Londen #2: Terug in de tijd met The Tower

Wie mij een beetje kent weet dat ik een ontzettende geschiedenisnerd ben. Ik kijk daarom ook vooral series met een historisch tintje, lees fictieboeken over mijn favoriete periodes & zet af en toe een documentaire op. Het is met voorsprong de Engelse (koninklijke) geschiedenis die me zo ontzettend boeit. Als je dan weet dat The Tower Of London zowel een paleis, gevangenis & als executieplaats is geweest, waar zelfs verschillende koninginnen hun hoofd hebben verloren,  begrijp je waarom ik er absoluut naartoe moest tijdens mijn tripje naar Londen.
P1070489

Praktisch

Eerst & vooral: de Tower is niet goedkoop. Om een beetje geld te besparen raad ik aan om op voorhand online tickets te bestellen. Ik dacht dat we zo bovendien ook de rij konden ontwijken (de Tower is een drukbezochte attractie in Londen), maar ook je online tickets moet je inwisselen tegen echte tickets en dit aan de groepticketloketten. Vergeet dit niet! Wij hebben tweemaal aangeschoven omdat we het niet wisten.

De Tower is open vanaf 10u (en niet 9u zoals hier en daar staat aangegeven, ook dat hebben we geleerd uit ondervinding ^^). Omwille van de drukte ga je ook best vroeg in de ochtend. Om alles te bekijken en eventueel de tour te volgen reken je best een drie à viertal uur.

Beefeather Tour

P1070500Binnen is er veel te zien. Elk half uur is er een begeleide tour die je gratis kan meepikken (verzamelen hiervoor doe je aan de ingang). De gids is een “Beefeather”, of Yeoman Warder, dat zijn de bewakers van de Tower uitgedost in traditionele kledij. Een Yeoman Warder is in dienst van The Queen en je moet een hele militaire carrière afleggen om dit te kunnen worden. Veel Beefeathers en hun gezin hebben zelfs hun intrek in de Tower zelf (hoe geweldig moet dat wel niet zijn).

De tour duurt ongeveer drie kwartier en nadien ben je alvast ingeleid en weet je wat je waar kan gaan bezichtigen. De reden dat ik de tour absoluut wou volgen is omdat je alleen zo in de kapel van Tower mag, waar onder andere Anne Boleyn & Catherine Howard begraven liggen. De Beefeather maakte ontzettend veel mopjes en weet de geschiedenis goed te brengen. Te goed, want soms klopte hij bepaalde dingen op of verzon hij gewoon stukken, zoals bij de executie van Catherine Howard. Mijn innerlijke nerd schreeuwde het even uit van “dat klopt niet!”, maar men wil het publiek gewoon amuseren. Volg de tour dus zeker voor het amusement, maar neem zijn woorden met een korreltje zout.

Kroonjuwelen en bloederige Towers

Na de tour kan je ook de binnenkant gaan bezichtigen. Veel bezoekers kopen puur een ticket voor de Kroonjuwelen die er tentoongesteld staan. Wij hebben dit natuurlijk ook meegepikt en ja het glimt en glittert allemaal mooi. De Kroonjuwelen zijn sterk bewaakt, blijven stilstaan en foto’s nemen mag niet, maar als je er bent moet je het gezien hebben natuurlijk. In the White Tower is er een tentoonstelling van allerlei wapens (inclusief het laatste gebruikte schavot!) en harnassen van de befaamde Engelse koningen.

P1070513

The White Tower

De hoogtepunten voor mij waren Traitor’s gate, de ingang waarlangs gevangenen (ook Anne Boleyn) binnenkwamen en vaak nooit meer buitenkwamen. De Bloody Tower waar de verdwenen prinsjes hebben vastgezeten (je weet wel Edward en Richard waarvan ze nog steeds niet weten wat er met hen gebeurd is) en de Oxford Tower waar onder andere Thomas More heeft vastgezeten en waar je inscripties van gevangenen kon bekijken. Er is in ieder geval genoeg te zien!

