26 dingen waar ik op mijn 26ste nog steeds naar op zoek ben

Morgen word ik 26 en in tegenstelling tot de vorige jaren heb ik dit jaar niet zo’n probleem met verjaren. Ergens in mijn hoofd heb ik de switch naar 26 al gemaakt. Geen idee hoe trouwens. Daarom een wat luchtiger blogje vandaag. Want hoeveel ik al 26 ben en al heel wat dingen in mijn leven heb gevonden, zijn er nog veel zaken waar ik naar op zoek ben. Een bloemlezing in de vorm van een lijstje.

  1. Tijd. Mocht je dat eens kunnen kopen in de winkel hé.
  2. De waarheid over de kip en het ei. Wat was er nu in godsnaam eerst?
  3. Armspieren. Ik stond niet vooraan toen ze die uitdeelden.
  4. De kunst van het loslaten.
  5. Die ene andere persoon op de aardbol die ook enthousiast wordt van de Britse geschiedenis en waarmee ik gesprekken kan houden wat over wat er met de prinsjes in The Tower is gebeurd. Want ook naar hen is men nog steeds op zoek.
  6. Een gezonde levensstijl. Met weekmenu’s en een felroze sporttenue enzo.
  7. De zelfcontrole om halverwege de zak chips te stoppen met eten in plaats van deze helemaal naar binnen te proppen tot je er misselijk van wordt.
  8. De wet die trappen met gaten verbiedt, die moet toch bestaan?
  9. De wil om op te staan wanneer de wekker een getal aangeeft dat kleiner is dan 6.
  10. Mijn conditie. Ik heb die ergens achtergelaten… Ik weet alleen niet meer waar.
  11. De inspiratie voor mijn eerste boek. Dromen mag hé.
  12. Goesting om te (leren) koken.
  13. Een printer waar ik niet na 5 minuten al mee wil gooien.
  14. De truc om rond te huppelen alsof je op wolkjes zweeft tijdens de maandelijkse miserie zoals in de Alwaysreclame. Want hoe zalig moet het zijn om zo rond te huppelen? (Ipv. je opgeblazen te voelen en het gevoel te hebben alsof iemand heel de tijd met breinaalden in je onderrug zit te prikken).
  15. Het kerstgevoel. Ik weet niet of dat ooit gaat komen.
  16. De discipline om mijn smartphone op tijd weg te leggen. Verslaafd, zonder twijfel.
  17. Die ene crème die mijn wallen doet wegtoveren. Ik moet toegeven dat ik er nu niet bepaald actief naar op zoek ben ook niet. Vandaar de wallen.
  18. Het recept om me niet meer op te winden over mensen die het niet waard zijn. Ze zijn het echt nooit waard.
  19. De mensheid die heten en noemen correct leert gebruiken.
  20. Minder piekergedachten. Wie niet hé.
  21. Daarbij aansluitend: de remedie tegen stress.
  22. Vrienden met een zwembad. Zou heel handig zijn met die hittegolven van tegenwoordig.
  23. Een vaccin tegen verkoudheid. Of de oorzaak van mijn chronische verkoudheid/allergie.
  24. Een niet hormonaal alternatief voor De Pil, dat wel even makkelijk (geen gedoe) en pijnloos is zoals de Pil.
  25. STRUCTUUR. In zowat alles. Altijd.
  26. Nieuwe blogs om te volgen. Dus drop de jouwe, of je favorieten, zeker in de comments!

En jij, waar ben jij nog naar op zoek? 🙂

Advertenties

Over mijn angsten en trappen met gaten

In een ver ver verleden ergens in 2018 vroeg Evi mij wat mijn grootste angsten zijn. Toevallig eentje waar ik de laatste tijd wel wat mee in mijn hoofd zit. Want ik ben nu veel angstiger dan vroeger als kind of puber. En al mijn angsten kunnen ook geklasseerd worden onder hetzelfde probleem: mijn controledrang.

