Een leeg blad

Ik kan bijna niet geloven dat we alweer toe zijn aan een nieuw jaar. Enerzijds omdat het najaar als een sneltrein voorbij is gereden. In mijn hoofd zit ik nog in september. Anderzijds omdat december sowieso niet mijn favoriete maand is en ik de kerstgekte aan me voorbij laat gaan. Ik negeer dat het bijna Feestdagen zijn. 2018, dat is nog ver weg. En eerlijk gezegd heb ik er nog niet meteen zin in.

Een nieuw jaar is namelijk zoals een leeg notitieboekje. Je krijgt een nieuwe kans om het te vullen. Normaal vind ik dat fijn, maar dit jaar schrikt me dat allemaal een beetje af. We zijn namelijk 11 december en ik heb letterlijk 0,0 plannen voor het nieuwe jaar. Geen nieuwe uitdaging, geen vakantie geboekt, zelfs geen concert, musical of uitstapje ligt al vast. En dat is volgens mij de eerste keer ooit.

Hiervoor had ik ofwel studieplannen of begon ik met werken. En ja, het afgelopen jaar was ik al volledig aan het werk, maar ik had als starter geen volledige vakantie en heb mij dus kei hard gefocust op het werk en dan nog is het met 2 buitenlandse tripjes en een week staycation aan zee gelukt om veel uit mijn weinige vakantiedagen te halen. Mijn agenda was doorheen het jaar best goed gevuld.

Dit jaar is hij leeg, die future log van mij. En ik ben ondertussen wel al gewend aan de job. Dus is het tijd voor andere dingen, maar die laten dus nog op zich wachten. Hoe of wanneer ik mijn volle vakantiedagen ga opnemen? Geen idee! Wil ik mezelf verder ontwikkelen? Graag, maar ik weet niet waar beginnen. Een nieuwe hobby? Een cursus?

Klinkt voor sommige misschien zalig, een volledig jaar om in te vullen zoals je wil. Maar ik wil er natuurlijk iets van maken (ja hallo, perfectionisme). Ik weet wel dat 2018 een tussenjaar zal worden. En dat ik net daarom wat rustiger aan moet doen. In 2019 start project alleen wonen. Dat gaat een stresserende onderneming worden. Dus 2018 dient vooral om me te informeren, voor te bereiden en te sparen. Dus misschien kijk ik later terug op 2018 als een zalige rustige tijd. Maar momenteel zorgt het vooral voor onrust in mijn hoofd.

Schrijvers of bloggers kunnen al eens last hebben van angst voor de lege pagina. Omdat ze even vastzitten, last hebben van een ‘writers block’ of wel iets willen schrijven maar bang zijn dat het niet goed genoeg is. En daar vergelijk ik het nu even mee. Ik heb een volledig jaar dat ik nog moet schrijven en ergens heb ik schrik dat het niet spannend genoeg gaat worden. Dat het een standaard jaar zal zijn. Een recensie van drie op 5 sterren. Want zeg nu zelf, boeken van drie sterren, die blijven niet bij, toch?

Het zijn natuurlijk maar wat twijfels in mijn hoofd. Een jaar is wat je er zelf van maakt. En misschien wordt 2018 een topjaar. Er is gewoon dat twijfelachtig stemmetje in mijn hoofd waar ik even niet van af raak.

Kijk jij uit naar 2018? En heb jij wel eens twijfels over wat een nieuw jaar gaat worden?

Advertenties

History nerd #1: Isabella d’Este

Na lang wikken en wegen heb ik besloten om toch een geschiedenisrubriek in het leven te roepen. Hierin beschrijf ik sterke personen of gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op of vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Ik had deze rubriek kunnen starten met de Engelse geschiedenis, want dat is zo hard mijn ding. Maar ik kies met opzet even iets anders. De Italiaans Renaissance is namelijk ook mijn dingetje. In de categorie: sterke vrouwen uit de geschiedenis wil ik het vandaag even hebben over Isabella d’Este.

Wie? Wel, ik ben er vrij zeker van dat je nog nooit van haar hebt gehoord. Lucrezia Borgia? Die ken je waarschijnlijk wel. Deze twee vrouwen zouden later grote rivalen worden. En wat mij betreft wint Isabella het met haar intelligentie van de meer verdorven Lucrezia.

