Lissabon #3: daguitstap naar Sintra

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

Op onze derde dag besloten we het zonnige Lissabon te verlaten voor een van de bekendere daguitstappen: het stadje Sintra. Sintra kan je zien als het tweede verblijf van heel wat rijke en koninklijke mensen en het staat vol met originele en kleurrijke kastelen en paleizen, eentje dateert zelfs uit de 10de eeuw. Heel wat stukken van Sintra zijn Unesco werelderfgoed trouwens. Als royals-nerd moest ik er dus heen.

Even praktisch

Vanuit Rossio (het mooie station ligt in de wijk Baixa) neem je een rechtstreekse trein naar Sintra. Een kaartje heen en terug kost ongeveer 5 euro. Probeer zo vroeg mogelijk te treinen, er is veel te zien én het is een drukke trekpleister dus veel volk. Ook aan de kassa’s voor een treinticket.

Wij hadden echter een openbaar vervoerskaartje aangekocht op de eerste dag voor de metro dat we telkens opnieuw konden opladen en dat kaartje werkt ook voor de trein. Dus wij hebben in onze metrohalte opgeladen en moesten daardoor niet aanschuiven. De trein naar Sintra is zowat de enige drukke trein uit Lissabon dus je kan niet missen. Het is een slechts een half uurtje reizen.

Eens je bent aangekomen volg je gewoon de meute, het is een tiental minuutjes wandelen tot aan het centrum van het stadje en het palacio nacional de Sintra, daar stond al een lange rij toeristen aan te schuiven dus wij besloten niet met dat paleis te beginnen. Omdat we nog niet echt een plan hadden trokken we naar het toerismekantoor, daar was geen volk en kochten we meteen een ticket voor drie van de paleizen (Pena, Castle of the Moors & Palacio Nacional). Dat is dus ook echt een goede tip want soms (zeker in het hoogseizoen) kunnen de wachtrijen aan de paleizen zelf wel oplopen. De prijs was bijna 40 euro voor de drie paleizen (exclusief paleis 4, de bus en de trein) dus het is geen goedkope uitstap, maar als je dan op vakantie bent hé.

Er zijn twee buslijnen naar de paleizen: een groene en een blauwe. Het was allemaal wat verwarrend en aan de dure kant. Voor Quinta Da Regeleira namen we (gelukkig) geen bus, dat paleis bleek te liggen op 5 minuten van het toerismekantoor (wel even klimmen). Voor Pena en Castle Of the moors kozen wel voor de bus en dat was soms een getrek en geduw om erop te raken. Jep, zelfs al in april.

We kochten in een lokale bakkerij ook een lunch, want restaurants daar moet je in Sintra niet echt op rekenen, heel toeristisch en we wilden zoveel mogelijk tijd kunnen spenderen met de bezoekjes zelf. Maar dus op naar het eerste paleis.

Quinta Da Regaleira

thumb_P1110780_1024.jpg

Eentje die ik graag wou doen, want een gothisch paleis met een ietwat vreemde tuin, dat beloofde wel wat. Dit paleis is nog steeds een beetje privédomein en dus kan je enkel tickets kopen aan de kassa, 8 euro p.p. als ik het me goed herinner en heel goedkoop in vergelijking met de rest.

De binnen was niet volledig open, de verdiepingen werden gerestaureerd. Het is op zijn zachtst gezegd een vreemd gebouw met veel details.

thumb_P1110807_1024.jpg

Maar het leuke begint in de tuin. Verborgen gangen, fonteinen, grotten, torens, een kapel. Het is een ware ontdekkingstocht. Er zijn veel Romeinse en renaissance-elementen terug te vinden.

De tuin is best groot en er valt veel te ontdekken, het was er ook wel druk, ondanks de vroegte, en het is natuurlijk een succes bij kinderen om alle geheime plekken te ontdekken.

thumb_P1110765_1024.jpg

The Initiation well

P1030300.jpg

Als ik maar kan poseren bij torentjes. Foto @leenvdb

Van alle paleizen is het dit het minst een paleis, maar eerder een ludieke speelplaats van iemand die te veel tijd en geld had om dit allemaal te bedenken en neer te planten. Het zou trouwens ook allemaal ironisch bedoeld zijn als een soort garden of pleasure.

thumb_P1110772_1024

Fountain of abundance

Van Quinta wandelden we weer omlaag naar het centrum waar we de bus namen richting Castle of the Moors & Pena Palace. Eerste stop: Castle of the Moors.

