Keulen #1:Altstadt, Rheinauhafen & Sudstadt

In de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens graag tussenuit. Op kantoor is dat de enige week van het jaar dat we aan collectief verlof doen en ik heb het op zijn zachtst gezegd niet zo voor die ‘kerstgezelligheid’. Ontsnappen aan de drukte deden we in 2018 twee dagen in het Duitse Keulen. Een gevarieerde stad.

Met de ICE trein sta je ook in anderhalf uur vanaf Luik in het centrum van Keulen, ideaal! Gewapend met sjaal, muts en handschoenen kozen we de eerste dag voor een wandeling door de belangrijkste wijken van de stad, geïnspireerd door Time To Momo.

Altstadt

We startten deze wandeling in het oude stadscentrum en meer bepaald aan de iconische Dom, die we een dag later zouden bezoeken.

P1150624.jpg

Restanten van de kerstmarkten waren her en der nog te vinden waardoor niet elk plein zijn echte charme prijsgaf. Maar het pleintje voor de St-Martinskerk is met voorsprong het meest fotogenieke Instagramplaatje van de hele stad. Met kleine oude gekleurde huisjes.

P1150633.jpg

Ik zeg hier nu wel oud. En ja, het hele centrum heeft een middeleeuwse vibe (en ruikt naar bier, ook dat is Duitsland). Maar eigenlijk staan er in Keulen nog maar weinig echt oude gebouwen. Het hele centrum is namelijk platgebombardeerd tijdens WOII.

Nog wel ongeveer in tact is het Rathaus, wat een beetje doet denken aan het Stadhuis van Leuven. Er zijn namelijk ook heel wat stenen beelden van bekende mensen op de gevels te vinden. Zo spotte ik Agrippa & Augustus. Je bent een Latinist of je bent het niet hé.

P1150642

Ook de Alt St. Albankerk werd vernield en je kan nog altijd een kijkje nemen in de ruïne. Het is een serene stille plek midden in de stad met een reconstructie van het Treurend ouderpaar van Kathe Kollwitz. In Keulen vind je trouwens ook het Kollwitzmuseum.

P1150645.jpg

Rheinauhafen

P1150685

Hierna lieten we de oude stad achter ons en wandelden we langs de Rijn waar je meer moderne toetsen vindt. De drie Kranhauser zijn echte blikvangers. Ik zou er wel absoluut niet willen wonen/werken, want alles is in glas en hoog. Eikes.

P1150689

Aan de Rijn vind je ook het immens populaire chocolademuseum. Wie mij kent weet dat ik chocoladeverslaafd ben en dus wat dit zeker een stop waard. Je leert er veel over cacao en de verwerking van deze bonen tot hemelse chocola. Je mag ook proeven natuurlijk! Het is een klein museum en echt ontzettend druk. Ik vond het best leuk, maar we zijn maar een klein uurtje binnen geweest en dan is 12,50 euro inkom per persoon prijzig. Ik zou dit museum niet meteen opnieuw doen.

Het museum bevindt zich trouwens op het Zollhafen-eiland waar je voornamelijk kantoorgebouwen vindt. Maar het is er leuk om te wandelen en er kwam zelfs een zonnetje tevoorschijn.

P1150655.jpg

Hierna was het tijd om op te warmen. Tijdens winterse tripjes is een extra warme lunch altijd meegenomen. Toscanini bleek een lekkere Italiaan en toen we de grote houtoven zagen wilden we allebei heel graag pizza. Het heeft enorm gesmaakt. Eentje om naar terug te gaan.

Hierna wandelden we verder langs deze winkelboulevard en kwamen we uit bij de Severinstorburg. Doorheen heel de stad zijn nog overblijfselen van de oude stadsomwalling te vinden en deze is best impressionant.

P1150697.jpg

Sudstadt

P1150700.jpg

Ondertussen waren we al in Sudstadt, een meer levendige buurt met eetadresjes. We stopten bij een aantal speciale art nouveau huizen en wanneer de zon bijna onder was wandelen we door de Volksgarten, een mooi park waar het in de zomer ongetwijfeld heerlijk vertoeven is.

P1150708

We dronken koffie in een hipsterbuurt bij Ernst. Omdat het nog te vroeg was om te eten, stapten we nog naar het centrum en aten iets bij The Beef Brothers. Deze wandeling was goed voor een dikke 30.000 stappen en ik was ontzettend uitgeteld. In de winter recupereer ik altijd een beetje minder dan in de zomer, dus ik heb het nog een aantal dagen gevoeld.