Het huis d’Este

We schrijven 15de eeuw. Isabella is de dochter van de hertog Ercole d’Este aan het hof van Ferrara, Italië. Ze heeft een jongere zus Beatrice en drie jongere broers, Alphonso, de latere hertog d’Este, Ippolito, Ferrante en een halfbroer Giulio. De drie laatste zouden later in een vrij hevig conflict raken waarbij Ferrante en Giulio uiteindelijk Alphonso wilden vermoorden. Ippolito ontdekt dit en ze worden beide ter dood veroordeeld, maar broedermoord is nogal heftig dus de straf wordt omgezet naar levenslange opsluiting. Een fijne familie om in geboren te worden dus.

Mantua en Milaan

Isabella en Beatrice worden ondertussen uitgehuwelijkt aan andere belangrijke hertogdommen. Er ligt een oorlog met Frankrijk op de loer (zal later bekend staan als de eerste Italiaans Oorlog, wat een vrij ingewikkeld conflict geweest is) en Ferrara heeft nood aan bondgenoten. Isabella huwt met Francesco Gonzaga, de hertog van Mantua.

Beatrice trouwt met Ludovico Sforza, bijgenaamd Il Moro, de hertog van Milaan. Hij is een indrukwekkend man, heeft Leonardo Da Vinci aan zijn Hof en zal een ontzettend belangrijke rol spelen in de oorlog. Fransceso daarentegen is een minder knappe man en heeft wel veel rijkdom en invloed, maar weinig interesse in zijn vrouw. Toch heeft Isabella, zo zal later blijken, de beste deal gedaan. Beatrice sterft op 21-jarige leeftijd in het kraambed en Il Moro wordt uiteindelijk opgesloten door de Franse koning.

Lucrezia Borgia

Uit het liefdeloze huwelijk van Isabella en Francesco zullen uiteindelijk 8 kinderen geboren worden. Wanneer Lucrezia Borgia, de dochter van de paus notabene, trouwt met Isabella’s broer de hertog Alphonso, begint haar nieuwe schoonzus een affaire met haar man. Lucrezia en Francesco zullen een hele tijd lovers blijven tot Lucrezia ontdekt dat hij Syfilis heeft opgedaan in een hoerenkot. Zelfs een Borgia vindt dat een brug te ver 🙂

Mecenas en regentes

Maar waarom is Isabella nu zo bijzonder? Wel, Isabella heeft doorheen haar leven heel wat kunstenaars, schrijvers en andere intellectuelen middelen geschonken. Ze was een enorme mecenas/patrones voor de kunst en heeft gecorrespondeerd met o.a. Da Vinci, Michelangelo, Bembo, Mantegna en nog vele anderen.

Maar ook politiek heeft Isabella een belangrijke rol gespeeld. Toen Milaan, het Hof van haar schoonbroer, door de Franse troepen werd bezet onderhandelde Isabella zelf met de Franse koning om Mantua te beschermen. De Franse koning, Louis, was onder de indruk van haar charmes en Isabella slaagde in haar missie. Meer nog: ze gaf verschillende Milanese vluchtelingen onderdak. Ook na de dood van haar man bleef Isabella politiek en artistiek werk verrichten. Ze werd over heel Italië bewonderd als een goede en sterke vrouw, zowel voor als na haar dood.

Wat ik zo fascinerend vind aan haar is dat ze zich staand heeft weten te houden in een mannenwereld en dat ze eigenlijk daardoor meer respect heeft veroverd dan haar man en zelfs haar broer. Ze is uitgehuwelijkt aan een man die niets om haar gaf en heeft toch een mooi leven voor zichzelf en heel wat mensen rondom haar geschapen. Terwijl thuis in Ferrara iedereen elkaar probeerde uitmoorden en haar broer een overspelige bruid in huis nam, heeft Isabella haar hertogdom beschermd tegen de Fransen en beloftevolle kunstenaars het geld gegeven om er hun beroep van te maken. En die kunstenaars worden tot op de dag van vandaag door ons bewonderd. Ze had smaak, dat in ieder geval.

