History nerd #2: Cecily Neville

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik sterke personen of gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op of vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

In de categorie: sterke vrouwen uit de geschiedenis had ik het de vorige keer over de fantastische Isabella D’Este. Vandaag duiken we in mijn grote liefde, wat geschiedenis betreft dan toch, de Engelse middeleeuwen en Nieuwe Tijd.

In 1415, het geboortejaar van Cecily – de laatste telg van het toen nog onbelangrijke Neville-geslacht -, staat het land namelijk aan het begin van een burgeroorlog. Eentje die heel lang zal duren, vele levens zou eisen, de Tudors aan de macht zou brengen én de inspiratie zou vormen voor Game Of Thrones. Jawel, alleen al over de Rozenoorlogen, of in het Engels the Cousin’s War genaamd, kan ik blogbericht na blogbericht vol typen.

Maar vandaag leg ik dus de focus op Cecily Neville die een prominente rol zal innemen in deze koningsstrijd. Twee van haar zonen zullen namelijk koning van Engeland worden.

Red rose, white rose

Cecily was de jongste dochter van Ralph Neville, graaf van Westmorland, en Joan Beaufort. Beaufortbloed betekende in die tijd dat je afstamde van John Of Gaunt, een zoon van koning Edward III, en diens derde vrouw Katherine Swynford. Koninklijk bloed dus en ze behoorde hiermee tot de Lancasterzijde, net zoals de toenmalige koning Henry IV, die een soort van (achter)neef was.

Cecily was de jongste en dus rotverwend. Haar vader trouwde twee keer en had maar liefst 22 kinderen! De kinderen van zijn eerste vrouw leefden trouwens in onmin met de tweede vrouw en haar nageslacht. Cecily bracht haar jeugd door in Raby Castle in Durham en werd daarom de Roos van Raby genoemd. Daarnaast was ze koppig en trots wat haar de bijnaam Proud Cis opleverde. Toch werd ze op haar 9de uitgehuwelijkt. Met zoveel kinderen en vooral ook dochters kan de inspiratie al eens op zijn en de keuze viel op Richard Plantagenet, Duke Of York.

Plantagenet? Inderdaad, ook deze Richard had koninklijk bloed, maar wel Yorkbloed. Wat wil zeggen dat hij afstamde van een andere zoon van Edward III. Klein detail: die zoon was ouder dan John Of Gaunt en technisch gezien hadden de Yorks dus een grotere claim op de troon dan de Lancasters en de Beauforts. Alleen hadden de graven van York hier nog nooit een probleem van gemaakt, of werden ze nooit serieus genomen. Tot nu.

Of haar vader nu wel of niet had voorzien dat de ambitieuze Richard zijn troon zou opeisen, Cecily trouwde met hem op jonge leeftijd en ze werd daarmee op slag gravin van York. En zo veranderde ze dus van kamp: van rode naar witte roos.

Echtgenote van de troonpretendent

In het begin vocht haar man Richard nog voor de koning. Onder andere in Frankrijk. Na een dochter, Anne, zette Cecily een eerste zoon op de wereld: Edward. Een omstreden geboorte want Edward zou verwekt zijn door een boogschutter terwijl Richard in Frankrijk was. Het gerucht werd al snel de kop ingedrukt maar zou later nog een belangrijke rol spelen. Het is overigens nooit uitgeklaard of Edward wel of niet Richards zoon was. Ik vermoed van wel, de Lancasters zouden deze roddel verspreid kunnen hebben om de erfgenaam van de Yorks te ‘besmetten’ met hun praatjes.

Cecily zou Richard uiteindelijk 12 kinderen baren, maar slechts 7 overleven hun kindertijd. 4 zonen en 3 dochters die elk hun rol zouden opnemen in de Engelse geschiedenis.

Wanneer Richard uiteindelijk de troon opeist en het land in burgeroorlog stort nemen vooral Cecily’s oudste broer, graaf van Warwick, en zijn zoon, Richard, later bijgenaamd the kingmaker, een belangrijke rol op. De Nevilles treden naar voren en tijdens de eerste veldslagen gaat het gelijk op tussen York en Lancaster. Daarna lijkt York te gaan overwinnen en Cecily trekt naar Londen, in de verwachting dat haar man daar als koning onthaald zal worden. Maar tijdens the battle of Wakefield worden haar man, haar broer én haar tweede oudste zoon Edmund omgebracht. Hun hoofden worden afgehakt en op staken gespietst door koningin Margaret of Anjou en haar aanhangers. Edmund was amper 17. Cecily trekt in ballingschap en stuurt haar twee jongste zoontjes George en Richard ter bescherming over de plas naar Burgundy.

