Londen #14: Natural History Museum

Ik schreef de vorige keer over die ene koude dag dat we op pad waren met de Statikbende in Londen. Na een niet zo’n goede nacht, waren het lief en ik de eersten aan het ontbijt. Met wat alcohol in het bloed voel je blijkbaar die oude airco minder fel, aldus de collega’s die wat langer hadden doorgezakt ;). We zagen de meeste collega’s daardoor pas ’s avonds terug in de trein, aangezien we op tijd de metro namen om nog iets van de dag te maken.

Het was echt koud en ze voorspelden heel wat regen. We gingen dus op zoek naar een binnenactiviteit. Ik denk dat het uiteindelijk Leen was die graag naar het Natural History Museum wilde. Het is één van de meestbezochte musea in Londen, en gratis voor iedereen. Het is vooral bekend als kindvriendelijk museum omdat er dino’s te bekijken zijn en ook andere opgezette dieren. Voor een gevarieerde groep brengt het dus ieder wat wils, hoewel ik nu niet meteen stond te popelen. Tot ik er binnen was. Voor mij was dit museum een complete positieve verrassing!

Het Natural History Museum ligt in de wijk South Kensington op Exhibition Road. Ernaast en ertegenover zijn het Science Museum and het Victoria & Albert Museum te vinden. Het gebouw dateert uit de 19de eeuw en is een mix van allerlei bouwstijlen (Romaans, Neogotiek & Victoriaans).

Je komt binnen in het nieuwe stuk van het gebouw, waar een dinoskelet je al meteen opwacht. Het museum is vrij groot en opgedeeld in 4 kleuren/themagebieden, waarvan zoölogie het bekendste is. Wij namen de vrij spectaculaire roltrap naar boven voor het stuk over aardbevingen en orkanen (de rode zone). In dit stuk van het museum is er minder ruimte en staat alles wat dicht bij elkaar waardoor je al snel een druk gevoel krijgt.

Maar eens we in het ‘oude’ gebouw kwamen viel mijn mond steeds meer open van het gebouw zelf en begon ik minder aandacht te besteden aan de tentoonstelling.

Dit is volgens mij de groene zone met mineralen en fossielen.

En dan kom je in de grote hal. Met het skelet van een blauwe vinvis aan het plafond. Velen noemen dit Hogwarts in het echt. Ik ben geen Harry Potter mens, maar dit is effectief één van de mooiste ruimtes die ik ooit heb gezien.

Het zit hem ook vooral in de details, op je plafond vind je botanische bloemen, aapjes en andere dieren.

Ik keek mijn ogen uit en het was echt moeilijk om alles goed op foto vast te leggen. Ik zou zeggen, ga er gewoon zelf eens naar binnen!

Hierna was het aanschuiven bij de dino’s waar een vast parcours is gemaakt langs alle skeletten, met als hoogtepunt een reconstructie van een bewegende Tyrannosaurus Rex. We gingen nog een aantal andere gangen in met opgezette dieren, maar ik vind dat ergens ook wat eng :D. Ik vind dit absoluut een aanrader om te bezoeken, ook zeker met kinderen.

Wanneer je buitengaat en via Exhibition Road omhoog wandelt, passeer je langs de Royal Albert Hall (voor de gelegenheid met kerstboom) en kan je zo via het Albert Memorial naar Hyde Park. Wij namen aan de andere kant van het park de metro naar Shoreditch voor de lunch. Ondertussen begon het te regenen.

Pizza East stond al even op mijn lijstje en ze hebben ook vegan opties voor ons Leen. Dus voila het resultaat was deze smakelijke lunch. Pizza East is echt super groot, maar toch is het in enkele ogenblikken na openingstijd vol. Het is een populaire zaak, dus wees er op tijd bij (of reserveer op voorhand). Voorlopig de beste pizza die ik al in Londen heb gegeten.

Foto @ditisleen

We wandelden nog in de regen naar Old Spitalfields Market omdat die overdekt was. We bekeken nog wat kraampjes en dan was het stilaan wel tijd om onze bagage weer op te pikken aan het hotel en naar huis te vertrekken.

Het is ondertussen van december 2018 geleden dat ik nog in Londen was, met dank aan covid. Ik kijk er zo naar uit om weer de Eurostar op te stappen.

Wat is jouw favoriete Londens museum?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

8 willekeurige feitjes over mij #3

In de rubriek nutteloze kennis die jullie opdoen over mij is dit editie 3 (naar editie 1 of 2). Ik som opnieuw enkel weetjes op in een lijstje. Here we go:

  • Ik heb maar één paar zwarte sokken. Ik vind saaie sokken echt een afknapper. Het leven is te kort voor gewone zwart of witte sokken. In mijn kast vind je dus verschillende paar sokken met ananassen, aardbeien, watermeloenen en andere fruitsoorten. Maar ook pandaberen, katten, honden of toekans. Of gewoon bollen en strepen in felle kleuren. En ja, soms zelfs een beetje glitter. Ik vind het ook altijd moeilijk als een paar sokken stuk gaat, alsof ik afscheid moet nemen van een goede vriend. Ik word gewoon gelukkig van leuke sokken.
  • Als we het dan toch over afknappers hebben. Een random lijstje van zaken die ik onaantrekkelijk vind aan mensen (en ik heb het hier bewust kort gehouden want ik kan blijvennnn doorgaan): als ze niets met dieren hebben, als ze geen muziek op willen in de auto, mensen die heel veel alcohol drinken (nope, ge wordt er niet aantrekkelijker van), als ze politieke haatberichten of fake news verspreiden (een kritische blik is voor mij een heel belangrijke eigenschap aan mensen en hiermee bewijzen ze meteen dat ze die niet hebben – ook al denken ze vaak net van wel), mensen die geen chocolade lusten (ze bestaan echt!), mensen die over hun lijn beginnen op het moment dat ik een stuk chocolade in mijn mond steek én mensen die zeggen dat ze geschiedenis niet interessant vinden omdat het passé is (het feit dat jij een eigen mening mag hebben is dankzij de geschiedenis, Agnes!).
  • Ik draag een bril, maar niet omdat ik echt slecht kan zien. Ik heb maar een lichte afwijking aan beide ogen en zonder bril kan ik zeker ook mijn weg vinden. Ik heb een soort geboorteafwijking aan mijn rechteroog waardoor als ik moe ben mijn pupil wat wegdraait en dat ziet er niet zo leuk uit. Met een bril doet die pupil dat niet en moet niemand dat zien.
  • Voor de sokken had ik een nagellakverslaving waarbij ik letterlijk elke mogelijke kleur in mijn kast had staan. Ik droeg elke week een ander kleurtje en maakte soms zelfs van die creaties op mijn nagels. Maar na mijn studies had ik daar precies geen tijd en zin meer in. Ondertussen ben ik het helemaal ontgroeid en zijn enkel de 80 potjes nagellak nog de stille getuigen van wat ooit is geweest.
  • Ik heb heel flexibele tenen, ik kan die in twee richtingen bijna in een hoek van 90 graden stoppen. Handig wel bij moderne dans dit. Mijn achillespezen zijn dan weer totaal niet flexibel dus mijn voet in 90 graden houden lukt niet. Minder handig bij moderne dans.
  • Ik ben op zich wel erg bezig met de toekomst van deze planeet en wil graag mijn duurzaam steentje bijdragen, maar in praktijk struggle ik daar heel hard mee. Ik werk op een duurzame werkplek (sinds kort zijn we een B Corp) en probeer op een goede manier om te gaan met de mensen om me heen. Ik ben een mensenmens en dus is dat steeds stap één. Maar op vlak van klimaat heb ik nog veel stappen te zetten en ik voel me daar vaak schuldig over. Misschien komt het door de levensfase waar ik in zit, maar ik hoop hier nog wel fel in te groeien. Alles op zijn tijd zeker?
  • Ik heb weinig geduld met technologie. En ja, ik werk in de technologische sector. Dus dat is soms ferm vervelend! Ik vind gewoon dat die dingen (laptops, smartphones, computerprogramma’s….) moeten werken. Maar daar zijn die dingen het duidelijk niet altijd mee eens :). Erop kloppen helpt soms, maar vooral op de korte termijn. Dus mijn advies luidt: klop er niet op maar zet het even aan en uit én doe rustig. Het komt allemaal wel weer goed. Ik zeg dit vooral ook tegen mezelf.
  • Ik heb enorm veel moeite met links en rechts als andere mensen mij dat toeroepen of ik onder druk sta. Hiermee bedoel ik: als er bij mij iemand in de auto zit en die zegt plots ‘hier links’ of mijn lerares in de dansles zegt ‘rechts’ zonder het zelf voor te doen, dan heeft mijn hoofd het moeilijk. Ik moet dan enkele seconden nadenken en als het snel moet gaan neem ik zelf een beslissing en die is al eens fout. Dus soms rij ik dan de rechterstraat in ipv. de linkse. Ja zeg, ze moeten het maar vroeger zeggen hé. Het is vanzelfsprekend altijd die ander zijn of haar fout ;).

Zitten hier herkenbare dingen tussen of is it just me?

Controledrang in tijden van corona

Jullie lazen het al in mijn alfabet. De C in mijn leven staat voor controle. Maar de grote C in al onze levens tegenwoordig staat voor covid of corona (en dat zal wel nog even zo blijven precies). Die twee C’s samen, dat is geen goed huwelijk. En daar heeft mijn innerlijke controlefreak het best moeilijk mee. Ok neen: heel moeilijk.

Het virus laat zich niet controleren. Je hebt er als maatschappij alleen vat op als we allemaal aan hetzelfde zeel zouden trekken en dan nog doet het virus wat het wil. Als individu heb je er al helemaal niks over te zeggen. Behalve dan door jezelf en de mensen rondom je te beschermen door het volgen van de basisregels.

Maar corona zorgt er momenteel voor dat bepaalde dingen niet altijd kunnen of zomaar vanzelf gaan. Het virus heeft een grotere mate van onvoorspelbaarheid in ons leven binnen gebracht. En laat dat nu net een woord zijn waar ik het ontzettend moeilijk mee heb.

Want ja, ook als controlefreak moet je leren dat je niet alles kan controleren. Dat het leven nu eenmaal vol onverwachte zaken zit. Maar als je iemand bent die wel graag dingen plant of toch graag een gevoel heeft dat het allemaal in orde zal komen, dan snap je wel dat dat nu wat moeilijker gaat. En dat mijn hoofd daar niet zo blij mee.

De enige plek waar ik op dit moment nog over een gevoel van controle kan spreken is mijn werk. Dit najaar is ontzettend druk. Ik zit gemiddeld op 20 projecten tegelijk (en ik overdrijf deze keer eens echt niet). Twee jaar geleden zou ik nu letterlijk verzuipen, maar door de huidige omstandigheden blijf ik redelijk kalm en hou ik mijn hoofd erbij. Het is dan misschien wel veel, maar ik weet hoe ik dingen moet aanpakken. Ik kan de resultaten die we opleveren controleren (niet altijd, maar wel vaak). Kan dingen anders proberen aanpakken. Ik kan mijn agenda en die van colllega’s proberen plannen. Ik kan actie ondernemen wanneer dat nodig is.

Allemaal dingen die privé wat moeilijker liggen en net daardoor komt het er tijdens de werkuren extra uit denk ik. Ik heb het gevoel een gestage marathon aan het lopen te zijn, met de finish in zicht eind december. Is dit allemaal heel gezond? Geen idee. Maar het werk is wel een energiegever op dit moment, net nu er veel andere dingen vooral energie vragen (niet in het minst alle negativiteit die er heerst in de samenleving). Ik zou dat gevoel graag nog eens hebben bij andere dingen. Maar we doen het voorlopig met wat we hebben.

En we proberen de rest wat los te laten. Dit virus is oncontroleerbaar. We weten niet hoe het gaat zijn over enkele maanden. We kunnen alleen maar ons best doen en wat hoop en positiviteit behouden. Mijn innerlijke controlefreak heeft het daar moeilijk mee, maar moeilijk gaat ook zeker?

Ben jij een controlefreak? Heb jij moeite met de huidige onvoorspelbaarheid?