De volgende keer vertel ik jullie over ons prachtige hotel, een kunstzinnig museum én een andere wandeling langs de Rijn.

Ben jij al eens in Keulen geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

De mooiste quotes uit liedjes #1

Ik luister helemaal niet meer zoveel muziek als tijdens mijn tienerjaren. En de muziek die ik luister is vaak de muziek die ik al sinds toen luister. Nieuwe muziek ontdekken is voor mij moeilijk, net als het opstarten van een nieuwe serie of het bekijken van een nieuwe film. Ik vind ‘het erin komen’ moment niet zo leuk.

Maar soms hoor je na een aantal jaren zo’n zin opnieuw en komt die kei hard binnen, of soms ontdek je dan toch een nieuw liedje met een prachtige tekst. Het leek me wel leuk om een aantal quotes te delen met jullie.

Sometimes I think it’s gettin’ better
And then it gets much worse
Is it just part of the process?
Well, Jesus Christ, it hurts

Uit Big God – Florence + The Machine

Deze komt hard binnen en is voor mij op dit moment heel herkenbaar. Hopen en weten dat het beter wordt, maar soms duurt het wat langer voor het ook effectief beter wordt.

Dedication takes a lifetime
But dreams only last for a night

Uit Stay Awake (Dreams Only Last for a Night) – All Time Low

Een liedje dat al eeuwen in de playlist zit, maar waarvan deze zin nu past opvalt, ook al is het de titel van het lief :D. Doorzettingsvermogen, daar draait het om.

I could follow you to the beginning
Just to relive the start
And maybe then we’ll remember to slow down
At all of our favorite parts

Uit All I wanted – Paramore

Persoonlijke favoriet van deze band. We staan te weinig stil bij wat goed loopt.

Tie a knot in the rope
Trying to hold, trying to hold
But there’s nothing to grab
So I let go

Uit Blow me (one last kiss) – P!nk
Over hoe we ons soms vastklampen aan een strohalm, terwijl stro eigenlijk niets meer is dan verdroogd gras. Loslaten is de boodschap.

But hold me fast, hold me fast
‘Cause I’m a hopeless wanderer
And hold me fast, hold me fast
‘Cause I’m a hopeless wanderer
I will learn, I will learn to love the skies I’m under
And I will learn, I will learn to love the skies I’m under
The skies I’m under
Uit Hopeless Wanderer – Mumford & Sons
Soms ben je het even kwijt in het leven. En heb je iemand nodig om je bij de arm te pakken en het pad te wijzen.

 

Heb jij een favoriete zin uit een liedje?

Millennial-moeheid

Er is geen generatie zo besproken als de millennials, mijn generatie. Ik googlede vandaag (deze post werd een tijdje geleden geschreven) eens even op het woord millennials in de news-tab van Google. Dan zie je hoe vaak dit woord de afgelopen week is voorgekomen in nieuwsberichten online. Massa’s veel. En niet omdat er deze week een belangrijke bevinding is gedaan ofzo. Nope, gewoon omdat er elke dag wel weer iemand het de moeite waard vindt om iets over ons te schrijven.

Een kleine greep uit de berichten:

Klinkt allemaal zo vermoeiend om een millennial te zijn, neen? En het spreekt zichzelf allemaal ook tegen. Met OK boomer, lijkt het nu wel of de media generaties tegen elkaar wil opzetten.

Het is gewoon super gevaarlijk hoe de media hier bepaalde zaken wil weglachen (bv. burnout & financiële onzekerheid) en op een generatie verwende jongeren wil stoppen. We zitten hier met heel wat maatschappelijke problemen die veel verder gaan dan een generatie. Het treft een hele bevolking.

Ik ben zeker en vast milennial-moe, of toch hoe dit woord steeds gebruikt wordt om te polariseren. Kunnen we daar mee stoppen en gewoon focussen op wat echt telt? Elkaar begrijpen en respect hebben voor ieders keuzes en problemen. Danku ❤️

P.S. Ik schreef al eerder een ironisch postje rond millennials bij elkaar.

 

Londen #10: the national portrait gallery & een regenachtige Sky Garden

Over een stad als Londen raak ik nooit uitgepraat. In november 2018 trokken het lief en ik 4 dagen naar de Britse hoofdstad, voor mij het tweede bezoek aan Londen. Op onze eerste dag maakten we een uitgebreide herfstwandeling langs The Thames. De tweede dag was heel regenachtig, dus gingen we op zoek naar een leuk museum.

