Mijn meest gelezen blogposts

Ik vind het eigenlijk wel fijn dat bepaalde bloggers voor de Blogboost najaarschallenge hun best gelezen posts nog eens hebben opgelijst. Et voilà, ik ben ook eens in mijn statistieken gedoken. Soms geloof ik mijn statistieken niet echt, ik draai een gratis WordPress blog en geen zelf-gehoste website waar ik met behulp van Analytics meer inzichten zou kunnen verzamelen. Dus het is soms gissen naar vanwaar het verkeer juist komt, soit. Hier zijn mijn 10 best gelezen blogjes.

Over perfectionisme, controledrang en loslaten

Een eyeopener voor mezelf wanneer ik ontdekte dat ik eigenlijk niet de typische perfectionist ben, maar wel een die-hard controlefreak. Ik denk dat deze herkenbaar is voor velen en daarom ook veel gelezen is.

Een leeg blad

Dit was een super slecht scorende post, tot in maart van dit jaar (aka de eerste lockdown). Ineens komt hier bijna alle dagen verkeer op binnen. Ik kan niet echt zien van waar het komt, maar ik vermoed eigenlijk dat deze blogpost bij de bots is belandt, of er ergens naar gelinkt wordt op een andere website of iets dergelijks. Het is in ieder geval iets louche. Want het is nu niet bepaald mijn meest interessante post.

12 opmerkingen die je niet wil horen als je een nieuwe relatie aankondigt

Mijn ironische postjes doen het altijd goed en zijn denk ik wel herkenbaar voor velen. Zagen over de reacties van anderen, er is niks leuker toch?

Waar ik een hekel aan heb #1

Beetje in dezelfde trend dit. Maar deze keer werd er gezaagd over dingen waar ik me aan erger. Het is ondertussen een wederkerende rubriek geworden (check de corona-editie, mocht je deze gemist hebben).

Londen: het alternatieve Shoreditch

Ik ben altijd blij als ik mensen van reisinspiratie kan voorzien. Meestal zijn dit niet mijn meest gelezen posts, maar ze scoren soms wel goed in zoekmachines. Tips voor Shoreditch geef ik met plezier, aangezien het één van mijn favoriete wijken in Londen is.

Boedapest #2: ook een reisverslagje.

Een heel oude post uit 2015, ik merk dat meteen aan hoe ik zo’n reisverslag toen schreef. Maar ook hier landden best wat bezoekers op. Vaak ook uit andere landen, dus ik denk dat de taal wel niet altijd een match is en verdenk ook hier bots die voor verkeer zorgen, ook deel 1 en 3 van deze vakantie scoren goed trouwens. Boedapest is trouwens een geweldige stad!

#BAS1516: the recap

Mocht ik zelf een top tien maken van blogposts die het meest een sleutelpunt waren de afgelopen 5 jaar dan zou deze er zeker instaan! Ik schreef deze post in de laatste week van mijn BAS postgraduaat. Het was een moeilijk jaar geweest voor mezelf en hier schrijf ik het open van me af. Sommige toenmalige klasgenoten hebben me er zeer positief over aangesproken omdat ze eindelijk eens in mijn hoofd konden kijken, anderen vonden me hard in deze tekst. Ik blijf achter elk woord staan.

De niet zo Pinterestwaardige gids voor 7 dagen op Malta & Gozo

Hier ben ik best blij om want ik heb veel tijd gestoken in dit bericht en ik mistte deze soort blogpost heel erg tijdens mijn voorbereiding van de vakantie. Het plan is om binnenkort eens alle verslagjes van Malta te publiceren en dan terug te linken in deze overzichtspost. Ik stuurde het artikel ook vaak door naar vrienden en kennissen die zelf naar Malta op vakantie gingen dus dat kan ook de hogere cijfers verklaren.

Een beetje introvert is best oké

Over de MBTI-test en energie uit jezelf halen. In deze periode heb ik mijn introverte karakter echt leren omarmen dus het is wel een belangrijk inzicht geweest.

Quarter life: het is geen wedstrijd

Ook dit blijf ik een waardevol inzicht vinden: het leven is geen wedstrijd met allemaal dezelfde start en finish. Het heeft dus geen zin om te gaan vergelijken.

Wat lees jij graag op deze blog?

Ik ben een luie blogger

We zijn alweer aanbeland aan het derde thema van de Blogboost Najaarschallenge. Deze keer is de vraag om een blik achter de schermen te geven. Ik speel nog steeds met het idee om in de krochten van mijn blogarchief te duiken om zo vergeten schrijfschepsels nog eens aan het licht te brengen. Alleen degenen die licht verdienen dan wel ^^.

Maar voor vandaag even iets anders: ik ben best een luie blogger. Eén van de prompts voor dit thema luidde als volgt: “Licht in detail toe hoe een blogpost bij jou ontstaat & welke stappen je allemaal onderneemt voor je op publish duwt.” En ik moest hierbij luidop lachen.

