Er zijn ook goede dingen

Heel positief heb ik nog niet geschreven over deze hele crisis. Ik vond dat er niet vaak iets was om blij voor te zijn, behalve dan de kleine dingen, de lichtpuntjes. Maar elke crisis brengt wat goeds met zich mee. Zaken waarvan je hoopt dat ze na corona ook zullen blijven bestaan. Soms ook hele kleine dingen. Dit is mijn lijstje.

  • Eindelijk gedaan met minutenlang wachten tot de NMBS-automaat je betaling via bankkaart heeft verwerkt. Nu hebben ze een nieuw ‘bakske’ dat contactloos betalen toelaat en koop ik op één minuut mijn ticket. Hoera!
  • Het is plots sociaal acceptabel om een tweezit in de trein helemaal voor jou te claimen. En ik zou het niet erg vinden mocht dat zo blijven. (Valt het op dat ik de afgelopen week weer vaker op de trein zat?)
  • Ik vond het eigenlijk wel zalig dat er geen treintickets gecontroleerd werden. En dat zeg ik niet omdat ik zwartrijden wil aanmoedigen. Maar ik vind het altijd vervelend om te moeten stoppen met lezen en mijn abonnement te zoeken, te wachten tot het aan mij is… en dat terwijl ik altijd in orde ben. Ik verlies daardoor kostbare leestijd in de trein. First world problem, I know. Ik zou liever werken met scanners voor je de trein op mag (zoals bij de metro).
  • Er is op het werk een duidelijker (wettelijk) kader rond glijdende werkuren en telewerken. Stond al lang op de planning, maar is nu in een stroomversnelling gekomen.
  • De meeste horecazaken hebben de laatste maanden een online reservatiesysteem aan hun website toegevoegd. De hemel voor de introvert die het haat om te bellen voor een reservatie. Nu reserveer ik in twee klikken online en kan ik de menu al eens bekijken.
  • Op restaurant gaan is ook wel echt fijner wanneer je niet meer verplicht wordt om naar de conversatie naast je te luisteren omdat die mensen bijna op je schoot zitten. Ik weet dat heel veel hipster restaurants die plaatsen nodig hebben en ze verdienen alle support, maar ik hoop oprecht dat de manier waarop we een restaurant vormgeven qua akoestiek een aandachtspunt zal worden.
  • Het is ontzettend naïef om dit te hopen misschien, maar ik vond het wel fijn hoe mensen tijdens de lockdown vaker een gesprek startten met ‘Hoe ist?’ ipv meteen to the point te komen. Ik merk dat het nu al weer wat minder gebeurt, maar het is toch iets dat ik wil meenemen.

En dit zijn zo de eerste dingen waar ik kon opkomen, maar er zullen uiteraard nog wel meer positieve kanten zijn.

Wat ga jij positief onthouden aan deze tijd?

Op het nachtkastje #38

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Ik heb een beetje het gevoel alsof ik een maand heb overgeslagen, maar dat klopt niet. Ik heb precies gewoon heel wat gelezen sinds de vorige update :D.

