Eindeloze zomer

Kan er iemand de zomer terug aanzetten? Ik denk dat trouwe lezers wel weten dat ik geen fan ben van de winter of de herfst. Ik vond de afgelopen zomer dan ook geweldig. Maar op een of andere manier leek ik wel de enige?

Ik heb echt veel mensen horen verlangen naar de herfst en horen klagen over de zomer. En ja, we hebben een aantal dagen van 30+ graden gehad. Maar in mijn ogen niet zo veel vaker dan andere zomers. Er stonden precies van overal herfstmensen op die verlangden naar een deken en een kop koffie of thee.

En naar regen, wind, vroeger donker buiten. Want geef nu toe, de herfst is niet alleen maar pompoenen en dekentjes. De herfst is even vaak met een natte jas en aangedampte bril ergens binnenkomen. En diezelfde herfstmensen geven dan met schroom toe dat ze die regen en wind nu ook niet het leukst vinden aan de herfst -terwijl het net daar toch een beetje om gaat in dit seizoen?

Geef mij dan maar het gevoel van een eindeloze zomer. Bijvoorbeeld op 1 juni. De belofte die in de lucht hangt van mooi weer, lange avonden met veel licht, vakantiedagen in het vooruitzicht. Er bestaat toch geen mooier uitgangspunt?

En lieve herfstmensen, jullie mogen er zeker zijn. Geniet van dat deken en die koppen thee. Maar laat mij als zomermens nu ook even met weemoed door het raam kijken. Mij opnieuw in die jeansbroek wringend en op zoek gaand naar een sjaal. Met altijd een zakdoek bij de hand voor de allereerste verkoudheid van het seizoen.

It’s me, not you. Maar geef mij aub snel terug een eindeloze zomer.

P.s. 1 Ik ga de komende dagen eens werk maken van een herfstlijstje met leuke dingen die ik kan/wil doen om de donkere dagen te counteren.

P.s. 2 En nee, begin me niet over kerstmis. Het is zo al erg genoeg ;).

Parijs #8: Belleville en Canal Saint-Martin

In maart 2019 trokken Leen en ik 5 dagen naar Parijs. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met de lichtstad. Op onze laatste dag trokken we naar de wijk Belleville. Deze oude volkswijk in het 19de en 20ste arrondissement staat bekend om zijn alternatievere vibe en is heel erg in trek bij een jong hipster publiek. Er komen steeds meer hippe eetplekken bij en de straten worden opgefleurd door street art.

We namen de metro tot in buttes chamont en moesten immens veel trappen op om weer buiten te raken. We waren namelijk op weg naar het Parc des Buttes-Chamont dat op een heuvel ligt. Oorspronkelijk aangelegd in opdracht van Napoleon III door architect Hausmann omdat dit vroeger een nogal ongezellige plek was. Het is een park vol verborgen grotten, muren, bosjes en ook best wel veel trappen ;).

Het was vroeg en toch was er al heel wat leven in het park. Joggers, mensen die samen aan yoga deden, een koppeltje dat aan het ontbijten was. Wat vind ik het altijd zalig om in zo’n stadspark rond te lopen tussen de locals.

Het uitzicht op de Parijse skyline is ook zeker niet mis. Je kan helemaal aan de andere kant van de stad de Sacré-coeur zelfs spotten (niet op de foto hierboven, helaas ^^). Helemaal bovenaan in het park staat een soort kiosk.

Foto @ditisleen

We daalden weer af en wandelden doorheen de volkse straatjes naar het volgende park. We kwamen voorbij een lokaal marktje en vonden het verborgen straatje Ville de l’Ermitage.

Vervolgens arriveerden we aan het Parc De Belleville, aangelegd in de jaren ’80. Het is geen enorm groot park, maar wel met smaak uitgetekend en de bloesems stonden net in bloei toen wij er waren. De waterweggetjes die door het park lopen stonden jammer genoeg wel droog.

Boven het park vind je een aantal zuilen versierd met street art. Van hieraf heb je een prachtig uitzicht over het park en de stad. We bleven er even om foto’s te schieten.

Altijd de Time To Momo bij de hand 🙂 Foto @ditisleen
Wat een uitzicht!

Nadien verkenden we verder de straten van Belleville op zoek naar street art, ook iets waar deze wijk voor bekend staat.

Zo vonden we dit straatje vol graffiti.

We kwamen stilaan in de buurt van het Canal Saint-Martin. De hipsterbuurt van Parijs op dit moment. De hippe eettentjes en winkels schieten er als paddestoelen uit de grond. Het kanaal is 4km lang en de enorme gietijzeren bruggen en hun sluizen houden het waterniveau overal even hoog.

Wij schoven aan tafel bij Le Petit Cambodge voor een Cambodjaanse bowl met een Franse twist. Nadien haalden we nog een ijsje in de buurt en plaatsten we ons aan de oever van het kanaal.