Op het nachtkastje #52

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • In Broken faith, deel twee van Kingmaker serie, blijven we Thomas en Catherine volgen doorheen de Rozenoorlogen. Er komen een aantal minder bekende veldslagen aan bod en er is een grote focus op de medische kennis in die periode. Ik vond dit nog steeds een entertainend boek, maar het is duidelijk een tweede deel. Het voelde wat als een tussenin boek. Op naar de volgende!
  • Ik mocht Argo* lezen van Mark Knowles. Een hervertelling van de Griekse mythe Jason en het gulden vlies. Een avontuurlijk verhaal dat 500 pagina’s wordt uitgesponnen en daardoor misschien net wat te traag ging. Sommige scenes begonnen op elkaar te lijken en het verhaal stopt abrupt omdat er nog een vervolg op de planning staat. Ik denk niet dat ik ga verder lezen.
  • Liefde in tijden van cholera van Marquez was zo’n werk waar ik schrik voor had om aan te beginnen. Uiteindelijk viel de schrijfstijl echt wel mee, het is literatuur natuurlijk. Maar het verhaal vond ik niet zo romantisch als gehoopt of als de reviews doen uitschijnen. Ja de laatste 20 pagina’s zijn wel boordevol romantiek. Maar Florentino, het mannenlijk hoofdpersonage, kruipt 50 jaar lang op elke vrouw die hij tegenkomt zonder rekening te houden met hun gevoelens. En dat omdat zijn hart verkocht is aan Fermina Daza, die hem eigenlijk ook niet wil. Dus ja, door een 21ste eeuwse bril vond ik het soms heel respectloos tov. de vrouwen en daarom was ik er niet weg van. De feminist in mij kwam te vaak boven.
  • Ik las ook eindelijk ‘Daar waar de rivierkreeften zingen‘ van Delia Owens. Als laatste blogger ooit ofzo. Ik zou het boek nooit zelf oppakken op basis van de achterflap, maar vond het wel een mooie roman. Ik ben wel niet weggeblazen. Kya steelt zeker je hart, maar het verhaal is een beetje voorspelbaar. En je merkt aan de schrijfstijl dat het Owens haar debuutroman is. Maar zeker graag gelezen.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik als recensie-exemplaar via Netgalley in ruil voor mijn eerlijke mening.

Gezien

  • De Duitse miniserie ‘Maximilian’ op Disney+. Eindelijk kon ik deze eens streamen. Het gaat over de latere keizer Maximilian en zijn vrouw Mary of Burgundy. En ja, het is heerlijk historisch en best goed gemaakt voor een niet Britse serie. Alleen te kort, maar 6 afleveringen jammer genoeg.
  • ‘Cruella’ moest er ook eindelijk aan geloven tijdens mijn verlof. Ik vond dit echt een hele goede film. Zo van genoten!

Meegemaakt

  • Een rustige week verlof. Maar een beetje te rustig naar mijn goesting. We bezochten wel de tentoonstelling van het Knalfestival in Museum M in Leuven.
  • Toch ook weer veel bekommernissen rond de stijgende cijfers. Ik ben dan zo het watje dat niets meer durft plannen. Ik zie het echt niet zitten om een hele winter binnen door te brengen, maar tegelijk staat er voorlopig ook niets op de planning dus. Ik ben het zo beu.
  • Geen teambuildingsweekend met het werk, met alweer dank aan corona. We hebben de dag ervoor met spijt in het hart deze beslissing moeten nemen omdat het risico te groot werd en velen moesten afzeggen daardoor. Ik weet dat er ergere dingen zijn, maar ik baalde echt enorm. Ik ben in heel 2021 nog geen enkel weekendje weg geweest en alles waar ik ook maar een beetje naar uitkijk gaat niet door. Dat zorgt er echt voor dat ik niets meer durf plannen. Tegelijk zie ik heel veel mensen gewoon hun leven leiden alsof er niets aan de hand is en op vakantie vertrekken. Ik heb het er eigenlijk best moeilijk mee.

Geblogd

Hoe was jouw maand?

Mijn alfabet

Eentje die ik de laatste tijd her en der zie opduiken: jezelf voorstellen aan de hand van een eigen alfabet. Ik vind dit altijd leuk om lezen bij anderen, dus kroop ik ook even in mijn pen op zoek naar mijn persoonlijke lettersoep. En dat was soms makkelijk en soms een pak moeilijker dan ik dacht :D.

A

De eerste letter van mijn voornaam. Dat zorgt ervoor dat ik degene ben die per ongeluk gebeld wordt door mijn grootouders omdat hun gsm in hun broekzak zit. En op kantoor werken we ook bijna altijd met een lijst alfabetisch op voornaam en ben ik dus de eerste. Maar verder kan ik wel best leven met mijn voornaam denk ik. Er werden in 2020 maar twee Anneliezen meer geboren, dus vind het best jammer dat die naam niet meer zo populair is. Alles komt terug zeker?

B

Boeken, boeken, boeken. #Nevernotreading. Ik heb een hele tijd niet gelezen, tijdens mijn studiejaren, maar de laatste jaren heb ik het lezen weer enorm omarmd (zoals jullie hier wel al eens kunnen merken :p). Ik heb altijd een stapel klaarliggen op mijn nachtkastje en ook op mijn e-reader staan nog opties genoeg.

C

De C in mijn leven staat voor controle. Wie hier al langer meeleest weet dat ik een enorme controlefreak ben. Ik kan daarom niet zat worden of zal niet snel een impulsieve beslissing nemen. Soms zou ik dit wel aan mezelf willen veranderen, maar langs de andere kant typeert het mij zo, dat ik niet weet of ik nog ik zou zijn ofzo. Haha, ik hoop dat jullie nog volgen.

D

Al sinds mijn 6 jaar sta ik wekelijks in de dansles. Als covid er geen stokje voorsteekt natuurlijk. Voor mij is dat echt een uitlaatklep om gewoon pasjes te leren en stap voor stap in de choreo te groeien. Het is de meest cliché hobby voor een meisje, maar ik hou het nu toch al meer dan 20 jaar vol. Ik ben dus niet zo het kind geweest dat duizend hobby’s heeft uitgeprobeerd. Ik ben sowieso wel een ‘volhouder’ op dat vlak.

E

Ik ben redelijk geobsedeerd door Engeland en hoop er ooit een grote roadtrip te maken (bij uitbreiding ook graag in Schotland). Ik vind het heel jammer dat de Brexit er is door gekomen en hoe je (o.a. daardoor) het land momenteel in een soort van politieke impasse ziet gaan. Maar de Britse geschiedenis is zo boeiend en ik vind de cultuur er ook gewoon fijn. Ik zou er kunnen wonen, alleen is het niet goedkoop. En het weer is er ook niet zo top. Maar soit, dan liever hetzelfde rotweer in Engeland dan hier.

F

Ik ben een trouwe lezer van het Nederlandse Flow magazine en haal er vaak interessante inzichten uit. Soms dienen de artikels ook als inspiratie voor deze blog. Ik loop wel meestal achter, zeker sinds ze twee jaar geleden van 8 naar 10 edities per jaar zijn gegaan. Ik lees vooral graag de stukken rond persoonlijke ontwikkeling of inzichten. Minder de interviews of levensverhalen.

G

De eerste letter van mijn achternaam. Maar de G staat ook voor geschiedenis. Mijn favoriete vak op school en vooral iets waar ik in mijn vrije tijd mee bezig ben. Door historische fictieboeken te lezen, kostuumdrama’s en docu’s te kijken of er nieuwsbrieven over te schrijven. Waarom vind ik geschiedenis zo fantastisch? Dat vind ik moeilijk om uit te leggen. Maar ik denk dat het me vooral helpt relativeren wat er in mijn leven en de huidige maatschappij gebeurt. Mensen hebben het echt al heel zwaar gehad. We komen van heel ver. En heel veel van vandaag is te verklaren door naar gisteren te kijken vind ik. En ik kan er ook echt in wegvluchten mocht dat nodig zijn.