De meeste van de berichten die hier verschijnen zijn het resultaat van gemiddeld 15 à 20 minuten. Ik schrijf mijn eerste draft, sla deze op als concept. Keer een paar uur, dagen of soms zelfs weken later nog eens terug naar deze draft om te editeren en vooral veel gemiste woorden in de zin toe te voegen (tijdens een eerste draft proberen mijn vingers hopeloos mijn brein te volgen en daardoor vergeet ik soms simpele woorden zoals ik, en, het…. te typen 😅). Na het editeren kies ik een categorie, enkele tags en een overzichtsfoto (vaak eentje uit het archief, soms eens een nieuwe) en dan prik ik een publicatiedatum. Gemiddeld komen mijn schrijfsels één à twee weken later online dan ze geschreven zijn. Dit om op te dubbelchecken of iets nog altijd relevant is twee weken later en of het niet gewoon mijn hoofd was dat moest spuien—het laatste wat ik wil is achteraf spijt hebben van een bepaalde post.

Er zijn uitzonderingen: mijn reisverslagen nemen zeker wat meer tijd in beslag. Ik moet foto’s kiezen (die vaak al mooi geselecteerd staan in een mapje dat ik ook gebruik om een fotoboek te maken) en informatie zoals prijzen, restaurants en weetjes dubbelchecken op het internet. Ook de history nerd rubriek vraagt op die manier wel meer van mijn tijd.

Maar wanneer ik gewoon schrijf over mijn leven of gedachten heb ik natuurlijk geen factcheck nodig. Dus dan is die stap naar ‘publish’ snel gezet. En ja, dat wil ook zeggen dat hier misschien nog redelijk vaak een typefout verschijnt of God verbied het een dt-fout (al haal ik er nog veel uit tijdens het editeren). So be it.

Een goede schrijfflow helpt zeker. Ik heb amper last van de angst voor het witte blad. Vaak rijpt het idee voor mijn volgende blogpost ergens tijdens de week en ben ik zo meteen klaar om te beginnen schrijven.

Want dat is wel mijn gewoonte: ik schrijf mijn blogposts bijna zonder uitzondering in het weekend. ‘S avonds ontbreekt het me aan fut en tijd.

Voor mijn Engelstalige blog doe ik eigenlijk hetzelfde, alleen dat ik daar iets langer doe over de eerste draft aangezien Engels niet mijn moedertaal is. Ik ga dan al vaker in de eerste fase de schrijfwijze checken of op zoek naar een beter synoniem. Maar in se gaat de blog live na de editeerfase, met eventueel nog een eerste nalezing voor ik op ‘inplannen’ duw. Want ook daar werk ik een week of twee in de toekomst. Waardoor ik dus kan garanderen dat er elke week iets online komt.

Over het reageren op andere blogs kunnen we beter niet hebben. Soms ben ik best actief daarin, soms helemaal niet. Lezen doe ik sowieso de hele week door op mijn smartphone en soms reageer ik direct, maar vaker neem ik in het weekend de tijd om terug te gaan naar die blogs waar ik graag iets op wil zeggen. En dan ontglipt er natuurlijk wel al eens eentje aan mijn aandacht. Soms vind ik het trouwens een tof blogje of leuke review maar weet ik niet goed wat reageren (en elke keer ‘leuke blog’ is een beetje stom denk ik dan) en dan doe ik dat ook niet.

Ik ben voor deze wel heel benieuwd naar jullie ‘achter de schermen’ blogposts!

Hoe komen bij jou blogposts tot stand?

Op het nachtkastje #40

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Update 40 alweer, zotjes! Hopelijk zijn jullie deze rubriek nog niet beu gelezen :).

Gelezen

  • Het lukt me niet altijd om veel en geconcentreerd te lezen de laatste tijd. Ook omdat sommige boeken zijn tegengevallen, maar vooral door de drukte op het werk en met de bouw. Dat zorgt voor minder ruimte in mijn hoofd ofzo. Maar toch heb ik weer heel wat uitgelezen sinds de vorige update!
  • The confessions of Frannie Langton (ook vertaald in het NL) nam ik eerder toevallig mee in de bib door de prachtige cover en de belofte aan een spannend en mysterieus gothic verhaal. Het gaat over een Jamaicaanse huisslavin die verdacht wordt van de moord op haar eigenaars maar zich niets meer kan herinneren van de beruchte avond. Ik vond dit boek jammer genoeg enorm tegenvallen, vooral door de schrijfstijl die echt mijn ding niet was. Maar ook het verhaal zelf was nogal cliché en het gaat soms alle kanten op. Heel jammer!
  • The revolt* was een eerder kort boek over Eleanor Of Aquitaine (meer over haar leven vertel ik in deze history nerd post) verteld vanuit haar zoon Richard Lionheart en hun gezamenlijke rebellie tegen hun vader, koning Henry II van Engeland. Boeken over Eleanor blijven boeien, al zakt het allemaal wat in elkaar in de tweede helft.
  • En dan het beste boek in tijden: Sovereign is de derde detective uit de Shardlake serie van S.J. Sansom (ook vertaald) en speelt zich af tijdens Henry VIII’s processie naar het noorden met zijn 5de vrouw Catherine Howard. En uiteraard zijn Shardlake en Barak weer getuige van een moord die ze moeten oplossen. Sansom combineert het beste van een historisch verhaal met een sterke detective. Genoten!
  • Momenteel ben ik bezig in The gates of Athens van Conn Iggulden. Het gaat over de strijd tussen de Grieken en de Perzen in 480 V.C., maar het gaat nog meer over Athene en de vroege democratie. Ik ga maar traag door het boek omdat ik het echt graag grondig wil lezen. Iggulden schrijft zeker heel goed, maar ik ben minder bekend met de geschiedenis dan met bij de Caesarserie (die ook gewoon moeilijk te overtreffen is).