Belleville heeft een authentieke en nog wat meer alternatieve vibe, die je ook in Kreuzberg in Berlijn vindt en soms nog in Shoreditch en Hackney in Londen. Gemixt met het hipstergehalte van Canal Saint-Martin bestempelde ik Belleville al snel tot mijn favoriete wijk. Tijdens een volgende trip naar Parijs wil ik er meer tijd doorbrengen.

Je combineert deze wijk makkelijk met een bezoek aan het kerkhof van Père Lachaise niet zo veel verderop. Maar wij moesten jammer genoeg diezelfde dag naar huis en dus namen we op Place de la République, waar dagelijks betogingen doorgaan, de metro naar onze airbnb om onze koffers te pakken.

Parijs is er op 5 dagen tijd toch in geslaagd om mijn hart te veroveren. De vooroordelen die ik had over de stad bleken zeker niet allemaal correct. Ik wil graag nog eens terug om over de brede boulevards te struinen en dan zal een bezoek aan Belleville ook zeker niet ontbreken op mijn lijstje!

Dit was het voorlopig laatste verslagje over Parijs. De vorige teruglezen?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Niet lineair

Ik vermoed dat ons brein voorgeprogrammeerd is om te houden van gelijkmatige rechte dingen. We houden van symmetrie. Van rechte lijnen. En dat nemen we ook mee naar andere aspecten van ons leven.

Maar het leven is niet lineair. Je gaat niet altijd recht vooruit. Soms spring je omhoog, zet je een stapje achteruit of val je keihard naar beneden. Soms wandel je op het gemak, hink je achterop, huppel je in het rond of ren je om ergens snel te zijn. Soms wil je nergens naar toe en blijf je staan. Soms weet je niet waar naartoe. En dan neemt iemand je bij de hand. Of je krijgt een duwtje in de rug.

Soms is de reis de bestemming. Soms heb je nog geen idee wat die bestemming kan zijn. Soms blijkt de bestemming een teleurstelling en moet je opnieuw op pad. Ben je weer terug bij af. Alsof de ‘terug naar start’-kaart van Monopoly zomaar in je schoot belandt. Er iemand een snok aan het touw geeft dat rond je middel hangt.

Onderweg kom je iemand tegen. Of je loopt net van iemand weg. Je voelt je down, maakt je klein, je hoofd verdwijnt in je schoot. Om een dag later te zweven, hoog in de lucht. Met de voeten vooruit. Niet bang voor wat er komt. Want komen zal het.

Soms is de top te hoog. Maar het uitzicht vanaf hier al meer dan genoeg. Soms is de klim de moeite waard. Soms gebeuren de mooiste dingen in een dal. Het kan vanaf hier alleen maar naar omhoog.

Het is allemaal niet lineair. En hoewel zo’n lijn met momenten de perfectie benadert, is het toch maar saai en voorspelbaar, niet?

Ik weet niet heel goed waarom deze tekst deze week uit mijn vingers kroop, maar het lijkt me een mooie reminder aan de onvoorspelbaarheid van het leven en hoe je je eigen pad maar best met niemand anders vergelijkt.

Hoe kijk jij naar jouw pad? Met zijn hoogtes en laagtes, of toch eerder lineair?

Met de Museumpas #9: Invader’s Rubikcubisme in het MIMA

Enkele weken geleden besloten we om nog eens een namiddag te spenderen in een museum. Ons oog viel op een dagje Brussel omdat we hadden gehoord dat een van onze favoriete street artists Invader er een tentoonstelling had in het MIMA.

Ik had nog nooit van het MIMA gehoord, maar het staat blijkbaar voor Millennium Iconoclast Museum of Art. In het museum vind je collecties hedendaagse kunst waarin interactie met het publiek vaak centraal staat. Nog tot en met 8 januari 2023 staat het MIMA volledig in het teken van het Rubikcubisme.

Je kent Invader van zijn gekleurde space invaders die je in grootsteden overal ter wereld in het straatbeeld kan tegenkomen, vaak onopvallend. De Franse street art kunstenaar doet dit niet helemaal legaal en zijn identiteit is nog steeds een geheim. Naast street art, maakt hij ook eigen werk en al enkele jaren staat de befaamde Rubik’s cube hierin centraal. Deze kunstvorm krijgt daarom de toepasselijke naam Rubikcubisme. Ook meneer Rubik, de Japanse bedenker van de breinbreker, is trouwens grote fan.

Aan de hand van echte Rubik’s cubes die hij met de hand draait en dan op de juiste positie legt creëert Invader een werk. Dat met het blote oog niet altijd makkelijk te begrijpen is, maar met je smartphone kijk je als het ware van verder naar het canvas en ontvouwt zich plots een bekend tafereel, zoals een portret van een bekend persoon, een beroemd schilderij, een albumhoes of een filmposter.