Gelezen

  • The lost queen* van Signe Pike speelt zich af in Schotland in de 6de eeuw en is een soort Keltische hervertelling van de legende van Merlin. We maken kennis met de koninklijke tweeling Langueroth en Lailoken die allebei voorbestemd zijn voor iets groots. Lailoken krijgt de kans om een wisdom keeper, een soort druide, te worden. Terwijl Langueroth een koningszoon zal trouwen. Alleen had ze zelf liever ook Wisdom Keeper geworden. Een boeiend verhaal, al merk je duidelijk dat het een eerste deel van een trilogie is (want traag met momenten). Vooral de kennismaking met de Keltische cultuur smaakt naar meer.
  • Eleanor Of Provence trekt naar Engeland om er met de veel oudere koning Henry III te trouwen. Maar aan het hof zijn ze niet tuk op een buitenlandse koningin. Ze raakt al snel bevriend met haar schoonzus Nel die haar oog heeft laten vallen op Simon De Montfort, een vertrouweling van de koning die nog voor veel oproep zal zorgen. The silken rose vertelt het verhaal van deze sterke, maar relatief onbekende, koningin van Engeland en is het eerste boek uit de Rose trilogie die nog twee andere Engelse koninginnen aan het woord zal laten. Graag gelezen!
  • Nog een koninklijk verhaal, het was precies een trend deze maand :). In Before the crown* maken we kennis met de jonge prinses Elizabeth, erfgenaam van de Britse troon ten tijde van WOII. Zij kijkt uit naar de komst van prince Philip Of Mountbatten met kerstmis. Maar niet iedereen vindt de wereldse Philip de perfecte echtgenoot voor de brave Elizabeth. Een mooie inkijk in het jonge leven van het huidige Britse koningspaar. Het voelde soms wat raar om een historisch verhaal te lezen over mensen die nog steeds leven. Voor liefhebbers van The crown, of mensen zoals ik die maar niet aan die serie toekomen en dan maar liever iets lezen over de Windsors.
  • Ik raakte nog eens in de bib en nam vol overtuiging the ashes of London mee. James Marwood moet daarin een moord oplossen ten tijde van The great fire of London in 1666. Hij komt daarbij steeds in contact met Catherine Lovett, een vreemde jonge dame die op zoek is naar haar vader. Ook de koning is naar hem op zoek trouwens, want hij is een regicide (koningsmoordenaar). Naast een inkijk in de de grootste natuurramp ooit op Londense bodem, lees je ook meer over Engeland in de nasleep van de Glorious Revolution van Oliver Cromwell. Een boeiende detective met veel focus op de historische setting, maar ik vond het verhaal niet geweldig. Toch ben ik benieuwd genoeg om ooit het tweede deel eens te proberen.
  • En voor al wie houdt van schilderkunst en/of Italië kan ik the passion of Artemisia aanraden. Deze fictieve biografie vertelt het verhaal van de eerste vrouw die in Firenze werd toegelaten tot de kunstacademie. Verkracht op haar 17de, liefdeloos getrouwd, bevriend met Galileo en Cosimo II de Medici… Deze vrouw heeft heel wat meegemaakt en vervelen doet haar verhaal dus zeker niet, al is Vreeland’s schrijfstijl soms wat droog en afstandelijk.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.

Gekeken

  • Het einde van seizoen 4 van Outlander. Ik wist op voorhand dat ik ging wenen, want tijdens het lezen van het boek had ik het ook al moeilijk. En yes, I did. Ik hou gewoon zo van Young Ian.
  • Met het lief ben ik beginnen kijken naar Knightfall op Netflix. Een vermakelijke serie over de tempeliers in 14de eeuws Parijs op zoek naar de Heilige Graal.
  • Verder niet zo veel, vandaar dat ik zoveel heb gelezen :D.

Meegemaakt

  • Twee weken vakantie. Met enkele dagen naar zee en een uitstap naar het kasteel van Seneffe. Het was heerlijk om er even tussenuit te zijn, al is een staycation ten tijde van #projecthuis niet super ontspannend.
  • Een dagje vrijwilligerswerk met het werk en dat klinkt geweldig leuk. Maar het was tuinieren, en er zijn weinig dingen waar ik meer een hekel aan heb dan tuinieren 😬. Taking one for the team, zekers?
  • Verder nog steeds niet bijsters veel, cause COVID-19. Al ga ik wel een pak vaker naar kantoor ineens en dat is ook wel leuk soms. Beetje extra structuur.

Lukt het daar wat met de septemberdrukte?

Met de Museumpas #4: Chateau De Seneffe

Voor mijn 26ste verjaardag kreeg ik van het lief een Museumpas. Voor 50 euro per jaar (ondertussen 59 euro) kan je naar 165 musea in heel België zonder extra te betalen, enkel voor sommige tijdelijke tentoonstellingen betaal je de volle of zelfs een verminderde prijs. Veel tentoonstellingen zijn eigenlijk ook wel gewoon gratis voor Museumpashouders. Bovendien krijg je ook 5 nmbs-kortingstickets van 50%. Mooie deal toch?

Tijdens mijn vakantie waren we op zoek naar leuke daguitstappen in België. Zo kwam ik uit bij het chateau de Seneffe, net boven La Louvrière. Het is een 19de eeuws optrekje, nu ja ‘je’ ;), met tuinen om heerlijk in rond te struinen. In het kasteel huist een museum en dat was dan ook nog eens toegankelijk met de Museumpas—hoera! Wie mij kent weet dat ik best wel van kastelen en paleizen hou, het was dus snel beslist wat ik op mijn 27ste verjaardag wou doen.

