het lichaam tegen pruttelde. Normaal zou ik daar keihard doorgaan en dat in het weekend moeten bekopen. Nu koos ik bewust voor wat mijn lijf nodig had: rust en de juiste medicatie. Stap voor stap.

Ben jij vaak bewust bezig met het verzorgen van je lichaam? Of net niet?

Op het nachtkastje #17

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • The Tudor Bride van Joanna Hickson, één van mijn favoriete historische fictie-auteurs. Het boek gaat verder op The Agincourt Bride en vertelt het verhaal van Catherine Of Valois vanaf het moment dat ze koningin van Engeland wordt. Dit boek las iets vlotter dan zijn voorganger omdat ik meer bekend ben met de Britse dan de Franse geschiedenis. Maar misschien net daarom dat ik het vorige een tikkeltje beter vond. Ik heb weer genoten van die heerlijke gedetailleerde stijl die ik van Hickson gewend ben.
  • Een tussendoortje dat zowaar een selfhelpboek is. Het is dat ik zo’n fan ben van Femke’s blog waardoor (Fuck) the quarterlife crisis op mijn lijstje kwam. Met de meeste theorieën uit het boek was ik al bekend, maar het was fijn om het allemaal even bij elkaar te hebben en Femke’s humor deed me vaak grinniken. Echte selfhelp met concrete tips is dit echter niet.
  • Ik fiets focus van Wout Van Aert was nog een tussendoortje omdat ik ziek was en iets wou waarbij ik niet hoefde nadenken. Als crossliefhebber heb ik maar weinig opgestoken van het boek, ik denk dat ik wel al inzicht had in hoe renners trainen en hun wedstrijddag opbouwen.
  • Tot zover de uitgelezen boeken. Ondertussen ben ik bezig in het derde en laatste deel van de boeken over de familie Clavell ten tijde van de Hugenotenvervolging in Frankrijk. Deel 2 las zo vlot dat ik meteen verder wou. De setting is ondertussen wat anders en er zijn nieuwe personages, maar het leest nog steeds zalig weg.
  • In Londen deed ik heel wat inspiratie op in de Waterstones en de Foyles. De boekenhemel <3. Vooral omdat ze daar een specifieke historische fictieafdeling hebben (noteer maar Belgische boekenwinkels) en ik daar dan letterlijk bijna elk boek van wil lezen. Enfin, ik voegde op Goodreads dus heel wat boeken toe en bij toeval waren er toch twee van die boeken beschikbaar in de bib. The half-drowned king beloofde een avontuurlijk vikingverhaal te zijn. In het Nederlands klinkt de titel wat minder spannend met ‘De legende van Swanhilde’ en ik vind het boek tot nu toe nog niet wauw. Leuke setting, maar nog wat te voorspelbaar voorlopig en de schrijfstijl ligt me wat minder.

Gekeken

  • Begonnen aan Vanity Fair bij gebrek aan iets anders. Ik wacht op de Les Miserables serie van BBC want die zou zonder musicaltoets zijn en heeft heel wat goede acteurs gescoord.

Meegemaakt

  • Leen is getrouwd en dat was een geweldige dag en een goed feestje. Het is al lang niet meer zo laat geweest.Maar het was het waard. Mijn outfit was trouwens tijdig in orde, oef! En nee, ik wil nog altijd niet trouwen ;).
  • De afgelopen weken waren best saai en eentonig. Er werd hard gewerkt op kantoor waar het alle hens aan dek is richting eindejaar. In de weekends stond er weinig op het programma. Er werd wat aan project huis gewerkt. En eerst viel het lief serieus ziek en op dit moment heb ik het zelf ook goed zitten. Laat ons zeggen dat ik het beu ben om in de zetel te zitten en dat zeg ik als introvert niet snel.