I’ve come here to die

DP1070524e meeste gevangenen werden trouwens buiten de Tower, op de heuvel (Tower Hill) terechtgesteld. Een paar uitzonderingen, waaronder Anne Boleyn, Catherine Howard & Margaret Pole vonden hun dood op de binnenplaats (Tower Green). Je vindt er een gedenkplaat met hun namen op. Ik ben echt heel hard into de Tuderperiode en de gedachte dat Anne Boleyn op die plaats haar laatste woorden (die ik overigens vanbuiten ken) heeft uitgesproken maakte me stil.

Voor mij was de Tower dan ook een emotionele rollercoaster. Jammer genoeg was ik precies een beetje de enige. Het is er zo ontzettend druk en het loopt er vol luide kinderen en grote groepen tieners dat ik de sereniteit een beetje miste om er volledig in op te kunnen gaan. Het is een beetje een dierentuin geworden, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik probeerde me heel hard voor te stellen hoe het vroeger daar allemaal geweest moet zijn, maar dat is ontzettend moeilijk met al dat lawaai. Die rust had ik de dag ervoor wel gevonden in Hampton Court Palace.

Ik heb absoluut geen spijt dat ik de Tower heb bezocht, het gebouw staat er al vanaf de 11de eeuw en heeft een indrukwekkende geschiedenis. Het is allemaal mooi bewaard gebleven, maar de authenticiteit is natuurlijk wel een beetje verdwenen ondertussen.

Mijn vorige tips voor Londen lees je hier. Ik bewaar de leukste plekjes ook in deze lijst op Foursquare.

Ben jij al in de Tower Of London geweest?

Can’t stop the feeling

Just dance, dance, dance. Soms zijn er zo van die weekends dat het schrijven er wat tussendoor glipt. Dus vertel ik vandaag gewoon even waarom de afgelopen week zo druk was. Ik heb dit weekend namelijk dansoptreden.

Even terugspoelen, want ik denk niet dat ik het al over deze hobby heb gehad. Ik ben niet echt het type dat heel erg aan sport doet. Ik heb een hekel aan fietsen, laat staan lopen. En ook balsporten zijn niet aan mij besteed, vraag dat maar aan mijn leerkrachten lichamelijke opvoeding uit het middelbaar (ik heb ooit een leraar bijna geraakt met een ijzeren baseball bat, hij kon nog net wegspringen…). Maar ik vind het wel belangrijk om toch in beweging te blijven. Alleen heb ik een soort druk nodig om uit die zetel te komen. Een soort vast moment in de week samen met anderen. En ik moest ik niet zijn als ik daarbij niet ook een doel moet hebben. Gewoon wat rondjes lopen voor de conditie, dan haak ik al snel af. Ik heb uitdaging nodig.

Dus is dansen ideaal. Op een leuke manier aan de conditie en lenigheid werken op een vaste dag in de week met een toffe groep. En je moet wel regelmatig komen want anders ben je niet meer mee met de choreo die we gaan doen op het optreden. Dat dansen voor mij werkt bewijst het feit dat ik al sinds mijn 6 jaar onafgebroken dans in minstens één dansgroep per schooljaar. Dat is al 18 jaar lang. Ik heb dus heel wat pasjes en liedjes voorbij zien komen.

Foto0109

Foto van de Opendeurdag 2 jaar geleden.

Ik dans bij Let’s Move!, een buurtdansschool waarbij het draait om het plezier. Geen wedstrijden of audities, maar ons gewoon amuseren en iets bijleren. Ik zou ook nooit naar een competitieve school willen gaan. Als kind deed ik reeds videodance, jazz & streetdance. Vanaf mijn 18 ben ik begonnen met moderne dans (je weet wel zo wat rollen op de vloer ^^) en sinds dit jaar heb ik er nog showdance (een mix van alles wat niet moderne dans of klassiek ballet is) aan toegevoegd. Na het werk is het immers zalig om eens even wat te bewegen in plaats van stil op een bureaustoel te zitten!