Ik kan me ontzettend opwinden, zorgen maken of piekeren over zaken die ik niet kan controleren. Beslissingen die door iemand anders worden gemaakt, hoe mensen naar mij of anderen kijken, ziektes en de dood. Op slechte dagen kan dat zelfs het weer zijn. Allemaal zaken die een impact op het leven kunnen hebben, maar waar je zelf geen invloed over hebt. De zelfhulpliteratuur is dan duidelijk: je moet dat loslaten. Maar dat is een pak makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.

Mijn grootste angst is dus dat mijn geliefden van mij worden weggenomen. Letterlijk door overlijden, maar ook doordat ze mij niet meer graag zien en dus maar uit mijn leven verdwijnen. Dat klinkt heel serieus en dat is het soms ook. Eens ik in een doemdenkspiraal zit is het heel moeilijk om daar meteen weer uit te raken.

Er is dat mooie gezegde dat mensen zich hun leven lang zorgen maken om zaken die nooit gebeuren. En ik probeer dat zo veel mogelijk voor ogen te houden. Ik denk – en hoop – dat ik naarmate ik ouder word ook wel echt beter ga worden in dingen loslaten.

Op een lager niveau heb ik natuurlijk ook wat banale angsten. Ik heb diepte- of valvrees. Niet te verwarren met hoogtevrees. Zet mij op een hoge betonnen toren die stevig staat en ik heb geen bang. Zet mij op een trapladder van ochgot 1,5m en ik schreeuw het uit. Alles wat wiebelt of schommelt, eikes! Met #projecthuis en een hoeveelheid aan stellingen en ladders is dat momenteel geen evidente.

En dan heb je nog trappen waar je kan doorkijken. Meestal zo van die ijzeren treden met gaten in. En als Satan het helemaal op mij gericht heeft dan zijn het ijzeren draaitrappen met gaten, waardoor onder elke trap alleen maar een afgrond te zien is. St-Pauls Cathedral in Londen was de max! Maar daar heb ik het echt bijna uitgeschreeuwd op die laatste draaitrappen. Naar boven lukt dan nog met veel geduld en doorzettingsvermogen. Maar naar beneden, dat is echt de hel.

Oh en glazen liften, of überhaupt liften, daar ben ik niet zo zot van. Ik stap alleen in liften die ik ken, die van het werk of het lief bv. En liften waar ik zeker van ben dat ze stevig zijn of waar snel hulp kan verleend worden bv. een lift in het ziekenhuis. Een glazen lift met dus ook een glazen vloer is met ogen toe naar boven en alleen als het echt niet anders kan. Hoe hard ik trappen ook haat en altijd vuurrood en uitgeput boven kom. Het is soms nog altijd beter dan het risico nemen om vast te zitten in een lift.

Een laatste ding waar ik niet zo zot van ben zijn grote mensenmassa’s. En zeker grote mensenmassa’s die stilstaan als ze eigenlijk vooruit moeten gaan. Om die reden zal ik altijd voor zitplaatsen kiezen op een concert en ga ik amper naar festivals. Ik stap ook niet op een overvolle trein waar mensen Twister op moeten spelen. Ik wacht echt regelmatig op de volgende, tenzij het opnieuw niet anders kan. Ik krijg het dan heel warm en moet mezelf echt tot kalmte aanmanen. Ik ben al een paar keer heel duizelig geworden op een overvolle warme trein, voornamelijk in België, want ja het Belgische treinsysteem zuigt enorm hard. Die ervaringen helpen niet echt om deze angst te relativeren. In de Londense metro heb ik dan weer minder dat benauwend gevoel omdat daar de metro om de twee minuten stopt en ik dus altijd naar buiten kan.

Ik zit, zoals je ondertussen wel door hebt, niet graag vast zonder controle. Haha, altijd die controledrang weer ^^. Ik ben dan wel weer niet iemand die schrik heeft van spinnen of andere vieze beesten zoals slangen ofzo. Ze moeten gewoon niet per se op mij komen zitten weet je wel? Maar ik zal het niet uitroepen als er ineens een spin in de kamer over de vloer loopt. Ik ben vrij zeker dat die mij niet gaat opeten namelijk. En ik heb er ook controle over hoe dicht ik zo’n beest bij mij laat komen ;).

Wat zijn jullie grote of kleine angsten?