Mona Lisa

We weten dat haar zus Beatrice is geschilderd door de grote Da Vinci, een man die door Isabella heel erg werd bewonderd en met wie ze heel wat brieven uitwisselde. We weten ook dat Leonardo een schets van Isabella heeft opgestuurd en een aantal jaren later vraagt zij hem in een brief naar ‘het beloofde portret’, dat haar uiteindelijk nooit zal bereiken. Sommige historica menen dat Isabella wel eens Mona Lisa zou kunnen zijn, ook al wordt algemeen aangenomen dat dit Lisa del Giocondo is. De vraag blijft dus of dit ‘beloofde portret’ nooit is geschilderd, nooit is teruggevonden of dat zij dan toch model stond voor het alom bewonderde schilderij dat nu in het Louvre hangt. Ik twijfel persoonlijk tussen 1 of 2 en ik hoop voor haar het tweede zodat haar droom om door hem geschilderd te worden toch is uitgekomen.

Meer lezen?

In deze rubriek zal ik ook steeds enkele boekentips geven. Meestal zijn dit historische fictieboeken, het zijn dus verhalen over de gebeurtenissen, maar niet alles is gebaseerd op feiten. Toch een belangrijke opmerking om mee te geven!

  • Ik maakte kennis met Isabella door het boek Leonardo’s Swans (de muze van Leonardo in het Nederlands) van Karen Essex. Het verhaal gaat over Isabella en Beatrice, hun onderlinge band, de Italiaanse oorlog en ook over de relatie tussen Da Vinci en de zussen. Van dit boek heb ik indertijd enorm genoten.
  • Sins of the house of Borgia, dat je ook kan vinden onder de titel The book of love, van Sarah Bower gaat voornamelijk over Lucrezia en Cesare Borgia. Maar het boek speelt zich wel af ten tijde dat Lucrezia was getrouwd met Alphonso d’Este en ze aan het hof van Ferrara verbleef. Isabella is in het boek maar een bijpersonage, maar vooral het plot van de d’Este broertjes wordt hier goed uit de doeken gedaan.

Ik ben eigenlijk wel op zoek naar meer boeken over Isabella of het hof in Ferrara, maar jammer genoeg wordt er niet zo veel over geschreven. Iemand nog een aanrader?

Had jij al eens van Isabella d’Este gehoord? Welke sterke vrouw uit de geschiedenis bewonder jij?

Mijn bullet journal #1

Nadat ik deze post had geschreven en ik voor mijn verjaardag van mijn allerliefste collega’s de handleiding van Kelly rond bullet journaling kreeg, inclusief leuk notitieboekje, was er geen enkel excuus meer om eraan te beginnen. Ik las de handleiding vrij snel uit en begreep the basics. Op dit moment ben ik er nog vooral mijn eigen systeem van aan het maken. Maar ik deel graag mijn weg naar de bujo die voor mij werkt.

21055163_1367795666606939_2683060175881559557_o

Note: ik heb besloten om voorlopig geen foto’s te nemen van specifieke pagina’s uit mijn bujo. Om de simpele reden dat ik vaak namen of persoonlijke dingen vernoem en ik niet mijn volledige levensplanning op het net wil gooien. Ik kan mij voorstellen dat ik later wel wat minder persoonlijke spreads durf delen. Zoals gezegd: ik zit nog in een leerfase wat betreft bullet journaling 😉 

Planning

Mijn notitieboekje start met een index en meteen daarna een future log waarin de eerstvolgende 12 maanden staan. Hierin schrijf ik afspraken die langer dan een maand op voorhand worden gepland. Ik heb gemerkt dat dit er sommige maanden heel wat zijn, andere maanden amper. Maar het is ontzettend handig om de zaken die wat verder in de toekomst liggen alvast neer te pennen en zo zeker niet te vergeten.

Ik gebruik eigenlijk enkel een spread voor een maandplanning met aan de ene kant alle dagen van de maand met geplande afspraken en langs de andere een to do lijst voor die maand. Een dagplanning zou bij mij vooral werkgerelateerd zijn en dat laat ik dus ook liever op het werk in mijn agenda staan. En een weekly blijkt voorlopig ook nog niet nodig.