Dit weekend komt het dansjaar jammer genoeg op zijn einde en sluiten we het af met een spectaculaire dance show, inclusief toffe kostuums & attributen. Dit jaar is het niet gewoon een opendeurdag, maar een echte show met een verhaallijn tussen de dansjes. Afgelopen week werd er dan ook bijna elke avond grondig gerepeteerd. We doen de show maar liefst drie keer in 2 dagen. Voor mij betekent dat dus 6 keer het podium op!

Ik ben totaal niet iemand die graag in de spotlights staat, maar als je er een heel jaar voor hebt gewerkt is het best leuk om een keer te tonen wat we geleerd hebben en achter de coulissen is de sfeer natuurlijk top (of wat had je gedacht?).

Show must go on, dus sluit ik hierbij af. De volgende show lonkt weer 😉

Aan welke sporten doe jij? 

Mijn favoriete Eurosongliedjes

Ik heb eigenlijk een hekel aan zangwedstrijden. Idool, X-factor, The Voice,… het kan me allemaal niet boeien (zeker aangezien je de naam van de winnaar of winnares een jaar later alweer vergeten bent). Maar naar het Eurosongfestival kijk ik wel standaard ieder jaar, toch al sinds 2010. Waarom? Geen idee, ik vind het best wel leuk om eens die over the top acts & outfits te zien en allerlei taaltjes te horen.

Zeker de laatste 10 jaar winnen er ook echt wel goede liedjes die bij ons een hit worden. Ik zet daarom enkele van mijn Eurosongliedjes waarbij ik ‘twelve points’ schreeuwde op een rijtje. En dat zijn lang niet enkel winnaars.

Sertab – Everywhere That I can (2003)

Dit is het eerste winnende liedje dat ik mij nog echt herinner. Ik zag Sertab dit ooit live performen en was als jong meisje onder de indruk van haar achtergronddanseressen. Het is echt een radiovriendelijk liedje vind ik. Sertab won voor Turkije, dat ondertussen niet meer deelneemt (want niet echt meer vriendjes met Europa). Fun fact: België werd dat jaar 2de met Urban Trad en hun verzonnen taaltje (Sanomi).

Ruslana – Wild dances (2004)

Wat mij betreft de meest legendarische winnares. Een krachtig lied met een typisch geluid dat ook heel internationaal klinkt en terecht een hit is geworden. Oekraïne won vorig jaar nog een keer met Jamala (1944), maar dan om politieke redenen. Gisteren in Kiev was het toch opnieuw Ruslana die de show stal.

Lordi – Hardrock Hallelujah (2006)

Lordi won het songfestival in de periode dat ik enkel naar dit soort muziek luisterde. Het blijft een steengoed nummer. Of ze zonder de maskers ook gewonnen zouden hebben? Waarschijnlijk niet. Nog steeds heb ik een boontje voor elke act die het komt proberen met een rocknummer. Gisteren was dat enkel Oekraïne trouwens, zonde!

MaNga – We could be the same (2010)

Na 2006 heb ik een tijdje niet meer gekeken, ik herinner me ook niet alle winnaars. 2010 was de eerste keer dat ik echt terug keek en is wat mij betreft tot op het heden nog steeds het strafste jaar qua inzendingen. Mijn favoriete Eurosongnummer aller tijden komt ook uit dat jaar en is van de Turkse groep MaNga. De melodie blijft gewoon zo enorm hangen. Volgens mij werden ze hiermee 2de achter de Duitse Lena. Ik kan echt minstens 8 liedjes opnoemen die dat jaar beter waren dan Satellite (onze eigen Tom Dice bv ook), ik snap nog steeds niet waarom zij gewonnen is.

Farid Mammadov – Hold me (2013)

Azerbaijan is zo’n land waar ik elk jaar naar uit kijk. Zij brengen altijd kwaliteit (behalve dit jaar, wat was dat?). Hold me is gewoon een goed nummer, met een originele choreo. Farid strandde uiteindelijk op de tweede plaats achter Emelie De Forest. Azerbaijan won het songfestival ook één keer in 2011 met het liefdesduet Running Scared.