In ballingschap zal ook haar jongste dochtertje overlijden. Haar oudste dochter Anne, met wie ze nooit een goede relatie heeft gehad, is via haar huwelijk overgelopen naar Lancaster. De roos van Raby blijft eenzaam achter met haar resterende dochters om zich heen en het ziet er niet goed uit.

Moeder van koningen

Maar dan komt de 18-jarige Edward uit Ierland met zijn neef Warwick en een leger om de troon van zijn vader op te eisen. York is opnieuw aan de winnende hand. Edward wordt uiteindelijk gekroond tot Edward IV en Cecily kan naar het hof als moeder van de koning. Daar zal ze heel wat invloed uitoefenen, maar wanneer Edward trouwt met de oudere weduwe Elizabeth Woodville verzuurt de relatie.

Die relatie ontploft al helemaal wanneer Edward jaren later zijn broer George executeert. George was Cecily’s favoriete zoon. Ambitieus, koppig en ook rotverwend. Hij had wel wat weg van zijn moeder, maar pleegde verraad en moest dat mijn leven bekopen. De koning van Engeland die zijn broer openlijk vermoord. De Yorks waren tot alles in staat.

Van haar 4 prachtige zonen blijven dan alleen Edward en de veel jongere Richard nog over. Maar dan overlijdt koning Edward, met slechts een minderjarige zoon om hem op te volgen. Een nieuwe burgeroorlog volgt waarbij de Woodvilles strijden voor het recht van hun troonopvolger tegen Richard, die door zijn broer was aangeduid als voogd van zijn jonge neef. Richard sluit de twee zonen van Edward op in de Tower om hen veilig te houden, maar niet veel later verdwijnen ze allebei. Er wordt nooit meer iets van hen vernomen. Richard neemt de troon uiteindelijk voor zichzelf en rakelt het gerucht over de boogschutter hierbij opnieuw op (want als Edward een bastaard was dan zijn zijn zonen dat ook). Richard III zou 2 jaar lang een onpopulaire koning zijn.

De verhouding tussen Cecily en Richard is wel zeer goed, maar dan wordt Richard gedood door Henry Tudor en trouwt die haar kleindochter Elizabeth of York, Edward’s oudste dochter. Cecily overleeft op deze manier haar man, al haar zonen, de meeste van haar dochters (enkel Elizabeth en Margaret overleven hun moeder) en enkele kleinkinderen. Ze speelt nog een kleine rol tijdens de Tudorperiode en blijft de Yorktak van de familie steunen, maar ze zal uiteindelijk eenzaam overlijden in een klooster. De roos van Raby is uitgebloeid.

Sterke vrouw?

Cecily is het schoolvoorbeeld van hoe hard fortune’s wheel kon omkeren tijdens de Rozenoorlogen. Van hoe hard ambitie hele families kan verwoesten. Als Lancaster is ze weggegeven aan York en heeft ze moeten vechten voor de troon. De troon die haar uiteindelijk niet gelukkig heeft gemaakt. Cecily is een tijdje de belangrijkste vrouw van het land geweest, terwijl ze het jaar daarvoor in zak en as haar jongste zoontjes het land moest uitsturen.

Uiteindelijk hebben haar zonen met hun machtswellust de familie kapot gemaakt. Er waren zoveel zonen van York, maar toch kon een Tudor de troon nemen. Via haar kleindochter Elizabeth zit er evenwel Yorkbloed in de hedendaagse koninklijke familie.

Meer lezen?

  • Ik was wel al bekend met Cecily, maar door het boek Red rode, white rose van Hickson heb ik haar echt goed leren kennen. Er zit een fictieve liefde in het boek om het verhaal wat meer te kruiden, maar de meeste feiten kloppen wel. Straf boek!
  • The sunne in splendour vertelt het verhaal van Richard III en behandelt bijna de volledige Rozenoorlogen vanuit het Yorkstandpunt. Vooral de dood van zijn vader en zijn oudere broer Edmund wordt op een mooie manier behandelt en Cecily neemt uiteraard ook een rol op in het boek. Aanrader.
  • Cecily Neville is zowat de enige vrouw uit die periode waarover Gregory nog geen boek heeft geschreven. Maar in de tv-serie The White Queen wordt ze – als de oudere ‘queen mother’ – geweldig neergezet door Caroline Goodall. Dit is de trotste Cecily zoals ik ze mij voorstel.
  • In de BBC-serie en Shakespeare-adaptatie The Hollow Crown wordt Cecily vertolkt door Judi Dench. All the love for Judi, maar niet mijn favoriete adaptatie.
  • Als je even zoekt vind je nog heel wat andere boeken over de Rozenoorlogen of over Cecily. Ik weet nog wel wat te lezen 🙂