Een nieuwe maand maak ik ergens aan het eind van de vorige en ik vind het vooral handig om tijdens het overschrijven van de afspraken uit de future log en deze aan te vullen met andere zaken meteen in een oogopslag te kunnen zien hoe druk mijn weken al zijn. Heb ik bv. al twee afspraken in een werkweek dan weet ik dat door mijn danslessen op maandag en dinsdag de week al flink vol zal zitten en ik dus best ergens rust in bouw (door bv. het weekend niet propvol te plannen). Voor mijn introverte ik is het boekje voorlopig dus heel handig. Soms zie ik trouwens het tegenovergestelde: een lege week en dan weet ik dat mijn vriendinnen zeker kan sturen om iets leuks te doen. Want een volledige lege week, dat hoeft nu ook weer niet ;).

Trackers

Ik ben pas gaandeweg enkele trackers aan het toevoegen. In de eerste plaats eentje om bij te houden hoe vaak ik naar welke dansles ga (ik volg er drie). Handig om te weten aan het einde van het jaar, vooral omdat ik er eentje met beurtenkaart betaal en misschien komt een abonnement wel goedkoper uit daar.

Sinds vorige maand heb ik ook een mood tracker toegevoegd. Het is een ‘my year in pixels’ (even googelen en je krijgt wel enkele voorbeelden) waarin elke dag een piepklein vakje is dat een van de 6 kleuren krijgt. De verschillende moods zijn gelukkig, ok, verdrietig, kwaad/gefrustreerd, gestresseerd en ziek/moe/fysiek niet in orde. Ik vermoedde al dat mijn humeur de laatste tijd vaak wisselde en inderdaad: ik heb soms echt weken dat het op en af gaat van gelukkig naar verdrietig over gestresseerd. De laatste 2 weken merkte ik dan weer wat stabiliteit, tot het deze week weer compleet ontplofte… Benieuwd wat dat gaat geven als ik wat langer track. Moest er iemand nog handige trackers weten, mag je altijd een seintje geven!

Collecties

Daarnaast heb ik al enkele collecties, of lijstjes die ik bij hou met nuttige zaken. De belangrijkste voor mij zijn mijn bibboeken (en vooral onder welke afdeling ik ze kan vinden), inspiratie voor blogartikels en mijn lijstje met lichtpuntjes. Maar ook praktische zaken zoals mijn geldzaken krijgen een plaatje.

Tot slot heb ik nog wat tijdsgebonden collecties die op een bepaald moment even nuttig zijn, maar niet zullen overgenomen worden in een volgend boekje. De laatste tijd waren dit vooral pagina’s rond mijn tripje naar Sevilla (inpaklijst, lijstje met bezienswaardigheden, praktische info rond het hotel, etc.)

Verandert het nu al mijn leven?

Wel nee, niet echt. Het is niet zo dat ik elke dag mijn bullet journal vast heb, al is dat ergens wel nog altijd de bedoeling. Het lukt gewoon niet elke dag. En misschien wel het belangrijkste: ik heb er precies niet elke dag nood aan. Ik merk dus eigenlijk dat mijn bujo een instrument is dat helpt om alles op orde te scheppen wanneer de chaos om de hoek loert. Aan het begin van de maand bv. om te kijken hoe druk mijn weken al zullen zijn, wanneer ik naar de bib moet om te kijken welke boeken ik zou kunnen lenen of wanneer ik even wat inspiratie nodig heb voor deze blog.

Het is dus nog wat zoeken, maar ik vind het tegelijk heel fijn om er mee bezig te zijn. En alle inspiratie en input is zeker welkom!

Heb jij nog een gouden bullet journal tip?

Op het nachtkastje #4

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En speelt er nog iets anders door mijn hoofd?

Editie 4 van deze rubriek en dan mag er al eens een nieuwigheidje bij, lees snel verder 😉

