History nerd #4: Jacquetta of Luxembourg

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik sterke personen of gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op of vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Vandaag een verhaal dat je misschien bekend in de oren zal klinken. Deze vrouw vertoont namelijk veel gelijkenissen met Cecily Neville. Ze zal tijdens de Rozenoorlogen zelfs haar tegenhanger worden. Ook Jacquetta ging van de rode naar witte roos, van Lancaster naar York, al maakt ze die keuze zelf. En ook zij wordt uitgehuwelijkt aan de op dat moment tweede belangrijkste man van het koninkrijk (want de koning is uiteraard de belangrijkste).

Een onmogelijke liefde – of niet?

Maar Jacquetta’s verhaal begint vroeger en niet eens in Engeland zelf. Jacquetta is de dochter van John of Luxembourg en dus een begeerde bruid. In het midden van de 100-jarige oorlog tussen Frankrijk en Engeland houdt Jacquetta’s nonkel Jeanne D’Arc gevangen om haar later over te leveren aan de Engelsen. Het is de eerste zaak rond hekserij waarmee ze in contact komt.

Jacquetta wordt als 17-jarige uitgehuwelijkt aan de man die verantwoordelijk is voor de verbranding van Jeanne. John of Lancaster, Duke of Bedford is de broer van de vorige koning en dus nonkel van de zwakke Henry VI. Jacquetta woont met hem in Frankrijk, maar haar man sterft binnen de 2 jaar zonder dat er kinderen verwekt zijn. Jacquetta gaat naar Engeland, waar ze als weduwe-hertogin de belangrijkste vrouw in het koninkrijk wordt en opnieuw een begeerde bruid, een rijke bruid ook deze keer.

Maar een jong meisje wordt al eens verliefd op de verkeerde. De eer is aan Richard Woodwille, een schildknaap van haar overleden echtgenoot. Een man zonder aanzien, geld of titels. Ze trouwen in het geheim en dat wordt haar eerst niet in dank afgenomen. Dat Jacquetta hier kiest voor de liefde bewijzen de 14(!) kinderen die uit het huwelijk zullen verder komen.

Van Lancaster naar York

Dan trouwt ook de koning, de keuze valt op de Franse Margaret of Anjou. Jacquetta wordt haar vertrouwelinge. De jonge koningin krijgt het hard te verduren in een hof met een geesteszieke koning, waar de duke of York aast op de troon en zij pas na 8 jaar huwelijk erin slaagt een erfgenaam op de wereld te zetten. En toch mag het niet zijn. Edward IV (de oudste zoon van ons Cecily) neemt de troon na een aantal jaren van spanningen en burgeroorlog en Jacquetta staat aan de verliezende kant.

Edward IV is een jonge knappe koning die gewend is alles te krijgen wat hij wil. Wanneer hij Jacquetta’s oudste dochter Elizabeth ontmoet wil hij haar ook. Elizabeth kwam als weduwe smeken om het erfrecht van haar twee zoontjes terug te krijgen na de dood van haar man aan de zijde van Lancaster. De twee trouwen in het geheim en voor de liefde. Het is duidelijk de dochter van haar moeder, die een van de weinige aanwezigen was op het huwelijk. Maar ook dit geheime huwelijk wordt niet aanvaard, Edward was namelijk al beloofd aan een Franse prinses.

Het koningshuwelijk zorgt er niet alleen voor dat de Woodwilles aan de andere kant terechtkomen, Jacquetta zet haar vroegere vriendin Margaret Of Anjou, die in ballingsschap nog steeds vecht voor de troon van haar zoon, hiermee letterlijk een hak. Het maakt hen ook niet populair: vroegere Lancasters zijn sowieso niet graag gezien onder de Yorksisten en Elizabeth is dan nog eens de dochter van een eenvoudige schildknaap. De Earl Of Warwick die het Franse huwelijk voor Edward aan het regelen was wordt een geduchte vijand.

Je zou kunnen zeggen dat Jacquetta’s leventje tot nu toe rozengeur en maneschijn is. Van haar 14 kinderen, verliest ze slechts haar oudste zoon Lewis tijdens zijn kindertijd. Door het huwelijk van Elizabeth maken al de andere kinderen een geweldig huwelijk. De jonge Catherine wordt uitgehuwelijkt aan de erfgenaam van de Duke of Buckingham en John trouwt met Katherine Neville, duchess of Norfolk, bijna 50 jaar ouder dan hemzelf én steenrijk.