De Rozenoorlogen uitleggen is geen sinecure, hopelijk heb ik het een beetje verstaanbaar overgebracht. Wat denken jullie van Cecily Neville? Tips voor een volgende ‘history nerd’-bericht?

Advertenties

Op het nachtkastje #7

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En speelt er nog iets anders door mijn hoofd?

Letters

  • Al aangekondigd in de vorige update, maar het eerste ‘verplichte’ boek voor de leesdoelen van 2018 is uit. Pillars of the earth was meteen een dikke klepper, maar ik heb genoten van elke pagina.
  • Helemaal niet de schuld van het vorige boek, maar ik zit sinds eind december een klein beetje in een leesdipje. Soms heb je gewoon even wat andere dingen aan je hoofd. Volgens Goodreads zit ik zeker nog op schema, maar ik merk dat mijn gedachten sneller afleiden tijdens het lezen.
  • Toch een boek uitgelezen. De nachtegaal van Kristin Hannah zag ik al vaak passeren. Een verhaal over 2 zussen tijdens WOII. An sich heb ik dit boek wel graag gelezen, maar het was me wat te cliché en te dramatisch om echt lang bij te blijven vrees ik.
  • En dan maar verder gegaan met historische fictie in Tudortijden: Innocent traitor vertelt het verhaal van Lady Jane Grey.

Beelden

  • Seriekes kijken, ook dat komt er maar niet van. Ik genoot zowaar van een kerstmisuitzending. Ik vond de Christmas special van Victoria namelijk echt wel goed. Ik kijk zwaar uit naar een volgend seizoen.

Melodie

  • Niet veel muziek. Wel terug een beetje aan de podcasts. Verschillende uitzendingen aan het testen, misschien wel enkele tips de volgende keer, wie weet! Hebben jullie een favoriete podcast?

Gedachten

  • Het zijn tegelijk zeer gelukkige, maar ook intens trieste en zeker ook frustrerende weken geweest. Ik weet het klinkt allemaal heel paradoxaal (wat een woord!), maar het is nu eenmaal hoe ik mij voel. Rollercoasteremoties all the way momenteel. Toch vind ik dat ik best wat mooie postjes heb gepubliceerd de afgelopen tijd. Deze over verandering bijvoorbeeld.
  • Aan dat leeg blad wordt ondertussen gewerkt: ik plande de afgelopen tijd meerdere tripjes. Eentje naar Lissabon in april bijvoorbeeld. Tips, anyone?
  • #40dagenbloggen, ergens wel zin om meer te gaan schrijven, maar ik weet dat ik daar momenteel niet de tijd voor kan vrijmaken en ik kies dan voor kwaliteit boven kwantiteit. Misschien werk ik wel wat extra dingetjes uit, ik heb wel wat inspiratie. Maar elke dag? Daar pas ik voor. Wel zeer benieuwd naar jullie berichtjes en veel zin om elke dag voldoende blogleesvoer te hebben ;).
  • #ikwilzomer #ikhaatregen #ikhaatsneeuwnogmeer

Terugblikken

Hoe is het met jou de afgelopen tijd? 

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Londen #8: het gekke Camden

Londen is een stad van vele gezichten. Het statige Westminster, het alternatieve Shoreditch, de levendige city, het gekke Camden,… En dan heb ik het nog niet over de vele prachtige parken of de interessante musea. Ook de omgeving net buiten Londen biedt een grote hoeveelheid aan bezienswaardigheden en toffe daguitstappen. Ik verbleef 5 dagen in deze stad en had dus voldoende tijd om met de verschillende wijken kennis te maken en jullie te overstelpen met tips. En dat ben ik letterlijk aan het doen, want dit is alweer het 8ste berichtje over de stad. Ooit stop ik ermee, beloofd. Al is de kans dat ik voor die tijd ben terug geweest natuurlijk ook reëel ;).