Loic Nottet – Rhythm Inside (2015)

Heb ik dan ook een Belgisch liedje dat ik tof vind? Wel, we hebben al veel bagger gestuurd, maar de laatste jaren doen we het beter. Loic Nottet blijft mijn all-time favorite. Die man heeft echt een goede stem en had een act die aansprak. Dat jaar was er wel niets te doen aan knappe Mans met Heroes en werden we uiteindelijke 4de.

Bonus: mijn favoriet uit 2017

Kristian Kostov – Beautiful Mess (2017)

2017 vond ik best een teleurstellend jaar, weinig nummers waren echt radioproof. En zelfs de acts waren best saai. Portugal heeft uiteraard meer dan verdiend gewonnen (al speelt het achtergrondverhaal met de hartproblemen wel in zijn voordeel ook). Om toch iets anders te zeggen dat de winnaar, ga ik voor Bulgarije met een jong gastje (17!) die wel degelijk kan zingen. Geen topper, maar leuk nummer dat goed was voor de 2de plaats.

Kijk jij naar Eurosong? Wat is jouw favoriet nummer uit de wedstrijd? 

Elsa van Anna van Frozen

Er zijn zo van die weken dat je leven lijkt op een dramatische Hollywoodkomedie, maar dan zonder onrealistisch knappe barman die verliefd op je wordt. En als er nu één type films is waar ik een hekel aan heb… Liefst zou ik die tenenkrommende humor willen inruilen voor een Disneyfilm. Was mijn leven maar een musical.

Ik ben de laatste tijd wat gevoeliger voor bepaalde dingen, ik trek mij sneller iets aan. Het gaat eigenlijk allemaal over zaken waar ik de nul de botten controle over heb. Privé, werkgerelateerd of gewoon dingen die in mijn hoofd zitten (want hey, mijn hersenen doen gewoon wat ze zelf willen, zonder mijn mening te vragen ^^). Het is niet echt een quarter-life crisis, want geloof me de existentiële vragen probeer ik echt te vermijden momenteel. Mijn humeur gaat op en neer, mijn hormonen zijn om zeep.

Voordat je je zorgen begint te maken: ik ben gezond en best gelukkig. Het ging me deze week gewoon niet af. Ik introduceerde dan ook geïrriteerde Annelies op het werk deze week (sorry not sorry collega’s).

Dus plan ik mijn weken vol en doe ik in de weekends alleen maar dingen voor mezelf. En daar begint de komedie! Afleveringen van Outlander erdoor knallen (en zuchten telkens Jamie in beeld komt), de muziek van Belle en het Beest snoeihard on repeat (ik kijk al uit naar mijn Spotify jaaroverzicht), wanhopig proberen om binnen te lijntjes te kleuren (doe ik ook nog eens iets met dat dekselse kleurboek), artikelen over mindfullness lezen in mijn Flowmagazine (eindelijk iemand die me begrijpt), een gedichtenbundel willen kopen om mijn hogere ziel (bestaat die?) aan te spreken (maar te lui zijn om naar de winkel te stappen),…

P1040263

En dat was nog maar het weekend. Begin van de week liep ik door de stad in de felle regen met een glazen limonadetap in mijn handen (ik durfde mijn paraplu, die in mijn tas zat, niet te pakken, want met mijn onhandigheid…). Of ik een zakje moet hebben? Nee hoor, als onafhankelijke sterke vrouw kan ik dat wel gewoon dragen, toch? Twee stappen later had ik al spijt.

Halverwege de week had ik met een geweldige vriendin van mij weer eens een bizarre conversatie. Zijn we wel interessant genoeg? Hebben we wel een gefundeerde mening over pakweg de vluchtelingencrisis? Vinden mensen ons niet te simpel? Moeten we niet nog een hobby hebben? Is wat we doen goed genoeg voor deze wereld?