Op het nachtkastje #25

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

De 25ste editie al! Laten we er maar snel aan beginnen!

Gelezen

  • Afgelopen maand was ik in de bib op zoek naar het tweede boek van Robert Harris over Cicero (nadat de eerste mijn lijstje met zomertips haalde), maar dat stond er niet. Pompeii stond er wel en dat doet natuurlijk ook een Romeins belletje rinkelen. Het gaat over Attilius, die verantwoordelijk is voor het aquaduct van de Baai van Napels. Bij zijn aankomst blijkt zijn voorganger verdwenen en dreigt er een watertekort. De eerste pagina’s voelde ik het niet, want ik had me op Cicero ingesteld en het ging ineens over aquaducten en hoe die in elkaar zaten. Maar langzaamaan wordt de spanning opgebouwd. Ik wist al veel over de uitbarsting van de Vesuvius, maar het blijft boeiend om er om over te lezen, zeker omdat Plinius De Oudere een van de belangrijkere personages is. En Harris weet er ook nog een leuk en spannend fictieverhaal rond te vertellen.
  • Eleanor Van Aquitanië vergezelde me in Roemenië. Elizabeth Chadwick (toch wel een veelgeprezen historische romanauteur, schreef namelijk een trilogie over deze koningin van Frankrijk en Engeland en duchess van Aquitanië. In het eerste deel, the summer queen, trouwt ze op haar 13 met de kroonprins van Frankrijk en trekt ze op kruistocht. Ik had hoge verwachtingen van Chadwick en ze heeft me niet teleurgesteld qua verhaal. Ze beschrijft echt heel goed de periode en zet de personages realistisch neer. Ze argumenteert ook haar historische keuzes achteraf in haar noot. Maar die schrijfstijl! Het heeft 300 pagina’s lang geduurd voor ik me er had overgezet. Vanuit derde persoon en dus heel afstandelijk, wisselende perspectieven zonder logica, tijdsprongen. Dat kan beter. Gemengde gevoelens dus en twijfels om deel 2 te lezen, want het verhaal was wel echt goed.
  • Onze stadsbib houdt renovatiewerken en dat betekent dat ze massa’s boeken even moeten opbergen en jammer genoeg overschakelen naar een minibib. Gelukkig was ik bij de 100 gelukkigen die voor 9 maanden een bibbox van 10 boeken mag adopteren. Je kon een genre kiezen en ik koos voor historische romans, een niet zo populaire keuze dus mocht ik eentje meenemen. De komende tijd lees ik zo wat oudere en onbekendere historische boeken. De inhoud viel alvast reuze mee en is wat uit de comfort zone. Spannend!

Gekeken

  • Het allerlaatste seizoen van Poldark speelt op de BBC en ik zit nog in ontkenningsfase dat het het laatste is. Zoals altijd duurt het een aflevering of twee voor je de nieuwe personages in je hart sluit, maar ondertussen zit ik er helemaal in. Maar het is niet het laatste seizoen hoor! Toch?

Meegemaakt

  • Een heel fijne zomervakantie in het verassende Roemenië.
  • Een toffe stadswandeling in Leuven met de collega’s.
  • Gewerkt aan #projecthuis, naast de ruwbouw, zijn we nu ook aan de elektriciteitsplannen beland. Keuzes, jongens, zoveel keuzes!
  • Van de zomer bucketlist is het volgende al afgevinkt: een natuurwandeling, onze roadtrip en een namiddag gezelschapsspelletjes. Oh ja, en ik ging één keer naar de BBB al. En ik kocht één broek. Nog werk aan de winkel dus.

Uitkijken naar

  • Enkele dagjes vrij rond mijn verjaardag, dat komt wel goed met die bucket list zo.

Geblogd

En welk boek ben jij aan het lezen deze zomer? Of ben je een serie aan het bingewatchen?