Op ons laatste dagje trokken we naar Camden om van daaruit een mooie wandeling te maken die zou eindigen in Little Venice, en dat was vlak bij ons hotel. Ideale afsluiter dus!

Camden Market

Wanneer afgelopen zomer mij het bericht bereikte dat een deel van Camden market was afgebrand deed mijn hart een beetje pijn. Ik had eerst geen hoge verwachtingen over deze Londense wijk. Ooit was Camden namelijk een iets wat ruwere achterbuurt. Maar tegenwoordig is het vooral een toeristische trekpleister. De alternatieve bewoners trokken eerder richting Shoreditch, en nu ook die wijk commercieel aan het worden is trekken ze nog verder landinwaarts. Londen is constant in verandering. Heerlijk!

P1070996Maar eigenlijk vond ik Camden toch wel geweldig. Dat het niet te druk was in de ochtend hielp natuurlijk wel. De markt was nog aan het opstellen en ik keek mijn ogen uit. Al die gekke kleurrijke kraampjes en heerlijke geuren van de eettentjes. Ik kocht er een topje, we aten Churros en we bezochten de gekke winkel Cyberdog. Echt een tip om even binnen te wandelen. Alles was hier in een fluo, glow-in-the-dark & robotthema. En de onderste etage was op zijn zachtst gezegd best wel kinky.

Na 4 dagen citytrippen hadden we niet meer nodig dan wat rond te struinen op deze leuke plek.

P1070998.JPG

P1080009.JPG

P1080022.JPG

Eigenlijk mocht je helemaal geen foto’s nemen in de winkel, oeps!

Londen Canal Walk

Vanuit Camden Lock kan je langs het water wandelen tot helemaal in Little Venice. Dit is de zogenaamde Londen Canal walk. Deze wandeling is niet zo super bekend onder het grote publiek en toont een ander Londen. Het was er super rustig, niet altijd even verzorgd, maar we zagen ook wel de mooiste plaatjes van onze vakantie.

P1080026 kopie.JPG

Het vertrekpunt in Camden Lock

P1080031.JPG

P1080036.JPG

Onderweg kom je voorbij de Londen Zoo en zie je effectief enkele dieren in hun kooien zitten. Via één van de vele bruggen kan je er voor kiezen om Regent’s Park in te duiken. Wat we met veel plezier deden want dit park hadden we nog niet bezocht.

P1080046.JPG

En de prijs voor de mooiste foto van de hele vakantie gaat naar…

Regent’s Park

Regent’s Park is misschien niet zo groot als Hyde Park, maar het is zeker even mooi. Verschillende tuintjes wisselen zich af met uitgestrekte vlakten waar kinderen ravotten, eekhoorntjes rondhuppelen en koppeltjes picknicken aan het water, want de kanalen lopen uiteraard verder door het park.

P1080079.JPG

Mijn vriendinnen en ik namen ook de tijd om enkele foto’s van elkaar te nemen – en uiteraard ook samen – in een mooie omgeving. De lente was toen net in het land, dus bloesems overal. Het was een heerlijke dag.

IMG_0531.JPG

DSC_0099.JPG

Little Venice

Van het park stapten we terug richting het water. Waar soms de weg wat moeilijker te bewandelen werd en het een keer ook flink zoeken was door een onderbroken kanaalpad en we daarom de omleidingsbordjes moesten volgen. Daar zijn we meestal niet zo goed in *ahum*. Maar uiteindelijk kwamen we heelhuids aan in Little Venice, waar we de enige regendruppels te verwerken kregen van de volledige trip (voor een week in maart hadden we dus heel veel geluk!).

Little Venice wordt omgeschreven als extreem cute en cozy, maar ik vond het jammer genoeg wat tegenvallen. Het is normaal een soort minihaventje waar de boten aan de kade liggen, maar toen we er waren lagen er amper boten.

P1080086.JPG

Amper één bootje in de verte

In een meer toeristische/warme periode zal het er best wel mooi zijn, dus laat dit je niet tegenhouden om erheen te gaan. De wandeling an sich is ook gewoon de moeite, voor wie eens wat anders wil in deze metropool.

Vanuit Little Venice vertrekken ook toeristenbootjes die tot in Camden varen en terug. Dat kan zeker ook fijn zijn als je niet elke dag de kaap van 30 000 stappen wil halen op je citytrip. Wij stapten in ieder geval wel wat af die dag, maar het was een zalige afsluiter!