Dat het die dag code geel zou worden hadden we natuurlijk niet kunnen voorspellen. Maar op woensdag 26 augustus reserveerden we twee tickets in het tijdslot van 10 uur via de website.

Wanneer je richting het domein loopt valt meteen op waarom dit het al eens vergeleken wordt met Versailles. Neen, dit paleis is echt mini in vergelijking met Versailles, maar de poort met gouden ornamenten doet er wel aan denken.

Zo erg blijkbaar dat ik een collega aan mij vroeg hoe het in Versailles en Parijs is geweest. Ze had een Instagram story van mij in Seneffe gezien en dacht dus dat ik effectief naar Versailles was geweest. Eentje waarmee ik haar nog een tijdje ga pesten ;).

Op de binnenkoer, die dringend aan renovatie toe is (het moet gezegd worden), vind je langs beiden kanten zuilen met renaissance elementen. Het hele paleis is opgetrokken in neoklassieke architectuur, typisch voor de 19de eeuw waarin er al eens dromerig werd teruggedacht aan de klassieke Oudheid.

Het paleis zelf is niet zo groot en bestaat uit twee verdiepingen. De voorkant is niet overdadig versierd en door de grijze steen lijkt het allemaal wat donker en sober. Zeker met het slechte weer op de foto’s :).

Binnen kan je het Museum voor Zilversmeedkunst bezoeken en is er een permanente tentoonstellingsplek op de eerste verdieping. We waren de eerste bezoekers om 10u en de dame achter de balie gaf ons iets om over onze schoenen te doen om de authentieke houten vloer te beschermen. Daarna mochten we beginnen aan de tentoonstelling.

We wisten eigenlijk niet wat te verwachten. Op de benedenverdieping kregen we de verschillende kamers te zien met steeds ook heel wat zilversmeedkunst. De teksten op de borden gingen over geen van beiden, maar gaven eerder een algemeen beeld van de maatschappij uit de 19de eeuw. Dus het was allemaal wat door elkaar. Ik stopte na een tijdje met lezen en probeerde mooie foto’s te maken van de vloer, muren en plafonds. Want die waren prachtig.

Je kon via een url wel een soort audiogids luisteren maar dat hebben wij niet uitgeprobeerd. De benedenverdieping is niet groot en dus namen we al snel de trap naar boven die blijkbaar gebruikt wordt voor tijdelijke tentoonstellingen. Momenteel loopt le triangle d’or. Je krijgt er een inzicht in de edelsmeedkunst en opnieuw in de verschillende rollen van de 19de eeuwse samenleving. We zagen enkele mooie dingen, maar de opstelling bleef wat verwarrend.

Uiteindelijk stonden we na een uurtje alweer buiten en hadden we geen andere bezoekers gezien. Misschien door het slechte weer of omdat het nog vroeg was op een doordeweekse dag? Toegang tot het museum kost 6 euro per persoon, dus dat valt reuze mee.

Ook in de tuinen zou het heel rustig zijn. Deze zijn elke dag gratis toegankelijk en op een mooie dag zal er wel wat volk rondlopen. Er zijn vijvers en fonteinen, een bos, weides met schapen en alpaca’s… Dus ook met kinderen is het er fijn vertoeven.

We liepen er nog wel even rond, maar door het slechte weer was het best fris. Wie iets wil eten of drinken kan in de oranjerie terecht dat is ingericht als restaurant.

Uiteindelijk vond ik het een beetje tegenvallen, vooral de binnenkant dan. Het is niet bepaald groot en ik had gehoopt iets meer te weten te komen over het paleis zelf en wie er gewoond heeft. De tuinen waren wel mooi, maar er stond maar weinig in bloei en het was eigenlijk gewoon slecht weer :D.

Toch vind ik het wel een nog vrij onbekende parel uit Wallonië én Chateau De Seneffe is dichtbij Villers-la-ville dus ideaal om de twee te combineren op één dag.

Meer Museumpas tips? Of op zoek naar uitstappen in België?

Ben jij al eens naar het kasteel van Seneffe geweest?