Dat je met je smartphone door de zalen loopt om de werken beter te begrijpen zorgt voor best wat interactie. Het was eens een andere manier om kunst te beleven. En ik heb heel wat respect voor het geduld dat hierin gestopt is om alle de kubussen net zo te laten uitkomen dat je plots een patroon ontdekt in al die gekleurde tegels.

Het MIMA is geen groot museum, maar het is heel slim ingericht voor deze tentoonstelling. Met felgekleurde muren die de werken goed doen uitkomen. Bovenaan kom je ook uit op het dakterras, met een mooi zicht op Brussel, en een grote Space invader in de muur. En jawel, je kan deze scannen met je space invader app en punten scoren (en tip: kijk ook beneden zeker even of je geen tweede werk vindt ;)).

De expo ‘Invader Rubikcubist’ loopt nog t.e.m. 8 januari 2023. Een volwassen ticket kost 12 euro, met de Museumpas heb je gratis toegang. Je bent ongeveer een dik uur zoet, het valt dus zeker te combineren met een terrasje of een tweede museum. In Brussel is er op dat vlak keuze genoeg.

Ik vind dit zeker een originele expo die heel toegankelijk is voor jong en oud. Dus stap een van de komende maanden even binnen in het MIMA als je de kans hebt.

Meer Museumpas tips?

Heb jij nog een leuke museum of expotip?

De boeken van de zomer

Ik sloeg onbewust een aantal ‘op het nachtkastjes’ rubrieken over. Ik ben er even klaar mee om op die manier een overzicht van mijn maand te geven denk ik. Maar ik wil wel nog regelmatig blijven terugblikken op de boeken die ik heb gelezen. Dus bij deze even op een nieuwe manier :). Een overzicht van mijn gelezen boeken sinds eind juni tot nu.

And then there were none – Agatha Christie
Tien mensen worden uitgenodigd door een zekere mr. Owen op Soldier Island. Eens daar is er van Owen geen spoor en blijken ze allen met een andere reden naar het eiland gelokt. Ze zitten minstens voor een week samen vast. Niet veel later gebeurd de eerste moord en dan nog een. De moorden volgen verdacht hard het kinderrijmpje ‘And then there were none’.

Mijn eerste Agatha Christie en eentje die ik al kende van de gelijknamige BBC-serie. Christie weet perfect spanning op te bouwen en laat je gokken naar de moordenaar tot op het einde. Het is een heel straffe ontknoping, maar het gaat allemaal zo snel dat je geen tijd hebt om een band op te bouwen met de verschillende personages.

Wolkenstad (Cloud cuckoo land) – Anthony Doerr
In Cloud Cuckoo Land volgen we vijf jonge tieners die allen een outcast zijn in de maatschappij. In de 15de eeuw staan Anna en Omeir elk aan de andere kant van het beleg van Constantinopel. Zeno en Seymour komen elkaar tegen in de 20ste eeuw tijdens een aanslag in een Amerikaanse bibliotheek. En Constance zit alleen in een ruimteschip in de niet zo verre toekomst. Allemaal zoeken ze troost in het boek ‘Cloud cuckoo land’ met het verhaal van Aethon die op zoek gaat naar de stad in de wolken.

Helemaal anders dan zijn bekende ‘All the light we cannot see’, maar het boek pakte me ook dit keer. We volgen vijf verschillende jongeren, ik had niet met elk personage een grote klik. Mijn voorkeur lag bij Constance die in een ruimteschip gevangen zit. Dit is een slim verhaal met veel moraal waarin een liefde voor boeken centraal staat. Het einde had nog wat meer in elkaar mogen passen voor mij, maar graag gelezen!

The heretic wind – Judith Arnopp
Mary Tudor ziet hoe haar vader stilaan haar moeder Catherine Of Aragon aan de kant schuift omdat ze hem geen zoon kan geven. Zijn oog valt op Anne Boleyn en Mary zelf wordt later verplicht om te zorgen voor diens dochter Elizabeth. Toch zal ze het schoppen tot koningin van Engeland en tijdens de laatste week van haar leven vertelt ze haar verhaal aan een jong dienstmeisje.

Boeken waarin Mary I, aka Bloody Mary, centraal staat zijn dun bezaaid. Arnopp doet een goede poging om haar menselijker voor te stellen, maar de vertelstijl werkte voor mij niet echt. Een groot deel wordt verteld vanuit Mary’s sterfbed en ik zag de meerwaarde daarvan niet echt. Ook haar tijd als koningin wordt heel snel afgehaspeld.