Hebben jullie al eens langs de Londense kanalen gewandeld?

Picture imperfect #4: ode aan onproductiviteit

Wat een mooie longread heeft Selma Franssen van Charlie Magazine geschreven over hoe onze maatschappij maakbaarheid inzake productiviteit en werkdruk oplegt. Alsof elke minuut nuttig besteed moet worden. Het is misschien typisch millennial dat ik dit zeg: maar als er nu een soort druk is die ik voel dan is het wel om mijn tijd goed te besteden. En als er nu één ding is waar ik soms mee worstel dan is het dat wel.

Want ik ben een dagdromer. Ik ben iemand die altijd minder minuten nodig heeft om iets te doen, maar er toch evenveel minuten als een ander aan besteed omdat mijn hoofd ineens ergens anders zit. Dat was zo op de middelbare school, op de unief en dat is met momenten ook zo op het werk. Een paar uur doorknallen op een project betekent ook dat ik verschillende keren ergens anders zat met mijn gedachten. That’s how I roll. Ik denk zelfs dat ik dat nodig heb om een goed resultaat te bekomen.

En de laatste tijd is doorknallen bij mij een moeilijke geworden. Ik word constant onderbroken door andere projecten. En dan hoor ik jullie al zeggen: dat is toch net wat goed voor jou werkt? Nee, werk onderbreken door meer werk zorgt ervoor dat er nog amper tijd overblijft om even weg te dromen. Om voor je uit te staren. Die tijd heb je niet en het zijn die kleine momentjes die ik zo koester. Want we kunnen wel tegen elkaar zeggen dat ’s avonds hersenloos voor tv zitten niet goed is. En vooral dat je ’s morgens op weg naar het werk nog maar best even een boek leest, de krant doorneemt of een blogje typt in plaats van uit het raam te staren. En ja, er zijn energieverspillers met sociale media en tv op kop die ons niet per se gelukkiger maken. Maar dat voor je uit staren is helemaal niet zo stom. Dat maakt je creatiever, gelukkiger en minder gestresseerd.

Fuck miracle morning, hell week en al die andere boeken die zeggen dat je per se voor 6u uit je bed moet komen om een rondje te joggen, granola met 0% vetpercentage te maken al luisterend naar een podcast over mindfulness. Om daarna minstens 8 uur hyperproductief achter je bureau te zitten. Alsof je daar dan ineens geen koffie meer voor nodig hebt. Om vervolgens thuis te komen, een heerlijk gezonde veganistische en glutenvrije maaltijd op tafel te toveren, bikram yoga te beoefenen, je bijberoep te onderhouden en de nieuwste aflevering – of een paar afleveringen- van Stranger Things gezien te hebben – want je moet toch kunnen meepraten aan het koffiemachine.

Ik weet niet wat jullie daarvan denken maar – pardon my French – een welgemeende f*** you aan de mensen die vinden dat we zo moeten leven en dat ons dat meer focus gaat opleveren.

In Flow 8 van 2017 stond een artikel over de voordelen van dagdromen. Over hoe belangrijk het is om te ontfocussen. Zo zorg je ervoor dat je brein ontspant. Door te gaan wandelen, te tekenen, te dagdromen en te prutsen. Srini Pillay drukt het als volgt uit:

Als je minder focust zie je meer.

Je staat meer open voor nieuwe ervaringen en komt op nieuwe ideeën. En die nieuwe ervaring kan best een portie bikram yoga zijn. Maar een dag heeft maar 24 uur. Laten we onproductiviteit daar dan ook een plaatsje in geven. Hyperproductief dat is een woord voor machines, niet voor mensen. Aanlummelen is een te mooi woord om naar te vergetelheid te verbannen.

Vandaag is het zondag en zak ik even onproductief achterover in de zetel. Wie doet er mee?

Over stappen zetten en verandering

“Isn’t it funny how day by day nothing changes, but when you look back everything is different.” C.S. Lewis

Een tijdje geleden schreef ik een post over hoe ik dacht/denk dat 2018 een weinig baanbrekend jaar zal worden. Een tussenjaar. Een leeg blad. Lieze schreef een gelijkaardige post over 2017, dat ze daarin geen grote stappen heeft gezet. Dat ze meer van 2018 wil maken. Dit zette me aan het denken. Klopt het wel dat wij denken dat er niets verandert? Een week na die post van mij werd ik met mijn neus al meteen op de feiten gedrukt. Dat klopt helemaal niet.