Hekserij

Maar geen enkel mooi liedje blijft duren. The Earl of Warwick en Edward’s jongere broer George smeden een complot tegen de koning en de familie van zijn koningin. Jacquetta’s echtgenoot Richard en haar zoon John worden gevangengenomen en zonder proces geexecuteerd. De man voor wie Jacquetta alles heeft opgegeven is niet meer.

Ook koning Edward wordt even gevangengenomen maar na zijn vrijlating vergeeft hij zowel Warwick als George. Jacquetta krijgt geen gerechtigheid voor de dood van haar geliefden. Zij zag zelf trouwens ook de dood in de ogen.

Jacquetta werd door aanhangers van Warwick beschuldigd als heks. Zij zou poppen gemaakt hebben van Edward en Elizabeth om hen verliefd te laten worden. Zij krijgt gelukkig wel een proces (en heeft geleerd uit het Jeanne D’Arc verhaal dat je dat best serieus neemt) en wordt vrijgesproken. Of Jacquetta, die volgens de legende afstamt van de watergodin Melusina, echt paranormale krachten had zullen we nooit zeker weten. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat men een machtige vrouw probeert neer te brengen door haar heks te noemen.

Jacquetta sterft 3 jaar na haar man, op het moment dat haar dochter stevig op de troon zit na een woelige tussenperiode waarin Lancaster opnieuw de troon in handen had. Via haar dochter kan de huidige Britse koninklijke familie haar tot een voorouder rekenen.

En voor de geïnteresseerden: hoewel Cecily en Jacquetta beide schoonmoeder werden door het huwelijk tussen Edward en Elizabeth konden ze nooit door dezelfde deur.

Meer lezen?

  • Over Jacquetta is niet veel meer geweten dan wat ik net heb verteld, ook de fictieboeken over haar liggen niet dik bezaaid. Enkel Philippa Gregory schreef ‘the lady of the rivers‘ waarin ze wel magische krachten toeschrijft aan Jacquetta door haar Melusina afstamming. Als je een Gregory leest laat het dan deze zijn.
  • Janet McTeer speelt Jacquetta in de BBC-serie The White Queen, ook op basis van de boeken van Gregory en doet dat fenomenaal.

Meer History Nerd berichten?

Wat is jouw standpunt over hekserij? Bestaan heksen echt of is die term gecreëerd om vrouwen politiek uit de weg te ruimen? 

Advertenties

12 opmerkingen die je niet wil horen als je een relatie aankondigt

Ik schreef ooit de megasarcastische post ‘13 opmerkingen die ik als single niet meer wil horen‘ omdat je als single gewoon telkens dezelfde dingen op je bord krijgt. Die niet altijd steek houden en waarbij alles in mij jeukt (maar echt van die enorm harde jeuk) om groffe antwoorden te geven. Maar dat doet Annelies niet, Annelies is altijd vriendelijk enzo. Dus schreef ik het eens van me af. Op mijn manier. Met de nodig portie humor en sarcasme.

Nu blijkt dat als je aankondigt dat je een relatie hebt je evenveel opmerkingen krijgt die op niets slaan. Mensen zullen altijd de verkeerde dingen zeggen. En voor 1 keer is dat niet zo erg, want het levert meer inspiratie voor een nieuwe sarcastische post. #BringItOn

  • En is het serieus? METEEN MIJN FAVORIET. Mijn reflexantwoord is: ‘Uw vraag of waar hebt ge over?’. Want hallo, ik kruip met willekeurige mensen in bed en die noem ik dan mijn lief. Ah ja, want ik ben een millennial en liefde kennen die niet… Ik ben gewoon f**** serieus ja. Serieus pissed.
  • Dat werd tijd. Want ik was mijzelf al jaren elke dag in slaap aan het wenen en mijn leven was echt zielig enal zo als single.
  • En gaat het blijven duren? Onze ‘vriendschap’? Ik denk het niet.
  • Maar jij wil toch geen kinderen? Ah ja, oei, en van een relatie word je automatisch zwanger, daar had ik nog niet aan gedacht. Nee, ik wil geen kinderen voorlopig en mijn klok begint nog niet te tikken nu ik een relatie heb. Wat is dat trouwens voor een belachelijke metafoor, zo’n biologische klok?
  • Elkaar gevonden via Tinder zeker? Millennials vinden blijkbaar geen lief meer zonder Tinder. Wij kunnen geen gesprek meer voeren zonder smartphone. Maar laat dat nu net zijn wat er is gebeurd. Wij hebben elkaar in real life ontmoet en zijn zo beginnen praten. Ongelofelijk en baanbrekend. Ik weet het.
  • Ik had gedacht dat je nog even alleen zou blijven. Lees: ik had gedacht dat je hopeloos was. Dit is zo’n opmerking waarvan ik niet goed weet wat ik er mee moet. Die mensen bedoelen dat niet als een belediging denk ik. Leuk dat je hebt zitten nadenken over mijn liefdesleven, maar ik denk dat ik het alleen ook wel aan kan.
P1030567