Aan het einde van de week was ik zo ver gevorderd dat ik ben gaan aquafitten (blijkbaar een soort gym in het water) en mezelf kei hard stond uit te lachen omdat ik niet eens op 1 been kon blijven staan in een zwembad.

Maar weet je, door daar zo klunzig te staan, besefte ik hoe fijn ik het vind om in dat water te staan. En hoe weinig ik op zo’n moment aan mijn zogenaamde zorgen moet denken. Dus zou ik dit allemaal zo opnieuw doen. Laat mij maar gewoon raar wezen, dat is dik oké. Er is één ding dat ik deze week nog net iets meer had moeten.

Loslaten. Belle van het Beest inwisselen voor Frozen. Ik ben nu eenmaal een controlefreak. Maar ik moet datgene waar ik geen controle over heb gewoon laten gaan. Dat zal een werkpuntje zijn voor de rest van leven vrees ik. Maar het besef is er na deze vreemde week wel gekomen. Wat een les aquafit allemaal niet kan doen. Ondertussen is mijn Disneyafspeellijst alweer twee keer volledig afgespeeld en ga ik deze week naar de yoga. En koop ik misschien toch die gedichtenbundel. Of nee, dat toch maar niet.

Soms is het goed om Elsa van Anna van Frozen te zijn. Soms moet mijn leven eerst een slechte komedie zijn om daarna een musical te worden. The cold never bothered me anyway.

Hoe was jouw week?

Londen #1: het chique Kensington

Londen is een stad van vele gezichten. Het statige Westminster, het alternatieve Shoreditch, de levendige city, het gekke Camden,… En dan heb ik het nog niet gehad over de vele prachtige parken of de interessante musea. Ook de omgeving net buiten Londen biedt een grote hoeveelheid aan bezienswaardigheden en toffe daguitstappen. Ik verbleef 5 dagen in deze stad en had dus voldoende tijd om met de verschillende wijken kennis te maken en jullie te overstelpen met tips.

Vandaag vertel ik wat meer over het boutique Kensington (wordt vaak ook Knightsbridge of Chelsea genoemd). Hier vind je de chiquere hotels terug en ook heel wat monumenten en gebouwen die gelinkt zijn aan koningin Victoria en haar man Albert.

Hyde Park

Ons hotel lag vlakbij Hyde Park dus dit was een logische eerste stop. Hyde Park is één van de grotere parken van Londen. We hebben zelfs niet heel het park gedaan, zo groot is het! Bovenaan vind je de Italian Gardens, compleet met fonteinen en een mooi uitzicht op het grote meer.

P1070122.JPG

De hoofdbezienswaardigheid in het park is het Kensington Palace. Hier is koningin Victoria opgegroeid en werd ze opgehaald wanneer ze op 18-jarige leeftijd de troon besteeg. Ook Lady Di heeft hier een hele tijd gewoond toen ze prinses was.

P1070128.JPG

Het paleis is nog steeds in gebruik. Het is namelijk één van de huidige residenties van prins William & Kate Middleton. Wie wil kan de binnenkant van het paleis bezoeken, wij zijn er gewoon even rond gewandeld. Je vindt er ook de prachtige Kensington gardens en een orangerie. 

P1070136.JPG

Royal Albert Hall

Wanneer je Hyde Park langs de onderkant verlaat kom je bij het Albert Memorial. Hoewel het een gearrangeerd huwelijk was werden Victoria & Albert echt verliefd. Ze kregen samen immers 9(!) kinderen. Bij de plotse dood van Albert droeg Victoria voor de rest van haar leven zwarte rouwkleding en liet ze onder andere dit gouden monument oprichten.

P1070153.JPG

Prince Albert kijkt hier uit op de indrukwekkend Royal Albert Hall. Hier heeft de wereldtop van de muziek reeds opgetreden en worden vooral eerder klassieke voorstellingen opgevoerd. Werkelijk een prachtig gebouw om even rond te lopen.

