Zit er een yogi in mij?

Sinds anderhalf jaar staat er om de twee maanden een yogasessie gepland op het werk tijdens de middagpauze. Je las misschien al bij Leen dat zij steeds meer overtuigd raakt van de meerwaarde van yoga en ademhalingstechnieken. Bij mij is er na zo’n middagpauze mijn lijf in allerlei bochten gewrongen te hebben één constante. Ik begin telkens heel enthousiast yogalessen in de buurt op te zoeken. Om die dan weer af te doen als te zweverig, te duur of allebei. En besides wanneer in de week moet ik daar nog tijd voor maken?

Daarin geef ik natuurlijk meteen te kennen dat die sessies op het werk deugd doen. En dat is ook zo. Het is kantooryoga die focust op het loswerken van spieren en gewrichten die belast worden bij een zittende job. En dat zijn er veel. Het is geen zweverige yoga, ik kan er zelfs geen term op plakken. Ik denk in de buurt van hatha yoga? We doen wel een eindontspanning en een ohm maar daar blijft het bij. Gelukkig voor mij want zweverige taal triggert meteen mijn bullsh**radar (pardon my French) en die staat licht afgesteld.

Ik zie mezelf daarom niet als yogi. Maar ik geloof er ergens wel in. Ik vind de uitdaging qua beweging ook fijn. Want zo’n strever ben ik dan ook weer wel. Die uitdaging zoek ik momenteel in mijn drie danslessen per week (zumba voor de conditie, showdance en moderne dans voor de choreo) en zeker bij moderne dans merk ik dat mijn lichaam vaak echt vast zit. Ik schreef ook al eerder hoe onze hele maatschappij aan ontlijving doet. En ik ben ervan overtuigd dat yoga kan helpen om terug contact te maken met je lichaam. Ik schrijf kan, omdat het niet noodzakelijk zo is en omdat er waarschijnlijk nog andere manieren zijn ook.

Maar voor het zweverige voel ik me nog niet meteen klaar, ook al hou ik me best wel veel bezig met mentale gezondheid (daar lezen jullie hier wel vaak over natuurlijk ^^). De kantooryoga is niet mijn enige ervaring met yoga trouwens. Ik volgde ook al een proefles flow yoga enkele jaren geleden waarin we een aantal asana’s deden, met onder andere de zonnegroet, op muziek en opnieuw met een eindontspanning. De yogawereld is groot en eigenlijk weet ik niet waar beginnen. Ik heb zeker het gevoel dat er een vorm (of misschien wel meerdere) bestaat die bij mij past. Maar het is zo overweldigend allemaal.

Thuis dan maar hoor ik jullie zeggen. Ik lees inderdaad goede dingen over yoga with Adriene en zou gemakkelijke een aantal houdingen uit de lessen van Maxime kunnen herhalen op mijn dooie eentje. Maar ik ben zo slecht in dingen thuis alleen vol te houden. En in die houdingen te onthouden na de les, dat geef ik gerust toe :D.

Het grootste probleem dat ik aanvoel tijdens zo’n yogales zijn de ademhalingsoefeningen. “We nemen nog twee ademhalingen hier”, “Focus op je ademhaling in de buik”. Ik ben absoluut niet graag bezig met ademhalen en mijn hartslag enzo. Oké, dit klinkt vreemd. Maar ik voel me ongemakkelijk worden als ik daarnaar moet beginnen luisteren. Ik heb ook geen idee hoe ik via mijn buik moet ademhalen. Misschien doe ik dat al, maar ik betwijfel het. Ik ben vrij zeker dat ik op dat vlak nog veel bij te leren heb.

Ik denk dat er ergens wel een yogi in mij zit. Een praktische yogi met nadruk op het fysieke en een geloof dat je even moet ontkoppelen van je hoofd, je smartphone en de rest van de wereld. Maar eentje die zich nog niet voldoende op haar gemak voelt op de yogamat. (Ik heb zelfs nog geen eigen yogamat, zegt genoeg zeker?).