Ik durf zelfs nog zonder hem op reis gaan, foto: @leenvdb

  • En hoe heet hem? Of haar, want da kan ook hé (al dan niet gevolgd door het woord tegenwoordig). Dit is het vervolg op de opmerking ‘het mag ook een meisje zijn.’ die ik kreeg als single. Iets met dat ik kort haar heb ofzo. Jammer genoeg heeft het lief een naam waaruit duidelijk blijkt dat het om een man gaat. Kim of Sam ofzo was leuker geweest om deze mensen te pesten.
  • Dan ga je wel niet meer dansen/uit/afspreken/(vul aan met eender welke vrijetijdsbesteding) zeker? Ah nee, dat kan ik mijn lief echt niet aandoen. Dat ik me zonder hem amuseer. Dat kan echt niet. Leibandje aan en volgen.
  • Nu is dat nog tof hé, jullie moeten elkaar nog leren kennen. Wacht maar. Hoe kan ik het hoofd van betweters die je willen waarschuwen in een pinata laten veranderen? ‘Wacht maar’ zijn de twee hatelijkste woorden ooit. Je wacht op een bus, een trein of een tram. Niet op een relatie of op een ruzie in je relatie.
  • Hebben jullie al ambras gemaakt? Ambras is hier een woord voor ruzie 😉. Ik weet niet wat mensen willen bereiken met deze vraag. Betekent een ja dat je een slechte relatie hebt? Ter info: het antwoord is nee. De kans is groter dat ik met jou ambras ga krijgen met al die stomme opmerkingen hier.
  • Wonen jullie al samen? Jep en de kinderkamer is al behangen en morgen gaan de trouwuitnodigingen de deur uit. Serieus mensen, chill even.
  • Allez, zeg… Enthousiasme, niet iedereen heeft er last van ^^.

Lieve mensen, als iemand een nieuwe relatie aankondigt probeer eens ‘Proficiat’ of ‘Ik ben blij voor u’ ;).

Disclaimer: deze post is puur voor de fun. Ik wil hier niemand mee kwetsen, ik heb niet al deze opmerkingen op deze manier gekregen. Het is een parodie op wat ik over het algemeen heb gehoord. Een overdrijving, want dat doen we graag hier af en toe :D. En dit is ook gewoon mijn blog, ik doe hier wat ik wil.

Heb jij al een van deze opmerkingen op je bord gekregen? Herkenbaar?

Op het nachtkastje #11

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Letters

  • Ik las een Hilary Mantel: vrijheid, het eerste deel van drie over de Franse Revolutie. Onder andere Robespierre wordt gevolgd vanaf zijn jeugd tot het cruciale moment dat hij een rol gaat spelen in de revolutie. Heel hoogdravend geschreven, je merkt dat Mantel hier nog zoekende is qua schrijfstijl. Vandaar ook niet echt een boek dat me lag.
  • Momenteel is mijn treinboek er eentje van Philippa Gregory. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Het zijn niet echt de beste historische fictieboeken, maar ze kiest wel altijd interessante vrouwen uit. The lady of the Rivers gaat over Jacquetta of Luxembourg en brengt ons naar het prille begin van de Rozenoorlogen. Momenteel heb ik zelfs nog geen grote issues met het verhaal, dus dit kan wel eens een van mijn favorieten worden van deze schrijfster.
  • Ik lees ook verder in de Zeven-Zussen-serie van Lucinda Riley. Ik zit aan boek 2 Storm dat Ally’s verhaal vertelt. Mooie opzet alweer, al kruipt het minder onder mijn huid dan het vorige. Ik heb een niet zo’n sterke klik met Ally en ook met de context waarin bet verhaal zich afspeelt heb ik minder deze keer. Het is niet meer dan logisch dat ik niet alles even geweldig vind, ik hoop gewoon dat het mooiste verhaal niet al gepasseerd is in deze reeks.