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.

Gekeken

  • Valt voor één keer ook onder geluisterd: Hamilton, the musical! Jep, ik ben helemaal verkocht aan de rapsongs, ik kan de eerste zelfs al deels meezingen dus dat is een prestatie op zich. (En een bewijs dat ik dat al heeel vaak heb geluisterd, dat ook 😅).

Meegemaakt

  • Een weekje verlof dat vooral gebruikt werd voor #projecthuis. We werkten de voorgevel nog wat af, zorgden voor binnen vensterbanken en we rolden meer dan 1.000 meter vloerverwarming af (en dat is meer gedoe dan je zou denken).
  • Ook eens gestart aan een online cursus, want tweede lockdown enzo. Alleen gaat mijn cursus over The Tudors (via het MOOC platform Futurelearn), dus het is totaal niet werk gerelateerd ofzo. Maar deze mini opleiding stond al even op mijn lijstje! Er zijn al wel wat zaken die ik wist, maar het is super interessant om alles nog eens te lezen in de juiste historische context. En ik ben ook gewoon een nerd op dat vlak, oké? Laat mij!
  • Voor de rest is het mentaal wel wat zoeken nu we terug allemaal moeten thuiswerken, er geen danslessen meer zijn en er nog altijd niets leuks in de agenda staat om naar uit te kijken. Ik slaag er niet in om veel buiten te komen momenteel omdat ik ’s middags moeite heb met echt middagpauze nemen, vooral als heel de namiddag vol met geplande klantenmeetings staat. De donkere dagen helpen niet. Er werd al heel wat afgepiekerd hier. Ik ben me er deze keer heel bewust van en probeer dus niet te veel toe te geven aan mijn angsten, maar dat is niet altijd evident.

Geblogd

Hoe gaat het echt jou in deze tijden?

Nieuws waar je wel vrolijk van wordt

Wie hier al een tijdje meeleest weet dat ik al jarenlang een nieuwsmijder ben. Ik kijk geen tv journaal, lees geen papieren krant en blijf zoveel mogelijk weg van de digitale versie. In coronatijden is dat niet eenvoudig en ik moet toegeven dat ik toch wat te veel nieuws consumeer dan goed voor me is.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Daarom dacht ik dat het wel eens leuk kon zijn om een aantal nieuwsartikels op te lijsten van nieuwtjes die me echt blij hebben gemaakt of die gewoon mega interessant zijn. Niks COVID-19 of andere negatieve updates. Positieve contentcuratie dus eigenlijk.

Ik kies hier wel voor zaken die ik interessant vind vanuit mijn interesses (bv. lezen, geschiedenis, nerdie stuff…) dus geen idee of anderen het ook interessant vinden.

Prehistorische voetstappen van vrouw met kleuter ontdekt

In New Mexico hebben archeologen 10.000 jaar oude voetstappen ontdekt van een kleuter langs een rivierbedding. De kleuter werd waarschijnlijk vergezeld van een oudere (jong)volwassene, men denkt een vrouw. De vrouw is ook teruggekeerd langs dezelfde weg, maar dan zonder kleuter. Men vond ook afdrukken van prehistorische dieren zoals mammoeten en een luiaard terug bijna tegelijkertijd met de menselijke voetstappen.

Het klinkt een beetje als Ice Age, maar ik vind het zo fascinerend om na te denken over wat het verhaal kan zijn achter deze voetstappen. Misschien is deze vrouw het kind ergens gaan ophalen. Of misschien is ze het kind net verloren of heeft ze het ergens achter gelaten. Misschien ging het niet om een vrouw maar een oudere broer. Wie zal het zeggen?

Briefje gevonden uit 1941 in plafond Sint-Jacobskerk in Antwerpen

Tijdens restauratiewerken in de Antwerpse Sint-Jacobskerk vond men een oude luciferdoos terug in de zoldering. In het doosje zat een brief geschreven door 4 mannen die in 1941, in het midden van WOII dus, het plafond aan het restaureren waren.

“Ik geef onze nakomelingen den goede raad als het nog eens oorlog word (sic) in de levensloop zorgt goed, voor een voorraad in huis, zoo als rijst, koffie, bloem, tabak, tarwe, graan voor u in ’t leven te houden!!! Geniet vol op van ’t leven, neemt bijtijds een ander vrouwtje, voor degene die getrouwd zijn pas op ’t huis!!! Salut mannen!!!”

Schone levenslessen, toch?

Las jij tijdens de lockdown ook een dik klassiek boek? Want de verkoopcijfers van Tolstoj & co zijn enorm gestegen.

Sinds maart zien verschillende uitgeverijen de verkoop van klassieke werken stijgen. De cijfers in het artikel zijn voor de UK, maar toch wel heel straf. Een 69% hogere verkoop van War and Peace bijvoorbeeld.

Logischerwijs zou je denken dat de no-brain boeken zoals romans en thrillers het beter doen in deze onzekere tijden, maar blijkbaar zoeken veel mensen troost in oudere boeken die de tand des tijds hebben overleefd. Tijd om mijn eigen classics project nog eens op te nemen precies.