Maar eerst tijd voor een lekker ontbijtje in het fietscafé Look Mum No Hands. Je vindt het vlak bij The Barbican (dit is ook de metrohalte waar je best afstapt) en volgens het lief hebben ze er heel goede koffie (en die kent er wat van). Ik vind het een super gezellige & originele koffiebar in elk geval.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1174

Van hieruit wandelden we naar Trafalgar Square. Tijdens mijn vorige tripje in Londen bezocht ik al eens The National Gallery en bekeek toen misschien maar 1/3de van de volledige kunstcollectie (ik ben hier indertijd ook over vergeten bloggen, oeps!). Deze keer kozen we voor de kleinere versie: The National Portrait Gallery. De ingang vind je om de hoek van het plein en de toegang is gratis.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_118a.jpg

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1194

De National Portrait Gallery vertelt het verhaal van het portret door de eeuwen heen. Als je chronologisch wil volgen begin je best bovenaan in The Tudor Gallery. Het hoeft jullie niet te verbazen dat dit mijn favoriete stuk was. Ik kende veel van de portretten al en het was leuk om deze eens in het echt (of in reproductie) te zien. Ik somde zonder moeite de uitleg van de bordjes op voor het lief zonder ze te lezen. Je kan me gerust boeken voor een privérondleiding ;).

IMG_20181110_114356.jpg

Verder naar beneden vind je portretten van de Stuarts, uit Victoriaans en Edwardiaans Engeland, helemaal tot aan het huidige koningshuis. Er hangen ook enkele moderne portretten van bv. popsterren die regelmatig worden gewisseld. Ik had dat gedeelte van de tentoonstelling groter verwacht eigenlijk.

Het was heel rustig binnen en net als in The National Gallery zijn de ruimtes mooi ingedeeld. Het is geen groot museum, maar we waren wel even zoet.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_119f

Dit is by far mijn favoriete museum dat ik al eens bezocht heb in Londen. Ik vind het echt een aanrader. Het is helemaal geen zwaar museum en niet te groot zodat het aanbod overweldigend wordt (heb ik bij zijn grotere broertje wel). Je kan er zo lang rondlopen als je wil en de bordjes lezen, of gewoon naar de portretten van al die mensen uit een vorige eeuw kijken en de sfeer meepikken.

Ondertussen raakte bekend dat The National Portrait Gallery vanaf juni 2020 voor drie jaar de deuren zal sluiten wegens renovatie. Wil je het museum in zijn huidige vorm nog gaan bewonderen, zal je dus snel moeten zijn. Ik ben ook nog van plan om er zelf eens te passeren!

Na dit bezoek lunchten we in Soho, bij Honest Burgers. Een Britse keten die je op veel plekken in Londen vindt, maar op elke plek heeft ie een eigen suggestieburger (en die van onze locatie was hemels, na even zoeken blijkt dat wij in Holborn beland waren). Het ketengevoel had ik in ieder geval helemaal niet en het was enorm lekker.

Van hieruit was het plan om naar Covent Garden en omgeving te gaan. Maar dit viel letterlijk in het water. Het was nog even droog toen we aankwamen bij het kleurrijke Neal’s Yard:

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_11ad.jpg

Daarna kwam de regen er helemaal door. We schuilden in een kerk en namen de metro richting Sky Garden (meer over wat het is en hoe je tickets boekt hier), omdat we tickets hadden geboekt rond zonsondergang. Blijkt dat The Sky Garden ’s avonds nogal felroze is… 😀

IMG_20181110_170457.jpg

Het terras was jammer genoeg gesloten door het weer en de regen zorgde ook voor een minder formidabel uitzicht, ook al was de stad verlicht. Jammer voor het lief want het was zijn eerste keer Sky Garden. We zullen terug moeten. Dit blijft een van mijn favoriete gratis activiteiten van Londen.

Hierna wandelden we in de regen de Millennium Bridge over richting Tate Modern. We pikten een verdieping moderne kunst mee en namen een kijkje op het balkon (vergeet zeker nooit naar helemaal boven te gaan in Tate!).

IMG_20181110_181931.jpg

Hierna aten we uitgebreid bij Bill’s in Southwark. Het eten was zeker oké en het was er gezellig binnen, maar ook wel druk. Omdat het nog steeds regende zijn we maar naar het hotel gegaan om nog wat te lezen met uitzicht op The Tower Of Londen. Citizen M heeft namelijk een hele fijne bar boven met een terras (maar door de regen -again- gesloten).