Beelden

  • De zomerperiode is in aantocht en als niet-voetbalfan heb ik het nu al gehad met het WK. Enfin, het wordt een saaie zomer wat betreft series. Vlaamse TV zal hier niet vaak opgezet worden.
  • Eén zond op vrijdagavond nog wel een pareltje uit. Ik zag ooit ‘Tut’ een serie over de farao Tutankhamun en vond die geweldig. Maar de gelijknamige serie ‘Tutankhamun’ is ook de moeite. Het gaat niet over de farao zelf, maar over de ontdekking van zijn graf door de Brit Carter. Max Irons (de zoon van Jeremy jawel) en Sam Neill spelen de hoofdrollen, twee acteurs die ik heel graag bezig zie. Onverwachte aanrader. Wie had gedacht dat archeologie zo sexy kon zijn?
  • Maar gelukkig is er de BBC tijdens de zomer. Zij zenden wel nieuwe afleveringen uit van topseries. Het derde en laatste (snif snif) seizoen van Versailles en het 4de (en voorlaatste – ook snif snif!) seizoen van Poldark. En ow yes, dat zijn twee series die voor altijd in mijn hart zitten. Ik ga zo hard fangirlen deze zomer.
  • Na meer dan een jaar naar de film geweest. Deadpool 2. Ik heb ooit nog mee reclame gemaakt voor Deadpool 1 en dat was zo’n geweldige tijd! Deze is uiteraard minder dan de eerste. Maar het kijkt lekker weg.

Gedachten

  • Ik heb GDPR overleefd op het werk. Een jaar geleden was ik mee aangesteld om deze wetgeving op te volgen bij klanten, maar wie had gedacht dat er in mei zoveel vragen zouden binnenkomen? Heel fijn dat ik vaak de paniek bij klanten kan laten wegebben en hen echt vooruit help. Maar het was een beetje te veel van het goede. Op 25 mei zat ik er echt even door, ik kon er niets meer over horen. Gelukkig waren mijn collega’s er om me op te beuren met taart, twee weken na elkaar zelfs <3. Op mijn blog ben ik er dan ook niet mee bezig. Met een gratis blog van WordPress heb ik geen enkele invloed op welke cookies hier worden bijgehouden (dat lezen jullie in de policy van Automattic) en met jullie gegevens, lieve lezers, doe ik helemaal niets. Ik ben blij met elke reactie en het enige wat ik daarmee doe is dat lezen en er weer op reageren.
  • De zomer is in aantocht en dus wordt er alweer gekeken naar een nieuwe vakantie. Het wordt Malta met het lief ergens eind augustus. En ik kijk er niet normaal hard naar uit al! Iemand tips?

Terugblikken

  • Sinds deze week is het opnieuw gelukt om een lege inbox te krijgen, dat deed even echt deugd. Mijn tips voor inbox zero lees je hier.
  • Ondanks de drukte waren er zoveel leuke lichtpuntjes de laatste tijd, heerlijk!

Naar waar ga jij op vakantie deze zomer?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Quarter life #1: checkboxes

2018 is het jaar dat ik 25 word. Voor velen is dat de ideale leeftijd. Je moet nog veel beslissingen maken in je leven. Alles kan nog. Maar het is tegelijk de leeftijd dat velen zich wat vastrijden. Dat de keuzemogelijkheden je belemmeren. Dat je je afvraagt of dit het nu wel is. Wat dit ook mag zijn.

De quarter life crisis hakt er bij veel leeftijdgenoten danig in. Ik merk dat ook rond mij. En ik weet dat ik zelf ook regelmatig heel onrustig word in mijn hoofd. Er is tegelijk ook weinig begrip van ouderen, want wat hebben wij te klagen? Het zal wel liggen aan het feit dat we millennials zijn: te verwend, te egocentrisch, te lui om echt iets met ons leven te doen, te weinig waardering voor wat we wel hebben.

Omdat er over schrijven kan helpen om het onderwerp toegankelijker en meer bespreekbaar te maken vond ik het een goed idee om een rubriek in het leven te wijden die enkele moeilijkheden, vragen, onzekerheden over de quarter life bespreekt. Want er is zoveel zever over te vinden online en dat helpt de vooroordelen niet echt de wereld uit.

Voor alle duidelijkheid: ik heb geen quarter life crisis. Ik ben wel in mij quarter life en deze vraagstukken zijn al allemaal eens op mijn pad gekomen zonder dat ze mijn leven beheersen. Toch een belangrijke nuance.

Vandaag wil ik het hebben over jezelf zo hard pushen om alle checkboxes in je leven te kunnen afvinken.