Me afgevraagd

  • Hoogsensitiviteit is een topic geworden in mijn hoofd (hier kan je daar meer over lezen trouwens). Ik ben ervan overtuigd dat ik wat kenmerken vertoon, maar wat niet meteen of ik me dan ook zo moet bestempelen. Dat ik ermee moet leren omgaan en dat het misschien nog wat sterker gaat worden dat besef ik dan weer wel.
  • Ik ben ook wat bezig met productiviteit en hoe ik meer gedaan kan krijgen op het werk. Want het is veel en ik merk dat mijn systemen niet waterdicht zijn. Batching  (meer dezelfde taken samen doen bv. je eerste versie van verschillende blogberichten na elkaar schrijven ipv 1 blogbericht af te werken met foto’s, seo en editing) is iets waarmee ik wil experimenteren. Verder vraag ik me af of iemand nog goede literatuur of blogs rond het onderwerp productiviteit kent?
  • Waarom iedereen toch zo zot is van Black Friday, Sinterklaas, kerstmis? Ik ben niet de meest minimalistische en duurzame persoon, maar die harde commerce en focus op materiële zaken… Ik heb het daar wat mee gehad. Kunnen we niet gewoon focussen op ervaringen?

Uitkijken naar

  • Niet meer ziek zijn
  • Twee dagen Londen met de collega’s. Ook al gaat de kerstgekte daar enorm zijn.
  • Het jaar goed kunnen afsluiten op het werk. Al zal het eerst nog 2 weken knallen zijn.

Geblogd

Wat zijn jouw plannen tijdens de laatste maand van het jaar?

Over HSP en stempels

‘Jij bent nu eenmaliger wat hooggevoeliger voor die zaken dan anderen hier’ aldus mijn zaakvoerder tijdens een persoonlijk gesprek waarin ik hem vertelde dat ik nog eens had nagedacht over zijn uitspraak dat ik gevoelig ben voor de emotionele balans op de werkvloer tijdens mijn evaluatie in het voorjaar. Dit gesprek was in de periode dat de groepsdynamiek aan het veranderen was, waarover ik hier al schreef. Ik werd hiermee met de neus op de feiten gedrukt: ja, ik ben gevoelig aan de balans op kantoor. Door mij hierop hooggevoelig te noemen ging er opnieuw een venster open in mijn brein, mijn zaakvoerder weet mij in ieder geval op allerlei manieren bezig te houden ;).

Ik was nog nooit door iemand hooggevoelig genoemd. En zoals altijd begin ik daar dan wat over na te denken en wat meer te lezen over hoogsensiviteit. De conclusie van mijn mini-onderzoekje was dat ik wel degelijk bepaalde kenmerken vertoon, maar zeker niet allemaal en dat de term hoogsensitief niet noodzakelijk de meest correcte stempel is voor mij.

Een tijdje later las ik het bericht van Sofie, die met dezelfde vraag worstelt, en eigenlijk deed me dat het volgende beseffen:

Waarom willen we toch zo graag stempels op elkaar plakken? Natuurlijk geeft dat houvast en helpt het de dingen te kaderen. Als iemand hoogsensitief is kan de ander daar rekening mee houden. Maar dat is het net. In de realiteit geven we iedereen maar een stempel (introvert, ADHD, dyslexie, HSP…), maar passen we ook echt ons gedrag naar die persoon aan? Ik denk het niet.

Wat mijn zaakvoerder bedoelde met mijn hooggevoeligheid is dat ik heel snel aanvoel hoe anderen zich voelen. En vooral wanneer collega’s met iets zitten ga ik dat zelf ook meedragen en wil ik daar iets aan veranderen (wat meestal niet eens kan). Ik kan daar dus echt door beïnvloed worden. Ik voel intuïtief aan dat iemand gaat vertrekken (ik ben letterlijk nog nooit geschrokken door zo’n aankondiging), struggelt met de werkdruk of gewoon gefrustreerd is door het een of het ander. Op zich is dat goed want ik kan tijdig steun bieden, maar ik draag het natuurlijk ook zelf mee. En dat is een zware last op mijn schouders. Ik kan letterlijk blokkeren als ik een collega zie struggelen omdat mijn hoofd alleen maar zoekt naar oplossingen.

Maar dat is nog iets anders dan het typische hokje dat de maatschappij aan een HSP’er heeft gegeven: snel wenen, gevoelig voor wat je tegen hem/haar zegt (‘die is lichtgeraakt zeg’), niet goed om kunnen met lawaai en andere prikkels etc.