The price of blood – Patricia Bracewell
In 1006 blijven de Denen Engeland bestoken met aanvallen. Koning Aethelred getraumatiseerd door de moord op zijn broer om zelf op de troon te komen, vertrouwd niemand. Niet zijn zonen en zeker niet zijn vrouw, koningin Emma. Ook zijn edelen moeten er aan geloven en hij laat de vader van Elgiva vermoorden omdat die samenspant met de Denen. Emma heeft het ondertussen moeilijk om te vechten voor haar zoon Edward en zit gewrongen met haar liefde voor Aethelstan, die ook hoopt troonopvolger te worden. En in het noorden is Elgiva genoodzaakt om met de vijand te heulen.

Dit is een geweldig goede trilogie over koningin Emma van Normandië. Ook dit tweede boek las als een trein. Voor de fans van Vikings:Valhalla of voor wie eens over een niet zo bekende periode en koningin wil lezen. Vijf sterren gaf ik aan The price of blood, maar je begint best met ‘Shadow on the crown

That bonesetter woman – Frances Quinn
Endurance, Durie, Proudfoot droomt van een carrière als bonesetter – een soort 18de eeuwse kraker – en hoopt bij haar vader in de leer te mogen om hem op te volgen. Maar een vrouwelijke bonesetter is niet wat de mensen gewend zijn. Toch mogen zij en haar broer met hun vader meelopen zodat hij kan kiezen wie de beste is. Maar dan is Durie’s zus Lucinda ongepland zwanger en trekken de zussen naar hun tante in Londen zodat Lucinda daar kan bevallen en het kind kan afstaan aan The Foundling Hospital. Drurie ziet haar droom in rook opgaan.

Dit is een fantastisch boek voor iedereen die van verhalen over sterke vrouwen houdt. Durie, het hoofdpersonage, is een echte outcast, kan haar mond niet houden en droomt van een carrière als bonesetter. Je bent instant verliefd op haar. Ik heb nog geen enkele negatieve review gelezen over dit boek. Quinn is een geweldige auteur, dit moet je gelezen hebben vind ik. Jes, ik ben enthousiast!

The bookseller of Inverness – S.G. Maclean
Iain MacGillivray overleefde zes jaar geleden de slag bij Culloden, waar de hertog van Cumberland -bijgenaamd de slachter – de jacobieten genadeloos neersloeg tijdens de opstand van 1746. Zijn gezicht is zwaar gehavend en hij is getraumatiseerd door de dood van zijn neef/beste vriend Lachlan. Hij baat nu een boekenwinkel uit in Inverness. Op een dag komt er een man in de winkel ruig snuisteren tussen de oude boeken van de oude vos – Simon Fraser, Lord Lovat. Iain zet hem buiten, maar de volgende morgen vindt hij de man vermoord terug in de winkel, met het symbool van de jacobieten onder het mes gestoken.

Interessant moordmysterie tijdens de nadagen van de slag bij Culloden. Zeer geschikt voor Outlander-fans. Niet zo sterk als de gemiddelde C.J. Sansom of Andrew Taylor, maar dat zijn dan ook de besten in hun vak. Ik had de moordenaar halfweg al geraden, maar dit boek was vermakelijk genoeg.

City of masks – S.D. Sykes
In dit derde deel van Somershill Manor Mysteries ontmoeten we Oswald De Lacy in Venetië. Hij verblijft er samen met zijn moeder en haar hond Hector bij een oude kennis Mr Bearpark op weg naar Jeruzalem voor een pelgrimstocht. Maar Venetië is in oorlog met Hongarije en er mogen geen schepen vertrekken naar het beloofde land. Geen probleem voor Oswald, hij ontvlucht vooral Engeland, maar een schaduw blijft hem achtervolgen. Op de avond van Carnivale vindt Oswald het lijk van een vriend voor de deur en die ontdekking zorgt ervoor dat hij alweer als detective aan de slag moet.

Derde boek uit een entertainende historische mysteriereeks rond Oswald De Lacy. Met het tot de verbeelding sprekende 14de eeuwse Venetië als setting deze keer. Goed moordmysterie dat je laat raden tot op het einde. Helaas wel niet het beste deel uit de reeks. Ik kijk wel al uit om het volgende boek te lezen. Zeker een aanrader voor de fans van de eerdergenoemde C.J. Sansom of Andrew Taylor.

Mrs England – Stacey Halls
Ruby May is een getrainde kinderoppas die in Londen te horen krijgt dat haar huidig gezin emigreert naar het buitenland. Ruby stuurt elke maand haar loon naar haar moeder, zus Elsie en broers en besluit om in Engeland te blijven. Zo komt ze in Hardcastle House in een uithoek van het land terecht als oppas van de vier kinderen van Mr. en Mrs. Engeland. Maar eens ze daar is doen de andere bedienden onvriendelijk tegen haar en ook Mrs. England zelf toont amper interesse in haar of de kinderen. Ruby brengt ook haar eigen geheimen mee die ze na een brief van haar vader onder ogen zal moeten zien.