Afvinken

Want dit begin je wel te doen tijdens je quarter life: je vergelijkt je eigen situatie met die van een ander en ziet meteen heel wat gelijkenissen. Want iedereen lijkt een toffe job te hebben, een leuke partner, gaat regelmatig avontuurlijk op reis, woont op een eigen plekje… Al snel is er sprake van een soort mentale onuitgesproken checklist tussen leeftijdgenoten. En als je niet genoeg zaken van die lijst kan afvinken lijkt je leven niet de moeite waard.

Ik merk dat heel erg in gesprekken met vrienden en kennissen. De eerste grote uitdaging na het afstuderen is het vinden van een job en dan is het iedereen tegen elkaar op. De jacht op de leukste, meest uitdagende en prestigieuze job is geopend. Grappig genoeg is hoeveel je betaald wordt dan weer niet belangrijk. Het gaat om de inhoud. En laat dat nu net geen objectieve parameter zijn. Maar het is tegenwoordig niet makkelijk om überhaupt werk te vinden. Dus voor sommigen is dit al de eerste checkbox die leeg blijft. En moeten ze tekenen voor werk dat beneden hun kunde ligt. Dat kan je zelfbeeld sterk naar beneden halen.

Een tweede must lijkt het hebben van een droompartner en op zoek gaan naar een eigen nest samen. Ik had niet door hoe belangrijk deze was tot ik zelf mijn relatie aankondigde en ik in mensen hun gezicht de opluchting zag. Een goede job en een alleen-wonen-plan was er al, maar met een lief vinden had Annelies duidelijk meer problemen. Of dat was toch de algemene opinie. Het is alsof wij niet alleen bezig zijn met onze eigen checklist maar ook waken over die van een ander.

En dan heb je die ene vriend of vriendin bij wie een lange relatie ineens voorbij is. Er wordt ondertussen veel minder dan vroeger gezegd: je hebt nog tijd. Tinder wordt snel boven gehaald als lapmiddel. Als er 1 checkbox is waar ik van walg dan is het deze. Je kan perfect gelukkig zijn alleen, meer zelfs, het is dan dat je aantrekkelijk bent voor anderen. Mensen bij wie de relatie afspringt krijgen meteen ook een serieuze deuk in hun zelfbeeld.

En dan heb je het: alles-uit-je-leven-want-je-bent-nog-jong-motto nog. Saai zijn is te vermijden. Dus beginnen jongeren met een goede job en een lief al eens na te denken: is dit het wel? Als ik een jaar wil gaan rondreizen moet ik het dan niet nu doen? Voor ik een lening af te betalen heb en voor kinderen moet zorgen? Je hebt er die meteen alle zekerheid overboord gooien en vertrekken, maar het merendeel blijft verder doen en dromen. Ze zoeken het avontuur ergens anders. Gebruiken elke vakantiedag om op het vliegtuig te springen en wekken op sociale media de indruk dat alles wat zij doen zo veel indrukwekkender is dan jouw Netflix & chill.

Saai is een stempel die niemand wil. Maar niet-saai willen zijn is verdomd vermoeiend. Vergelijken kan dan opnieuw een moeilijk punt zijn voor je zelfbeeld. Het zelfbeeld krijgt het duidelijk danig te verduren. Niet moeilijk dat burn-outs en depressies steeds jongere slachtoffers maken. Want het probleem met zo’n checklist is niet alleen dat deze constant in je achterhoofd zit, maar ook dat het gewoon onmogelijk is om hem te vervullen.

Een onmogelijke opdracht

Voor iedere 25-jarige zal het moeilijk zijn om een volledig afgevinkte lijst te hebben. Als je voluit voor je job gaat dan moet je inboeten qua avontuur en de liefde heeft niemand onder controle. Er zijn daarnaast nog massa’s andere checkboxes denkbaar (een slank lichaam, het lekkerste en gezondste eten op Instagram kunnen gooien, freelancer zijn, een creatieve hobby en noem maar op…) en dat is het probleem: we willen te veel. Hoe meer er op de lijst staat hoe moeilijker deze te vervolledigen is. Logisch toch?

We vragen iets van onszelf dat niet kan. Maar wekken tegelijk de indruk aan iedereen dat het kan. Waardoor je jezelf gefaald vindt, want iedereen rond je lijkt er wel in te slagen. Het is een vicieuze cirkel. Een zeepbel waarvan je naald niet meer vindt om deze te doorprikken.

Met mijn lijst is het over het algemeen wel goed gesteld vind ik. Ik ben er niet fanatiek mee bezig. Of toch minder dan mensen rondom mij blijkbaar bezig zijn met mijn lijst. Dat lief maakt mijn leven leuker, maar ben ik daarom nu per se meer compleet?