Er is water ontdekt op de maan!

“Maar op een of andere manier zien we het. Iets brengt het water voort, en iets moet het daar gevangen houden.”. De ruimte, het fascineert me. Ook al begrijp ik er eigenlijk niet zo veel van.

Vier middeleeuwse dorpen gevonden in de Zuiderzee

Het lijkt nu alsof ik een grote archeologie-fan ben, maar eigenlijk is het me vooral om de verhalen achter een bepaalde vondst te doen. Wie waren deze mensen? Hoe organiseerden ze zich? Wat is hun verhaal? En ja kijk, de middeleeuwen zijn gewoon heel interessant :).

“Volgens de archeoloog ging het waarschijnlijk wel maar om kleine nederzettingen, kleine dorpjes met uit elkaar staande boerderijen, kleine houten gebouwen en schuurtjes, met misschien op een centrale plaats een kapelletje, mogelijk uit steen of uit hout.”

Van wat voor nieuws word jij blij?

Hoe zit het met mijn routines?

September 2019. Het lijkt nu een zeer ver verleden. Ge weet wel toen alles nog mooi was, je uw geliefden nog kon vastpakken en de toekomst er rooskleurig uitzag… Toen schreef ik mijn ode aan de routine.

Routine is voorspelbaar en vereist daarom minder mentale inspanningen. De routine van september voelt ook als een nieuwe start, net zoals in januari. Een nieuw blaadje. Je kan allerlei cursussen of lessen beginnen volgen. Nieuwe mensen leren kennen. Op het werk trappen nieuwe projecten op gang.

En laat routines nu net het tweede thema zijn van de Blogboost Najaarschallenge. Het gaat hier dan niet alleen om het gevoel van sleur en vaste gewoontes, maar eerder om welke routines je hebt.

Want we moeten het toegeven: het is een hele hype geworden in blog- en Instagramland. Morning routines waarbij je eerst je gsm aan de kant legt en nog wat leest. Morning pages schrijft. Mediteert. Of God forbid – een hele workout doet.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik er soms stress van krijg. Die foto’s op Instagram van mensen die met een rood hoofd kei trots zijn dat ze net aan yoga hebben gedaan. Om 7u ’s morgens…

Hierbij een korte beschrijving van mijn huidige morningroutine:

  • Ik sta op en kleed me aan
  • Ik zet de wifi van mijn gsm op en stuur het lief een goeiemorgen
  • Ik geef de katten eten en geef ze allemaal een knuffel
  • Ik eet – gewoon een simpele boterham trouwens – half over mijn telefoon gebogen of al denkend aan het werk
  • Ik poets mijn tanden, kam mijn haar, was mijn gezicht – zodat ik er wat plausibel uitzie tijdens een videocall (geen gezichtscrèmes of andere verzorging die tijd vraagt, douchen is voor ’s avonds)
  • Ik start met werken tussen kwart voor 8 en half 9.

Mocht ik niet thuiswerken zou de routine dezelfde zijn en zou ik in de laatste stap de auto instappen om rond 8u op de trein te zitten richting kantoor.

Geen fancy havermoutontbijt, geen workout, geen meditatie. Maar ook geen gestress met boekentassen en brooddozen, waar de gemiddelde ouder wel mee zal worstelen. Mijn ochtenden zijn niet stresserend, noch memorabel. Ze zijn best kort. Functioneel. Af en toe staar ik zelfs gewoon wat voor me uit.

Mijn avonden zijn zelfs nog iets meer geroutineerd. Daarin maak ik tijd om te lezen, tv te kijken, twee keer per week naar de dansles en jawel, scrollen door sociale media. Want dat is een gewoonte die ik maar niet afgeleerd krijg.

En natuurlijk ben ik wel geïnspireerd door al die routines van anderen. Misschien zou ik het wel zalig vinden om met morning pages te starten of een yogake te doen zo ergens tussendoor. Maar in realiteit heb ik ook al vaak gemerkt dat dingen die lifechanging genoemd worden, vaak allesbehalve lifechanging zijn. You do you weet je wel. En het lukt me momenteel niet om iets aan die routines te doen. Ik ben al blij dat ik in de huidige omstandigheden uit mijn bed geraak.

Hoe zit het met jouw routines?

Malta #6: saltpans walk op Gozo

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Na vier dagen op het hoofdeiland Malta, was het tijd voor onze laatste ochtend in de Three Cities, vandaag stond de toch naar Gozo, het zustereiland, op de planning. Spannend wel want we zouden een kleine halve dag onderweg zijn.

Dit waren de verschillende stappen om uiteindelijk in Marsalforn, onze uitvalbasis voor Gozo te raken. Een hele tocht was dat!

  • De ferry van The Three Cities naar Valletta
  • Bus 42 van Valletta naar Cirkewegga. Hier zaten we zeker een dikke twee uur op, met echt een vreselijke chauffeur die super onbeleefd was naar nieuwe mensen die de bus opstapten. En we hebben ergens zeker 10 minuten in the middle of nowhere stilgestaan.
  • Ferry van Cirkewegga naar de haven Mgarr op Gozo. Er is een ferry elk half uur en het is allemaal heel vlot geregeld. Je koop een kaartje en mag dan in een rij wachten om in te schepen. De overtocht zelf duurt een half uurtje en je hebt zicht op Comino.
  • Aangekomen in Mgarr was het even chaos om op een bus te raken. Uiteindelijk namen we bus 322 rechtstreeks naar Marsalforn, maar we hadden ook via de hoofdstad Victoria kunnen gaan. En daar dan overstappen richting Marsalforn.

thumb_P1130767_1024

Op de ferry naar Gozo.