Castle of the Moors

Het Castle Of The Moors is een oud verdedigingskasteel op een van de heuvels van Sintra dat je beneden al van ver kan spotten. Het is gesticht ergens in de 8ste eeuw door de Moslims, maar het werd Christelijk na de verovering van Lissabon in 1147. De oudste overblijfselen die je nog kan bewonderen zijn van de 10de eeuw.

thumb_P1110826_1024

Van het kasteel zelf is niet veel meer te bezichtigen, maar de meterslange verdedigingsmuren staan nog steeds (zij het met een vleugje reconstructie) en je hebt er een panoramisch uitzicht over Sintra en op het nabijgelegen Pena Palace.

thumb_P1110817_1024.jpg

Kortom je loopt er tussen de kanteeltjes en de torentjes en dat maakt het tot mijn favoriet van de dag. Want je proeft de geschiedenis letterlijk door er rond te lopen. Het is duidelijk een strategisch gekozen plek voor een fort.

Het is een best een lange smalle weg omhoog langs de kantelen met bovenaan een prachtig zicht op Pena Palace, de volgende stop.

thumb_P1110830_1024.jpg

Castle Of The Moors is zo eentje waar ik onmiddellijk terug naartoe wil. En die echt wel op mijn lijstje staat van favoriete kastelen en paleizen (en dat wil al wat zeggen in mijn geval). Ook zeer toegankelijk voor de niet geschiedenisnerd, want eigenlijk leer je ter plaatse weinig (er staan enkele bordjes en heel wat zaken moeten we gissen want we weten niet exact wat hier allemaal gebeurd is vroeger). Voor het uitzicht alleen al is dit de moeite waard. Je bent er wel niet de enige toerist en moet soms even wachten voor een foto (het is er nu eenmaal smal). Mij stoorde dat niet echt.

thumb_P1110832_1024.jpg

Dat uitzicht ❤

Pena Palace

Het meest bekende paleis uit Sintra is ongetwijfeld Pena Palace. Het lijkt zo uit een Disneyfilm weggelopen. Wij kochten enkel kaartjes voor het park en het paleis langs buiten en daar ben je zeker zoet mee want er valt veel te ontdekken.

IMG_20180416_154633.jpg

Pena Palace staat op de top van één van de hoogste heuvels van Sintra. Het is gebouwd in de 19de eeuw tijdens de romantiek, maar het gebouw zelf bundelt een hoeveelheid aan stijlen (neorenaissance, manuel, neogotiek…). Het paleis is tot aan WOI (vlak daarvoor werd Portugal een republiek) bewoond geweest door de koninklijke familie.

thumb_P1110851_1024.jpg

Het is heel kleurrijk en met veel details. De foto-opportuniteiten liggen voor het oprapen, al moet je het volk er wel bijnemen. Wij gingen tegen de latere namiddag waardoor de grootste stroom bezoekers al andere oorden had opgezocht, want velen komen voornamelijk voor Pena naar Sintra.

thumb_P1110883_1024

Je kan rond het rode gebouw lopen en dan heb je een formidabel zicht op Castle Of The Moors. Op goede dagen zou je in de verte zelfs Lissabon moeten kunnen zien.

P1030375.jpg

Hartje voor het uitzicht en Castle Of The Moors. Foto @leenvdb

thumb_P1110864_1024.jpg

Pena Palace maakte mijn verwachtingen helemaal waar. Kleurrijk, romantisch en veel stijlen door elkaar. Misschien wil ik er een volgende keer wel binnen.

thumb_P1110848_1024.jpg

We namen de bus weer helemaal naar beneden tot vlak voor het Palacio Nacional. De rij toeristen was daar ondertussen verdwenen waardoor we snel binnen waren.