Letters

  • Nadat deze boeken uit waren begon ik aan Portret van een vrouw van Jojo Moyes. Ik vond Voor jou geweldig, maar werd nadien teleurgesteld door een ander boek van haar. Maar deze keer genoot ik intens van het verhaal over een kunstroof tijdens WOI en twee vrouwen die vechten voor hun geliefde. Ok, de uitwerking en de personages zijn niet super origineel, maar het is allemaal zo echt beschreven. Een zachte roman.
  • In Sevilla, en vooral op het vliegtuig, hield De Bekeerlinge me gezelschap. Een boek van Stefan Hertmans, een Belgische schrijver waar al eens wat kritiek op wordt gegeven. Het boek gaat over een Katholiek meisje dat vlucht met haar Joodse vriend tijdens de periode van de Kruistochten. Lang geleden maar tegelijk vreselijk actueel. Het boek is een en al drama en heeft een aparte vertelwijze doordat Hertmans zelf een rol opneemt in het boek. Ik had jammer genoeg niet zo’n grote klik met het hoofdpersonage, maar zeker geen slecht boek!
  • Als je één boek leest uit deze update laat het dan ‘De verre weg naar het smalle noorden’ zijn. De Man Booker Prize van Richard Flanagan uit 2014. Ik heb mij voorgenomen om meer van deze winnaars te lezen, aangezien ik ze meestal top vind. Dit boek gaat over een krijgsgevangenkamp in Thailand van de Japanners tijdens WOII. Het is best een zwaar boek, maar ook weer geen typisch oorlogsboek. Het gaat meer over het leven dan over de dood. Ook al is de dood heel erg aanwezig. Must read wat mij betreft!
  • Mijn treinboek is er momenteel eentje over de Deense Revolutie. Het geprezen boek ‘het bezoek van de lijfarts‘ van Per Olov Enquist, meteen mijn eerste Scandinavische auteur. Ik zag al eerder de film ‘A royal affair’ die over dezelfde gebeurtenissen gaat, maar boek en film hebben niets met elkaar te maken. Het boek is helemaal anders dan verwacht. Het is een meer historische opsomming van de feiten met karakterschetsen van de sleutelfiguren van de revolutie, maar dan in romanvorm. Ik moet hier nog wat aan wennen eigenlijk.
  • En ondertussen ben ik ook bezig in een nieuw boek van Philippa Gregory over de Engelse koningin Elizabeth of York. Mijn haat-liefde verhouding met Gregory is vrij intens. Ik weet sowieso dat dit boek geen topper gaat zijn aangezien ze verder bouwt op historische keuzes die ze in de vorige boeken uit de serie heeft gemaakt. Keuzes waar ik het niet altijd mee eens was (vooral wat betreft The princes in the tower). Maar het leest heerlijk weg en er is onlangs een serie gemaakt van The white princess die ik wil bekijken, dus vandaar eerst even het boek lezen.

Beelden

  • Ik ben opnieuw wat tv aan het kijken en ik moet vooral nog wat series uitkijken, want er staan wel weer wat nieuwe klaar. Zoals het tweede seizoen van Victoria en Howard’s End, een nieuwe zondagavondserie op BBC.
  • De vorige zondagavondserie, Gunpowder, was een schot in de roos. Er werd gezegd dat het allemaal wat gewelddadig was. Wel ja, maar die martelingen en executies hebben dan ook echt plaatsgevonden, waarom dit dan verbloemen? Slechts drie afleveringen, maar daardoor werd het verhaal niet uitgemolken. En echt fantastische acteerprestaties, niet alleen van Kit Harrington en Liv Tyler.
  • Ondertussen ben ik ook begonnen met Tabula Rasa, zoals de rest van Vlaanderen denk ik ^^. Ik zit nog maar 2 afleveringen ver en het integreert me wel. Het doet me momenteel vooral denken aan het boek (en bijhorende film) ‘Before I go to sleep’ van S.J. Watson.

Melodie

  • De nieuwe Stan Van Samang natuurlijk. Ook al hoor ik hem liever in het Engels, in tegenstelling tot de rest van Vlaanderen ^^.
  • En dit nummertje, waar ik niet eens goed van weet wie het zingt, geeft me ook altijd heel wat energie. She got horns like a devil, pointed at me and there’s nowhere to run from the fire she breathes. 

Gedachten

  • Deze maand zat ik een weekje in Sevilla en mijn gedachten gingen dus vooral naar genieten. Ik was even vergeten hoe fijn vakantie is. Momenteel is het dan weer eerder stressen nu de eindejaarsdrukte op het werk is aangebroken. Het zal veel te snel kerst zijn.
  • Verder vind ik dat ik te weinig doe met mijn oude artikels. Vroeger deed ik al eens een throwbackske op mijn Facebookpagina, maar nu staat mijn oude content wat te verstoffen.