De mens houdt van nature niet van verandering. Verandering wordt door ons brein opgedeeld in de categorie gevaar, samen met brand, hongersnood en de angst om vermoord te worden door een voorbijganger wanneer we alleen wandelen in een donkere steeg. Ok, ik overdrijf misschien een beetje. Maar wij houden zo vast aan verandering. Of dat denken we toch, want zelfs tijdens dat vasthouden is alles continue in verandering.

Niets blijft hetzelfde in onze wereld, alleen lopen wij vaak enkele tellen achter om dat te beseffen. Het is dus niet zo dat er in 2017 niets is gebeurd of veranderd. En ook in 2018 zal onze wereld overhoop gehaald worden. Het is amper half januari en ik kan de veranderingen in mijn leven al niet bijhouden. Wij zetten allemaal elke dag stappen. En daar mogen we godverdomme trots op zijn. 

Het probleem met stappen zetten is dat je ze pas ziet op speciale momenten. Wanneer je achterom kijkt op het strand of in de sneeuw zie je de voetafdrukken die je achterlaat. Op een gewone doordeweekse dag niet. Wie kijkt er dan achterom? Waarom zou je? Maar je zet die stappen wel.

Op het strand, in de sneeuw zijn hier metaforen voor de leuke momenten. Die speciale momenten die je wil koesteren. Dan is achterom kijken leuk en je geniet van elke stap. Maar tijdens de ratrace waarin we elke dag verwikkeld zijn hebben we de tijd en/of zin niet om om te kijken, om te blijven stilstaan. We gaan vooruit. Ons brein maakt daarvan dat we elke dag hetzelfde pad bewandelen: van en naar het werk, naar de sportschool, in de zetel. Maar toch krijgen we elke dag nieuwe indrukken te verwerken, ontmoeten we nieuwe mensen en krijgen we kansen – die we ofwel aanvaarden ofwel negeren.

Wij zijn constant in beweging, onze voetafdrukken vervagen sneller dan wij beseffen. Stap voor stap ziet onze wereld er zo een stukje anders uit. En als je dan ineens de tijd neemt om terug te kijken of er gebeurt plots iets baanbrekend dan komt dat kei hard aan. Als een mokerslag. Hoe hard ons brein het ook probeert, je kan verandering niet stoppen. En dat is maar goed: altijd hetzelfde dat zou niet werken.

Stap voor stap, dat is het enige pad.

Hoe ga jij om met verandering?

Liebster award

Het was op kerstavond dat Talitha een stukje schreef over de Liebster Award die ze had ontvangen en ze nomineerde mij – me, moi! – daarop voor de award. Ow yess! Ik ben zelf een enorme fan van de stukjes die Talitha schrijft. Ze is zo heerlijke rechtuit en grappig. Dat we in dezelfde sector werken zorgt ook wel voor gemeenschappelijkheden. Ok genoeg loftrompetten, anders krijgt ze nog sterallures 😉 Volg haar blog gewoon even zelf!

Het principe van de Liebster award is dat je enkele blogs nomineert die je tof vindt en hen enkele vragen voorlegt. Deze bloggers beantwoorden de vragen en stellen op hun beurt enkele vragen aan de bloggers die zij op hun beurt nomineren. En zo gaat het almaar verder.

Talitha bedacht alvast 5 pittige vragen. Dit zijn mijn antwoorden:

Waar ben je heel trots op?

Bam, meteen een knaller. Ik schreef namelijk al eerder een stukje over hoe moeilijk ik het vind om ergens trots op te zijn. Maar ik ga het proberen. En meteen ook even melig doen. Ik ben namelijk best trots op de persoon die ik op mijn 24ste geworden ben. Ik denk dat ik op mijn 16 een bepaald beeld had over waar ik wilde staan op mijn huidige leeftijd. En natuurlijk is het niet allemaal gelopen zoals ik dacht. Maar ik ben wel tevreden met wat het is geworden. Ik heb een vaste job die ik graag doen en een paar echt goede vrienden waar ik altijd terecht kan. Ik blijf ook bijleren en ben soms sterker dan ik denk.

En nee, ik heb mijn leven nog niet helemaal uitgedokterd, maar hey, ik ben ook nog maar 24 hé! Dat lijkt op je 16de oud, maar ik weet wel beter nu ;).

Waar ben je echt heel bang voor?