H

Hier had ik verschillende opties, maar het feit dat ik een huis aan het bouwen is, is op dit moment wel redelijk typerend voor hoe mijn leven er uit ziet. Ik zeg nu altijd tegen anderen dat ze moeten kopen ipv. bouwen want er komt echt belachelijk veel bij kijken, zeker als je alles zelf doet. En nee, ik ben nog altijd niet aan het verhuizen :).

I

Ik ben een introvert en vind dat heel oké. Ik kan goed alleen zijn en hou van rustig mijn eigen ding doen. Maar tegelijk breng ik ook graag tijd door met vrienden. Maar dan eerder one on one dan in grote groepen. Je gaat me niet snel op grote feestjes of festivals terugvinden en ik zoek zelden het midden van de aandacht op. Maar ik ben wel een teamplayer die het belangrijk vind dat iedereen zich goed voelt en zichzelf kan zijn en daarvoor zal ik alles in het werk stellen.

J

De eerste letter van de voornaam van het lief, die hier dus consequent het lief wordt genoemd. Ook al weet ik dat sommige lezers dat misschien vervelend vinden, maar ik vind dat de beste manier om hem hier te vermelden ;).

K

Kastelen zoek ik altijd bewust op wanneer ik op vakantie ben. Ik vind het echt geweldig om de verschillende kamers te bezoeken, op de kantelen te staan en de geschiedenis op te snuiven. Al is een kasteel toch vaak net gebouwd ter verdediging in tegenstelling tot een paleis dat vooral als verblijfplaats van de koninklijke familie dient. Op de bucket list: overnachten in een echt middeleeuws kasteel.

L

L is een letter die ik kan koppelen aan de twee belangrijkste steden in mijn leven: Leuven en Londen. Ik heb 4 jaar gestudeerd in Leuven en werk er nu al 5 jaar. Londen is dan weer mijn favoriete wereldstad. Meer cliché kan niet, dat weet ik. Maar het is zo’n geweldig diverse stad. En de deur staat er open naar heel Engeland.

M

Ik behoor tot de generatie van millennials en hoewel ik me er niet altijd in kan herkennen, klopt er ook veel van het plaatje wel. Je leest hier misschien niet over chai lattes of superfoods. Maar ik denk dat er heel wat herkenbare onderwerpen op deze blog aan bod komen voor millennials.

N

De N van nerd. Ik kom er zonder blikken of blozen voor uit dat ik redelijk nerdie ben. Ik ben iemand die graag dingen weet en heel veel verschillende interesses heeft. Ik vind dat daar ook niets mis mee is en dat het stigma van nerd stilaan de vuilbak in mag. Ik knap zelfs af op mensen die helemaal geen gezonde interesses hebben en niet graag bijleren. Ik vind dat echt onaantrekkelijk.

O

Lang getwijfeld hier. Maar de Olympische Spelen zijn echt altijd iets waar ik enorm naar uitkijk. Het idee van de Olympische droom die al eeuwen bestaat trekt me enorm aan. Ook het feit dat er eens andere sporten aan bod komen dan je anders op tv ziet is mooi meegenomen. Slalom kajakken bv. is echt machtig om te zien!

P

Pasta? Pizza? Bring it on. 🙂

Q

Quiz is zowat het enige woord dat ik kon bedenken. Ik ben geen enorme quizzer, maar doe het wel eens graag. Al merk ik daar dat ik van veel iets weet, maar van niets veel – behalve dan die dingen die nooit gevraagd worden in een quiz.

R

Recht voor de raap, zo zou je me ook kunnen omschrijven. Al heb ik geleerd om daar een filter op te zetten soms. Het draagt niet altijd bij om te zeggen wat je denkt, dus daar probeer ik rekening mee te houden. Maar in het algemeen weet je heel goed wat je aan me hebt. Direct is een van de eigenschappen die ik te horen krijg als mensen me moeten omschrijven die me nog niet zo lang kennen. Het valt dus wel snel op dat ik geen blad voor de mond neem.

S

Mijn officiele functie is Strateeg en dat ben ik bij een webbureau dat ook waarvan de naam ook met een S begint. Strateeg wil zoveel zeggen als dat ik mee nadenk over een online oplossing voor een ‘probleem’ of nood die zich stelt bij een van mijn klanten. Ik doe mijn werk heel graag, ook al zijn er natuurlijk ook al eens mindere momenten. Er zijn ook veel schone dingen aan.

T

Dit bleek een onverwacht moeilijke letter :). De T staat voor de Tudordynastie. Het is eigenlijk via The Tudors dat ik zo’n grote interesse heb gekregen in geschiedenis. Ik weet over hen nog steeds het meeste, al zoek ik ook bewust andere periodes op om nieuwe dingen bij te leren. Heb ik een favoriet Tudorfiguur? Moeilijke keuze. Dat wisselt ook al wel eens. Misschien Catherine Parr, de zesde vrouw van Henry VIII.

U

Ik heb altijd heel graag aan de universiteit gestudeerd. Voor mij was het een verademing om niet meer taken of groepswerken te moeten maken (ok ok, heel soms moest dat wel) en gewoon in de les te zitten en kennis op te nemen. Ik geef toe dat ik zelf een gestructureerd persoon ben met veel discipline en dat daarom deze vorm van studeren goed voor me werkte. Ik denk dat voor heel wat jongeren een hogeschool veel meer structuur geeft en dat de vrijheid van de universiteit best moeilijk is. Maar voor mij was dat dus echt waarnaar ik op zoek was. Ik moet wel toegeven dat ik veel te weinig heb geprofiteerd van het studentenleven omdat ik zo serieus bezig was met mijn studies. Maar soit, of ik daar nu echt spijt over heb, dat weet ik niet.

V

Ik ben echt zo vaak verkouden, meestal de hele winter lang. Al denk dat het sommige periodes van het jaar ook met een allergie te maken heeft. Ik ging er ooit mee naar de neus-keel-oorarts en die lachte het allemaal weg. Ze zei dat het lag aan mijn slechte houding en het allemaal uit mijn rug zou komen die druk op mijn hoofd. Soit, 50 euro weggegooid dus en ik ben tijdens de winter redelijk hard één mijn doos zakdoeken. Heel fijn ook tijdens corona dit :D.