Na het lezen van Mrs England weet ik nu zeker dat ik elk volgend boek van Stacey Halls zal lezen. Ze komt opnieuw met een ijzersterke spannende gothic novel. Die zich deze keer wat traditioneler afspeelt rond een mysterieus landhuis waarin de inwoners hun geheimen hebben. Dit boek heeft een traag tempo, het duurt lang voor je meekrijgt hoe de vork aan de steel zit, maar de sfeer die Halls weet op te bouwen maakt veel goed.

Anne Boleyn, a king’s obsession – Alison Weir
Anne Boleyn krijgt de kans om op 12-jarige leeftijd naar Vlaanderen te gaan om aan het hof van Margaretha van Oostenrijk te dienen. Enkele jaren later mag ze dan weer naar het Franse hof om eerst koningin Mary en nadien Claude te dienen. Wanneer ze terugkeert naar het Engelse hof valt ze op en valt het oog van Henry Percy, hertog van Northumberland op haar. Maar kardinaal Wolsey steekt een stokje voor dat huwelijk en niet veel later krijgt ze aandacht van koning Henry VIII zelf.

Het verhaal van de omstreden tweede vrouw van Henry VIII. Weir neemt je mee naar haar jeugd aan de hoven van Mechelen en Frankrijk. Dit boek zet een menselijke Anne Boleyn neer, maar het blijft een redelijk negatieve weergave van haar persoonlijkheid vind ik. Beter wel dan Philippa Gregory. Deze reeks over de zes vrouwen van Henry is een toegankelijke manier om kennis te maken met hun levensverhalen.

Welk boek was jouw favoriet deze zomer?

Perfect

Zet 9 vrouwen met verschillende levens een paar uur bij elkaar aan tafel en je krijgt boeiende gesprekken. Over koetjes en kalfjes. Over grote en kleine dingen. Over verdriet en geluk. Je krijgt ook een zicht op hoe vrouwen naar de maatschappelijke waarden kijken.

Eén iemand uit de groep kondigde aan dat ze in verwachting was. En na heel wat gemeende gelukswensen, viel dat ene woord dat alles zegt over hoe wij naar een ideaalbeeld kijken. ‘Perfect’. De vrouw in kwestie is namelijk drie jaar geleden gaan samenwonen, twee jaar geleden getrouwd, heeft een ongeveer een jaar een huisdier in huis en nu komt dat eerste kindje eraan.

Aan tafel vallen de woorden: ‘Dat is echt het perfecte plaatje’. De ontvanger glundert, de rest van de tafel knikt of zwijgt. Er is iemand bij die net uit een zware burn-out komt, een ander meisje leert terug alleen te zijn na een relatie van jaren. Stuk voor stuk even sterke moedige verhalen. Maar dat woordje ‘perfect’ dat is nog altijd voorbehouden voor huisje, tuintje, kindje.

Het is pas achteraf toen ik erover na praatte met een vriendin dat ik besefte hoe hard dat ideaalbeeld nog speelt in onze levens. En hoe fout het is dat we een zwangerschap van een gelukkig koppel als ‘perfect’ beschouwen en andere levenssituaties niet.

Als iemand die zelf geen kinderen wil kijk ik namelijk helemaal niet zo op naar een ‘perfect’ leventje. Voor mij hoeft dat niet en ik heb daar vrede mee. En ik vind het ook helemaal prima als je wel graag voor huisje, tuintje, kindje gaat. Als dat jouw persoonlijke keuze is en jij daar gelukkig van wordt, moet je dat vooral doen. Het probleem zit hem in het maatschappelijke ideaal.

Het is een beetje zoals de juf uit de lagere school die vroeger niet alleen een cijfer zette op een toets, maar ook een woord. 10/10, dan stond er ‘Perfect’. Een 9? ‘Bravo!’. Een 8 kreeg ‘Zeer goed’. Een 7 of minder? Dan mocht je al blij zijn dat er ‘Goed’ stond. Alsof dat cijfer nog niet genoeg de verschillen tussen leerlingen aantoonde. Er moest nog een waardeoordeel aan gehangen worden ook.

Ben je terug aan het werk na een moeilijke periode? Of ben je single en daarmee best gelukkig? Dat is amper een 7, oftewel ‘goed’ ‘waard. De tienen van de maatschappij worden voorbehouden voor de ‘gelukkige gezinnetjes’.

Er is zoveel mis met het woord perfect. Er is geen enkele context waarin ergens ‘perfect’ opplakken er niet voor zorgt dat iets of iemand anders als minder wordt beschouwd. Je maakt altijd een onderscheid dat het ene beloont en het andere afstraft.