Haha, nog zo’n persoonlijke. Ik ben niet bang van cliché dingen zoals spinnen, het donker of weet ik veel wat. Ok, ik heb wat dieptevrees. Ergens bovenop staan dat niet vaststaat zoals een ladder of brug of whatever. Nee nee, liever niet. Bang om te vallen dus. Ik haat ook liften waar je kan doorkijken of van die ijzeren industriële trappen met gaten in. Bah bah.

Om met een serieuzere noot te eindigen: ik ben ook bang van het gevoel dat onmacht heet. Heeft te maken met mijn controledrang. Ik haat het als er een situatie is waaraan ik niets kan doen om het beter te maken. Dat je er op moet staan kijken en niets kan doen. Onmacht is het meest verschrikkelijke gevoel ter wereld wat mij betreft.

Wat is je favoriete serie aller tijden?

Dat verandert eigenlijk constant. Sowieso een historische serie! Outlander en Vikings zijn ultieme favorieten, maar deze series zijn nog bezig en kunnen dus nog afzwakken. Dan ga ik voor The Tudors, omdat het ondanks alle onjuistheden een serie is die me nauw aan het hart ligt. Het was een van de eerste kostuumdrama’s waar ik echt verslaafd aan was en ik herbekijk het nog regelmatig (ok, misschien minder dan ik zou willen). Het is mijn favoriete stukje geschiedenis. Het blijft ook goed tot en met de laatste aflevering.

Wat is je ultieme droomberoep? (En je mag dromen, dus zonder beperkingen zoals talent of diploma’s.)

Er zijn verschillende beroepen waarvan ik denk dat ik zo heel graag zou doen, maar ik ben de eerste om te beseffen dat elke job heel wat nadelen heeft ook. Travel blogger lijkt me de max. Gratis reizen en daar over schrijven. Maar dat is ook heel eenzaam volgens mij. En alles begint dan op de duur op elkaar te lijken. Reizen wordt niet meer speciaal.

Copywriter op zelfstandige basis lijkt me ook tof. Maar al die administratie en die financiële onzekerheid… Of eigenaresse van een toffe boekenwinkel met een kopje koffie of thee erbij, maar ook dat is veel onzekerheid en hard werken.

De enige job waar ik op dit moment alles voor zou laten vallen is als ze me vragen om wielerjournaliste te worden of werken bij een wielerploeg als communicatiemedewerker ofzo. Een job in de koers. Ook dat heeft immens veel nadelen (financiële onzekerheid, deadlines, veel van huis), maar schrijven en koers combineren zou wel een droomjob zijn. Daarvoor mogen ze me altijd bellen 😉

Wat zou je een geweldig kerstcadeau vinden? (En het is kerstmis y’all, dus ik bedoel brand new materiële dingen, niks saais zoals gezondheid en liefde!)

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo materieel ingesteld. Als ik iets echt nodig heb zal ik het wel kopen, maar nutteloos geld uitgeven aan dingen doe ik niet vaak. Eerder aan eten haha :). Dus ja, ik ben best saai op dat vlak, sorry!

Moest ik echt geld te veel hebben ga ik voor een hele hoop boeken ofzo, liefst historisch en nog een met boeken gevulde e-reader erbij voor op de trein. Zodat ik de komende twee jaar verder kan met lezen. En wat vliegtuigticketjes. Zo één keer per maand ofzo. Onbetaald verlof nemen en wegwezen. En een sauna, bubbelbad en zwembad voor in de tuin. Ja, dat mag altijd geleverd worden hier zo!

Mijn nominaties

Zo en nu is het tijd voor mijn nominaties. Een moeilijke want ik heb het gevoel dat veel blogs rondom mij recent al een keer genomineerd zijn. Ik ga dus een poging doen om mensen voor de eerste keer te nomineren (dit jaar ^^), sorry als ik zorg voor dubbele nominaties, zie het als een extra compliment! 🙂 Een mix van nieuwe blogs en oude getrouwen die ik zelf al een hele tijd volg.

Tina – Solivagant – omdat haar blog best nog wel wat meer lezers verdient en ik ga haar missen ❤

Katrien – Perfect Imperfect – omdat we veel interesses gemeenschappelijk hebben (de koers en communicatie) en ik altijd graag terugkom op haar blog!

Julie – Viedejulie – omdat ik er nog altijd niet in geslaagd ben om haar persoonlijk eens te ontmoeten. Zij is dit jaar met BAS bezig en telkens ze daar weer over schrijft zorgt dat voor een vleugje nostalgie.