Dus wie weet zit er een prille yogi in mij die zich ooit kan ontwikkelen tot een heuse voorstander. Maar op dit moment is het allemaal nog een beetje vreemd en (te) ver van mijn bed.

En jij, ben jij een yogi? Ervaar(de) jij ook enkele drempels? Of heb je net tips?

 

Advertenties

Op het nachtkastje #23

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Niet bijster veel wegens een heel drukke maand. En mijn treinboek was best een klepper. The king’s curse van Phillipa Gregory vertelt het verhaal van Margarat Plantagenet Pole. Een ware Tudorroman die heel wat gebeurtenissen beslaat. Margaret heeft een interessant leven geleid, alleen wist Gregory het jammer genoeg niet altijd even interessant te houden. Ik heb het gevoel dat ze steeds minder goede boeken aflevert. En dat ik me dus een tijdje ga richten op andere historische auteurs.
  • Mijn huidig thuisboek is er nog eens eentje over het Oude Rome en daar geniet ik altijd zo van. Imperium is het eerst boek van Robert Harris over Cicero. Het wordt wat afgedaan als een juridische thriller. Wat ik misschien wat overdreven vind, maar er zitten heel wat leuke stukken in en ik kan de Latijnse nerd in mezelf weer wat naar boven halen ;).

Gekeken

  • De eerste twee afleveringen van Gentleman Jack, de nieuwe zondagavondfictie op BBC. Het gaat over Anne Lister in de 19de eeuw. Zij is grootgrondbezitter en voor de vrouwen. Beetje een speciale stijl tot nu toe en ik ben nog niet helemaal overtuigd.

Meegemaakt

  • Drie dansshows afgewerkt en daarmee ook mijn 19de dansjaar afgerond. Zoals altijd was dat een pittig weekend met blauwe knieën en spierpijn tot gevolg.
  • Veel gewerkt aan #projecthuis, zoals je al kon in lezen in dit bericht. Dat zorgde voor betrekkelijk minder self-care deze maand.
  • Dat zorgt ook voor wat ziektekiemen momenteel. Jammer genoeg
  • Weer heel wat gesprekken op het werk. Goede gesprekken. Maar ook wel het besef dat we nog allemaal wat meer voor elkaar moeten zorgen.

Uitkijken naar

  • Etentjes en leuke sociale dingen
  • Een dagje verlof
  • Again. Rust en een gezond lichaam

Geblogd

Over venten en oplossingen

De titel van deze post is misschien wat misleidend. Misschien doe ik dat ook wel een beetje met opzet ^^.

Want zonder er teveel MBTI bij te halen. Je hebt feelers (mensen waarbij zaken een fractie van een seconde sneller binnenkomen via de buik dan het hoofd) en je hebt thinkers (mensen waarbij zaken een fractie van een seconde sneller binnenkomen via het hoofd dan de buik). Meestal zijn vrouwen feelers en mannen thinkers. Maar het omgekeerde bestaat zeker voor 1/4de in de samenleving ook.

Thinkers focussen zich op de inhoud van een gesprek (Wat wordt er gezegd? Ben ik daarmee akkoord), feelers op de toon (Hoe zegt die persoon dat? Hoe voel ik me daarbij?). Wat wil zeggen dat we fundamenteel anders reageren op een conflict of een probleem bijvoorbeeld. Omdat wij andere zaken definiëren als een conflict.

Ik ben een die hard feeler, in die zin dat emotie heel sterk binnenkomt bij mij en me zelfs compleet doet afwijken van de inhoud van een conflict. Ik ervaar een conflict als iemand iets zegt op een manier die me kwetst. Ongeacht of de inhoud juist is of niet. Onterechte kritiek zal door een thinker rationeel afgedaan worden als gezever, voor een feeler ligt dit anders. Die blijft daar over malen, want er was iemand onvriendelijk en de harmonie is stuk. Ook al heeft die persoon ongelijk. Dat maakt niet uit. Het gaat om het gevoel dat ze erbij hebben.