Ik zou 10 jaar geleden getekend hebben voor wat ik nu heb. Wat wil niet wil zeggen dat ik het niet beter kan. Ik ben gelukkig realistisch genoeg om te beseffen dat ik nog alle tijd heb om die lijst uit te breiden. Daarbij als je op je 25ste al alles hebt, wat moet je dan de komende jaren nog doen? ;).

Volgens mij is zo’n checklist van alle generaties. Alleen stopte hij vroeger bij een partner, een huis en kinderen (dit is kort door de bocht uiteraard, maar je weet wat ik bedoel). Vroeger was er een vastomlijnd ideaal. Nu niet meer. Het kader is weggevallen en wanneer we zelf een ruim kader scheppen merken we te laat dat het invullen onmogelijk is.

Herkenbaar? Hoe ervaar jij die checkboxes?

Rotterdam #1: het centrum

Rotterdam is zo’n stad die niet meteen een top-of-the-bill plaats bekleedde op mijn bucketlist. Ik had namelijk geen idee wat er te beleven viel. Hierdoor kon ik er twee dagen zonder vooroordelen rondstappen. Het verrassingstripje van het lief was op dat vlak dus al volledig geslaagd. En hoewel het niet 100% mijn stad is genoot ik toch met volle teugen. Een stad langs het water met een grote haven, dan waaien al je zorgen letterlijk weg.

Het lief was er wel al enkele keren geweest en loodste me dan ook foutloos langs de belangrijkste bezienswaardigheden. Zo zelf niets gepland hebben was best nieuw voor mij. Met deze wandeling ben je even zoet, maar dan heb je ook wel wat. Een aanrader, zelfs als je tenen en vingers ervan afvriezen!

Want begin maart hadden we niet verwacht dat we zouden ontwaken in een stad onder een sneeuwtapijt en al helemaal niet in een gevoelstemperatuur van -10°C. Het was koud, dat is een understatement. Maar de volgende dag voorspelden ze regen dus wilden we toch vandaag de wandeling maken. Spoiler alert: de dag erna scheen de zon en de enige regen die we zagen was die toen we weer in België waren #MyLife.

Vandaag deel 1 van de wandeling: de bezienswaardigheden die pal in het centrum liggen.

De kubuswoningen en markthal

We sliepen in het fantastische Citizen M hotel midden in het hart van de stad met zicht op de oude haven. Die dus voor de gelegenheid was voorzien van een wit laagje. Ontbijten deden we bij Lot & Daan aan de overkant. Het is een beetje een hipsteradresje met schommels en ontbijtbowls enzo. Maar de porties zijn ruim dus prijs-kwaliteit zit je heel goed (op een stoel, ik weiger op een schommel te eten).

thumb_P1110123_1024.jpg

Uitzicht op de oude haven vanuit de kamer

Het hotel is vlakbij de kubuswoningen, die ik al kende van op foto’s. Rotterdam is volledig platgebombardeerd tijdens WOII en dat zie je. Heel wat gebouwen dateren uit de jaren 60 en 70 en zijn niet bepaald vrolijk. Piet Blom wou al in de jaren 80 het stadscentrum wat opfleuren en ontwierp de gele zeshoekige kubuswoningen naar een model van die in Helmond. Ik blijf het wat rare architectuur vinden en zou er niet graag wonen, maar het is leuk om er eens door te wandelen. Je kan één van de huisjes ook bezoeken mocht je dit willen.

thumb_P1110019_1024.jpg

thumb_P1110021_1024.jpg

Naast de grijze blokken uit de naoorlogse tijd vind je in de stad veel ultramoderne kantoorgebouwen die de laatste 10 jaar in de hoogte zijn neergepland. Het geeft Rotterdam een apart karakter waardoor je het moeilijk kan vergelijken met andere steden. Die hippe moderne feeling vind je niet echt in oostbloksteden, waar Rotterdam mij nog het meest aan deed denken.