Gemis

Wat ik zoal mis in deze coronatijden:

  • Iets spontaan doen
  • Iemand een knuffel of kus geven bij afscheid
  • Naar iets uitkijken
  • Cultuur in al zijn vormen en maten
  • Gaan uiteten met vrienden
  • Mijn vrienden en collega’s, digitaal contact is niet hetzelfde
  • Zorgeloos door een stadscentrum wandelen
  • ‘Kan het wat stiller!’ door onze open office roepen
  • Taart eten, koffiekoeken, BBQ’en… al dat lekkers dat je met wat volk samen naar binnen speelt
  • Deftige kleren aandoen i.p.v. elke dag die jogging
  • Een winkel binnen stappen om eens te gaan kijken, zomaar
  • Ergens kunnen binnen stappen zonder afspraak (bv. de bank, openbare diensten, een museum…)
  • Blij zijn om eindelijk weer thuis te zijn
  • Iets plannen
  • De inspiratie die vloeit door alles rondom je
  • Dansen en luidop zingen, daar waar muziek wordt gespeeld
  • Een perspectief
  • Onbevangen zijn

Wat mis jij het meest momenteel?

Lichtpuntjes #19

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

Weer even geleden dat ik zo’n lijstje maakte en zo zijn er plots veel maanden voorbij waarin er geen grote dingen lijken gebeurd te zijn. Dus stilstaan bij de kleine dingen dan maar.

  • Naar Villers-la-ville met het lief en echt versteld staan van de schoonheid van die plek
  • Een lange wandeling in Heverleebos, zo net wat te lang dus spierpijn achteraf. Maar goede training!
  • Naar Museum M voor Rodin. En beseffen hoeveel deugd zo’n museumbezoek doet.

rhdr

  • Het mooie weer. Ik kan best goed tegen de warmte gelukkig en ik geniet daar echt van.
  • De rustige periode op het werk gaf ademruimte en is een lichtpuntje op zich, maar nu het wat drukker wordt en er echt interessante projecten op de agenda staan, word ik toch vooral daar blij van.
  • Min of meer terug op schema zitten min of meer met #projecthuis
  • Een Kindle e-reader kopen, zo helemaal voor mezelf. Met knalgele hoes.
  • En dus ook snuisteren tussen al die boeken waar ik hiervoor geen toegang tot had.
  • Lekker lezen op de e-reader in de tuin
  • Schone content schrijven voor het werk, zo tijdens een inspiratieflow. Ik deel amper ‘professioneel werk’, maar heel trots op deze.
  • Mijn tweede blog lanceren en meteen ontdekken hoe een warme community die Engelstalige book bloggers vormen.
  • Veel herkenbare reacties hier én van vrienden en kennissen als ik uitspreek dat ik het niet makkelijk heb met hoe het nu allemaal loopt in de wereld. En gek word al dat geklaag en gezaag van mensen. Dus herinnering aan het feit dat ik me wel omring met de juiste mensen.
  • Eindelijk dan toch twee weken vakantie! En deze meteen goed inzetten met een aantal dagen aan zee. Het komt niet echt goed met die bucket list voor de zomer, maar dit puntje ga ik dan toch kunnen afstrepen.

img_20200820_204714

In Another era

Tijd voor de aankondiging van een nieuw blogproject! En om al meteen met de deur in huis te vallen: maak je geen zorgen, ik blijf ook hier stukjes posten. GoAnnelies is en blijft mijn broodnodige plek op het web om me te uiten. Als ik doorheen de honderden posts scroll die ik bij elkaar heb geschreven merk ik niet alleen de schrijffouten op :D, maar ook dat de blog heel goed aangeeft wie ik ben, hoe ik denk en hoe ik me op bepaalde momenten heb gevoeld. En eigenlijk ben ik daar best trots op.

Maar ik heb natuurlijk nog heel wat meer interesses, en ik voelde al langer dat niet alles paste onder GoAnnelies. Jullie konden al lezen dat ik me een kindle e-reader aanschafte om zo meer boeken te kunnen lezen die best niche genoemd kunnen worden, of toch als je het vanuit de Belgische markt bekijkt.

Geen verrassing voor wie iedere maand trouw Op het nachtkastje eropna leest en ook in de history nerd rubriek probeer ik mijn passie voor Europese geschiedenis op papier te zetten. Maar vooral die laatste rubriek sluit denk ik niet altijd aan bij wat jullie hier verwachten te lezen. En ik haal mijn ‘kennis’ ook voornamelijk uit fictieboeken dus het is altijd oppassen geblazen met wat ik juist schrijf.