Ann – Wannderful – Recent ontdekt, zij deelt altijd hele fijne plekjes binnen en buiten België. Daar kan je altijd inspiratie over gebruiken.

Leen – Puurder Leven – Omdat dit lijstje zonder haar niet compleet zou zijn.

Mijn vragen aan jullie:

  • Waar zou je graag willen staan binnen 5 jaar?
  • Wat is je grootste passie? (de ondertitel van mijn blog is passie als toverwoord voor iets ^^).
  • Welk dier zou je voor één dag willen zijn en waarom?
  • Hoe kom je tot rust?
  • Wat is je favoriete plekje in België?
  • En omdat er nooit genoeg leestips worden doorgegeven: Wat is je favoriete boek aller tijden?

Ik kijk uit naar jullie antwoorden! Iedereen mag trouwens in de comments een poging doen om mijn vragen te beantwoorden – zeer benieuwd!

Op het nachtkastje #6

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En speelt er nog iets anders door mijn hoofd?

Letters

  • In de kerstvakantie was het plan veel te lezen, maar uiteindelijk bleef het bij één boek. Ik las Norwegian Wood uit van Murakami. En hoewel ik het een mooi boek vond en het vooral goed geschreven is, ben ik nu ook niet compleet van mijn sokken geblazen. Gewoon een mooi typisch Japans verhaal.
  • Ondertussen staat de teller van uitgelezen boeken in 2018 op één. Het zesde deel uit The Last Kingdom serie sleurde mij weer helemaal naar de 10de eeuw, maar tegelijk boeide het net iets minder dan het vorige deel. Misschien ook omdat zoals de titel Death of kings al doet vermoeden er een belangrijk personage sterft, en dat was één van mijn favoriete personages. Snif snif.
  • Eén van mijn leesdoelen dit jaar is om meer uit de eigen kast te lezen dus pakte ik de klepper The pillars of the earth eindelijk eens vast. En hoewel het nog even gaat duren voor ik hem uit heb (900+ pagina’s) zit ik al helemaal in die heerlijke Kingsbridge-sfeer. Het enige jammere is dat ik weet wat er gaat gebeuren omdat ik de serie al gekeken heb jaren geleden, maar het is verfrissend hoe Follett de verschillende perspectieven afwisselt en in elkaar weeft. Veel liefde voor dit boek!
  • Op de trein ben ik gegaan voor gemakkelijke literatuur en een echte guilthy pleasure. Ik zat namelijk even in een kort leesdipje dus laat mij gewoon lezen en niet nadenken. Broeders van het zwaard is een deel uit de Outlander bijserie over Lord John. Heel veel hartjes voor lord John. En hoewel het minder prangend is dan de echte Outlanderboeken (en veel korter) is het gewoon fijn om te lezen. Geen bijblijver, maar ideaal voor op de trein.

Beelden

  • De BBC was op dreef in de kerstvakantie. Zo zonden ze Little women en the miniaturist uit als nieuwe series, allebei gebaseerd op een boek. Little women heb ik bijna uitgekeken en het is een heerlijk verhaal, aan the miniaturist moet ik nog beginnen.
  • Toch ook begonnen aan Big little lies, zoals iedereen blijkbaar. Maar ik vind het vooral tegenvallen #onpopularopinion. Zoveel drama van vrouwen die niets te doen hebben, het is een succesfactor van veel series, maar het werkt niet bij mij. Ik zal het wel uitkijken om de clue mee te hebben en het bespaart me vooral een bestsellerboek uit dat ik nu niet meer moet lezen.

Melodie

  • Weinig naar muziek geluisterd de laatste tijd. Legendary van Welsch arms vind ik wel echt een topper.

Gedachten

  • Dat het beter met me gaat dan in december, want wat een maand was me dat zeg. Dat het daarnaast ook wel megadruk is en het dus nog altijd wel wat zoeken is naar de balans.

Terugblikken

  • Voor wie het nieuwe jaar productief wil beginnen. Ik deelde ooit mijn gouden tip voor meer productiviteit en daar sta ik nog altijd achter.
  • Je favoriete series nog in winterstop? Misschien haal je hier wel inspiratie uit. Drie series die naar mijn bescheiden mening alvast een pak beter zijn dan Big little lies :).

Hoe gaat het met jullie aan het begin van een nieuw jaar?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.