Ik zou graag een petitie starten om het woord perfect uit ons woordenboek te schrappen. Want geef nu toe, wie wil er nu echt graag perfect zijn?

Lichtpuntjes #27

De vorige portie lichtpuntjes is alweer geleden van begin april (!). Ondertussen is het volop zomer en is het niet zo moeilijk om blijmakers te vinden:

  • Een fijne meimaand met een geweldig dansoptredenweekend en een weekend weg met het werk dat ook echt geslaagd was.
  • Toch naar Londen kunnen vertrekken en vijf dagen lang genieten van mijn allerfavorietste stad ter wereld. Londen stelt nooit teleur!
  • Nieuwe oorden ontdekken in de buurt van Londen: Windsor en Greenwich zijn bij deze goedgekeurd.
  • Naar de wellness, ik kikker daar altijd zo van op. En tijdens die dagen slaag ik er echt in om mijn piekerhoofd uit te schakelen.
  • Gewoon met vrienden een avond bijbabbelen bij een drankje en een hapje.
  • Een gewone zomer kunnen beleven, zonder coronamaatregelen.
  • De Tour De France Femmes (avec Swift). Eindelijk kunnen de meiden een hele week lang schitteren en ik zat aan mijn scherm gekluisterd.
  • Livemuziek tijdens deze zomer.
  • Het geweldige weer. Ja, het is warm. Maar de zon op je huid na al die coronajaren doet toch echt deugd zeg!
  • Een betere julimaand met meer ademruimte en rust in het hoofd. Na een moeilijke maand juni kon ik dit echt gebruiken.
  • Een bezoek aan LABIOMISTA in Genk, gevolgd door een shoppingnamiddag in Hasselt.
  • Heel goede boeken lezen, niet altijd buiten in de ligzetel (zie ook deze post).
  • Een nieuwe vakantie boeken naar Bilbao en San Sebastian.
  • Terug Spaanse lessen met Duolingo opstarten ter voorbereiding. Ik leer zo graag een andere taal en was dat even vergeten :).

Wat maakte jou blij de afgelopen tijd?

Roemenië #6: Biertan

In juli 2019 maakte ik mijn voorlopig laatste echt grote (rond)reis. We gingen toen 7 dagen naar Roemenië, meer bepaald voor een roadtrip doorheen een deel van Transsylvanië. Ik schreef daarover al eens een uitgebreide gids. Roemenië is niet de meest typische reisbestemming. Maar het heeft wel alles te bieden: cultuur, natuur, steden, platteland, geschiedenis… en lekker eten.

Na een overnachting in Sighisoara pakten we opnieuw onze koffers voor een volgende stop. Normaal was het plan om meteen door te rijden naar Sibiu, waar we die avond zouden slapen. Om de dag erna de Transfagarasan Road te gaan rijden alvorens naar Boekarest te trekken. Maar dat rijden in de bergen was al een zware bevalling geweest (het was mijn eerste keer rijden op grote hoogtes) en we waren best moe. En het was sowieso al net wat te spannend om de Transfagarasan te rijden én tijdig Boekarest te halen. Dus we gooiden het plan om en zouden enkel nog Sibiu doen en van daaruit naar Boekarest rijden.

Omdat twee dagen Sibiu ons wat veel leek, gingen we op zoek naar een interessante stop tussen Sighisoara en Sibiu en die vonden we in Biertan.

Het parkje naast de parking met zicht op de weerkerk.

Biertan is net als Viscri een oud Saksisch stadje dat gedomineerd wordt door een weerkerk op de heuvel van het dorp. Het staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco.

Het grote verschil met Viscri is dat het moderne toerisme er nog iets meer is ingeslopen. Zo zijn de hoofdstraten van het centrum geasfalteerd en is er een betalende parking aangelegd voor de toeristen(bussen). Al van ver zagen we de weerkerk opdoemen die we een bezoekje brachten.

De weerkerk op de heuvel

Een bezoek aan de weerkerk van Biertan kost 10 lei per persoon en er is ook een leuk winkeltje aan waar ik een selectie postkaartjes insloeg. De ingang is langs een donkere trap waarna je meteen op binnendomein van de kerk komt.

Het uitzicht van het domein wordt gedomineerd door de Lutherse kerk. Deze is gebouwd door de Duitse Saksen toen dit stukje van Roemenië nog deel uitmaakte van Hongarije. Als je binnenkomt, springt meteen het speciale plafond in het oog. Ik vind dit een zeer bijzondere kerk, veel groter dan die van Viscri.

Het domein rond de kerk, waar dus het hele dorp kon schuilen in geval van nood, was wel gelijkaardig aan dat in Viscri. Met wachttorens, uitkijkpunten en verborgen gangen.

Er stonden veel borden met uitleg op het domein. Ook met foto’s van hoe het vroeger is geweest. Leuk om te zien hoe de gebouwen doorheen de jaren zijn geëvolueerd.