Terugblikken

Dus breid ik deze rubriek uit met ‘terugblikken’ waarin ik telkens een tweetal oudere artikels in de kijker zet. Misschien zit er nog wel iets leuks bij dat je nog niet hebt gelezen of gewoon nog eens wil lezen 😉

  • Vorig jaar schreef ik dit herfstige persoonlijke postje. Een terugblik op BAS en mijn eerste jaar aan het werk. Dat lijkt allemaal immens lang geleden. En dit jaar is het een vrije rustige herfst in het hoofd, hoera!
  • Ondertussen zijn we al bezig met de choreo’s voor het dansoptreden van dit jaar, maar een half jaar geleden was ik volop bezig met repeteren voor de show en schreef ik er voor het eerst een stukje over.

Wat doe jij met je oude content?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Vlaanderen Wonderland: Connectera

Het is altijd zo fijn om even een uitstap te doen naar een mooie plek in België. Dat zorgt vaak voor een instant vakantiegevoel. Vanaf nu ga ik deze plekjes toch net wat vaker met jullie delen. Want Vlaanderen is soms echt een schoon land!

thumb_P1090187_1024.jpg

Herfst: kleuren, wind en regen op komst!

Op een herfstige zaterdag trok ik met enkele vriendinnen richting Maasmechelen. We parkeerden vlak voor de ingang van Maasmechelen Village, maar niet om te shoppen. Vlak naast de bekende shoppingstraat ligt namelijk één van de ingangen tot het Nationaal park van de Hoge Kempen, ook wel Park Midden-Limburg genaamd, Connectera.

thumb_P1090189_1024

De originele schachtbok gezien vanuit de reconstructie.

Connectera noemt zichzelf het mooiste panorama van België. Dat moesten we gaan ontdekken! De locatie is de vroegere mijn van Eisden en de 2 schachtenbokken zie je dan ook van ver boven alles uittorenen. Eén van de twee schachtenbokken is een reconstructie en je kan er zelfs een stukje opklimmen.

Toegangstickets tot het park kosten 3 euro en je kan kiezen tussen een wandelroute van 4, 7 of 11 km (al kan je ook nog wat verder het park in, maar dan ben je wel even zoet). Aangezien we zeker het eerste panorama wilden meepikken kozen we uiteindelijk voor de 4 km. De 7 km wandelde namelijk rond dit panorama en dat is best jammer. Maar ik ga zeker eens terug voor een langere wandeling, bij voorkeur in de lente wanneer het iets minder vroeg donker wordt (en warmer ^^).

Connecterra bestaat eigenlijk uit twee hoge terrils die zijn ontstaan door de ophoping van overtollige grond die mee naar boven kwam uit de mijnen. Ook al beklommen we enkel de laagste van de twee terrils, toch is het wel een serieuze kuitenbijter. Maar dat vergeet je snel, want het uitzicht is de moeite!

thumb_P1090175_1024

Uitzicht van de ene op de andere terril.

Ik heb sowieso een zwak voor uitzichtpunten. En ook deze keer deed het me even stil worden. Je kijkt uit over de grindplassen, de schachtbokken, maar ook over de kerk en de moskee die wat verder in het centrum vredevol naast elkaar staan. Je wordt er bijna lyrisch van. Het enige jammere is dat je wel wat industrie ziet die het natuurlandschap onderbreekt. Maar ook dat is België natuurlijk. Enfin, ik kan nog uren lullen over het uitzicht, maar de foto’s spreken voor zich ;).

thumb_P1090178_1024.jpg

On top of the world 😉

Het park is zeer verzorgd, er staan genoeg bordjes die de richting aangeven en er zijn voldoende picknicktafels zodat je je eigen lunch van een uitzicht kan voorzien. Aan het begin van de wandeling kom je ook de Ecotrons van de universiteit Hasselt tegen, zij doen daar een of ander ecologische experiment. Het is sowieso mooi om te zien dat dit stukje natuur en mijngeschiedenis op een mooie manier bewaard blijft.

thumb_P1090179_1024

Er staan weinig echte loofbomen waardoor de herfst je wandeling niet extra speciaal maakt. Het bleef allemaal vrij groen en er was vooral veel wind. Ik had al een bad hairday, maar toen ik thuis kwam was het echt om zeep 😀 In de lente moet Connecterra op zijn mooist zijn wanneer de paarse heide in bloei staat.