Wandel je vanaf de kubushuisjes het station Blaak voorbij dan kom je aan de markthal, wat dit moderne karakter meteen mooi illustreert. Het is een soort glazen gebouw, het doet wat denken aan wat ze in Gent hebben neergezet, maar dan volledig overdekt waar je allerlei marktkraampjes en permanente eetplekjes vindt. Er wonen mensen in de appartementen, wat opnieuw mijn wenkbrauwen deed fronsen. De binnenkant van het gebouw is prachtig beschilderd en de geuren van lekker eten komen je tegemoet. Je moet het zeggen zoals het is: in Nederland kennen ze wel iets van goed en veel eten.

thumb_P1110033_1024.jpg

Binnen valt het kleurrijke plafond meteen op

thumb_P1110031_1024.jpg

Detail van het glas en het beschilderde plafond

Vanaf de markthal loop je de Binnerotte af, waar af en toe een markt wordt gehouden, je wandelt door een parkje en zo kom je voor de spoorweg links de Nieuwe Delftse Poort tegen. Het is een reconstructie van de stadspoort die hier heeft gestaan tot aan WOII. De poort is niet afgebrand door de Duitsers trouwens, de Rotterdamse bevolking heeft ze indertijd zelf weggehaald.

thumb_P1110039_1024.jpg

Fotogeniek is het niet echt, maar fijn om even langs te wanelen

Steek je de drukke steenweg over dan kan je daarna ook de spoorweg oversteken via een houten felgele constructie. Op elke plank staat volgens mij de sponsor van die plank, maar door heen de jaren heen zijn er natuurlijk ook de nodige grafittitags aangebracht.

thumb_P1110049_1024.jpg

thumb_P1110050_1024.jpg

Er was geen mens te bekennen toen wij er waren 🙂 Zo koud was het. Aan de overkant namen we trap naar beneden, om de hoek zit een gezellig koffiezaakje. Lokaal belooft eerste klas koffie in een gezellig interieur. Dat opwarmertje hadden we wel verdient.

thumb_P1110055_1024.jpg

thumb_P1110059_1024.jpg

Hierna wandelden we richting haven op zoek naar de fameuze Erasmusbrug, maar dat is voor een volgende keer.

Ben jij al eens in Rotterdam geweest?

Lichtpuntjes #8

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere blijmakers om even dankbaar voor te zijn. Nu de lente wel echt aanwezig is vliegen de lichtpuntjes me om de oren. Inspiratie genoeg voor een nieuw lijstje dus.

  • Supporteren voor de collega’s op een ijskoude editie van de 100km tegen kanker. Met het werk zijn we aan 2500 euro geraakt en dan is het extra mooi om te zien hoe hard onze lopers ervan genoten hebben. En ja mijn tenen waren er afgevroren, maar toch supertrots!
  • Een week later was er een heerlijk lentezonnetje en stond er net een dagje Brussel gepland. Perfecte timing! Mooie plekjes verkend, een heerlijke lunch en een interessante tentoonstelling over Pompeii (al waren de verwachtingen iets hoger). Heerlijk bijpraten, over kleine dingen, over heel serieuze dingen, dat ook.

thumb_P1110287_1024

  • Januari, februari en maart zijn nooit mijn maanden. Zeker in maart sleep ik me richting paaseitjes. 1 april verwelkomen was dan ook een opsteker. Flauwe moppen of niet. Het was lente en er was koers. Ik werd er meteen beter van. Vreemd hoe mentaal zoiets kan zijn.
  • Een citytripje naar Lissabon. Mooie uitzichtpuntjes, kastelen, paleizen, leuke straatjes, regen terwijl het in België super goed weer was, te heet wanneer je je valies een superhoge berg moet opsleuren. Het was heerlijk. Nee echt.
  • Mooi weer in België, eindelijk die zomerkledij weer boven halen. Minpuntje: ik heb geen zomerschoenen meer en ik haat schoenen shoppen. Ja dat soort vrouwen bestaan.

IMG_20180428_151937.jpg

  • Een prachtige trip naar Glasgow. Een stad die perfect is voor 2 à 3 daagjes weg, maar wij waren er iets langer en hadden dus ook tijd om te chillen (en de Waterstones leeg te kopen ^^). En een mooie eerste kennismaking met de prachtige highlands via een dagje Tyndrum.
  • Een weekendje naar zee. Om gewoon echt niets te doen. Behalve rondslenteren en eten. En uitslapen. Mijn actieve vakanties had ik net gehad en ik was doodop dus dit was ideaal.
  • Het lief dat al 5 maanden mijn lief is. Ja, dit is een aankondiging!
  • Mijn dansoptreden. Voor het eerst 10 dansen. Voor het eerst niet geslapen de nacht ervoor. Maar hey, het ging best goed. En het was leuk. En mijn lichaam doet al een hele week pijn. Zo moet dat.
  • De verjaardag van het lief uitgebreid vieren. Met een cliché romantische date. Met lekker eten. Alweer in het zonnetje.

Het waren dus best een aantal zalige weken! Hoe gaat het met jou? 