Die drang naar harmonie zorgt er ook voor dat ik vaak dingen laat passeren omdat de relatie met die persoon belangrijker is voor mij dan het inhoudelijke argument winnen.  Maar dat gevoel blijft desondanks nog wel even hangen.

Dat zorgt er ook voor dat ik op een lager niveau soms frustraties ervaar en daar wil over praten. Venten noem ik dat. Even afgeven als iemand iets vervelends zei of deed. Als iets oneerlijk is. Als ik mij niet betrokken voel. In 80% van de gevallen is er eigenlijk helemaal geen probleem rationeel gezien, maar voel ik emotionele onrust die ik eruit moet praten. Of schrijven.

De standaard reactie van een thinker (lees het lief, mijn vader, de bazen…): “Ah dat is simpel. Je kan dat zo oplossen.” of nog erger “Maar dat is toch geen probleem?”.

Ik weet niet, lieve lezer, of jij een feeler bent, maar als je dit wel bent dan zou je eigenlijk al bijna aan het roepen moeten zijn tegen het scherm. Want hoewel wij emotionele mensen zijn, zijn we niet dom. Wij beseffen heel goed dat er geen probleem is, of dat er een makkelijke oplossing is. Met die reactie ben ik dus absoluut niets.

Wij zoeken ook niet naar een oplossing als we aan het praten zijn over hoe we ons ergens bij voelen. Wij hebben gewoon nood om er even over te praten. En eens heerlijk af te geven. Soms is het nodig om daarbij te wenen. Soms beginnen we niet zo vriendelijke dingen te zeggen over iets of iemand. In mijn geval ook vaak over mezelf. Maar dat is puur omdat we ons gekwetst voelen. Omdat er iets leeft in ons hoofd dat eerst is binnen gekomen via de buik en allerlei reacties in gang heeft gezet.

Dit is reden waarom vrouwen doorheen de eeuwen als emotioneel onstabiel en onbetrouwbaar worden gezien. Omdat we soms zo emotioneel kunnen reageren. Nu is dit dus helemaal geen genderding, maar een persoonlijkheidskenmerk en kan een man op exact dezelfde manier reageren (misschien met iets minder tranen en meer cynisme, dat wel).

Dus aan alle venten -euh- thinkers. Laat ons soms gewoon even ventileren en aangeven waarom we ons gekwetst voelen. We weten ook wel dat dit zal overgaan en dat het eigenlijk geen issue is. Maar we voelen daar iets bij en voelen de nood om dit uit te spreken. Dramaqueens of -kings zijn we met momenten, maar dat is onze manier om iets verwerken.

Als ik zelf mocht kiezen zou ik graag een thinker zijn. Met een focus op het puur rationele en minder emoties die blokkerend in de weg zitten. (Het gaat hier om het in de weg zitten, het is niet zo dat thinkers minder emoties hebben, absoluut niet). Maar helaas hebben we dat niet te kiezen ;).

Ben jij ook een feeler? Of eerder een thinker?

 

Even

  • Even drie dagen tegen de limiet doorgewerkt aan #projecthuis.
  • Even de vage toekomst laten voorgaan op een fijn weekend.
  • Even geen tijd om te bloggen, lezen of in de zon te zitten met vriendinnen.
  • Even geen zin in jullie leuke Instagram Stories van terrasjes en BBQ’s.
  • Even te weinig energie en te veel rode vlaggetjes.
  • Even helemaal geen tijd voor groene vlaggetjes.
  • Even alleen maar slapen.

IMG_20190601_181139

  • Even heel veel schrik dat ik over de grens zou gaan richting een crash.
  • Even puffen want het was meer dan warm genoeg om door te werken.
  • Even doorbijten en proberen blij te zijn met het resultaat. Want er is echt wel hard gewerkt.
  • Even balen bij de start van een nieuwe werkweek. Want wanneer kan ik nu eigenlijk rusten?
  • Even op adem komen en dromen van betere tijden.
  • Even gewoon zondag.