We checkten in bij Murella Living en verkenden meteen Marsalforn. Het is een meer toeristisch badplaatsje op Gozo, maar wel strategisch gelegen. In tegenstelling tot enkele andere plekken zijn hier ook heel wat restaurants, wat toch mooi meegenomen is. We lunchten bij Arzella, helemaal op het uiteinde van de baai. Ik had een heerlijke risotto, maar de verse vis zou ook een topper zijn.

We hadden nog een halve dag en kozen ervoor om de kustlijn vertrekkende van Marsalforn te wandelen tot ergens halverwege. Het doel was vooral om de befaamde zoutpannen te gaan spotten en uiteindelijk werd het prachtige Wied-El-Ghasri ons eindpunt. We baseerden ons op de saltpans walk van Visit Gozo, maar die wandeling helemaal uitstappen zou zeker een dag kosten.

thumb_P1130839_1024

Eenmaal Marsalforn uit wandelden we langs een mooie aangelegde boulevard tot in de volgende baai Qbajjar.

thumb_P1130785_1024

Uiteindelijk belandden we aan een uitkijkpunt op de zee met een eenzaam en afgesloten stenen huisje.

thumb_P1130794_1024

thumb_P1130796_1024

Nog één baai verder was dit dan weer het zicht, met een soort witte berg zand aan het uiteinde.

thumb_P1130798_1024

Uiteindelijk kwamen we bij de zoutpannen, al is het dan wel langs een asfalten weg. Je kan gelukkig afslaan naar het onverharde deel en zo tussen de zoutpannen wandelen. En dat geeft mooie plaatjes.

thumb_P1130802_1024

_VDW2379

We waren ter plaatse ontzettend gefascineerd over hoe die zoutpannen nu echt werken (uiteraard gaat het om verdamping van zeewater, maar hoe schraap je het zout ervan af?) en of er bij ons Maltees zout in de winkel ligt. Veel vind ik er online niet over, maar ik vermoed dat op Malta en Gozo de zoutpannen niet meer actief worden gebruikt. Het blijkbaar nog wel altijd goed voor de vogels die overvliegen en op die manier aan zoet water kunnen.

thumb_P1130809_1024

Ik vond onze wandeling nu al geslaagd, maar toen we uiteindelijk bij Wied-Al-Ghasri aankwamen viel mijn mond op. Het is een prachtige inham die heel exotisch aandoet. Van boven is het zicht de moeite en via een kleine trap kan je beneden op het strand komen. Nadeel: het strand is een keienstrand.

thumb_P1130816_1024

thumb_P1130818_1024

Het lief ging even zwemmen, ik bewaarde mijn waterdoop voor de dag erop. Ik bleef wat chillen op het strand. Het was er heerlijk rustig.

thumb_P1130830_1024

We deden exact dezelfde weg terug, niet ideaal misschien, maar het werd al wat later en we wilden aan de kustlijn blijven. ’s Avonds aten we nog maar eens een pizza bij Murella in de baai van Marsalforn.

Onze kennismaking met Gozo was alvast geslaagd!

Heb jij al eens zoutpannen kunnen bewonderen?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Struggles van het volwassen leven #3

Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 26 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.

Ik deelde een hele tijd geleden als eens twee posts vol volwassen struggles (hier en hier) en kijk er was weer inspiratie genoeg voor een vervolg!

  • Vroeger gingen gesprekken met vrienden over feestjes, muziekbands en de cover van de Joepie, nu klagen we uren aan een stuk over alle verkeerswerken in de buurt. Want je geraakt tegenwoordig toch nergens meer zonder urenlang te moeten omrijden en die werken daar duren al jaren en WANNEER GAAT DAT NU EENS EINDELIJK KLAAR ZIJN?
  • Het laatste jaar is het voor het eerst een paar keer voorgevallen dat mensen mij ‘bijna 30’ noemen (ik ben 27) of zelfs ouder dan 30 schatten. HELP MIJ.
  • Naast ragen over verkeerswerken praten mijn vrienden en ik ook graag over hoe moe we zijn en hoe weinig tijd we hebben voor bepaalde dingen. Weet ge nog dat wij de generatie waren die alles gingen veranderen?
  • Ik zit op het punt dat ik musea bezoeken en lezen officieel als mijn hobby’s begin te noemen. Niet meer zoals vroeger ‘reizen’ (dat is niet eens een hobby?), met vrienden afspreken (deuh) en creatief bezig zijn (hahaha – hoe zelfs?). Hoe een basic bitch was ik zeg 😅. En lezen en musea, ik begin te snappen waarom mensen mij boven 30 categoriseren. (Al noemden ze me in de nieuwsbrief van Museumpas 20 en ik glunderde van trots, dat ook!)
  • Slechte gewoonte: maar soms vind ik het fijn dat het slecht weer is want dan hoef ik geen excuus te verzinnen waarom ik vandaag niet buiten ben geweest.
  • Ik voel me officieel niet meer aangesproken door het woord ‘jongere’. Al zal ‘volwassene’ ook altijd zo’n term zijn waarvan ik niet weet of ik er nu onder val of niet :D.
  • Nadat we de vacature online hadden gezet voor iemand die deels bepaalde taken van mij zal moeten overnemen nu ik van team switch, solliciteerden er mensen geboren in 1997 of jonger die veel kennis hadden van TikTok, en ik zweer het: er niks beter om u echt oud te laten voelen.