Over selfhelpboeken en blauwe plekken

Ik ben slecht in het opvolgen van goede raad. En dan bedoel ik niet de raad van mijn mama of van vrienden. Maar de raad die jij en ik allemaal krijgen. Eet 3 stukken fruit per dag. Drink 2 liter water. Zet 10.000 stappen. Slaap voldoende. Je wordt er in de boekskes en online artikels mee doodgegooid. Gezondsadvies daar kan ik allemaal nog wel tegen, hoewel het tegenwoordig met die trends de spuigaten uitloopt: superfoods, ontbijtbowls, vegan, suikervrij, lactosevrij, ikeetalleennoggrasvrij…

De laatste jaren gaat het advies van ‘de expert’ (zonder naam maar met witte jas) verder dan onze fysieke gezondheid. Hij/zij draagt ook met plezier zorg voor onze mentale gezondheid. Want geef toe: we zijn te hard voor onszelf. En dan is daar dat woord: self-care.

We moeten weer voor onszelf leren zorgen en dan hebben ze het niet over een dagcrème of een oogroller (al zal de cosmeticasector dit met plezier opvoeren). Neen, we moeten zorg dragen voor onze innerlijke ik. Het zijn niet langer alleen experts in een witte jas die op het toneel worden getoverd, maar zowat iedereen lijkt een self-care expert geworden te zijn. Er worden heuse selfhelpboeken geschreven door mensen die het roer hebben omgegooid en daar intens gelukkig van zijn geworden. Het zijn de Koen Crucke’s van dit decennium, ze hebben alleen geen kilo’s gewicht verloren, maar hebben het licht gezien en zijn eindelijk weer wie ze willen zijn: zichzelf.

Je moet het eens Googlen: de zelfhulpboeken top 10. Ze komen in alle vormen en maten. Boeken om productiever te wezen, om net minder te werken, om een burnout te bestrijden, om jezelf nieuwe gewoontes aan te leren, om gewoonweg gelukkiger te worden… De zogenaamde ervaringsdeskundigen van het eerste uur zijn er alvast beter door geworden: hun boeken verkopen en ze verdienen een dikke cent bij. Of dacht je dat Gretchen Rubins nog iets anders doet dan podcasts vol leuteren en af en toe een boek schrijven?

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit zo’n boek las, dus ja ik heb makkelijk spreken. De podcast van Gretchen staat hier zelfs op de subscribedlijst, al luisterde ik nog nooit. En weet je waarom? Omdat ik fameus suck (pardon my French) in self-care.

Ik ben wel supergoed in voldoende slapen en af en toe uit te rusten met een boek op de zetel. En eerlijk? Ik ben al meer dan tevreden als me dat lukt een paar dagen in de week. Want een dag duurt ook bij mij maar 24u. En dat is ok zo. Ik heb niet elke dag tijd voor een meditatiesessie van een kwartier en ik hoef geen productiviteitstip om dat kwartier per dag extra wel te hebben. Dus ja ik surf soms uren doelloos op mijn telefoon in plaats van mijn lichaam uitgebreid te verzorgen terwijl ik TED-talks luister. So be it. Noem me koppig, noem me een millennial, maar heb ik tijd over om zo’n boek te lezen én in de praktijk om te zetten? Niet echt.

Om je nog een heel concreet voorbeeld te geven: Mijn benen staan permanent vol blauwe plekken (tel daar in de zomer nog wat muggenbeten bij). Af en toe door het dansen, maar in het merendeel van de gevallen doordat ik zo lomp ben om tegen de tafel te lopen. Die tafel verandert nooit van plaats, maar ik blijf er tegen lopen om dan te vergeten hoe ik aan die blauwe plek kom. Elke keer. En niet alleen met de tafel. Ik loop overal tegen. Ik zie er op momenten echt wel uit alsof ik een dik pak slaag heb gekregen.

Zal ik dus proberen om mezelf aan te leren niet meer tegen een tafel te lopen in plaats van een megagezond superfood ontbijt klaar te maken nadat ik enkele ingewikkelde yogaposes heb gedaan om 6u ’s morgens? Is dat niet al self-care genoeg voor deze bijna 25-jarige millennial? Zal ik de baanbrekende nieuwe gewoontes en levensveranderingen nog maar even laten voor wat ze zijn?

P.S. Mochten jullie een selfhelpboek kennen dat echt wel de moeite is mag je het altijd laten weten. Zo wispelturig ben ik dan ook wel :).

Is het iets voor jullie zo’n selfhelpboek?