Palacio Nacional De Sintra

thumb_P1110889_1024.jpg

Langs buiten is dit best een sober wit gebouw, waarbij de twee schoorstenen meteen opvallen. Het stamt nochtans uit de Middeleeuwen en werd bewoond door de koninklijke familie tussen de 15de en de 19de eeuw. Je merkt binnen dat het gebouw hier en daar aan renovatie toe is (ze zijn op bepaalde plekken ook aan het restaureren).

thumb_P1110894_1024.jpg

Binnen ontdek je opnieuw een hoeveelheid aan stijlen en voornamelijk prachtige plafonds. De vermenging van het Christelijke met het Arabische is nooit veraf.

thumb_P1110898_1024.jpg

thumb_P1110908_1024.jpg

Het is de Coat Of Arms room in manuelstijl die met alle aandacht gaat lopen. De typisch blauw-witte tegels die overgaan in overdadig bladgoud. Heel moeilijk om scherp op foto te krijgen.

thumb_P1110926_1024.jpg

Het is een groot contrast met de sobere witte keukens waarin je zeker naar boven moet turen om de schoorsteengaten te spotten.

thumb_P1110935_1024.jpg

thumb_P1110941_1024.jpg

Zoals je ziet kan het allemaal een opsmukje gebruiken. Palacio Nacional was onze laatste stop en heeft met voorsprong de mooiste binnen. Bij ons was het super rustig op het einde van de dag (op een klas luidruchtige middelbaren na). En daarom vond ik het wel de moeite. Maar ik zou dus vermijden om er ’s morgens naartoe te trekken want dan is het volgens mij echt aanschuiven in de niet altijd even grote ruimtes.

Hierna was het echt wel tijd om terug af te zakken richting Lissabon. Na een kort treinritje ploften we welverdiend neer op het gezellig terras van O’Corvo voor een tapasdiner. Het was een lange dag met veel stappen en indrukken en dus kropen we vroeg onder de wol.

Ben jij al eens in Sintra geweest? Lijkt het jou iets?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Over generaties & stop zeggen

Het is een onderwerp dat ik wel al vaker heb aangesneden op deze blog. Het verschil tussen generaties, de vooroordelen & de polarisering der media. Generaties? Wel, de Millennials (de huidige jonge werkende bevolking) vs. baby boomers (de huidige gepensioneerden), generation X (mijn ouders – de generatie die al 20 jaar aan het werk is en waar depressies en burnouts hoogtij vieren) die er op toekijkt. En dan heb je nog Gen Z, de huidige jeugd die nog op school zit en die er nog heel ander gedrag en waarden op na houdt. De toekomst dus eigenlijk.

Om het even uit generaties te trekken, geef ik mezelf als voorbeeld. Ik ben 26, drieënhalf jaar aan het werk, hoog opgeleid, in een relatie, introvert met hoogsensitieve eigenschappen. Niet gelukkig. Niet ongelukkig.

Ik ben 26 en dit is wat ik al geleerd heb, op die toch wel jonge leeftijd:

  • Jezelf kapot werken is niet de oplossing.
  • Druk zijn is niet cool.
  • Instagram (en bij uitbreiding alle sociale media) is fake.
  • Werk moet tof zijn, maar geen enkele job is perfect. En het is maar een job.
  • Iedereen is eenzaam, verdrietig, gefrustreerd en angstig, van tijd tot tijd.
  • De wereld is niet enkel duur, maar ook cynisch en gaat stilaan kapot onder de klimaatverandering. Ik alleen kan dit niet veranderen, maar ik heb hier wel een invloed op.
  • Rust is super belangrijk.
  • Fysieke gezondheid is heel belangrijk, maar mentale gezondheid is minstens even belangrijk
  • Voortdurend geluk bestaat niet, er zijn evenveel goede als slechte dagen.

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het ding is: ik ben 26 en ik ben super trots op het feit dat ik dit al allemaal besef. En dat mijn generatie van leeftijdsgenoten dit ook begint te beseffen. Ok ja, er zijn duizenden millennials met een burnout en depressie en andere vormen van mentale en fysieke onrust. En er zijn heel wat mensen die dit wijten aan onze verwende opvoeding. Maar verandering is nabij. Het besef is daar.

En neen, al die burnouts komen niet doordat we zijn opgevoed met het maakbaarheidsideaal. De “alles kan” filosofie, het idee dat we keuzes kunnen maken en dingen mogen eisen omdat we diploma’s hebben. Ikzelf ben een tiener geweest tijdens de bankencrisis van 2008. En ik ben gaan solliciteren in de periode dat de jobs niet aan de bomen hingen. Dat heeft er niet voor gezorgd dat ik als een verwende twintiger een job ben gaan opeisen. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik veel moeite heb moeten doen voor vast werk en dat ik mijn pollekes kus dat het mij gelukt is.