Van de bucket list #1: mijn eerste roadtrip

In juli trok ik samen met het lief 7 dagen richting Roemenië en trokken we ook 5 dagen rond met de auto. Een soort mini-roadtrip en laat dat nu net iets zijn dat al heel lang op mijn wensenlijstje stond. Want met de auto heb je zoveel vrijheid en zie je meer, aldus mijn beeld van zo’n roadtrip. Droombestemmingen voor roadtrips zijn in mijn geval: Schotland, Cornwall, Wales, The Cotswolds (enfin heel de UK eigenlijk), Scandinavië, Andalusië, Slovenië en ga zo maar verder.

Maar is het nu wel iets voor mij om rond te trekken met de auto? Tijd voor bezinning, in een lijstje met bullet points (ow yes, mijn J komt helemaal los – de MBTI-fans snappen wat ik bedoel ;)).

De voorbereiding en het autorijden zelf:

  • Ik heb op alle vlakken nood aan zekerheid en wil zoveel mogelijk zorgen op voorhand uitschakelen. We namen dus een volledige verzekering waardoor we geen extra kosten zouden hebben mocht er iets gebeuren. In Roemenië is dit nog altijd spotgoedkoop (25 euro pp per dag), maar ik besef dat in andere landen het kostenplaatje daardoor kan oplopen. Toch is dit voor mij een must voor meer rust in mijn hoofd. En dat is toch de bedoeling van een vakantie.
  • Je krijgt eigenlijk altijd een ‘or similar’. Bij zowat elk autoverhuurbedrijf kan je op ieder moment van de dag elke auto huren die je maar wil. In praktijk is dit uiteraard niet haalbaar en geven ze je een auto van dezelfde prijsklasse of hoger (zoals in ons geval, we kregen een ruimer exemplaar). We hebben zelfs het automerk dat we hadden geboekt helemaal niet gespot, terwijl we toch wel heel wat auto’s hebben zien passeren. Uiteindelijk kroop ik in een spiksplinternieuwe Seat Aruna, wat best een leuke auto bleek.
IMG_8341.jpg

Jep we kregen een felrood exemplaar en net op die dag had ik mijn felrood kleedje aan.

  • Ik heb even wat tijd nodig om te wennen en zekerheid op te bouwen. Ik ben een vrij goede chauffeur, maar ook eentje die erg hard op gewoonte rijd. Een nieuwe auto en nieuwe plekken zorgen er toch wel voor dat ik meer mentale inspanningen moet leveren en ik word er best moe van. Dat wist ik op voorhand en dus hadden we onze ritten goed gepland. Uiteindelijk is het langste dat we op een dag reden 4,5 uur met een korte pauze tussendoor.
  • Achteraf gezien bleek dat we de moeilijkste route gepland hadden op de eerste dag, wanneer ik nog aan het wennen was aan de auto. Dat zorgde ervoor dat ik aan het einde van die dag wel echt even genoeg had van die auto (inclusief de nodige tranen). Ik was eigenlijk overprikkeld door én de nieuwe auto én de route én dan nog eens gedoe met parking als we eindelijk op onze bestemming waren.

Parkeren

  • Parking zoeken was op voorhand iets waar ik me wat druk om maakte in het door auto’s gedomineerde Roemenië, maar uiteindelijk vonden we altijd heel snel een plaatsje. Voornamelijk omdat we nooit tot voor de deur van het hotel reden, maar al goed op voorhand rond keken en dan maar iets langer moesten stappen. En met iets langer bedoel ik maximum 5 minuten. Dat kunnen we best aan.
  • Uitzoeken of de parking betalend was bleek wel een hele opgave. Op één plek was er een betaalautomaat met enkel muntjes, alleen zijn de muntjes in Roemeense lei minder waard dan een halve euro. En dus had je gemiddeld zo’n 30 muntjes nodig voor een paar uur parking. Een sms sturen kon ook, maar enkel vanaf een Roemeense provider… Uiteindelijk werden we geholpen door het hotel. Op een andere slaapplaats kregen we letterlijk ‘maybe you pay tomorrow’ als antwoord en hebben we dus niet betaald. Er lag de volgende dag ook geen briefje onder de ruit.