W

Omdat de C (van cyclocross) al bezet was, plaats ik wielrennen hieronder. Ik ben zelf geen fietser en zal het nooit worden. Maar ik geniet enorm van het kijken naar wielrennen. Op de weg, de mountainbike maar vooral in het veld. Ik trotseer met plezier de koude om mijn favorieten naar de overwinning te schreeuwen. Al kijk ik ook graag op tv lekker warm vanuit de zetel hoor.

X

Ik heb letterlijk gegoogled naar woorden die starten met een X en er stond niet echt iets tussen dat toepasselijk was voor mij. Moeilijke letter ook tijdens Scrabble dit.

Y

Mijn eerste ingeving hier was Ijs (dat is maar een beetje valsspelen), want ijs kan elke dag, toch? Behalve bananen- en chocoladeijs. Mensen die deze smaken nemen zijn altijd meteen verdacht.

Z

Ik heb iets met de zee, al heel mijn leven. Ik word er rustig van en ben sowieso meer een waterrat dan iemand die graag in de lucht hangt, héhé. Ergens is al dat natuurgeweld wat angstaanjagend en tegelijk rustgevend. Ik hou wel van die mix. Je kan er je hoofd zo goed van leegmaken.

Komen sommige van onze letters overeen, of net niet?

Valencia #1: street art in Carmen

In maart 2020 (jawel, vlak voor de eerste lockdown) vertrok ik voor 5 dagen naar Valencia. Ik deed hier al eens een uitgebreid verslag van hoe die reis is verlopen in tijden van corona. Vanaf de vierde dag sloten restaurants en bezienswaardigheden hun deuren, gelukkig zaten wij op een airbnb appartement waar we zelf ons potje konden koken. Valencia is en blijft een populaire citytripbestemming en de stad is dat ook helemaal waard volgens mij. We hebben uiteraard niet ons volledige lijstje kunnen afwerken, maar we hebben toch wel een aantal hele fijne dingen gedaan. En die tips deel ik graag met jullie.

Van de de luchthaven naar het centrum

Op woensdag 11 maart vlogen we vanaf Zaventem met Ryanair naar de luchthaven van Valencia. Van daar kan je heel makkelijk de metro nemen naar het centrum. Een metropasje kost 1 euro, nadien kan je het opladen met geld (beetje zoals de Oyster Card in Londen). Voor een enkele metrorit van de luchthaven naar het centrum betaal je 3,90 euro. We stapten uit aan Xativa (dat is aan het mooie noordstation) en gingen inchecken op ons appartement. Omdat we te vroeg waren dronken we al iets op een lokaal pleintje bij een café waar ze niet zo goed Engels spraken. Maar er was zon en een blauwe lucht, heerlijk!

Street art in El Carmen

Vandaag stond er een street art wandeling op de planning. We hadden een plekje gereserveerd bij Free tour Valencia. Afspraak op het Plaza de la Virgen, het grote plein in het oude stadscentrum met zicht op de kathedraal. Als late lunch aten we churros op een bankje in de zon. We namen ook alvast enkele foto’s op het plein. Je ziet allerlei gele dranghekken staan in de achtergrond. Die waren er net als de churroskraampjes speciaal voor Las Fallas, het grootste festival van de stad. Dat zou een week nadien starten, maar een paar uur later kregen we te horen dat het voor het eerst sinds WOII werd afgelast omwille van de coronacrisis. De eerste van vele alarmbellen tijdens de vakantie. Soit, vandaag scheen de zon en gingen we op zoek naar street art.

Plaza de la Virgen

Op het afgesproken uur maakten we kennis met onze gids Valentina. Zij is duidelijk heel gepassioneerd door street art en verhuisde naar Valencia voor de liefde. El carmen is één van de oudste wijken van de stad en heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Dat mag je best letterlijk nemen want de wijk is volledig overstroomd toen de rivier Turia buiten zijn oevers trad in 1957. Veel huizen werden nooit opgeknapt en daarom was dit een armere buurt in de afgelopen decennia. Recent is de heropwaardering begonnen en is het één van de meer sfeervolle wijken van de stad. Ook met dank aan de straatkunst natuurlijk.

En Valentina zou ons twee uur lang door de straten loodsen, op zoek naar mooie werken.

De eerste stop was een lange street art muur waar een fotograaf een aantal van zijn foto’s heeft laten schilderen door graffiti artiesten. Bovenstaande foto met het kussend koppel is beroemd op Instagram en het bijgeloof zegt dat als je ervoor zou kussen met je partner je eeuwig samen zou blijven. Je vindt deze werken in de Carrer de Moret (ook werk van Deih die niet op deze foto staat trouwens).

Smalle straatjes zijn typerend voor El Carmen. Eén van mijn favoriete Valenciaanse artiesten werd Chikitine, herkenbaar door zijn fantasyfiguren met meerdere ogen. Maar ook onze eigen Leuvense Bisser kwamen we tijdens de wandeling tegen, omdat Valentina wist dat we van België waren natuurlijk.

Andere herkenbare artiesten waren Lemon (bandietenmannetjes met hartjes en spuitbussen), Barbi (roze figuren) en Julia Loos die overal zwarte katten plaatst. Onderstaande foto is een werk van Disneylexa die zeer vrouwelijke werken maakt geïnspireerd op Zuid-Amerika. Je ziet er ook de Lemon-mannetjes op terugkomen.

Heel wat wereldbekende street artists vinden hun roots in Valencia. Voornamelijk door de XLF-crew die opkomende artiesten een kans geeft. Deih, die vaak fantasywerken maakt en we ook tegenkwamen tijdens de wandeling, is een voorbeeld van een artiest die ondertussen internationale faam kent. En dan hebben we mijn favoriet Julieta die kleurrijke en dromerige werken maakt van jonge meisjes. Dit werk heet ‘in between dreams’.

Ondertussen heeft deze Julieta ook twee werken in Leuven gemaakt en trekt ze dus de wereld rond. Ze heeft het echt wel geschopt tot mijn top drie geliefde street artists.

Naar het einde van de wandeling toe, al wat verder van het centrum weg, kwamen we bij twee grote muren terecht. Eentje bij een gemeenschapstuintje en een ander bij een basketpleintje (waar je ook nog een Bisser kan spotten trouwens).

De Griekse figuren die je hieronder afgesneden ziet op de foto is een werk van Pichiavo, die je ook in andere wereldsteden kan ontdekken. Je herkent ook een Julieta en Barbi konijntjes als je goed kijkt op deze muur. Je vindt deze muur op het placa de la Botxa.