Ik vind Connecterra dus zeker een aanrader voor als je eens een namiddag wil wandelen in een mooie omgeving. Je kan dit altijd combineren met een shoppingsuitje bij Maasmechelen Village.

Kende jij dit stukje natuur al?

Lichtpuntjes #5

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere blijmakers om even dankbaar voor te zijn. In mijn Bullet Journal heb ik ook een spread waarin ik die kleine dingen opschrijf. Zo verplicht ik mezelf nog meer om ze bij te houden. En dat maakt het makkelijker om deze rubriek te schrijven natuurlijk 😉

  • Ik heb elk jaar een zware haat-liefde verhouding met de herfst. Ook dit jaar begon het voor mij met ziektekiemen à volonté. En dat vroeg donker worden, brr. Maar eigenlijk heb ik er momenteel wel vrede mee. Ik duik lekker vroeg onder de lakens met een boek.
  • De nazomer viel dit jaar samen met de eerste keer dat ik live naar de cross ging kijken. 2 lichtpuntjes meteen samen ;). Dat was tijdens het jaarlijkse bezoek aan de kuil in Zonhoven. Staan puffen en tegelijk genieten van topsport, dubbel win!
  • Op werk bouwden we al de website en jobdatabank voor YOUCA. Een organisatie die jongerenprojecten in het Zuiden steunt door jongeren van bij ons 1 dag te laten werken bij bedrijven over heel Vlaanderen. Hun ‘loon’ gaat dan naar het goede doel. Wij deden dit jaar voor het eerst mee. Ik kreeg een dagje het gezelschap van Jules én we kregen 2 jonge meisjes uit El Salvador op bezoek. El Salvador is het gevaarlijkste land ter wereld en toch zitten die meisjes vol dromen en toekomstplannen. Ze zijn super geëngageerd en zetten zich in voor hun leeftijdsgenoten. Het was wat onhandig communiceren, zij spraken enkel Spaans, er was gelukkig wel een tolk bij. Maar sommige zaken overschrijden de taalbarrière. Een knuffel op het einde van het gesprek was voldoende om dat kracht bij te zetten.
  • Ik bouw de laatste weken veel tijd in voor mezelf. Weinig verlof en veel drukte op het werk hebben me wat uitgeput. Heerlijk een dagje niemand hoeven te zien is soms zo zalig voor mijn introverte zelf.
  • Puzzelen tijdens de middagpauze samen met collega’s. Geen idee hoe we er ooit zijn opgekomen. Maar even te ogen weg van de computer en vloeken omdat dat ene stukje echt wel niet in de doos zit (maar er gewoon naast ligt ^^).
  • Eindelijk nog eens compleet verslaafd zijn aan een album. Ik was eerst wel even geschrokken dat Beautiful Trauma van P!nk heel volwassen klonk. Het was wat wennen aan de nieuwe stijl, maar ergens past het zo ontzettend bij de levensfase waar ik in zit dat elk lied een betekenis begint te krijgen. Grappig eigenlijk, hoe P!nk zelf een 10tal jaar ouder is, maar op één of andere manier haar nieuwe muziek ook altijd perfect in mijn leven past.
  • Complimenten krijgen. En daar trots om leren te zijn.
  • Mijn reading challenge gehaald hebben en gewoon zo heerlijk in een leesflow zitten. Ik las de afgelopen maanden ook echt enkele toppers!
  • Nieuwe plekjes in België ontdekken. Het was al weer veel te lang geleden dat ik ben gaan wandelen en deze keer deden we het op een toplocatie. Daarover later nog wel meer. Maar hoera voor uitwaaien tijdens de laatste zonnestralen!

Wat maakte jullie blij de afgelopen tijd?

Dominantie

Het blijft krantenkoppen regenen. “De dominantie van Van Der Poel”, “Kan Van Aert de kloof nog dichten?”, “Wie houdt Mathieu tegen in Tabor?”. Of deze titels echt in de krant hebben gestaan, dat weet ik niet. Ik lees geen kranten. De reden daarvoor geef ik aan het einde van dit stuk.

Het regent daarnaast ook opiniestukken. Hoe lang houdt Mathieu dit nog vol? Nys en Wellens spreken zich publiekelijk uit dat die dominantie nog niet meteen zal stoppen. Van Aert wedt namelijk op 2 paarden met de weg in het vooruitzicht en zolang er geen modder is wordt het moeilijk. Mathieu is technisch te superieur.