De nadelen

  • Elke dag met koffers sleuren is niet mijn ding. Ik haat dat echt enorm. Nu klink ik nogal verwend, maar voor mij is dat fysiek gewoon vrij zwaar (mijn koffer was 1/5 van mijn lichaamsgewicht + een rugzak). First world problems I know, maar je gebruikt tijdens die ene nacht maar 5% van je koffer dus daar wil ik de volgende keer iets op vinden. Hebben jullie tips? Nemen jullie de nodige kleren uit de koffer in een rugzak mee ofzo?
  • Elke nacht ergens anders slapen is ook een andere ervaring dan elke nacht op dezelfde plek zoals ik gewoon ben. Voor Roemenië bleek dit uiteindelijk wel een goede keuze omdat je na één dag het op de meeste plekken wel gezien had, maar ik zou het ook wel fijn vinden om 2-3 nachten ergens te slapen en dan met de auto uitstapjes te doen. Gewoon omdat ik het ook wel leuk vind om een soort ‘thuis’ te hebben op vakantie. Maar dat hangt heel erg af van de route en dat was hier wat moeilijker.
  • Het lief heeft geen rijbewijs en dus leg ik onnodig extra druk op mezelf, want ik ben degene die ons veilig op een bestemming moet krijgen -of ik er nu zin in heb of niet. Onbewust was dat een extra stressor die er niet zou zijn mocht mijn reisgezelschap kunnen overnemen indien nodig. Is trouwens een puur mentale stressor want door de niet zo lange ritten was het absoluut niet nodig om af te wisselen (en je betaalt natuurlijk meer voor een tweede chauffeur). Voor een langere trip met meer uren in de auto zou het wel handig zijn om met twee chauffeurs te zijn.

De voordelen

  • De flexibiliteit! We hadden enkel slaapplaatsen geboekt en wisten dus dat we ergens in de loop van de dag van locatie moesten veranderen, maar verder waren we totaal vrij om te kiezen hoeveel tijd we ergens spendeerden en of we tussenstops maakten of niet. Je verliest absoluut minder tijd dan wanneer je met het openbaar vervoer zou reizen en kan langer blijven op leuke plekken, wat dan weer niet zo is bij een georganiseerde reis in groep bv.
IMG_20190720_104134

Het landschap nabij Viscri, een plek waar we zonder auto zeker nooit geraakt zouden zijn.

  • We hebben ook een keer ons plan wat omgegooid en een extra tussenstop ingelast, waardoor we ook een rustigere route (en niet de kortste) namen. Op die manier reden we door kleine dorpjes en het platteland. Heel fijn!
  • Je ziet gewoon veel meer van een land dan wanneer je enkel en alleen in een grote stad verblijft.
  • Doordat we elke dag ergens anders sliepen konden we een rondje maken en verloren we geen tijd met heen en terug te rijden naar dezelfde bestemming. Dat heb je natuurlijk wel wanneer je een bepaalde plek als uitvalsbasis zou gebruiken.

Long story short, deze roadtrip was een hele ervaring die al lang op mijn lijsje stond en waar ik zeker van genoten heb. Ik wil absoluut nog eens op roadtrip, alleen al voor de flexibiliteit. Maar ik zal altijd wat tijd nodig hebben om te wennen en een goede voorbereiding is daarbij cruciaal. Gelukkig ben ik een planner pur sang ;). 

Ben jij al eens op roadtrip geweest?

Lichtpuntjes #14

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

Omdat het voorjaar wat aan me voorbij is gegaan, ben ik deze zomer heel bewust bezig met lichtpuntjes. Ik noteer regelmatig in mijn bujo (die ik allang niet meer gebruik als bujo, maar als occasioneel lijstjesboekje) de dingen die me blij maakten en die ik wil herinneren van de zomer 2019. Mijn summer bucket list draagt daar natuurlijk ook aan bij. Bij deze dus mijn lijstje blijmakers van de afgelopen tijd.