P1070165.JPG

Ga je van het concertgebouw recht naar beneden dan kom je uit op de Exhibition Road. Hier vind je hersenvoer in overvloed met het Science Museum, het National History Museum & het Victoria & Albert Museum. Voor ieder wat wils dus en denk eraan dat in Londen alle staatsmusea gratis te bezoeken zijn.

Honger gekregen? Dan loop je Exhibition Road nog wat verder naar beneden, daar vind je een leuk pleintje met allerlei eettentjes. Wij lunchten bij Brown & Rosie, lekker & betaalbaar. De overige eetplekjes werden ook aangeraden door mijn reisgids. Een slechte keuze maak je hier dus niet.

Holland Park

Na het eten wilden we naar Holland Park voor de Kyoto Garden. Wij deden dit te voet en wandelden zo door meerdere villawijken en ook schattige Mews, oftewel kasseistraatjes. Kensington is echt wel de chique buurt van Londen.

Holland Park zelf vond ik wat tegenvallen. Er is heel wat onder constructie momenteel. Breng bijvoorbeeld een bezoek aan de Dutch Garden, met veel kleurrijke tulpen bij elkaar. Doorheen het park vind je ook een aantal tamme pauwen. Eigenlijk echt vreemd, hoeveel dieren wij gezien hebben tijdens deze citytrip. Dat is toch het laatste wat je verwacht in zo’n metropool.

P1070178.JPG

Het hoogtepunt van het park is de Kyoto Garden, opgedragen aan de slachtoffers van de kernramp in Fukushima. Het is een echte klassieke Japanse tuin, een oase van rust. Heel mooi aangelegd ook, alleen wat klein. En ik denk dat dit vooral later in de lente en in de herfst een plaatje moet zijn.

Dus Holland Park zou ik vooral inlassen als stop met de metro (de halte heet Holland Park en dan is het nog amper 5 minuten wandelen) om even de Japanse tuin in te duiken en wat uit te rusten.

Krijg je niet genoeg van boutique Londen, ga dan naar de wijk Notting Hill (bekend van de gelijknamige film). Deze buurt hebben we niet bezocht, maar staat absoluut op het lijstje voor een volgende keer.

Mijn travel tips op Foursquare

Wil je mijn reistips bewaren voor je volgend tripje naar Londen? Dat kan via deze handige lijst op Foursquare. De komende tijd wordt deze zeker nog aangevuld met toffe plaatsen en eetplekjes voor de andere wijken.

Ben jij fan van het chique Kensington? Wat vond jij de leukste wijk in Londen? 

Project offline #2

Eind december stelde ik mezelf voor enkele uitdagingen. De meeste ambitieuze, of voor mezelf toch vernieuwende uitdaging was en is nog steeds project offline. Kort samengevat betekent dat minder op mijn smartphone zitten en door mijn sociale media scrollen. Want die nutteloze tijd steek ik toch echt wel beter in andere dingen, niet?

In mijn vorige bericht had ik daarvoor wat zaken opgesomd die ik in de plaats kon doen, maar echt concrete afspraken met mezelf had ik niet gemaakt. Ondertussen zijn we bijna mei dus lijkt het me een goed moment om even terug te blikken op mijn vorderingen.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen, veel vorderingen zijn er namelijk niet te vermelden. Enkel tijdens een avondje met vrienden gezelschapsspellen spelen of naar een film kijken lukt het me om die gsm weg te leggen. Eens thuis zit ik dan toch weer een half uur te swipen om ‘bij te lezen’. Jammer dat er zo weinig echt interessants te lezen valt. Want dat is het net, ik besef hoe nutteloos het is en toch kan ik het niet laten.

p1050597

Ik merk wel dat ik tijdens een aflevering van een serie de reflex heb gekweekt om mijn smartphone wat verder leggen. Zeker bij de nieuwe seizoenen van mijn favoriete series (The Last Kingdom & Versailles zijn opnieuw geweldig) kost me dat geen moeite, maar als het me wat minder boeit…

Het helpt ook niet dat ik op het werk nu ook veel bezig ben met onze Instagrampagina en andere sociale media van bv. klanten. Maar eigenlijk zou mijn online tijd buiten de werkuren beperkt moeten blijven. Dus laat ons zeggen dat er nog wat werkpuntjes zijn, *ahum*.