Er staan echt wel nog meer berichtjes in concepten hoor, maar ik wou jullie even (pun intended ja!) een korte update geven in de vorm van dit lijstje ;).

Hoe was jullie weekend?

De ultieme gids om millennials te spotten in het wild

In de categorie Annelies vindt het soms zo zalig om eens goed ironisch af te geven op onze maatschappij, presenteer ik jullie deze exclusieve gids. Het is een sequel op die andere gids, die ongetwijfeld jouw leven heeft veranderd. Nog ingrijpender dan Marie Kondo of Gretchen Rubin.

Want ik zou ik niet zijn als ik jullie, mijn allerliefste lezers, af en toe wil helpen. Er bestaan nu eenmaal heel wat onduidelijkheden over millennials. Ik ga deze uit de wereld proberen helpen. Oké, neen, ik ga er mee lachen ;).

Opgelet deze post kan sporen van sarcasme, vooroordelen en veralgemeningen bevatten. Wie allergisch is voor bovenstaande zaken leest maar beter niet verder. Wie zijn gevoel voor humor heeft laten amputeren bij zijn geboorte stopt ook best nu met lezen. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb. 

  • Zoals ik al zei bestaan er veel onduidelijkheden over millennials. Om te beginnen al hoe je het schrijft. Want is het nu millenial, milennial of millennial? Gelukkig voor de millennial zelf is zijn schrijvend leven pas begonnen na de nieuwe spelling uit 1993 waarin insekt insect werd enzoverder. Ik zei ‘gelukkig’ want zoiets simpel als heten en noemen juist gebruiken blijkt al een mega opgave.
  • Maar hoe oud is de millennial dan? Algemeen wordt aangenomen dat millennials tussen de 18 en de 35 jaar oud zijn. Maar dit wordt al zeker een kleine tien jaar zo aangenomen…. Er zit dus wat speling op.
  • Millennials doen aan job hoppen. Wanneer ze eindelijk afgestudeerd zijn willen ze graag werk vinden om ervaring op te doen, maar ze vinden geen job wegens te weinig ervaring. Daarom nemen ze een job aan onder hun competenties. Want de financiële crisis heeft hen geleerd dat zekerheid belangrijk is. Die job verlaten ze na een tijdje opnieuw omdat ze er geen kansen krijgen of zich dood vervelen. En daardoor krijgen ze het verwijt dat ze niet snel tevreden zijn.
  • Sommige millennials trekken al eens een jaar rond de wereld tijdens een zogenaamd sabbatjaar. Veroorzaakt door het feit dat ze geen werk vinden. Tijdens deze reis komen ze tot zichzelf. Wat dat ook mag betekenen. Bij thuiskomst starten ze een yogaschool of schrijven ze een boek, maar enkel Eva Daeleman wordt daar rijk van.
  • Millennials zijn lui. Zo werken ze meer uren dan eender welke generatie ooit en komen ze stikdood thuis. Ze hebben dan het lef om enkele uren in de zetel aan Netflix en chill te doen, terwijl ze eigenlijk ook huizen op Immoweb hadden kunnen kijken die ze niet kunnen betalen.
  • Millennials zijn verknocht aan technologie. Gelukkig maar, anders zouden ze nog op de trein naar de klaagzang moeten luisteren van die mevrouw over haar kleinkinderen. Nu biedt het bekijken van de Instagram Stories van je neefje van 12 redding.
  • Millennials denken enkel aan zichzelf. Zo durven ze hun mening openlijk verkondigen. In plaats van te zwijgen en te slikken zoals de vorige generaties dit altijd deden.
  • Millennials zijn niet serieus. Het zijn echte partybeesten, voortdurend op reis en niet bezig met de toekomst. Of dat denk je toch als je hun Instagramfeed ziet. Zei iemand Netflix en chill?
  • Babyboomers verwijten millennials dat ze het allemaal makkelijker hebben dan zij vroeger… Want wat hebben zij te klagen? Ze willen veel te veel hé en ze willen het zonder er moeite voor te doen. Zoals bijvoorbeeld aangenomen worden op een job die ze leuk vinden of een betaalbaar huur- of koophuis. Wat arrogant van hen dat ze denken daar recht op te hebben.
  • Millennials hebben last van sociale druk, twijfels, keuzestress en meer kans om een burnout te ontwikkelen. Kan iemand hen dat kwalijk nemen?