Dus nu ik een Kindle heb, besloot ik dat de tijd rijp was om eens een blog te starten over al die historische fictieboeken die ik lees. Een boekenblog dus met reviews, lijstjes, challenges en ga zo maar door. En in het Engels. Want in het Engels bestaan er heel wat blogs zoals de mijne. En heb ik dus een kans om een publiek opbouwen dat wil lezen over mijn fanatieke enthousiasme over pakweg Emma Of Normandy die in de 11de koningin was in Engeland.

Het enige was me tegenhield was het feit dat mijn Engels niet feilloos is, verre van. Maar bij nader inzien zullen mijn teksten hier ook zeker niet foutloos zijn. Iets niet doen uit schrik om fouten te maken leek me ook zo stom. En het is tegelijk een opportuniteit om beter in het Engels te leren schrijven. Tot nu toe gaat het me nog redelijk af vind ik. Er kruipt natuurlijk wel iets meer tijd en editeerwerk in.

En dan de naam: die zat allang in mijn hoofd. Ik zag namelijk ooit een quote met de tekst ‘Born in another era’ op. En die tekst past gewoon bij mij op een manier. Zonder dat ik dat per se kan uitleggen. Het werd dus In Another Era. Era vind ik ook nog eens één van de mooiste Engelse woorden ooit.

Ik heb niet echt een specifiek doel dat ik met deze nieuwe blog wil halen. Het is nog wat uitzoeken welke content ik wil posten en hoe vaak. Eén post per week zou fijn zijn, maar ik lees natuurlijk geen 52 historische boeken per jaar, dus er zal ook softere content te vinden zijn. De internationale book blog community is best groot en er zijn heel wat challenges dus ik denk dat het allemaal wel gaat loslopen.

Je kan mij en mijn leesavonturen hier lezen en volgen als je wil. En ik wil me alvast nu verontschuldigen voor reacties die ik per ongeluk plaats onder die blog ipv. de deze. Want het is nog wat uitzoeken om te switchen tussen twee sites onder hetzelfde WordPress account. Behalve telkens manueel de url aan te passen, lijkt er geen flexibele manier te zijn om te kiezen onder welke site ik comment (of dat is toch een issue op andere WordPress-sites waarbij je wordt gevraagd om in te loggen). Iemand tips om dat op te lossen?

Op het nachtkastje verdwijnt zeker niet, ik zal ook hier over boekige zaken blijven schrijven (met uitzondering van reviews). En als er inspiratie vloeit voor History nerd zal die post ook zeker het levenslicht zien.  Dus no worries. GoAnnelies blijft prioriteit nummer één.

Alle feedback of opmerkingen over In Another Era zijn zeker welkom :). Heb jij een tweede blog of speel je met het idee er eentje te beginnen?

Jezelf iets gunnen is best oké

Voor sommige mensen is het evident. Jezelf op iets leuks trakteren nadat je hard hebt gewerkt of gewoon omdat je het verdiend hebt. Soms heb je er geen reden voor nodig. Een nieuw kledingstuk, een handtas, een boek of dat ene ding dat je eigenlijk echt niet nodig hebt maar wel mooi vindt. In het winkelmandje en hupla, morgen in huis!

Ik ben eigenlijk best jaloers op mensen die dat kunnen. Want zelf vind ik dat moeilijker. Ik ben spaarzaam, noem me gerust zelfs gierig. Maar enkel op dingen voor mezelf. Ik koop eigenlijk nooit dingen voor mezelf die ik niet nodig heb. Een folieke, een cadeautje, me-time… Noem het zoals je wil, ik koop het niet. Ik heb zelfs geen ‘onnodige’ abonnementen zoals Netflix of Spotify. Want das wel tof, maar niet essentieel, toch?

En deels is het een bewuste keuze om met aandacht te kiezen waar ik mijn geld aan uitgeef. Maar onbewust spelen er nog heel wat andere dingen mee. Mezelf niet willen belonen uit schrik om een schuldgevoel te krijgen dat ik die euro’s ook had kunnen sparen—voor iets dat wel belangrijk of de moeite is. Anderzijds komt dit ook allemaal een beetje voort uit het feit dat ik eerder minimalistisch ben ingesteld en dat ik spullen niet zo belangrijk vind.