  • Toch ook nog wat lichtpuntjes uit mei en juni. Zo genoot ik enorm van mijn dansoptreden. Die sfeer achter de schermen is toch echt wel uniek. Gingen we uiteten voor het lief zijn verjaardag in een burgertent, waar we ondertussen nog eens passeerden *oeps* 😀 en ging ik naar een trouwreceptie van een vriendin van de universiteit en kon ik zo bijpraten met een andere vriendin.
  • Mijn zomerkleerkast die nog steeds paste na een heel jaar. Ik was vorig jaar heel wat afgevallen en heb toen nieuwe kleren moeten kopen, maar ik had heel veel schrik dat dat allemaal weer te klein zou zijn, want normaal kom ik wel bij in de winter. Niet dus, ik ben gewoon al een jaar op hetzelfde gewicht. En daar ben ik stiekem heel erg blij mee. Het zorgde ervoor dat ik zelfs investeerde in nog een paar zomerkleren extra.
  • Gaan suppen met de collega’s tijdens de hittegolf (de eerste hittegolf, ondertussen is er een tweede gepasseerd). Het was een avond om te koesteren.

IMG_20190626_195754 (1)

  • #Projecthuis dat eigenlijk wel heel goed verloopt, ook al is het nog zo zwaar. Ik ben vooral blij dat ik mijn gevelsteen nog steeds mooi vind nu ik hem zo in het groot kan bewonderen. Want dat is toch altijd gokken op basis van 20 bakstenen op een ijzeren plaat in de winkel.
  • Leuke plekjes ontdekken in Leuven, zoals de pop-up Bar Bleu. Heel hipster, maar wel leuk.
  • Een leuke avond in Zurenborg, Antwerpen. Een stad waar ik amper kom en niet veel ken. De architectuur daar is fantastisch en één van mijn vriendinnetjes heeft daar ondertussen een leuk leven opgebouwd.
  • Ik liet mijn haar nog eens extra kort knippen en nu moet ik zo weinig shampoo gebruiken en is het enorm snel droog en geen knopen en <3. Alleen moet ik mijn nek wel extra insmeren tegen de zon natuurlijk.
UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1d39

Boekarest, Roemenië

  • In maart won ik samen met 4 collega’s een quiz en een van de hoofdprijzen was een stadswandeling in Leuven voor 25 personen. Dus gingen met de rest van de collega’s wandelen in Leuven samen met Herman, onze gids. Uiteindelijk werd het niet echt een wandeling, maar een rijke kennismaking met de geschiedenis van de stad en een uitgebreid bezoek aan het Stadhuis, waar ik dus nog nooit was binnen geweest en wat ik heel fijn vond.
  • De laatste dagen voor mijn verlof viel de drukte ineens wat weg in mijn team. Juli is traditioneel de rustigste maand van het jaar omdat al mijn klanten op verlof lijken. Ik kon dus eens zonder overwerken en stress omdat er nog zoveel niet is gedaan op vakantie. En ik ging ook met minder stress weer aan de slag. Heerlijk!
  • Mijn vakantie was te kort in het aantal dagen dat ik thuis was. Maar mijn buitenlandse trip naar Roemenië was wel echt heel erg fijn. Mooi weer, lekker eten en veel leuke dingen gezien aan een gezapig tempo. Wordt sowieso vervolgd hier op de blog ;).

Hoe was jouw maand juli?

Glasgow #2: het oosten

Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.

Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!

Ik gaf eerder al wat tips voor het centrum. De dag voor de trial in the highlands trokken we richting het oosten van de stad voor een dagje citytrippen op een gezapig tempo. En passeerden we zo heel wat bezienswaardigheden. Ik denk ook dat dit mijn favoriete deel van de stad is.

We ontbeten bij Wilson Street Pantry in the merchant city. Hip, maar betaalbaar. Van daaruit volgden we een stukje van de street art wandeling (waarover later meer) richting Glasgow Cathedral, onze eerste stop van de dag.

Glasgow Cathedral

thumb_P1120347_1024

De kathedraal van Glasgow is het oudste kerkgebouw van de stad en gewijd aan Saint Mungo, de patroonheilige van Glasgow. Zijn resten liggen ook begraven in de kerk. Het is een gotische kerk, dat zie je meteen. Uniek is dat deze kerk niet is geplunderd of half gesloopt tijdens de reformatie die vrij stevig halt hield in Engeland.