Ter herdenking van het 100-jarige einde van WOI waren er duizenden lichtjes aangestoken rond The Tower. Het was een ware volkstoeloop gedurende het hele weekend, maar we wilden het toch ook wel even gezien hebben. Ik heb geprobeerd om foto’s te nemen, maar met de regen, de drukte en de lichtjes was het onmogelijk. Het zag er zo uit. En het was een unieke ervaring dat we voor Remembrance Day in een land waren waar de Eerste Wereldoorlog zoveel slachtoffers maakte in de Vlaamse loopgraven. Ik had het gevoel dat de oorlog veel feller herdacht wordt in Londen dan in ons eigen belgenlandje.

Wat is jouw favoriete museum in Londen?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

 

Woorden uit het hoofd

Er gaat met Hit N Run een nieuw stokje rond in blogland (geïntroduceerd door Kleine Atlas denk ik), voorlopig ben ik nog niet van plan de hele tag in te vullen, maar er was één vraag bij Kathleen die wel iets triggerde in mij.

Kent u een gedicht of een passage uit een boek uit het hoofd?

Mijn antwoord daarop zou zijn ‘ja’, ik ken er zelfs meerdere uit het hoofd. Et voila, bij deze was dat voldoende inspiratie voor een blogpost. De volgende drie passages ken ik namelijk uit het hoofd.

Iets met Latijn

Als Latinist in hart en nieren besef ik ook wel dat het een dode taal is. De lessen Latijn focusten op vertalen van teksten eerder dan echt een taal te leren. Heel af en toe waren deze kort en memorabel genoeg om te onthouden. In andere gevallen moesten we ze uit het hoofd leren om punten te scoren. Zo leerden we ooit verzen van Ovidius voordragen die ik al lang weer vergeten ben. Al ken ik nog wel een vriendin die het van voor naar achteren kan opzeggen.

Ik ken wel nog de beginregel van de allereerste tekst Latijn ooit -uit het eerste middelbaar dus.

Flet lepus parvulus

Een Latijnse versie van een kinderliedje. Dit zinnetje kan je vertalen als ‘het kleine konijntje weent’. Jep, dit waren mijn eerste woorden Latijn ooit. Het is eens iets anders dan ‘hallo’ of ‘mama’. Meer herinner ik er me trouwens niet van. De volledige tekst met vertaling vind je op deze website.

Toch ken ik met gemak een ander Latijns gedicht uit mijn hoofd. Het is mijn lievelingsgedicht. Eentje die ook in het Engels goed klinkt, maar nooit zo hartverscheurend als in het Latijn. Alleen al het woord ‘excrucior’ maakt de boodschap duidelijk vind ik. Ongetwijfeld kennen jullie allemaal de eerste drie woorden:

Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris.
Nescio, sed fieri sentio et excrucior.

Oftewel: “Ik haat en ik bemin. Waarom ik dat doe, vraag je je misschien af?
Ik weet het niet, maar ik voel het en ik word erdoor verscheurd.”

Gedicht 85 van Catullus, in een vrije vertaling van mezelf. Hij schreef deze gedichtenbundel voor zijn liefje Lesbia, niemand weet wie ze was. Er zijn heel wat hypothesen. Eentje is zelfs dat het om een man zou gaan.

Maar die Odi et amo. Ik voel hem nog steeds. Catullus is sowieso mijn favoriete Romeinse auteur. Vergilius en Ovidius allemaal goed en wel. Ik kies Catullus. Het gedicht werd ook ooit meesterlijk gebruikt in een aflevering van de serie The Borgias. Die aflevering geeft me nog steeds tranen en chills.

En dan is er nog 1 Latijns zinnetje dat ik wil meegeven:

Morituri te salutant

“Zij die gaan sterven groeten u”. Een zinnetje waarvoor we op elke toets een extra punt kregen als we het op het blad schreven bij Latijn. Ha, het tweede middelbaar, dat waren tijden.

Iets met een executie

Er is eigenlijk maar één tekst die ik zelf ooit bewust uit het hoofd heb geleerd. En het is een beter luguber eigenlijk. Het is de doodspeech van Anne Boleyn vlak voor haar onthoofding. Ik ben niet het type dat Anne Boleyn verheerlijkt. Ik ben ontzettend hard geïnteresseerd in haar levensverhaal en in de periode waarin ze dat verhaal heeft neergezet. Niet meer. Niet minder. Zij was een gewone vrouw van haar tijd die een hoge prijs heeft betaald.