Maar hey, je bent maar zo oud als je je voelt zeker? 😀

Herkenbaar? Waardoor voel jij je ‘oud’?

Parijs #2: van Trocadero naar Arc Du Triomphe

Het is eigenlijk schandalig dat er over onze citytrip naar Parijs in maart 2019 nog steeds geen verslag online kwam. Behalve deze ode aan de Notre-Dame toen die een paar weken na ons bezoek deels afbrandde. Maar COVID-19 zorgde voor een eind aan al dat reisplezier en om die reden had ik ook echt geen zin om reisverslagjes te schrijven of te publiceren. Maar dat wil nu terug oppikken door over mijn twee vakanties in 2019 te schrijven en eerst is Parijs dus aan de beurt.

Op woensdag 27 maart stonden Leen en ik zeer vroeg op om de Thalys te nemen naar het Gare Du Nord in Parijs. Ik had eigenlijk helemaal niet door hoe snel je daar kon zijn. Ik was namelijk nog niet echt in Parijs geweest, op één daguitstap in het derde middelbaar na waarbij we de Eiffeltoren vanuit de bus zagen.

We sliepen trouwens in een gezellige AirBNB in de Batignolleswijk tussen Montmartre en het centrum. Met een bakker op de hoek van het straat en dicht bij leuke eetplekjes voor ’s avonds. Perfect!

Op onze eerste dag liet ik me voornamelijk door Leen, ultieme Parijsliefhebster, meenemen naar de belangrijkste bezienswaardigheden in de Franse hoofdstad. We baseerden ons hiervoor op wandeling 5 in de Time To Momo. Uiteindelijk hebben we op een halve dag meer dan 30.000 stappen verzet dus ik zou je aanraden om voor deze wandeling wel echt een hele dag uit te trekken mocht je nog een extra museum willen meepikken ofzo.

We namen de metro tot aan Trocadero waar we meteen een prachtig zicht kregen op, jawel, de Eiffeltoren. Zeker boven aan het neoklassieke Palais de Chaillot is het uitzicht de moeite, en dat kan je merken aan alle Instagramfoto’s die er gemaakt werden, zelfs bij bewolkt weer zoals toen wij er waren.

Palais Du Chaillot

De Eiffeltoren hoeft natuurlijk geen introductie. Ik vind het zeker een indrukwekkend bouwwerk om van beneden te bekijken. Een bezoek helemaal naar boven zag ik echt niet zitten – ik heb dieptevrees en dat speelt vooral op op gammele constructies. Ik had graag onder het bouwwerk door gelopen, maar toen wij er waren was dit afgesloten met hekken, jammer.

Zicht vanop het Palais Du Chaillot. De fonteinen van Trocadero stonden nog droog.
Ik deel niet zo heel vaak selfies maar deze vind ik wel leuk :).

Vanaf de Eiffeltoren wandelden we langs de Seine op weg naar de Pont Alexandre III, een van de bekendere bruggen van Parijs. Met gouden beelden op de pilaren is dit een elegante en koninklijke brug gebouwd voor de wereldtentoonstelling in 1900.

Pont Alexandre III

Ondertussen hadden we honger gekregen natuurlijk en ploften we uiteindelijk neer bij Malabar, een piepklein restaurant niet ver van de Tour Eiffel dat Leen zich nog herinnerde van vroeger. Typisch Frans en dus deden we mee. Want het is nooit te vroeg voor wijn als je op vakantie bent, zeker niet van die goede Franse ;).

Vanaf ons lunchplekje zagen we de gouden koepel van Les Invalides al opdoemen. De kanonnen zijn typerend voor het legermuseum dat er nu huist, maar Les Invalides is ooit gebouwd om gewonde soldaten te verzorgen én Napoleon ligt er begraven in de crypte.

Kanonnen kijken zal voor een andere keer zijn, wij besloten een bezoek te brengen aan het Rodinmuseum, dat zich niet ver van Les Invalides bevindt. Voor mij de eerste keer dat ik kennismaakte met deze kunstenaar en met beeldhouwkunst in het algemeen. Een ticketje kost 12 euro, wie 26 jaar of jonger is mag gratis naar binnen.

Je komt binnen via het nieuwere gedeelte van het museum waar zijn schetsen tentoongesteld worden, daarna kom je in de ruimte tuin waar je zijn grote werken zoals ‘De Denker’, ‘De hellepoort’ en ‘De burgers van Calais’ kan bewonderen.

De burgers van Calais
De hellepoort, geïnspireerd door Dante’s Inferno

In het huis (dat overigens het hele jaar door heel warm is – het was er in maart al zweten) kan je wat kleinere werken bekijken zoals ‘De Kus’ en ‘De kathedraal’. Ik vond het allemaal heel aangenaam ingericht met de tuin als hoogtepunt. Het weer begon op te klaren en het was heerlijk om er rond te wandelen. Een museum dat ik zeker nog eens opnieuw zou doen.