De kathedraal is veel groter dan je van buiten zou zeggen. Vooraan doet de kerk vrij modern aan met glasramen die nog niet zo heel oud zijn (gedoneerd in de 18de eeuw, maar van zo’n slechte kwaliteit dat ze opnieuw gerestaureerd moesten worden wat later). Achteraan vind je het middeleeuwse gedeelte en ook een crypte met tombes. Die crypte is trouwens de tweede Outlander-filmlocatie die we zagen (zie je meteen aan alle Outlander merchandise die er verkocht wordt, het is een best commerciële kerk). De crypte figureert als l’hopital des anges in seizoen 2. Maar ik legde die link niet ter plaatse en ook niet de keer na mijn bezoek toen ik die afleveringen herbekeek. *oeps*.

Ik vond de kathedraal best mooi, maar niet enorm indrukwekkend omdat ik het moeilijk vond om voorbij de modernere elementen te kijken. De kathedraal is gratis te bezoeken.

The necropolis

thumb_P1120377_1024

Een kerkhof op citytrip bezoeken, dat leek me wat raar (ondertussen deed ik dat opnieuw in Parijs, en in Sighisoara). Maar the necropolis is een van dé trekpleisters in de stad. Het is een Victoriaans kerkhof op een heuvel naast de kathedraal. Ik meen me te herinneren dat het is opgericht om buiten de stad slachtoffers van de pest te begraven. De brug van de kathedraal naar het kerkhof werd gebruikt voor de begrafenisstoet.

thumb_P1120364_1024.jpg

Het is een hele klim, maar vanop de heuvel heb je een prachtig zicht op de stad. En dit tussen de speciale graven. Het ene al wat groter dan het andere.

thumb_P1120375_1024

Ook op de kathedraal heb je een mooi zicht. Hij lijkt zo klein van bovenaf.

thumb_P1120370_1024

Je kan er uren ronddolen tussen de graven. The necropolis is zeker en vast een speciale bezienswaardigheid in Glasgow.

People’s Palace

thumb_P1120389_1024.jpg

Vanaf het kerkhof loop je in een kleine twintig minuutjes naar Glasgow Green en het people’s palace, nog net voor je aan de Clyde komt. Het leven van arbeiders was hard vroeger, daarom werd het people’s palace oorspronkelijk opgericht om arbeiders een cultureel uitje te geven. De recreatieve ruimtes en het museum waren namelijk open voor iedereen. Een typische hoogdravende manier van de nobelen om te tonen dat ze inzitten met de armen, die nog steeds geen eten voor hun kinderen hadden, maar nu wel op café konden komen zitten. Great :).

thumb_P1120385_1024.jpg

Langs de buitenkant is het een prachtig Victoriaans gebouw. Het is dus geen toeval dat de top van fontein ervoor is gedecoreerd met een standbeeld van koningin Victoria. Dat was trouwens één van de eerste Hanoverkoningen met (een positieve) aandacht voor Schotland.

thumb_P1120399_1024.jpg

Vandaag herbergt dit gebouw een mooie botanische tuin waar je iets kan drinken en de beide verdiepingen zijn een museum over het leven van de gewone man in Glasgow door de jaren heen. Het museum is trouwens gratis te bezoeken.

Ik vond het een ouderwets museum. Met veel zaken dicht op elkaar. Kleine bordjes. Wij hebben dus zeker niet alles bekeken, maar het leuke aan het Verenigd Koninkrijk is dat al deze staatsmusea gratis te bezoeken zijn en dus ben je niets verloren met even binnen te piepen. De tuin is echt wel wauw van bovenaf! Dus toch een must om binnen te gaan wat mij betreft.

Glasgow Green

Glasgow Green is het oudste park van de stad en grenst aan de Clyde. Er vinden regelmatig events en optredens plaats.

thumb_P1120405_1024.jpg

Een ideaal uitje bij mooi weer. Hondjes spelen samen in het rond terwijl stelletjes picknicken op het gras. Er staan verschillende monumenten in het park. Bijvoorbeeld eentje voor de Commonwealth Games die in 2014 in Glasgow werden gehouden. En deze ark aan een uitgang van het park.

thumb_P1120412_1024.jpg

De Clyde

Eens het park door, wandelden we via het aangename pad langs de rivier de Clyde weer terug naar the merchant city voor de lunch. Nu de wolken verdreven waren, was het er heerlijk vertoeven in het zonnetje. Je kan de Clyde volledig afwandelen richting het westen en dan kom je nog wat mooie plekjes tegen, maar het lief mocht zich niet forceren met het oog op de loopwedstrijd van de volgende dag ;).