Mensen die me vragen hoe het kan dat ik een huis aan het bouwen ben financieel gezien antwoord ik steevast dat ik daarvoor al sinds mijn tienerjaren aan het sparen ben en heel bewust zaken aan het laten ben. Ik krijg dan soms een wat vreemde blik terug, alsof ze me niet geloven en denken dat ik wel ergens een dikke zak geld hebt gekregen, gevonden of, wie weet, gestolen :D. Maar het is dus echt zo: ik bespaar op leuke dingen voor mezelf en dat al van toen ik nog best jong was. Dus als 16-jarige geen dure Rock Werchter of Iphone voor mij. Ik heb nog nooit een verre of lange reis gemaakt. Ik doe niet aan Netflix en chill. Zijn dat opofferingen? Misschien wel, misschien niet. Maar die keuzes zorgen er wel voor dat #projecthuis een feit is. En wat anderen daarvan vinden? Kan me op dit moment weinig schelen. Ik weet wat ik ervoor doe.

Maar het is ook best ‘gevaarlijk’ met momenten. Zeker nu ik aan het bouwen ben en de facturen binnenstromen is het ontzettend verleidelijk om elke euro nog eens extra om te draaien. Maar het is o zo belangrijk om jezelf toch nog iets te gunnen.

En dus kocht ik afgelopen week een Kindle Paperwhite (een e-reader van Amazon) met knalgele hoes. Iets dat ik al langer wou omdat veel historische fictie die ik wil lezen in België niet in boekvorm te verkrijgen is (en al helemaal niet in de bib). En het de komende maanden door corona voor mij zeer moeilijk zal worden om regelmatig in de bib te passeren (want om de hoek van kantoor, maar ik ga dus helemaal niet naar kantoor). Iets waarvan ik misschien al wel 5 jaar zeg dat ik het wil kopen, maar de nood nooit echt hoog was. En nu heb ik dat gewoon gedaan—uiteraard na goede research in welk type ik wil. Ik legde al wel een hele lijst met e-books aan, maar kocht er nog maar twee. Want zo meteen een hele bibliotheek aanleggen leek me nog niet nodig. Babysteps weet je wel :p.

Het was tijd voor een cadeautje. Zo een dikke maand voor mijn verjaardag. Na enkele maanden hard zwoegen. En ik ben er blij mee. Even een grote reminder dat jezelf af en toe op iets trakteren geen schande is en er net voor zorgt dat je er weer even tegen kunt. Dus nu kan je me de komende weken in de tuin vinden met mijn nieuwe e-reader. Laat de wereld maar draaien.

Ben jij eerder een minimalist of hou je van een goede shopping spree van tijd tot tijd?

Op het nachtkastje #37

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Ik keerde nog eens terug naar Renaissance Italië dankzij Sarah Dunant, één van mijn favoriete auteurs. In het gezelschap van de courtisane neemt je mee naar Venetië waar de knappe courtisane Fiametta samen met de lelijke dwerg Bucino opnieuw een leven proberen opbouwen na de plundering van Rome. Zeer sfeerrijk verhaal vol personages op de rand van de maatschappij. Voor wie houdt van de een traag verhaal en ook wat schilderkunst kan waarderen. Want zoals steeds is ook kunst een thema in Dunant’s boek.
  • Deel 8 van de Saxon stories, bekend van de tv-serie The Last Kingdom, las alweer heel vlot. In the empty throne is er de strijd om de macht in Mercia en uiteraard zorgen ook de Denen weer voor onrust. Uhtred is ondertussen op leeftijd, maar hij is er nog steeds velen te slim af. Comfort leesvoer noem ik dit. Heerlijk <3.
  • En dan was er de aankoop van een Kindle Paperwhite e-reader en las ik mijn eerste e-book uit! En dan is het juist eentje die ik 5-sterren gaf. En dat heeft niet met de e-reader te maken, maar alles met het verhaal. The shadow of the crown is het eerste deel uit een trilogie of de Engelse koningin Emma Of Normandy. Zij trouwt met Aethelred II, niet uit liefde maar om het land te beschermen tegen de Denen. Maar dat gaat allemaal niet zoals gepland… Zware aanrader voor liefhebbers van het genre.

Gekeken

  • Helemaal niets. Ik focus nu wel even op het lezen en het schrijven.