Wat niet wil zeggen dat ik die kenmerken niet vertoon. Ik heb echt problemen met felle lichtprikkels. Fel wit licht van een computerscherm of koplampen van een auto, daar krijg ik bijna onmiddellijk pijn van aan mijn ogen. Maar met geluid heb ik dat dan weer niet. Ik functioneer meestal goed in ons open office en als dat niet het geval is, ligt het meestal aan mijn introverte karakter dat ik me terugtrek. Net zoals ik wel tegen een feestje kan, maar niet drie avonden na elkaar. Ik ween snel als er me iets dwarszit, maar niet noodzakelijk bij een film, serie of boek. Alhoewel ik met ouder worden het steeds moeilijker heb om het droog te houden bij een trieste scène.

Dus ja, voor wie dit leest is het misschien duidelijk. Ik vertoon kenmerken van hoogsensitiviteit, maar ik ben ook niet meteen het meest extreme geval dat op deze aardbol rondloopt.

De vraag rijst in welke mate het echt noodzakelijk is om tot een conclusie te komen of ik nu wel of niet hooggevoelig ben. Heb ik die stempel wel nodig? Wel, neen.

Het is belangrijk dat ik mezelf goed leer kennen. Dat ik besef hoe gevoelig ik ben aan de algemene sfeer op het werk. En dat anderen dat misschien ook beseffen en daar rekening mee houden in de mate van het mogelijk. Maar vooral dat ik daar rekening mee kan houden en een evenwicht kan vinden dat voor mij werkt. Ik moet nog heel lang  verder met mezelf en hoe beter ik mezelf ken, hoe makkelijker ik het me kan maken. Dat is veel belangrijker dan die stempels.

Wat vind jij van die stempels die we elkaar opleggen?

En omdat ik hoe langer hoe meer ervan overtuigd raak dat die hooggevoelige kantjes mijn persoonlijkheid toch wel wat beïnvloeden ben ik op zoek naar goede literatuur over dit onderwerp (het boek van Fleur Van Groningen hoef je me niet aan te raden, ik ben op zoek naar iets algemener dan een persoonlijke memoire). Tips?

Een dag in de Schotse Highlands

Toen ik in april voor enkele dagen vertrok naar het Schotse Glasgow zag ik veel wenkbrauwen naar omhoog gaan bij mijn toehoorders. Glasgow, wat ga je daar zoeken? Ondertussen weet ik dat Glasgow een prachtige stad is, perfect voor je volgende stedentrip. Of je nu houdt van cultuur, shoppen of die alternatieve vibe. De stad heeft het allemaal.

Maar ze hadden gelijk. Ik ging niet zomaar naar Glasgow. Het lief loopt af en toe al eens lang en ver en zou dat weekend voor de tweede keer the Highland Fling race lopen. Pak u een dekentje en een kop thee en ik vertel je het relaas van een fijne dag.

De Highland Fling is een ultra trial marathon van 53 mile of omgerekend 85 km. En dat door de Schotse Highlands. Het parcours volgt het eerste stuk van de West Highland Way van bij de start in Milngavie tot in het dorpje Tyndrum. Je loopt langs het prachtige Loch Lomond en door het Trossachs National Park.

Het is met een loting (je schrijft in en dan bepaalt het lot of je de wedstrijd effectief mag lopen) zodat het niet te druk wordt en het is allemaal goed georganiseerd met aandacht voor de veiligheid. Dat laatste is voor mij een belangrijke voorwaarde, anders mag het lief niet starten in van die gekke loop-u-dood-wedstrijden (die zijn er jammer genoeg ook).

Glasgow is de grootste Schotse stad vlakbij de Highlands en vandaar dus dat het Citizen M onze uitvalbasis werd voor dit weekend.

Oorspronkelijk zou ik met een auto mee volgen (je kan de lopers op 2 plaatsen aanmoedigen, op ongeveer 30 en 65 km), maar uiteindelijk koos ik ervoor om met de trein richting de eindmeet in het stadje Tyndrum te reizen. Dat wil zeggen dat ik nog een voormiddag spendeerde in Glasgow (ik ging op zoek naar street art), terwijl het lief om 6u ’s morgens aan de start stond (en daarom om 4u ’s nachts uit mijn bed verdween, veel heb ik daarna niet meer geslapen, want ja ik heb een ongerust hart).