Ze was de allereerste Britse koningin die onthoofd zou worden. Zij heeft tot haar laatste moment gehoopt op een omzetting van haar straf. Gratie. Ze was ook echt onschuldig aan de aanklacht. Ze moet ontzettend bang geweest zijn. Ze werd intens gehaat. En toch, toch is haar afscheidsspeech wijs en sterk. Een vrouw die zelfs nog in haar laatste moment elk woord wikt en weegt. Er zijn verschillende versies van haar speech, maar ik ken deze uit hoofd:

Good Christian people, I am come hither to die, for according to the law, and by the law I am judged to die, and therefore I will speak nothing against it. I am come hither to accuse no man, nor to speak anything of that, whereof I am accused and condemned to die, but I pray God save the king and send him long to reign over you, for a gentler nor a more merciful prince was there never: and to me he was ever a good, a gentle and sovereign lord. And if any person will meddle of my cause, I require them to judge the best. And thus I take my leave of the world and of you all, and I heartily desire you all to pray for me. O Lord have mercy on me, to God I commend my soul.

Zeg het maar, voor een vol plein van ramptoeristen en een beul die dadelijk je hoofd er gaat afhakken. ‘Ik ben hier om te sterven’. Jep, dat soort teksten ken ik dan uit mijn hoofd. Ik zorg nogal voor sfeer hé, ik weet het.

Iets in het Middelnederlands

Dan nog eentje die we in het vierde middelbaar verplicht uit ons hoofd moesten opzeggen voor de hele klas (allemaal dezelfde tekst ook, dat waren saaie uren ;)). Enkele van de inleidende verzen van het werk ‘Van den vos Reynaerde’ in het Middelnederlands. Ik heb nog heel lang de hele tekst kunnen aframmelen (ik heb zoals je wel al doorhad best een goed geheugen). Ondertussen, meer dan 10 jaar na de feiten, blijf ik ergens halverwege steken.

Het was in eenen tsinxen daghe,
Dat beede bosch ende haghe
Met groenen loveren waren bevaen.
Nobel, die coninc hadde ghedaen
Sijn hof crayeren over al,

Ik heb heel lang moeten zoeken naar de juiste tekst in het Middelnederlands, maar dit zijn de woorden die ik me herinner, ook al moesten we toen zeker nog twee keer zoveel regels kennen. Van den vos Reynaerde vind ik verder wel echt een prachtig stukje Nederlandstalige geschiedenis en het verhaal is nog steeds actueel (geschreven in de 13de eeuw hé mannekes).

Jullie verklaren me naderhand allemaal zot waarschijnlijk. Maar ik had jullie al eens gewaarschuwd dat ik nogal nerdie ben. En bij deze hebben jullie weer iets nutteloos bijgeleerd over mij :D.

Welke tekst ken jij uit het hoofd?

Op het nachtkastje #28

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Er was eens een rivier uitgelezen. Een stukje uit mijn Goodreads-recensie luidt “In het begin waren de vele personages misschien wat verwarrend, maar al heel snel kruipen ze onder je huid. Het mistige natte rivierleven en the Swan waar iedereen zich komt verwarmen aan de verhalen.” Mooie samenvatting lijkt me.
  • Een nieuwe serie historische detectives die zich afspelen in Tudor Engeland begonnen. Dissolution van S.J. Sansom is het eerste boek over advocaat Matthew Shardlake. Hij moet een onthoofding oplossen in een klooster dat Cromwell wil sluiten. Het is meer detective dan historisch, en hoewel ik de eerste pagina’s geen wow-gevoel had, nam het verhaal me halverwege wel helemaal mee. Dus wie graag detectives leest en dat eens over een ander tijdperk wil doen: aanrader!
  • Na het succes van boek 1 over een aantal Britse pioniers in Australië ging ik meteen verder in deel 2 ‘de verre kolonie‘. Een nieuwe generatie aan het woord en enkele nieuwe personages. Opnieuw heel wat perspectieven en verhaallijnen boordevol actie, drama & romantiek. Deel 3 gaat niet lang op zich laten wachten denk ik.
  • Dissolution was het 30ste boek van het jaar en De verre kolonie werd nummer 31. Hiermee heb ik dus mijn Goodreads challenge van 2019 behaald. Dit jaar zal ik waarschijnlijk niet de 40 aanraken zoals in 2018, maar niettemin ben ik enorm blij dat ik in dit drukke jaar toch tijd heb gevonden om zoveel te lezen.

Gekeken

  • De eerste aflevering van ‘De twaalf’, nog eens een Vlaamse serie en eentje die ik wel wil uitkijken.