Oeps, het werd misschien niet alleen een ironische post, maar ook een licht cynische. Misschien omdat ik deze keer zelf onder de definitie val ;).

Ben jij een echte millennial?

Sevilla #6: proef het lokale in Macarena

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3.

Vorige keer lazen jullie over twee Spaanse casas waaraan ik mijn hartje verloor. Casas de Las Duenas bleek de perfecte namiddagactiviteit op onze eerste dag. In de voormiddag verkenden we een van de minder toeristische wijken. Misschien niet de meest logische keuze om onze citytrip te starten, maar we kregen meteen heel wat lokale sfeer mee.

Macarena & Feria

La Macarena is een oude volkswijk met smalle straatjes, veel kerken, kloosters én oeroude tradities. De buurt was in verval geraakt en is begin jaren 2000 wat heropgewaardeerd, onder andere met de bouw van Metropol Parasol. Waardoor nu voornamelijk de buurt rondom het Alameda de Hercules een hippe en arty wijk is geworden.

We ontbeten als prinsessen bij La Cacharreria de Sevilla. Ik post niet vaak foodfoto’s, maar deze is de moeite waard.

Met een goedgevulde maag wandelden we al meteen voorbij de bekende parasollen, die we nog links lieten liggen.

P1090234

Wat meteen opvalt zijn de honderden kerken met prachtige torens die we tegenkomen. De meeste kerken zijn, net als de bekende kathedraal, gebouwd op de funderingen van vroegere moskeeën en die moorse elementen vind je nog wat terug in hun uiterlijk. Vooral de torens doen nog heel ‘minaret’ aan.

P1090247.JPG

P1090249

De barokke kerk Iglesia de San Luis de los Franceses is dan weer iets helemaal anders. Er bestaat geen twijfel over dat deze kerk op en top katholiek is. Een protserige voorgevel zoals wij zeggen. Wie protsig niet kent komt al ver met weelderig, maar dan op een negatieve manier ;).

P1090260.JPG

In Macarena vind je nog goed bewaarde overblijfselen van de oude stadsmuren, waar Caesar himself ooit de opdrachtgever van was. Ook de gele toegangspoort El arco de la Macarena staat nog overeind.

P1090271

P1090275

Als je door de poort loopt kom je aan de basiliek van Macarena, één van de belangrijkste religieuze plekken van de stad. Ook toen wij er waren zat de kerk vol voor een misdienst. De benaming Macarena heeft trouwens niets te maken met de gelijknamige dans. De wijk is genoemd naar El virgin de Macarena, de heilige waaraan de basiliek is gewijd. Eén keer per jaar gaat er een heuse optocht door de stad met het beeld van La Macarena, dat je dus in deze kerk het hele jaar door kan gaan bewonderen.

P1090277.JPG

Voor wie meer wil weten over de mudejarstijl kan naar het Centro del Mudéjar in het Palacio de los Marqueses de La Algaba (een hele mond vol), dat gratis te bezoeken is. Mudejar betekent letterlijk ‘hij die mocht blijven’ en dat slaat op de moorse elementen die werden getolereerd en zich vermengd hebben met onze Christelijke cultuur. Het was de eerste patio die we zagen, maar heel spectaculair was hij niet. In het museum keken we wat tegeltjes en lazen we wat meer over mudejar in en rond Sevilla. Leuke introductie!

P1090286.JPG

Vervolgens trokken we naar het Alameda de Hercules, wat een levendig plein werd genoemd. Maar blijkbaar leeft dit voornamelijk ’s avonds en is dit de uitgangsbuurt van de stad.