Meegemaakt

  • Een nieuwe blog gelanceerd. Ik vertel jullie er binnenkort alles over, maar je mag gerust al een kijkje nemen.
  • Veel in de tuin zitten lezen en genieten van het mooie weer.
  • Volgende week heb ik dan eindelijk verlof. Ik zit nu een beetje op punt dat ik er niet meer zo hard naar uitkijk. Ik weet dat er nood aan heb, maar die nood was in juli precies groter ofzo. En de laatste twee weken zitten ik terug in een betere workflow. Het feit dat er geen concrete plannen zijn draagt wel bij tot dat gevoel, maar betekent ook dat alles nog open ligt en dat is ook wel eens leuk.

Geblogd

Hoe was jullie maand? 

België Wonderland: l’abbaye de Villers-la-ville

Deze zomer geeft ons meer dan ooit de kans om verborgen plekjes in België te ontdekken #staycation. Het is lang geleden, maar ik deelde vroeger al eens tips voor een daguitstap onder de rubriek Vlaanderen Wonderland, maar dat dekt natuurlijk niet de lading vandaag. Ik neem jullie namelijk mee naar een prachtige plek in Waals-Brabant.

Dit bezoek stond echt al eeuwen op mijn lijstje: Villers-la-ville. Een onbekend gehucht niet ver van Louvain-la-Neuve, ware het niet dat je er een van de mooiste en best bewaarde resten van onze middeleeuwse geschiedenis vindt. De ruïne van een oude abdij.

Praktisch

Villers-la-Ville is vlot te bereiken met de auto en je kan er makkelijk parkeren. Toegang kost 9 euro per persoon. Je komt momenteel door COVID-19 binnen langs de uitgang, aangezien het bezoekerscentrum gesloten is. Ook kan je geen gebruik maken van een audiogids of tablet door corona. Het domein is ontzettend groot en alles is in openlucht. Enkel aan de kassa en in het bezoekerscentrum (waar je toch even moet doorwandelen op het einde) moet je een mondmasker dragen. We waren er op een zomerse zondag en de drukte viel enorm mee.

Korte geschiedenis

De abdij werd gesticht in de 12de eeuw, opgetrokken in Romaanse stijl. Wat later werd gotiek de dominante bouwstijl. In de 16de eeuw verlieten de monniken de abdij om pas terug te keren in de 17de eeuw. Het paleis en het neoclassicistische gedeelte dateren uit deze periode. Tijdens de Franse Revolutie werd de abdij geplunderd en vernield en verlieten de monniken het gebied definitief. Pas in 1830 herontdekte men de ruïne en al in de 19de eeuw kwam het eerste toerisme op gang. En dan laat ik nu de foto’s voor zich spreken.

cof

De mooie bloementuin met fonteinen en het paleis van de abt op de achtergrond

We wandelden eerst langs het meest recente deel van de site: het abdijpaleis uit de 17de eeuw en de prachtige tuin. Via een indrukwekkende trappenpartij kan je doorwandelen naar de wijngaard en een kapel boven op de heuvel voor een mooi uitzicht. Er loopt een spoorwegbrug pal over de site die is aangelegd toen ze waarde van de ruïne nog niet echt snapten. Het is een beetje een vreemd zicht.

rhdr

Zicht vanop één van de twee heuvels die je kan beklimmen.

Het hoogtepunt is ongetwijfeld de kerk waarin verschillende bouwstijlen samenkomen. Hieronder zie je de vroeggotische invloeden en de bizarre oculi. Ik heb er met open mond naar staan kijken.

rhdr

rhdr

De voorkant van de kerk is het oudste gedeelte waarin je duidelijk de romaanse invloed herkent.

rhdr

De abdij was meer dan een kerk of een plek om te bidden. Het was een grote site, een minidorp bijna. Monniken sliepen en aten er. Ze hadden er hun werkplaatsen, wasserij, een ziekenzaal, kruidentuin… Er was zelfs een gevangenis voor wie iets mispeuterd had.

Een foto van de vroegere brouwerij, ook belangrijk natuurlijk ;).

cof

De vroegere brouwerij, ook belangrijk natuurlijk 😉

Hieronder zie je een beeld vanuit de kruidentuin, die naar middeleeuws model gerecreëerd is, en het neoclassicistische gebouw uit de 17de eeuw. Dat staat momenteel niet zo heel stabiel en je mag er dus ook niet in.

rhdr

Prachtig toch allemaal? Ik was er helemaal door overdonderd. Ik ga zeker nog eens terug!

Nog inspiratie nodig voor een daguitstap?

Ben jij al eens in Villers-la-Ville geweest?