En dan heb je nog de mening des volks. De ene helft van de publieke opinie vindt de cross saai geworden. Het is over en out voor de concurrentie na ronde 1. Deze mensen raad ik de vrouwencross, een uurtje vroeger, aan. En voor wie afgelopen woensdag de Koppenbergcross heeft gezien weet dat deze groep ongelijk heeft. Over en out na één ronde, vergeet het maar! De andere helft vindt het net mooi om Van Der Poel bezig te zien. Hij is een kunstenaar op zijn fiets en vermaakt het publiek op zijn manier. Ik hoor bij deze helft. Publieke opinie is een vies woord.

Dominantie is niets nieuw. Ik kan het hier hebben over diezelfde Nys en Wellens. Maar dit seizoen doet me vooral terugdenken aan de seizoenstart die Stybar maakte in 2010-2011. Hij won toen ook de eerste crossen met een ruime voorsprong in zijn nieuwe regenboogtrui. De tegenstand stond er bij en keek er naar. Dezelfde krantenkoppen en opiniestukken doken toen op. En ja, Stybar werd dat jaar opnieuw wereldkampioen in Sankt-Wendel. Maar in de tussenperiode ging hij wel degelijk de mist in. Albert, Nys, Pauwels en Meeusen (in zijn eerste seizoen bij de profs) wonnen elk hun wedstrijden. Ik herinner mij de wereldbekermanche in Heusen-Zolder waar zelfs Boom kwam winnen in een spannend besneeuwd duel met Albert (vooral omdat Lars zijn fiets constant in de prak reed ^^). Stybar was daar niet te zien in de top 10. Hij miste enkele wedstrijden door een blessure aan zijn knie en was in Zolder bezig aan de heropbouw.

mathieu

Het lijkt allemaal zo ver weg dat seizoen. Het valt me wel op hoe weinig er nog wordt gepraat over Stybar in de cross. Hij werd 3 keer wereldkampioen in 5 jaar tijd! Het gaat nog minstens 3 jaar duren voor iemand dat weer kan zeggen. En ergens vind ik dat Van Der Poel mij nog het meest aan die sympathieke Tsjech doet denken. Technisch vernuft, sympathiek en altijd een eerlijke uitleg. En waar werd Stybar voor het eerst wereldkampioen bij de profs? Juist, Tabor! Daar waar vandaag Mathieu naar alle waarschijnlijkheid Europees Kampioen zal worden.

Tabor, waar in 2001, Vervecken en De Clerq samen met eendagsvogel Dlask streden om de wereldtitel. De Clerq die toen letterlijk alles in de strijd gooide, inclusief zijn fiets. Daar waar in 2010 een Tsjech in zijn eigen land de titel pakte. Vandaag is er amper nog een Tsjech te zien in de cross. Zelfs bij de jeugd is er geen nieuwe topper uit die contreien te vinden (of het moet komen van Kopecky bij de junioren?). Is het wishful thinking om te hopen dat Zdenek ooit nog eens echt komt meestrijden?

Oh en Tabor waar in 2015 de jongste wereldkampioen bij de profs ooit werd gekroond. Mathieu kent dit parcours goed genoeg.

Tabor dus. Dat vandaag nog eens een topcross mag organiseren. En waar we er vanuit gaan dat hij wint. Maar dat dachten we vorig jaar in Pont-chateau ook. En in Huijbergen twee jaar geleden was het voor de tegenstand zogezegd een verloren zaak tegen Wout. Toch hebben geen van beide toppers al eens een trui met sterretjes gedragen bij de profs. Om te eindigen met een cliché: de cross moet altijd eerst gereden worden.

En dat zal zo zijn voor de rest van het seizoen. Elke cross opnieuw zal Mathieu zichzelf moeten bewijzen. Die streep als eerste oversteken. In Ronse is dat niet gelukt. In Boom door zijn eigen stomme fout ook niet. In alle andere crossen wel.

Een balans op voorhand opmaken is niet exact afwegen, maar speculeren. En speculeren is altijd gevaarlijk. Daar doe ik niet aan mee. Daar hebben we kranten voor. En daarom lees ik dus geen kranten.

Kan jij de dominantie van Van Der Poel wel smaken?