P1090294

P1090303

Ooit was dit de grootste openbare tuin van Europa vol beelden. Daarvan zie je nu nog twee pilaren staan met onder andere een beeld van Caesar on top.

Hierna hadden we een hongerke en aten we onze eerste en beste tapas van de reis bij La Huerta Mediterranea. Eenvoudige kip met curry en moussaka smaakten nog nooit zo lekker. Zware aanrader!

Met een volle maag bezochten we Casas de Las Duenas. Maar dat was niet onze laatste stop van de dag. Want we hadden deze morgen natuurlijk Las Setas gespot en het beloofde een heldere zonsondergang te worden.

Metropol Parasol

Of het nu parasollen of paddestoelen zijn, daar ben ik nog niet uit, maar Las Setas roept bij iedereen wel een mening op. De enorme houten constructie (de grootste ter wereld) is niet bij elke local even geliefd en kreeg vandaar de niet zo rooskleurige bijnaam Las Setas, oftewel paddestoelen. Onder de parasollen vind je opgravingen uit de Romeinse tijd en een overdekte markt.

P1090480

Maar wij wilden natuurlijk naar boven. Voor drie euro mag je van het uitzicht genieten en krijg je er een nog drankje bij. Opgelet: dit gratis drankje krijg je niet op het terras, maar beneden bij het naar buitengaan. Dat is niet echt duidelijk aangegeven.

P1090418

De constructie is echt wel groter dan je denkt. Je kan er zeker even op rondwandelen en het uitzicht is fantastisch. De parasollen staan pal aan het einde van Macarenawijk waardoor je een groots uitzicht hebt over het centrum tot aan de Guadalquivir. Met een frontaal zicht op de kathedraal met Giralda. Ondertussen was het golden hour en dat zorgde voor zeer mooie plaatjes.

P1090440

P1090461.JPG

P1090473.JPG

La Macarena was een mooie eerste kennismaking met deze zuiderse stad en staat dus voor mij niet langer alleen voor dat dansje op een foute party ;).

Meer lezen over Sevilla?

Welke zuiderse citytrip is jouw favoriet?

Lichtpuntjes #13

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal van kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

  • Het lief liep maar liefst 40km ten voordele van Kom Op Tegen Kanker. Gelukkig was het dit jaar wel mooi weer om te gaan supporteren. Super trots
  • We wonnen een quiz. Super onverwacht eigenlijk, maar ook echt fijn om eens de winnaar te zijn :).
unadjustednonraw_thumb_1809

Palais Du Luxembourg in Parijs

  • Met een zeer groot uitroepteken! Parijs! Een stad die niet mijn stad leek, maar toch op veel momenten mijn stad was. En waar ik tegen alle verwachtingen in toch graag nog eens naar zou terugkeren.
  • Heerlijk weer in Parijs. Zo citytrippen zonder jas maakt alles toch nog net een beetje beter.
  • Een dagje naar Versailles. Mijn innerlijke prinses was zeer onder de indruk. Al was mijn outfit iets minder prinses-ig zoals je hieronder kan zien.
p1010838

In Versailles en ja ook hier met mijn knalroze loopschoenen 😀

  • Die dag vakantie extra na de citytrip om uit te blazen. Ben ik blij dat ik mezelf dat heb aangeleerd :).
  • Project huis dat nu echt gestart is. Je ziet het vooruitgaan en voorlopig zonder al te veel problemen. Fingers crossed.
  • Goede gesprekken op het werk. Verandering is de enige constante en het is goed dat ik daar kan over praten om het allemaal verwerkt te krijgen.
  • Het zonnetje en de eerste ijsjes.
  • Met project huis en toch wel veel projecten op het werk en ook nog een opleidingstraject na de uren én een dansoptreden is elke seconde rust een lichtpuntje. Tijd voor mezelf is geen evidentie momenteel. Enjoy the little things is echt wel een must.

Wat maakte jou blij de laatste tijd?