Het kabbelt

Volle zomer. Het is wel vaker komkommertijd in de nieuwsmedia en zelfs in blogland. Ook ik krijg al weken weinig op papier—ik vind die uitdrukking te mooi om een digitale variant te verzinnen ;). Het is moeilijk om er een echte uitleg op te plakken, maar ik heb geen zin meer om over corona te schrijven. De frustratie is daarover te groot. Ik ben de wereld en ieders mening nog altijd een beetje beu.

Het volgend stukje werd geschreven op zondagavond 26 juli, de avond voor de Veiligheidsraad waarbij verstrengde maatregelen werden aangekondigd.

Mijn dagen zijn niet zo speciaal. Ik werk nog steeds voltijds thuis, en het is gelukkig even wat rustiger, door de afwezigheid van collega’s en klanten. Maar daardoor zijn de dagen ook wat saaier en voelen ze trager aan. Ik heb nu minder sociaal contact tijdens een werkdag en voel me eenzamer. Er komen voortdurend nieuwe collega’s bij die ik nog niet gezien heb en er is geen mogelijkheid om afscheid te nemen van wie vertrekt. Als groepsdier heb ik het daar enorm moeilijk mee. Ik had gehoopt dat we misschien in september konden terugkeren naar een iets normaler kantoorritme, maar die hoop heb ik allang opgeborgen.

In het weekend werken we aan #projecthuis of ben ik bij het lief. Op vakantie is het nog wachten tot 17 augustus en ook daar heb ik nog weinig hoop voor. Ik vermoed dat mijn twee weken verlof gaan doorgebracht worden in een soort semi-lockdown. Mijn enige wens is dat het niet verboden zal zijn om met de auto naar je partner te rijden, zodat we toch nog samen vakantie kunnen nemen. In de vorm van Netflix en in de tuin zitten ofzo dan, want veel anders gaat er misschien niet in zitten. Ik duim heel hard voor het feit dat de dansschool mag openblijven, want dat uurtje beweging per week doet me echt heel goed. En niet iedereen is gemaakt om te joggen of te fietsen dus ik hoop oprecht dat ze daar rekening mee houden.

Ik probeer wel de lichtpuntjes te zien, zo binnen mijn bubbel. Ik lees veel, kijk wat tv, luister muziek, werk verder aan het fotoboek van Parijs 2019 (met het besef dat ik al die reisverslagen nog moet schrijven ook :)). Maar dat woord bubbel, hoef ik even niet meer te horen :). En verder kabbelt het allemaal een beetje verder en was dat de enige titel die ik kon verzinnen. Sorry voor de vele losse gedachten, maar het doet ook wel goed om het even neer te schrijven.

Edit op vrijdagavond 31 juli

Bovenstaand stukje klinkt niet zo positief en ik zat er ook een beetje door. Gelukkig kon ik me helemaal vinden in de maatregelen van de Veiligheidsraad. Al zal mijn vakantie geen tête-à-têtes met vrienden bevatten en zal het een opgave worden om zoveel mogelijk plaatsen waar een mondmasker verplicht is (en mensen dus samenkomen) te vermijden. Dus het is nog wat zoeken naar hoe ik die twee weken zal invullen. En ik heb nog steeds schrik voor een semi-lockdown à la Antwerpen in heel Vlaanderen. Voorlopig kunnen we blijven dansen, zij het buiten. Bij slecht weer zal mijn wekelijks uitje me ontnomen worden. Soit, het is moeilijk voor iedereen, dus ik vind niet dat ik te klagen heb. Maar in deze onzekere tijd mag iedereen al eens klagen (alleen niet te veel).

Van slecht weer is er gelukkig geen sprake, en dat heeft mijn humeur versterkt. Ook het feit dat enkele van mijn favoriete collega’s terug aan het werk zijn helpt. Het was ineens weer een pak drukker precies :).

Ik nam vandaag een halve dag verlof om in de schaduw uit te blazen van de hitte en op mijn spiksplinternieuwe e-reader (een Kindle) te lezen. En heel veel meer ben ik dit zonnige weekend ook niet van plan om te doen. Zij het ook nog wat verder werken aan een ander blogprojectje (binnenkort live!) en ook hier hoop ik nog eens wat op papier te zetten.

Je hoort het: het kabbelt. En daar heb ik momenteel al wat meer vrede mee :).

Heb jij dit weekend al wat van de zon genoten? Of zit je met bubble trouble?