Dus misschien moet ik het de komende tijd wat anders aanpakken. Door te genieten van de offline tijd die ik hier en daar wil en kan vrijmaken. Dus nog meer wegdromen bij een boek, een serie of tijdens het schrijven. En door leuke avondjes nog langer te laten duren door bij het thuiskomen nog even terug te blikken op mijn fijne avond in plaats van die van anderen via sociale media.

Ach, Rome is ook niet in één dag gebouwd, dus ik blijf gewoon kei hard gaan voor meer offline tijd.

Heb jij nog tips voor mij? Wat werkt bij jou wel of net niet om die dekselse smartphone aan de kant te houden?

Flashback

Het moet zo’n dikke drie maand geleden zijn dat mijn team op het werk de boodschap kreeg dat we er enkele weken later een stagiaire zouden bij krijgen. De ene zou dit fijn vinden, de andere misschien een blok aan het been. Voor mij was het vooral confronterend, in positieve zin dan wel. Het was nog geen jaar geleden dat ik zelf ‘de stagiaire’ was. Ik ben het zelfs drie keer geweest.

Vooral mijn laatste stage zal mij voor altijd bijblijven. Ik was daar namelijk 5 maand en ik ben nog steeds dankbaar hoe veel moeite en energie mijn toenmalige collega’s in me hebben gestoken om me zaken bij te brengen. Ik werd bij zo goed als alles actief betrokken. Door hen was ik klaar voor het werkveld, had ik genoeg zelfvertrouwen om te gaan solliciteren. Zoals altijd zijn het de mensen die een stage of een job fijn en leerrijk maken.

Maar nu moest ik dus, samen met mijn team, zelf de rol van stagebegeleidster op mij nemen. Had ik haar wel iets te leren? Uiteindelijk zit ik nog geen jaar in het vak. Ik begon er dus eigenlijk aan met een klein hartje. En nu haar laatste stagedag erop zit, denk ik dat we er allebei veel van geleerd hebben.

IMG_4593

Een namiddag samen op straat werken voor de Internationale dag van het straatkind

Want ja, ik had haar wel effectief zaken te vertellen en te leren. En dan besef je ineens hoe hard je zelf gegroeid bent in een aantal maanden. Het is bij mij een beetje aangekomen als een mokerslag. Want ik heb nog zoveel te leren. Ik kan nog zoveel dingen niet. Maar wat ik dan wel allemaal doe, is blijkbaar niet zo vanzelfsprekend als ik zelf zou denken.

Op mijn 21ste kon ik die zaken namelijk allemaal zelf nog niet. Ik zat toen nog op de unief, met mijn neus in de boeken. Ik vond de universiteit trouwens wel echt een fijne ervaring om te groeien als persoon (zoals je in dit bericht kon lezen), maar echt praktijkgericht was het natuurlijk niet. Ik had nog geen feeling met klanten of commercieel denken. Dus vier jaar unief hebben mijn leven en mentaliteit wel degelijk in sneltempo veranderd. Maar dat anderhalf jaar erna nog veel meer. Aan een snelheid die ik zelf amper kan vatten. En dit is nog maar het begin.

Niemand is ooit klaar voor volwassenheid, maar langzaam kruipt die je leven toch geniepig binnen. En ja, ik heb mijn best gedaan onze stagiaire iets bij te brengen. Net zoals ik destijds overal werd bij betrokken. Maar we hebben evengoed onnozel zitten doen samen. Of tegen elkaar zitten klagen en zagen. Want ook dat is deel van het (werk)leven. En die drie maand zijn voorbij gevlogen.

Wat heb jij het laatste jaar allemaal bijgeleerd?