Dit was het eindpunt van de meer dan twee uur durende wandeling. Ik heb al best wat street art wandelingen gedaan maar dit was by far één van de beste. Valentina had duidelijk heel wat expertise en doordat verschillende artiesten terug kwamen begon je zelf patronen te zien. Het hoeft jullie dus niet te verwonderen dat Carmen zichzelf snel bombardeerde tot mijn favoriete wijk van de stad.

We gaven Valentina nog een fooi (in ons geval 10 euro per persoon, maar je bent helemaal vrij om zelf een bedrag te kiezen) en zochten ons terug een weg naar het centrum. We ploften neer bij een tapaszaak in een straat achter het plaza de la virgen. Bar El Almudin is zeker en vast een aanrader voor gevarieerde tapas en goede wijn. Daarvoor ga je naar Spanje toch?

Ben jij al eens in Valencia geweest? Zie jij zo’n street art wandeling zitten?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie

Meer street art?

Wat ik soms lastig vind

Deze post is geïnspireerd op een mooie open blogpost die ik las bij Irene. Zij stelt zich daarin zowel kwetsbaar als nog steeds positief op. Ik ben echt jaloers op hoe zij van dat soort artikels uit haar mouw schudt. Soit, we hebben het soms allemaal wel eens moeilijk met een aantal zaken en ik besloot ook eens zo’n lijstje te maken. Met misschien hier en daar een wat komischere noot, maar eigenlijk zijn dit allemaal echt wel situaties waar ik het soms moeilijk mee heb.

Naar buiten gaan

Ik weet dat het goed voor je is, dat buiten zijn. En toch struggle ik er mee. In de winter kom ik soms hele dagen amper buiten, behalve om naar het werk te gaan. Als je dan een winter moet thuiswerken door covid valt het pas echt op hoe veel ik binnen zit. In de zomer gaat dat beter. Ik lig graag in de tuin een boek te lezen, maar dan nog trek ik vroeg op de avond naar binnen om ik het frisser vind worden en de muggen om me heen beginnen zoemen. Ik ben gewoon een huismus die graag mijn vaste cocon heeft ofzo. Maar ik vind het soms ook wel irritant van mezelf want ik word net heel kalm van de natuur.

Vriendschappen onderhouden tussen de afspraakjes door

Deze kwam ook terug bij Irene en ik heb heel wat bloggers hier al over weten schrijven waardoor ik heb beseft dat het helemaal niet zo erg is als ik denk. Ik ben gewoon echt niet goed in berichtjes sturen via Whatsapp die nergens heen gaan. Ik ben nogal praktisch ingesteld op dat vlak. Handig zo’n appje om dingen af te spreken of als er echt iets gezegd moet worden. Maar van die tussentijdse updates of ‘Hey cava’s’ liggen me gewoon niet. Ik heb heel wat vrienden die exact hetzelfde gevoel hebben daarover, dus soms horen we elkaar een tijdje niet. Tot één van ons eens het initiatief neemt om een afspraakje te plannen.

Mijn deur staat wel altijd open. Altijd. En toch jongens, soms voel ik me zo’n slechte vriendin. En dat gevoel suckt. Hard.

Mijn kritisch stemmetje negeren

Ik ben een mega kritisch persoon die de lat voor zichzelf hoog legt. Privé, maar vooral ook op werkvlak. En hoewel de lat voor collega’s een pak lager ligt dan voor mezelf, struggle ik er echt mee om niet steeds de kritische en negatieve uit te hangen. Ik weet dat niemand iets heeft aan een ‘Ja, maar’ en dus probeer ik heel erg te focussen op de ‘Ja, en’. Met veel enthousiasme voor elk nieuw idee, ook al is het misschien nog ver weg of lijkt het onhaalbaar. Maar ik geef toe dat het soms dan gespeeld enthousiasme wordt en dat knaagt aan mijn binnenste. Zeker wanneer ik achteraf gelijk krijg. Wat gelukkig niet altijd gebeurt. Maar ik heb ook wel geleerd dat mijn intuïtie vaak wel juist zit.

Mezelf iets gunnen

Ik ben echt een gierigaard als het gaat om mezelf te verwennen. Zeker op vlak van spullen. Ik heb nooit iets nodig. En dus doe ik het met wat ik heb en ga ik pas schoenen kopen als de vorige uit elkaar vallen en dan vind ik natuurlijk niet mijn goesting. Daar kan ik me dan enorm in opwinden. Er is geen shopping queen aan mij verloren gegaan, helaas.

Ook op vlak van dure spullen heb ik nooit gevoel iets nodig te hebben. Zo heb ik laatst na maanden doorbijten toch een grote monitor gekocht voor op mijn thuiswerkbureau en eindelijk een duurdere rugzak die beter is voor mijn rug. Ik gebruik beiden bijna dagelijks en het is echt een verademing. En toch heeft het dus maanden geduurd voor ik mezelf dat gunde want ik heb dat toch niet nodig, hé? Ik snap mezelf soms ook niet.

Aan de kassa van de supermarkt

Ik vind dat een ontzettend stresserend moment, zo aan de kassa staan met je boodschappen. Omdat mensen dan kunnen zien wat je allemaal koopt enerzijds. Maar anderzijds ook omdat je spullen aan een sneltempo van die band rollen dat je onmogelijk kan volgen om alles in te pakken. Ik stapel meestal mijn boodschappen al redelijk strategisch op grootte en heb altijd een herbruikbare zak klaar. Maar argh, die wil nooit open. En dan liggen al mijn boodschappen daar op een hoop. Of dan is de zak vol. Of laat ik iets vallen. En net dan zegt de madame achter de kassa een bedrag waardoor ik in mijn portemonnee naar mijn bankkaart begin te grabbelen als een zottin en ondertussen nog gracieus probeer in te pakken ook. Nee danku, ik hoef geen spaarzegels voor keukenhanddoeken (het zijn ook altijd keukenhanddoeken waar je voor kan sparen he, serieus).

En dan nog het meest stresserende moment. Je hebt betaald, hoera! Maar ik moet dan mijn portefeuille nog weg stoppen (en op een of andere manier begin ik daarmee al-tijd te sukkelen). Natuurlijk ben ik eigenlijk nog aan het inpakken. En de boodschappen van de volgende rollen al over die band (nog eens twee keer zo snel lijkt dat dan) en wat moeten die mensen achter mij wel niet denken?! In mijn hoofd speelt dit alles zich ook altijd in slow-motion af waardoor ik echt het gevoel heb iedereen te hinderen. In realiteit zal dat waarschijnlijk heel goed meevallen. Kan iemand mij bevestigen dat je dit gevoel herkent of ben ik zot aan het worden?

Herkenbaar? Welke situaties of dingen vind jij lastig?