Vanaf het Musée Rodin keerden we terug naar de Seine en wandelden we voorbij Musée D’Orsay dat voor een volgende keer zal zijn.

Musée D’Orsay met beeld van een olifant.

We staken de Seine over via de voetgangersbrug Léopold Sedar Senghor en kwamen zo in Jardin les Tuileries terecht. Vroeger deel van de tuinen die bij het gelijknamige Tuilerieënpaleis hoorde.

Jardin les Tuileries

We kwamen alvast voorbij het Oranjeriemuseum dat we de volgende dag zouden bezoeken. Maar vandaag was het doel duidelijk: we wilden de Champs-Elysées afwandelen richting Arc Du Triompe.

Daarbij verlieten we de tuilerieën via het Place de la Concorde. Dit is nu een zeer druk verkeersplein met moderne reclameborden, maar in de 18de eeuw was dit het toneel van de Franse Revolutie. Het is hier dat koning Louis XVI, zijn vrouw Marie-Antoinette en velen anderen hun hoofd verloren onder de guillotine. Na staat er een Egyptische obelisk in het midden van het plein. De mooie fonteinen stonden jammer genoeg droog.

Zicht op Champs-Elysées vanaf Place de la Concorde

We liepen langs de befaamde Champs-Elysées en begonnen spontaan het lied van Joe Dassin te zingen. We maakten nog even een tussenstop bij Le Grand Palais (te herkennen aan zijn grote glazen koepel) en Le Petit Palais. Beide kunstmusea, maar vooral ook prachtige gebouwen die meteen in het oog springen wanneer je langs de Seine wandelt.

Voorkant van Le Petit Palais, een bezoek zal voor een andere keer zijn.

Loop je verder langs deze ‘paleizen’ kom je opnieuw aan Pont Alexandre III met zicht op de Eiffeltoren. Maar wij maakten nog even rechtsomkeer terug naar de Champs-Elysées. En toen kwamen we almaar dichter bij de Arc Du Triomphe, ons eindpunt voor vandaag.

De Arc ligt ook op een druk kruispunt, maar je kan de voetgangerstunnel nemen, waarin ook een metrohalte huist, handig! Boven kom je dan op het eilandje van de Arc. Op het moment dat wij er waren, was er net een oorlogsherdenking bezig en dus konden we er niet helemaal onder.

Ik keek mijn ogen uit! Ik moet toegeven dat ik er niet veel van had verwacht. Maar ik vind het echt oprecht een prachtig monument, misschien omdat we er later op de dag waren en de zon al begon onder te gaan waardoor het licht een prachtig kleur had. Wie zal het zeggen? Ik vind dit zeker een aanrader!

De Arc Du Triomphe is gebouwd in de 19de eeuw in opdracht van Napoleon om de slag bij Austerlitz te gedenken. Je kan ook naar boven met uitzicht over de Champs-Elysées maar dat hebben we niet gedaan (was al gesloten door de herdenking).

En zo namen we doodmoe de metro naar huis, want eigenlijk hadden we al belachelijk veel gestapt en gezien én dat op een halve dag. We aten dicht in de buurt van onze Airbnb Libanees bij Chez Sofia. Het was best lekker maar nog vroeg op de avond voor de Fransen dus we zaten er een beetje alleen.

Deze wandeling is zeker een aanrader voor wie een eerste keer in Parijs is, of wie graag één of meerdere musea meepikt, want ik heb er terloops een aantal vermeldt, maar uiteraard zijn we er nog wel een paar gepasseerd. Op vlak van musea biedt Parijs voor ieder wat wils!

Wat is jouw favoriete plek in Parijs?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Over ‘Alles komt goed’ en positiviteit

Ik ben er wat laat mee, maar nadat ik overal berichtjes zag opduiken over het thema ‘energie & positiviteit’ in het kader van de BlogBoost najaarschallenge, besloot ik me alsnog in te schrijven. Mede omdat dit thema me interesseert, maar ook omdat de inspiratie tijdens deze hele crisis niet meer zo hard vloeit als normaal. Dus dan kan zo’n uitdaging hopelijk zijn naam waarmaken en deze blog inhoudelijk opnieuw een boost geven.

Energie en positiviteit dus. Ik denk dat dit thema wel al vaker de revue is gepasseerd. Onder andere in de lichtpuntjes-rubriek. Dus wou ik het vandaag wat diepzinniger aanpakken. En jullie iets vertellen over hoe positief ingesteld ik als persoon ben en hoe dat verandert is doorheen de jaren.

Het is eigenlijk een beetje vreemd om te beseffen: als tiener en jonge twintiger ging ik eigenlijk super positief door het leven. Mijn levensmotto was ‘alles komt goed’ en men beschreef mij ook echt als iemand optimistisch die altijd een glimlach klaarhad.

Ik weet niet meer wanneer dit exact veranderd is of waardoor. Maar nu beschrijven mensen mij als kritisch en realistisch. En vind ik van mezelf dat ik enorm emotioneel ben geworden en daardoor ook vaker pieker en me zorgen maak. ‘Alles komt goed’, ik geloof er nog steeds in, maar heb niet meer het gevoel dat dat motto helemaal bij me past.