De trein was trouwens een heuse belevenis. Het is niet goedkoop (ik denk dat ik rond de 15 euro betaalde voor een enkeltje) en ik heb zeker 2 uur op de trein gezeten. Het begon al in het station. Ik zat op een trein die zou splitsen de halte voor Tyndrum. Het ene gedeelte zou stoppen in Upper Tyndrum, het andere in Lower Tyndrum. Na wat Gegoogel wist ik dat het op zich niet echt uitmaakte, maar dat Lower Tyndrum pal aan de finish lag en dat kreeg dus mijn voorkeur.

Uitzoeken welk gedeelte naar waar reed was moeilijker. Ze hebben daar nog niet van elektronische borden gehoord. Op mijn ticket stond dat ik in het achterste deel van de trein moest plaats nemen. Ik redeneerde dus als volgt: het stuk dat zich aan het einde van het perron aan de uitgang bevond is het voorste gedeelte, het stuk aan de ingang van het station (je kan het station met de trein maar langs één kant verlaten) is het achterste. Waar ik mij dus plaveide op een stoeltje. Om dan naar de muur rechts van mij te kijken waar een kleine plakkaat hing. Met in het groot de tekst ‘Please be aware that the back of the train is at the other side of this platform.’

Enfin, Schotten redeneren minder doordacht en het achterste van een trein is daar gewoon het einde van het perron, ook al is de locomotief daar te vinden. Ik verplaatste mij en zag nog minutenlang verwarde reizigers discussiëren over waar ze moesten gaan zitten.

Tijdens de rit zelf komen ze langs met eten en drinken. Vaker dan op een Rynairvliegtuig, I kid you not. De trein rijdt niet super snel, langs steile hellingen en één keer stonden we heel lang stil omdat we overgingen naar maar één spoor (we waren ondertussen echt in the middle of nowhere) en er eerst nog een trein van de andere richting ons moest passeren. De stations in de Highlands zijn vaak gewoon een strook beton waar je kan afstappen. Ik las wat in mijn boek, maar onderweg was er ook zoveel te zien. We passeerden Loch Lomond waar ik op een gegeven moment lopers spotte aan de overkant van het meer. En het lief (die toen al uren onderweg was) sms’te dat hij een trein zag. Best een grappig moment.

Maar ik arriveerde helemaal op tijd waar ik moest zijn. Eens in Tyndrum had ik geen 4G-ontvangst meer dus kon ik ook de tracking van het lief niet meer volgen. Sms’en lukte nog wel. Het was al snel duidelijk dat ik me nog enkele uren moest zien te redden. Maar dat was geen straf.

Tyndrum is niet het mooiste Highlandstadje. Je bent het meer net voorbij en de echt hoge bergen zijn er nog niet. Er gaat ook een grote baan dwars door het centrum. Maar toch. Als grote Schotlandfan vond ik het fantastisch om even te proeven van deze overweldigende natuur.

Het was voor Schotse normen prachtig weer. Ik zag die dag de eerste en enige regendruppels van de trip. De zon scheen, er was niet te veel wind. Maar het was er wel kouder dan in Glasgow. Dat merkte ik meteen.

Allereerst wandelde ik al eens tot aan de finish waar de eerste renners onder groot applaus over de eindmeet kwamen. Nadien stapte ik zelf in de andere richting een stukje van de Westhighland Way, al snel sloeg ik af naar een subtrack omdat de route richting grote weg ging en ik wou toch niet te ver gaan.

Zal ik de foto’s voor zich laten spreken?

thumb_P1120533_1024.jpg

thumb_P1120536_1024

thumb_P1120538_1024

thumb_P1120548_1024

IMG_20180428_151937

thumb_P1120551_1024

thumb_P1120561_1024

thumb_P1120566_1024

thumb_P1120576_1024

Spontaan begon ik de hele wandeling lang de themesong van Outlander te zingen. Ik ben ook echt niemand tegengekomen. Qua hoofd leegmaken kon dit wel tellen.