Help, mijn lief is een collega

Ik schreef dit blijkbaar ergens in februari 2019, voor corona en thuiswerk dus, zonder het te publiceren. En nu gooi ik het in zijn oorspronkelijke vorm toch nog online.

Of de iets minder dramatische titel: Een relatie op het werk, hoe is dat nu?

Schreef ik drie jaar geleden nog heel wat berichten over hoe ik me als single perfect staande kon houden (deze post is nog steeds een van de meest gelezen artikels ooit). Ben ik ondertussen al bijna tweeënhalf jaar van ’t straat. En ik, de onafhankelijke single, ben op die manier veranderd in een levend cliché. Ik heb namelijk een relatie op het werk. Klinkt als een standaard Hugh Grant of Anna Hathaway film, neen?

In 2018 zorgde dit artikel voor best wat hilariteit op het werk. Eén op vijf zou namelijk ooit een relatie/flirt/affaire op het werk gehad hebben. En het lief en ik konden nooit voor die 5% alleen zorgen op ons kantoor… Dus wie nog? 😀

Dit geeft al meteen wat kadering. Het is namelijk bij ons volstrekt normaal dat er over onze relatie wordt gesproken. Iedereen, collega’s én zaakvoerders (die hier wel al eens meelezen en niet graag hebben dat ik ze baas noem, hallo daar 👋), doet er heel normaal over en ik denk dat er niemand echt een probleem mee heeft. (En mocht dat toch zo zijn, sorry not sorry, maar dan vind ik dat die persoon zijn probleem, niet het mijne…).

Wanneer er nieuwe mensen bijkomen is het wel altijd wat vreemd. Gaan we ze dat gewoon laten merken? Of vertellen we hen? Of zegt iemand anders hen het? Enfin, meestal zeg ik het bij een eerste deftig gesprek, dus niet bij de voorstelling op dag één, dat is al raar genoeg. De meeste appreciëren dat wel en ik zie af en toe een wenkbrauw fronsen. Maar ik krijg vooral steeds dezelfde vraag: “Oei, is dat niet moeilijk, zo op het werk?’.

En dat, lieve lezers, inspireerde me tot deze post. Want voor ons is dat eigenlijk niet heel moeilijk. En ik vind dat zelf ook een beetje vreemd. Ik had verwacht dat ik het er moeilijker mee zou hebben. Wij zitten namelijk 40 uur extra samen in dezelfde ruimte (open office). Eat that Temptation Island met jullie relatietest van slechts twee weken.

Ik denk dat het grote verschil is dat we elkaar eerst als collega’s hebben leren kennen en dat we ons dus van het begin ook als collega’s hebben gedragen en die lijn trekken we nog altijd door. We hebben nooit van mindset moeten switchen op het werk. Natuurlijk gaat momenteel alles goed en weet ik niet wat het gaat geven als het er eens echt tegenzit. Maar ik weet van andere collega’s dat we ons op het werk nooit anders zijn gaan gedragen en dat het daarom voor hen echt heel gemakkelijk te aanvaarden valt. Uiteraard zijn we bij de after-works drinks of activiteiten meer een koppel en is er minder die afstandelijkheid. Regelmatig komen er ook partners van andere collega’s mee als we iets leuks gaan doen dus dan is het zeker niet langer raar.

De echte uitdaging lijkt niet de relatie mee naar het werk brengen, maar het werk naar de relatie. Want het is een groot gemeenschappelijk netwerk en een makkelijk onderwerp om over te praten. Maar soms moet je het eens over iets anders hebben ook hé. Daarnaast weet de ander natuurlijk steeds wel heel goed over welke collega of welk project het gaat als je ’s avonds frustraties uit. En dan heeft de ander makkelijker een mening klaar of zoekt die automatisch mee naar een oplossing, in plaats van gewoon te luisteren zoals een partner doet die eigenlijk geen flauw benul heeft hoe die collega eruit ziet. 

Natuurlijk wonen we momenteel ook nog niet samen, waardoor het feit dat we elkaar op het werk zien soms zelfs gemakkelijk is. Je kan namelijk als middagpauze of na de werkuren samen iets gaan doen. Maar dan nog proberen we in de weekends echt wel bewust samen tijd door te brengen natuurlijk.

Voor ons is die relatie gewoon normaal en wij denken er eigenlijk amper bij na. Het blijkt dat anderen dat wel voor ons doen. Ik krijg regelmatig vragen van collega’s of kennissen die het blijkbaar een pak vreemder vinden dat we kunnen samenwerken. Het is altijd wel iets, mensen hebben altijd een mening klaar over jouw situatie. En ik vind dat het niet aan anderen is om zich te moeien met mijn relatie. Ik heb niet per se iemands mening nodig over hoe moeilijk hij/zij het zou vinden om met zijn/haar lief samen te werken. Dat zegt meer over jullie relatie, dan over de onze.

En er zijn trouwens koppels genoeg die intens samenwerken. Zelfstandigen met een eigen zaak bijvoorbeeld. Die moeten ook nog eens om kunnen met de enorme druk dat hun financiële situatie afhangt van het succes van de zaak. Dan is er niet echt nog een lijn te trekken tussen werk en privé. Eindeloos respect heb ik daarvoor.

Dus hoe is dat nu, een relatie op het werk? Voor ons is het gewoon normaal. Wij zijn helemaal aangepast aan die situatie. Zoals elke andere relatie.

Heb jij je partner op het werk leren kennen? Zou jij het zien zitten om samen te werken?

Malta #9: Ramla walk

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Vandaag was onze laatste dag op Gozo, morgen zouden we terugvliegen naar huis. Het bleek ook de warmste dag van de hele trip. De gevoelstemperatuur zou doorheen de dag oplopen naar 38 graden en als je dan op een asfaltweg loopt waaruit de warmte zo naar boven komt is het zweten geblazen.

Maar toch stond er vandaag nog heel wat op de planning. Inspiratie vonden we bij de Ramla Walk op Visit Gozo die we volledig wandelden, maar dan in omgekeerde richting. We wilden namelijk voor de drukte op Ramla Beach zijn en ’s avonds weer aankomen in Marsalforn, waar we verbleven. De wandeling was 8km lang met een aantal interessante stops onderweg.

Ramla is een van de weinige zandstranden op Malta & Gozo. Het is ook één van de bekendste en mooiste. We namen al vroeg de bus naar Ramla en de weg naar het strand was bezaaid met toeristenkraampjes die zich opmaakten voor een drukke dag. Maar gelukkig was er op het strand zelf nog amper volk te bekennen.