Uitzicht vanaf een wachttoren op het landelijke dorpje.

Na een grondig bezoek aan de weerkerk, maakten we een ommetje in het dorp, weg van het geasfalteerde stuk.

Kleurrijke huisjes op zandwegen en een prachtig ruraal landschap in de verte. Het is zowat het beeld van deze reis.

De meeste mensen maken een keuze tussen Viscri en Biertan omdat het heel gelijkaardige plekken zijn en dat volg ik wel. Maar toch vond ik het fijn om beide dorpen te bezoeken en zo de parallellen, maar ook verschillen te ontdekken. De weerkerk van Biertan is later gebouwd dan die van Viscri en dus zie je ook andere invloeden terug. Waar Viscri nog meer dat onaangetaste heeft, zie je tegelijk in Biertan dat leven in zo’n Saksisch dorp niet meteen armoede hoeft te betekenen.

Na een voormiddag in het dorp reden we niet langs de grote weg, maar door het Roemeense platteland naar Sibiu. We reden door kleine dorpjes, langs kilometers natuurpracht waar geen huis te bekennen was, we zagen meer weerkerken op een heuvel… Kortom, dit stukje Transsylvannië is werkelijk prachtig. En deze autorit was de mooiste van de hele roadtrip. Dus ik zou de omweg langs Biertan zeker aanraden voor een full experience van de omgeving.

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Naar welke bestemming trek jij voor je volgende vakantie?

Control the controllables

Onlangs was er EINDELIJK een editie van de Tour De France voor vrouwen. 2022, dames en heren. Eén week in plaats van drie, maar wel met de hele wereldtop aan de start en een gebalanceerd parcours met voor ieder wat wils. En de meeste pers was zelfs blijven hangen van de manneneditie. We zijn er nog lang niet. Maar het is een grote stap, zeg maar sprong.

En dus las ik elk artikel over deze Tour, keek ik naar alle live uitzendingen, naar Vive Le Velo (normaal haat ik analisten die maar blijven lullen om het programma vol te krijgen) en volgde ik de rensters en ploegen nog wat actiever op sociale media. Ik consumeerde met andere woorden. Want hoe meer mensen kijken, luisteren, lezen en delen, hoe groter de vraag van het publiek om nog meer vrouwenkoers op de wereld los te laten. Hoe meer jonge meisjes geïnspireerd geraken dat ook zij op een dag in het geel kunnen rijden. En daar draag ik met plezier mijn steentje aan bij.

Ik zou 37 blogposts bij elkaar kunnen schrijven over deze eerste TDFF, maar aangezien de meeste lezers hier niet zo koersminnend zijn hou ik het op deze vandaag. Die eigenlijk niet over de koers gaat, maar over het leven.

Misschien hebben jullie namelijk toch ergens meegekregen wie de winnares van deze Tour De France was. Annemiek Van Vleuten is 39 en daarmee één van de oudsten uit het peloton. Ze begon dan ook pas op haar 24ste met professioneel wielrennen. Ze is olympisch kampioen tijdrijden, behaalde zilver in de wegrit en een ex-wereldkampioene. En momenteel niet te kloppen in de bergen. Ze rijdt iedereen daar op minuten.

Annemiek rijdt bij een minder sterke ploeg en heeft daar bewust voor gekozen omdat ze andere jongere rensters wil begeleiden. Annemiek gaat vaak in andere werelddelen (Columbia bv.) trainen en rijdt in de winter koersen voor de fun in bv. Australië. Annemiek heeft haar eigen hashtag bij de ploeg #Miekithappen.

Diezelfde Annemiek was de eerste drie dagen van de Tour serieus ziek. Ze heeft twee dagen niet gegeten. Een soort buikgriep. Maar zat dus wel op de fiets in het peloton. Vanaf de 4de dag ging het beter. Op dag 7 en 8 won ze de etappes. De twee zwaarste van de hele Tour.

Hoe sterk moet je mentaal wel niet zijn om dat te kunnen? Om er in te blijven geloven, ook als je ziek bent. En misselijk over een toilet gebogen hangt of zelfs halverwege een rit even de bosjes in moet gaan omdat diarree nu eenmaal bij buikgriep hoort. Dat je dan nog steeds die klik kan maken om een paar dagen later te winnen. Met overtuiging.

Het gaat allemaal om ‘control the controllables’. Annemiek’s favoriete zinnetje. Wat je niet kan controleren moet je loslaten. ‘Ik was nu eenmaal ziek, daar kan ik niets aan doen, ik kan alleen proberen me daar niet druk in te maken, mijn lichaam rust te geven en te vertrouwen dat het weer goed komt’.