Het lief finishte uiteindelijk een klein uur later dan verwacht. Ik pikte na mijn wandeling van anderhalf uur dus vooral nog veel sfeer mee aan de aankomst. Maar ik was zo trots op hem (en blij dat hij veilig was aangekomen). Met de bus van de organisatie reden we terug naar het startpunt en van Milngavie nog even de trein naar Glasgow. Met opnieuw mooie views van het Loch Lomond op de bus terug en toch ook wel het besef dat het lief belachelijk ver heeft gelopen die dag. Ik was doodop, het lief natuurlijk nog meer (maar dat was zijn eigen keuze). Het werd dus geen vroege ochtend de dag erna. Allesbehalve zelfs. Dan is zo’n XL-bed van Citizen M echt een zegen.

Ik ben die dag nog verliefder geworden. Op het lief, dat ook. Maar vooral op de Highlands. Ooit rij ik er dagenlang rond om elk plekje te verkennen <3.

Doemdenken

Het is me al wat geweest de laatste maanden. Ik heb weer zoveel bijgeleerd over mezelf. Maar niet alles wat je leert is per se goed. Ook dat is, ironisch genoeg, weer iets dat ik heb geleerd.

In 2018 (jep, het is vroeg voor een terugblik, I know) heb ik namelijk leren doemdenken. En dat is iets dat ik ook graag in 2018 zou laten. Ik heb me enorm vaak opgejut door iets wat ik dacht. Piekeren is niet nieuw, dat doet iedereen wel eens. Maar ik heb me effectief laten leiden door gedachten. Ik heb me fysiek en mentaal slecht gevoeld door wat ik dacht. En dan gaat het echt om angstgevoelens over iets dat (nog) niet is.

Mijn B-12 tekort is daar zeker een oorzaak van. Dat tekort beïnvloed je gedachten en je gevoelens zoals een depressie dat ook kan doen. Ik had dus verwacht dat het doemdenken wel stilaan ging verdwijnen nu ook dat tekort verholpen is.

En ja, ik sta mentaal terug sterker om zaken om te buigen naar iets positief. Maar ik ben er nog lang niet. Ik heb soms geen controle over waar mijn gedachten naartoe gaan en de invloed die deze gedachten hebben op hoe ik mij voel. En je kent mij, ik wil graag controle. Die controledrang maakt het allemaal nog moeilijker.

Maar eigenlijk is er vaak helemaal geen link tussen je gedachten en je gevoelens. Je moet die gedachten niet zo serieus nemen. Je moet er afstand van nemen. Dat is de basis van mindfulness. Gedachten, zeker de negatieve, gaan zelden over het nu. En alleen over het nu heb je controle.

Gedachten bevatten zelfs zelden waarheid. Je maakt je zorgen over iets dat niet is en dat vaak ook nooit zal zijn. Je verliest er veel energie door die je beter in iets anders kan stoppen. Dat heb ik meermaals moeten ondervinden.

“I’m an old man and have known a great many troubles, but most of them never actually happened” – Mark Twain

Deze quote vat het allemaal mooi samen. We maken ons zo vaak zorgen om niets.

Ik denk dat ik dat ombuigen van negatieve gedachten, van die angstgevoelens, terug stap voor stap zal moeten leren. Ik herken het nu al wanneer het met mij gebeurt. Wanneer mijn gevoelens worden aangetast door gedachten die niet echt zijn. Ik kan het alleen nog niet stoppen. Herkenning is de eerste stap denk ik dan. Nu er nog voor zorgen dat dat doemdenken mij niet zo in de greep krijgt.

Hoe ik dat ga doen, geen idee, maar ik wil er wel alles aan doen.

Heeft er iemand een gouden tip voor mij?

Vraag maar raak

We naderen stilaan het einde van het jaar en ik was even kritisch door mijn afgelopen blogjaar aan het gaan. Ik heb best wat bij elkaar geschreven. En daar ben ik trots op. Bijna een jaar lang bleef de inspiratie komen. En nu is het eventjes op.

Ik heb nog veel reisblogjes te schrijven en stilaan komen de jaarlijkse terugblikken eraan. Maar ik wil natuurlijk nog andere content brengen ook.

Daarom dat ik het eens wil omdraaien. Waar zou jij over willen lezen? Wat wil je nog weten over mij? Kortom, wat zou je me willen vragen?

Ik ben zeer benieuwd naar jullie reacties!

Edit: twee dagen na schrijven, vloeide de inspiratie opnieuw (het bloed kruipt waar het niet gaan zeker?), maar jullie vragen zijn meer dan welkom!