Meegemaakt

  • Een tripje geboekt naar Rijsel/Lille in de kerstvakantie. Eindelijk nog eens weg, jihaa! Geen idee wat we er gaan doen voorlopig, maar ik denk dat het daar wel leuk is?
  • Hier en daar een extra dagje verlof om te compenseren dat er in de verlengde weekends van november toch ook weer werd doorgewerkt aan #projecthuis. Daar zitten jullie dan met jullie Instagram Stories waarvoor ik geen tijd heb om ze te bekijken hé.
  • Naar een museum geweest (nl. Hof Van Busleyden in Mechelen). Het eerste met de Museumpas die ik voor mijn verjaardag heb gekregen, bedoeling is om daar wel regelmatig over te bloggen. Het was een hele fijne dag!

Uitkijken naar

  • Lille/Rijsel in de kerstvakantie
  • That said komt mijn niet zo toffe periode eraan: de kerstperiode. Yep, ik ben geen kerstmens. Dus ik kijk uit naar mensen die daar niet zo opgefokt over doen in mijn buurt, danku!

Geblogd

Hoe was jouw maand?

 

 

Een ode aan de granny day

Ik grapte onlangs luidop dat ik momenteel het gevoel heb dat ik het leven leid van een 42-jarige. Zonder eigenlijk echt te weten hoe een 42-jarige zijn leven leidt natuurlijk. Ik bedoelde daar eigenlijk mee dat ik vrijdagavond in de zetel plof en al richting 21u het bed op zoek omdat ik gewoon stikdood ben en dat ook mijn zaterdagavond al maanden niet veel soeps is. Ik ken in ieder geval 42-jarigen met een leuker leven op zondag.

Wat ik bedoel is dat ik me een beetje een granny voel soms. Dus bij deze een ode aan de granny way-of-life. Oftewel mijn zondagen van de laatste 7 maanden:

  • Opstaan en denken, verdomme ik ben nog kei moe.
  • Wanneer is het nu eindelijk winteruur zodat ik een uur langer mag slapen?
  • Soms ook gewoon de hele dag in bed blijven stinken. En dit soort blogposts bij elkaar typen.
  • Een boek lezen en even terug moeten nadenken over het plot want de vorige keer dat ik er tijd voor had was afgelopen zondag.
  • Gelukkig heeft het lief wel aan eten gedacht. En kookt hij voor mij <3.
  • Er is de afgelopen tijd ook vaak op zondag gekozen voor uiteten gaan, uit gemakzucht en onder het motto ‘dan doen we nog eens iets gezelligs samen’. Aka zo romantisch zijn we dan ook wel om ons samenzijn te concentreren op een levensbehoefte, eten dus. Yep.
  • Chill pants are the best!
  • Blij zijn dat het regent want dan heb je een excuus om niet buiten te komen vandaag.
  • Nu de cross weer op tv is, geeft mij dit het perfecte excuus om een hele namiddag hersenloos naar dat tv-scherm te zitten staren. En af en toe de ogen te sluiten. Om ten volle van de commentaar te genieten natuurlijk. *Ahum*
  • Een kleurboek vanonder het stof halen omdat ge mindful wilt doen, die ondertussen ook al weer stof ligt te vergaren… Want de dagen zijn te kort jongens.
  • Al uitkijken naar de dansles van morgen, niet omdat ik wil bewegen. Maar omdat dat de enige momenten zijn dat ik onder de mensen kom momenteel.
  • Het niet altijd erg vinden dat ik moet gaan werken want ik kan daar op een stoel zitten heel de dag, chill!
  • Eens proberen wel wat aandacht te spenderen aan dat uiterlijk, want morgen werkendag, en dus uitgebreid douchen.
  • Aan het einde van de dag denken. Tiens, waar is de tijd naartoe? Ik heb precies niks nuttigs gedaan.
  • Aan het einde van de dag ook gewoon al uitkijken naar het in bed kruipen.
  • Gaan slapen en denken dat er morgen nog een weekenddag is. Oeps, neen, juist het is al zondag! Jammer!
  • Op maandag de koptelefoon opzetten als de collega’s over hun topweekend beginnen om zo zeker niet de vraag te krijgen wat ik heb gedaan ;).

Ik ben ondertussen deze zondagen beginnen appreciëren, en daarom noem ik het mijn ‘granny day’, al kijk ik er ook naar uit om met energie leuke dingen te doen in het weekend.

Houd jij soms zo’n granny day?