Control the controllables. Elke keer opnieuw dat ze het aanhaalt in een interview (en dat is best vaak) raakt het mij. Het vat de zin van zowat alles samen. En het is ook een van de grootste uitdagingen van het leven. Loslaten wat je niet kan controleren.

En zo zit de koers niet alleen vol spanning, maar ook vol levenslessen. Want die rensters op de fiets, dat zijn gewoon vrouwen zoals jij en ik. Met hun eigen zorgen, problemen en vreugdes. Zij zijn al eens ziek, verliezen een geliefde, hebben last van hormonen of liefdesverdriet. Iedereen heeft zijn verhaal. Lorena Wiebes viel na haar eerste ritzege van twee in totaal in de armen van haar broer. Niets speciaals, tot je hoort dat haar broer aan het afkicken is van een zware drugsverslaving en op dit moment er nog altijd niet in slaagt om te leven zonder. Dat hij pas sinds heel recent zich weer verzoend heeft met zijn gezin en dat Lorena nog elke dag strugglet met hem te vertrouwen.

Deze vrouwen fietsen graag, omdat ze er fun in hebben. En soms is die fun misschien wat minder groot. Maar het is hun uitlaatklep. Ze hebben elk hun eigen verhaal. En hebben vaak moeten vechten om op die fiets te mogen. Want full-time profrenster zijn is een hard leven, zeker voor een vrouw. We zijn er nog niet. Maar het zijn de verhalen van Annemiek, Lorena en al die anderen die inspireren en die ons doen geloven dat alles mogelijk is. Zolang je maar loslaat wat je niet kan controleren. Want daar wordt niemand gelukkiger van.

Ben jij goed in zaken loslaten?

Met de Museumpas #8: LABIOMISTA in Genk

Het was een tijdje geleden dat de Museumpas nog uit de portefeuille kwam (ondertussen is er ook een digitale versie met een app). Maar in het lange 21-juli weekend wilden we nog wel eens wat cultuur opsnuiven. En omdat het mooi weer was viel ons oog op LABIOMISTA, een park in Genk vol moderne kunst van Koen Vanmechelen.

Het park is makkelijk bereikbaar en heeft een ruime parking. Kinderen onder de 12 jaar zijn niet toegelaten en een dagticket kost 10 euro, daarin zit een audiogids inbegrepen.

De toegangspoort is dit zwarte gebouw ‘De Ark’. Eens binnen is de eerste stop de oude directeursvilla van de mijn – Villa OpUnDi. Een beschermd gebouw. In de villa ontdek je de geschiedenis van het terrein. In de jaren ’60 stond hier een mijn, die tegen het eind van het decennium zijn deuren sloot. Nadien was het park de thuisbasis van de Limburgse zoo, die in privéhanden was en zonder subsidies begin jaren 90 de boeken dicht moest doen. Nadien is het park een tijd aan de natuur teruggeven alvorens er werd nagedacht over een herbestemming bij Stad Genk. Sinds 2014 werkt Koen Vanmechelen aan LABIOMISTA, dat in 2019 opende.

In de villa zie je enkele werken gebaseerd op Ubunti maskers. En ook twee opgezette jachtluipaarden (‘Ecce animale’).

Na de villa OpUnDi, kom je aan The Battery. In dit gebouw werkt Koen Vanmechelen. Blikvanger zijn twee vogelkooien. Enerzijds The looking glass waarin vruchtenetende vogels (o.a. een reuzentoekan) uit alle werelddelen samen zitten. En anderzijds de arendskooi bovenop het gebouw met twee Steller arenden. Een allegorie op de jager en de prooi.

Daarna volg je een 1,7 km lang pad – het Cosmopolitan Culture Pad. Hier kom je langs drie dierenweides (met kippen, struisvogels, alpaca’s, dromedarissen…). Halverwege kan je afslaan richting ‘protected paradise’ waar je de kooi met zwarte ooievaars vindt.

Protected paradise

De audiogids geeft heel wat extra uitleg over de werken. Koen Vanmechelen geeft zelf veel duiding bij het idee achter de verschillende delen van het park. Je komt sowieso tijdens je wandeling een heel aantal werken tegen die je doen stoppen.

Uiteindelijk waren wij zo’n twee uur zoet in het park. Je kan achteraf ook iets eten of drinken in Nomadland. Dat deden we niet.

LABIOMISTA is een levende site en Vanmechelen werkt duidelijk nog aan uitbreiding en nieuwe werken. Het zal dus zeker de moeite zijn om over enkele jaren nog eens te komen kijken. Dit park maakt moderne kunst – wat overigens ook niet helemaal mijn ding is – toegankelijk voor een breed publiek. In combinatie met de natuur en de dieren zorgt het voor een fijne combinatie. Zeker de moeite!

Ben jij al eens in LABIOMISTA? Of heb je een ander Belgisch museum ontdekt deze zomer?