Ramla is ook bekend om de zeer specifieke kleur zand. Ik had het nog nooit eerder gezien. Het is zo wat goudbruin. Kenmerkend is ook een mariabeeld in het midden van het strand. Ik voelde me deze ochtend niet zo fit en dat merk ik aan het feit dat ik amper een goede foto van het strand heb genomen. Op onderstaande foto na die toch de kleur van het zand meegeeft. En ja, ik lag dus te doezelen in de schaduw van het mariabeeld.

thumb_P1140029_1024

We bleven wat zonnen en zwemmen in de zee. Let wel: er is geen enkele schaduw op het strand (behalve het mariabeeld). Dus zorg voor een parasol als je hier een hele dag wil doorbrengen, want de hitte weegt door. Er zijn wel douches, waar we gretig gebruik van gemaakt hebben en enkele restaurants om iets te eten en te drinken, denk niveau vervallen Blankenberge :D.

In de buurt van Ramla kan je ook mooie wandelingen maken met zicht op het strand, iets dat net niet paste in onze planning. Maar op naar de wandeling nu! Vanaf het lager gelegen Ramla was het een beklimming richting het stadje Xaghra. Eerst liep deze over een asfaltweg, wat later via wandelpaadjes.

thumb_P1140031_1024

Eens aangekomen in Xaghra vond ik het onmiddellijk een fijn stadje. Ik weet niet juist waarom, maar ik voelde er een goede vibe. We waren wel stilaan uitgeput, het was echt warm. In de schaduw van de prachtig centraal gelegen kerk ploften we neer bij Oleander, voor een heerlijke pasta. Een aanrader om iets te gaan eten- met dank aan The Lonely Planet voor de inspiratie.

thumb_P1140051_1024

Doel van de namiddag? Een bezoek aan de Ggantija tempel, UNESCO beschermd en de oudste megalithische resten die op Malta te vinden zijn. Het wordt geschat dat de tempel werd gebouwd ergens tussen 3600 en 3000 V.C. Daarmee is de tempel ouder dan Hagar Qim & Mnandra op het eiland Malta. Een ticketje voor de tempel kost volgens mij een euro of 8 en daarbij zit ook de toegang tot de Ta Kola windmolen bij in.

thumb_P1140071_1024

Eerst kom je in een soort minimuseum met wat uitleg over de tempel en de opgravingen, daarna kan je via een mooi onderhouden pad naar de tempel wandelen.

thumb_P1140081_1024

De tempel is in minder goede staat dan Hagar Qim & Mnandra en ik vond het ook minder indrukwekkend. Wat ik wel fascinerend vond is dat deze tempel in de 18de eeuw ontdekt werd en dat hier al in de 19de eeuw heel wat ‘toeristen’ over de vloer kwamen. Zij lieten hun stempel graag achter door hun naam in de eeuwenoude stenen te graveren. Een soort 19de eeuwse graffiti dus.

thumb_P1140077_1024

We bleven er niet super lang hangen, maar uiteindelijk heb ik geen spijt van dit bezoek. We liepen nadien langs de Ta Kola windmolen en besloten om dit minieme windmolenmuseum ook binnen te stappen (uiteindelijk hadden we al een ticket hé). Het lief had wat overtuigingskracht nodig, maar voor je het wist zaten we in de top van windmolen. Allemaal niet speciaal, maar het was wel eens tof. En we waren letterlijk de enigen in het museum.

thumb_P1140061_1024

Vroeger stonden Malta en Gozo trouwens vol met windmolens, deze dateert uit de 17de eeuw. Tijd nu voor de afdaling van Xaghra richting Marsalforn. Dit zou nog een hele tocht worden.

thumb_P1140117_1024

In de verte zie je Marsalforn al liggen.

Het werd letterlijk heet onder onze voeten. Maar hoe dichter bij Marsalforn we kwamen, hoe meer bomen we zagen. Gelukkig! De boulevard richting Marsalforn beach was aangenaam om te wandelen. De Ramla Walk is wel een wandeling die ik nog eens opnieuw zou durven doen. Het was een fijne afsluiter van de vakantie.

IMG_4509

Na een welverdiende douche maakten we ons op voor een laatste diner. Bij kaarslicht deze keer. Il Gabbiano ligt helemaal aan het einde van de baai in Marsalforn en zet ’s avonds wat tafels buiten. Wij claimden het laatste tafeltje. Het was er super gezellig en romantisch. Het eten was ook lekker, al herinner ik me vooral het dessert (ook al weet ik niet meer exact wat ik had qua dessert, ik weet nog dat het lekker was). Prioriteiten.

En zo kwam er een einde aan onze 8-daagse trip. De dag erna moesten we vroeg uit de veren. Een taxi bracht ons naar Mgarr, waar we de ferry namen en opnieuw opgewacht werden om naar het vliegveld  te rijden met een busje. Ons hotel had de luchthaven transfer geregeld, want op de bus vertrouwden we niet wegens een strakke timing (en zondag).

Malta & Gozo was voor mij een ideale bestemming voor een weekje. Het is een zonzekere bestemming en je kan er zowel wandelen als dingen bezoeken. Het eten viel ook beter mee dan ik op voorhand had verwacht. Ik zou zo teruggaan!

Plan jij een tripje naar Malta?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Soms moet je het allemaal even laten gaan

Het idee dat hier elke zondag iets mega interessants moet verschijnen. Waar hard over is nagedacht en veel editeerwerk op is gebeurd.

Het jezelf druk maken in de huidige coronasituatie. Hier hoor je me niet zagen over dat we weer een mondmasker op moeten. Allemaal goed voor mij. We nemen het wel zoals het komt. Het tonen van zo’n QR code in een restaurant? Met een glimlach als het moet. En het moet nu even. Maar aub geen nieuwe lockdown. Alles, maar niet dat.

Het feit dat ik volgende week weer wat vrijaf heb en nog geen flauw benul heb hoe ik die dagen ga doorbrengen. Ik kan even niet verder denken dan morgen.

Die muizenissen over een slechte vriendin zijn omdat ik zo weinig van me laat horen. Ik wil wel iets afspreken, maar wie weet hoe zit het met alles binnen drie weken?

De winterdip, die er al keihard is. Maar ik ben hem staalhard aan het negeren. We zien wel hoe lang ik dat volhoud.

Dat de focus daardoor momenteel werken is. En dat ik op zijn minst daar meestal het gevoel heb van de touwtjes in handen te houden. Meestal hé.

Dat het leven gewoon zijn gangetje gaan en dat waarschijnlijk iedereen hetzelfde gevoel heeft, ook al doet social media wat anders uitschijnen.

Soms moet je het allemaal even laten gaan. En dit in dit langgerekte weekend met dank aan het winteruur en 1 november nog net een beetje meer. Zondagen mag best een werkwoord worden, toch?

Wat ga jij doen dit (verlengde) weekend?