Ik wist wel een mooie foto te nemen van dit schattige bruggetje:

thumb_P1120422_1024

Bezoek jij al eens een kerkhof op citytrip?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Vakantie vieren

Morgen ga ik terug werken na een weekje vakantie. Een weekje maar. Gelukkig wel eentje die ik in het buitenland doorbracht en mijn collega’s weten uiteraard van mijn reisplannen (niet omdat ik hen heb gespamd op Instagram, of toch maar een beetje bij sommigen ;)). Dus morgen zal ik voldoende vragen krijgen over mijn verlof, en diezelfde vragen stellen aan wie ook terugkeert of nog moet vertrekken. Want het is hét gespreksonderwerp aan het koffiemachine.

Het zit al in het woord vaKANtie zelf. Alles kan. En nog mooier is dat we het zo vaak hebben over vakantie vieren of vakantie houden. Alsof het om een feestelijke gelegenheid gaat. Maanden kijken we er naar uit. Naar die jaarlijkse zomervakantie. Sommigen plannen het tot in de puntjes en maken een draaiboek (guilty as charged). Iedereen heeft verwachtingen en kijkt er naar uit.

En die verwachtingen gaan zelden over slechte zaken. Nee, we beelden ons de perfecte vakantie in. En na die laatste weken vol stress om zaken af te ronden op het werk, de trein die ook nog eens vertraging had, het inpakken van de koffers en de eindeloze zoektocht naar die geweldige bikini…. is het zover. Vakantie!

En dan vergeten we dat ook tijdens onze vakantie, het leven het leven is. Met zijn leuke en minder leuke momenten. Ook tijdens onze reis kan de trein vertraging hebben of sta je in een snikhete file.

Om nog maar te zwijgen van al die andere ongemakken tijdens een week zonnebaden, citytrippen of trekken in de bergen. Spierpijn, blaren en natuurlijk hoofdpijn van te weinig te drinken (of hoofdpijn van te veel te drinken, afhankelijk van de situatie :p). Je maag reageert niet goed op de plaatselijke delicatesse waardoor je iets te familiair wordt met het kleinste kamertje op je slaapplaats. Je lichaam plakt de hele dag door van de zonnecrème met zweetuitslag tot gevolg om dan op hotel te merken dat je een kleine streep naast je bikinibandje bent vergeten insmeren die nu vuurrood ziet. Herkenbaar? Ik vermoed van wel.

En dan heb ik het enkel nog maar over fysieke ongemakken. Want ook op vakantie maken de kinderen ruzie of ben je moe na enkele dagen rondstappen en dus sneller geïrriteerd als je buren in het hotel luidruchtige Duitsers blijken te zijn. En dan zwijg ik nog over die vermoeiende vliegtuigreis met eindeloos wachten aan paspoortcontrole of vertraging aan de gate.

Deze verhalen komen uiteraard niet boven aan het koffiemachine of op Instagram. En ik moet eerlijk toegeven dat ik elke vakantie opnieuw het moeilijk heb wanneer die eerste imperfectie of frustratie de kop op steekt. Want zo had ik het allemaal niet gepland. Het is toch vakantie? Het moet toch allemaal nog beter gaan dan normaal?

IMG_20190720_104134.jpg

Vakantie is inderdaad vieren. Het is het leven vieren. En het leven is imperfect. Op elk moment. Of het nu vakantie is of niet. Het draait om loslaten. Om die momenten die bijna perfect zijn, met je geliefden om je heen.

Ik hoop dat jullie allemaal keihard genieten van jullie vakantie. Ver weg, of net thuis in de tuin. En omarm ook die imperfecte momenten, ze horen bij het leven. ❤️

(Deze post werd geschreven op woensdag 24 juli, ondertussen ben ik alweer aan het werk ;)).

Vier jij het leven tijdens je vakantie?