Ik herinner me ook de feedback op het einde van mijn basjaar van de mentoren. ‘Annelies, soms hebben we een beetje bang jou omdat je in een hoekje van de zaal zit en we duidelijk zien dat je het niet eens bent met de groep, maar dan maar wat zit te mompelen of het voor je houdt’. Ik weet nog dat ik vrij geraakt was door die feedback omdat ik hem niet helemaal begreep, maar ondertussen weet ik dat ze gelijk hadden.

Ik ben een extreem kritisch persoon, omdat ik altijd het beste wil, maar ik heb ook al geleerd dat veel mensen mijn mening daardoor niet altijd willen horen. Dus hou ik ze voor mij en zal ik soms me op de achtergrond houden in een discussie uit schrik om weer de kritische te zijn. Die advocaat van de duivel waarvan sommigen vinden dat ze de creativiteit of leutigheid uit een idee haalt.

Ik weet niet of kritisch zijn per sé wil zeggen dat je niet positief kan zijn. Maar ik weet wel dat ik zelf meer moeite heb om niet naar dat kritische stemmetje te luisteren en er gewoon voor te gaan. Go with the flow. Safe enough to try, weet je wel. Een mentaliteit die op kantoor zo is ingeburgd dat het soms lijkt alsof ik degene ben die alles wil tegenhouden. Terwijl mijn houding helemaal niets wil tegenhouden. Ik wil het gewoon heel goed doen omdat ik om een bepaald project geef. Omdat ik om mijn werkgever geef.

Maar soms denk ik dat ik het omgekeerde bereik met mijn kritisch zijn. Dat collega’s denken dat ik het nooit goed vindt, dat ik nooit helemaal wild enthousiast over een idee kan zijn, dat ik niet positief ingesteld genoeg ben…

Ik weet dat ik van nature nog steeds het beste wil zien in mensen en in de wereld. En het hoort waarschijnlijk gewoon bij het proces van opgroeien en het feit dat die jeugdige naïviteit al een paar keer een deuk heeft gekregen. Dus spring ik wat bewuster om met wie ik mijn vertrouwen geef en zal ik voor personen buiten mijn vriendenkring waarschijnlijk wat minder positief overkomen. Wat harder.

Maar tegelijk maak ik me in heel veel dingen ook geen zorgen, omdat ik weet dat ze wel op hun plooi zullen vallen. Er zijn ook veel dingen waar ik wel vertrouwen in heb. Diep vanbinnen zit nog steeds die ‘alles-komt-goed’-tiener, dat weet ik wel zeker.

Zou jij jezelf omschrijven als een positief persoon?

Op het nachtkastje #39

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • The last hours van Minette Walters. Een boek dat zich afspeelt tijdens de eerste uitbraak van de pest in het noorden van Engeland. Ik had gehoopt dat dit een fijn historisch verhaal zou zijn met focus op de pandemie, maar de focus lag op het dorp Develish en de interne geheimen die daar naar boven kwamen tijdens een periode van quarantaine. Dit boek viel enorm hard tegen, ik ga het vervolg dan ook niet lezen.
  • In the testimony of Alys Twist* van Suzannah Dunn maken we kennis met wees Alys Twist die zich heeft opgewerkt tot wasvrouw aan het koninklijke hof van de nieuwe koningin Mary I. Maar Mary wil terug naar het oude geloof en al snel komt het volk in opstand. De naam van haar halfzus Elizabeth wordt in het complot vernoemd en Alys wordt naar haar huishouden gestuurd om de prinses te bespioneren. Fijn om eens een boek over Mary Tudor haar regeerperiode te lezen, maar het verhaal was wat zwakjes.
  • Ik kende het verhaal van Queen Mary Of Teck, vrouw van George V, niet zo goed voor ik aan Valhalla* begon. Zij wordt gekoppeld aan Eddie, de kleinzoon van queen Victoria voor wie ze wel wat voelt, maar die sterft onverwacht aan de griep tijdens een pandemie (ook een thema in mijn boek deze maand). Dus moet ze trouwen met de jongere broer Georgie. Een verhaal over liefde en plicht én de schijn ophouden. Het is een beetje wennen aan de schrijfstijl eerst, maar dit is wel een schoontje.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.

Gekeken

  • Beetje Disney uiteraard, al ben ik vooral aan het herbekijken momenteel :D. En wil ik starten aan Hamilton om eindelijk eens andere musicalmuziek te draaien dan The Greatest Showman (dat is al een half jaar mijn vaste playlist bijna).
  • Op Vlaamse tv enkel Undercover 2 omdat het goed wegkijkt.

Meegemaakt

  • Beetje aan het verzuipen in het werk doordat ik van functie en van team ga veranderen, maar door het vertrek van een andere collega ook nog hard binnen mijn huidig team aan de slag moet. Dus twee jobs aan het combineren en dan is thuiswerken niet goed voor de balans. Gelukkig heb ik in november wel een week verlof kunnen inplannen.
  • Er verscheen een interview met mij op Museumpas. Welkom aan de nieuwe lezers, want mijn blog werd ineens overspoeld met views!

Geblogd

Hoe is het met jou?