We zijn onze ouders, generation X, gewoon gevolgd. Het was ons enige voorbeeld, ons referentiepunt. Je wil werken? Dan moet je verdomme hard je best doen. Niet opgeven. Je wil een relatie? Dan moet je feestjes afschuimen! Je wil een sociaal leven? Dan moet je een toffe persoon zijn met veel hobby’s (iets waarvoor sociale media ideaal zijn om dat te etaleren). Je wil een huis, een auto of weetikveelwat? Hard werken, alleen zo krijg je opslag.

We zijn massaal gecrasht. En dat wordt ons verweten. Burnouts, depressies… Er zijn heuse wachtlijsten voor psychologische hulp. Maar wat niemand beseft: we zijn gewoon opnieuw een voorbeeld gevolgd. Het voorbeeld van generation X.

Want onze ouders zijn eigenlijk de generatie die alles wat ik hierboven vertel al 20-30 jaar aan het volhouden zijn. Dat is de generatie die al 20 jaar geleden is gecrasht. Maar hen werd geen psycholoog aangeraden. Ze kregen pillen te slikken: slaapmiddelen, kalmeermiddelen, antidepressiva… Blijven ploeteren. Ze hebben nog steeds depressies, bore-outs & burnouts. Ik kan letterlijk geen enkele vriend of vriendin opnoemen van wie ik weet dat een van beide ouders niet al gesukkeld heeft met de mentale gezondheid.

De millennials zijn de eerste generatie die stop zeggen. Die het willen veranderen. Wij willen niet op ons vijftigste, wanneer we nog altijd 20 jaar moeten werken, voor de zoveelste keer crashen. Wij crashten de allereerste keer misschien vroeg, tussen ons 25 en 35. Maar één keer is genoeg. Wij willen dat het stopt. We willen dit voorbeeld niet geven aan de volgende generaties.

En in plaats van dat de oudere generaties dit toejuichen, krijgen wij de stempel verwend van onze grootouders. En gen X zegt niets en doet lustig voort met druk wezen en hun mentale en fysieke gezondheid op het spel zetten. Ik vind het moeilijk om naar te kijken, maar het besef moet echt van hunzelf komen. Ik heb het al geprobeerd, bij mijn eigen ouders bv., maar het ‘blijven ploeteren’ krijg je er amper uit.

Maar dat zij blijven doorjagen wil niet zeggen dat ik dat ook moet doen. Ik kies voor mezelf. En dat wil inderdaad zeggen dat ik soms een dag volledig nutteloos in de zetel hang. Terwijl ik had kunnen kuisen, heel sociaal wezen of een cursus volgen. Ik zeg ‘stop’ en hoop oprecht dat al mijn leeftijdsgenoten hetzelfde signaal willen blijven uitzenden. Noem ons egoïstisch dat we voor onszelf kiezen. Ga je gang.

De druktemaatschappij moet stoppen. Het zou zo fijn zijn als Gen Z de eerste generatie is die de arbeidsmarkt op een gezonde manier kan bestormen. Dat ze ons voorbeeld volgen en het naar hun hand zetten. Naar iets dat haalbaar is.

Ik besef dat wat ik zeg voor wat polemiek kan zorgen. Ik wil niemand voor het hoofd stoten. Generaties zijn iets arbitrair. Er zijn altijd enorme uitzonderingen. En dit is gewoon mijn eigen mening gekoppeld aan wat ik zie gebeuren rondom mij. Ik zie mijn vrienden allemaal kiezen voor een andere weg, eentje met meer rust. Ik zie hen tegelijk nog altijd enorm strugglen zowel financieel als met de verwachtingen van de oudere generaties. Daarnaast zie ik hun ouders gewoon een voor een uitvallen met depressies, burnouts en andere mentale ziektes. Ik zie sowieso teveel mensen rondom mij crashen.

Er is geen generatie ziek, de maatschappij is ziek. Dat heb ik al eens gezegd en dat zal ik blijven zeggen. Wij kunnen dit collectief ondergaan, of er collectief iets aan doen. En dat begint zonder vooroordelen. En het begint bij jezelf. Want er zijn altijd jongeren die aan jou een voorbeeld kunnen nemen. Geef dan aub het juiste voorbeeld <3.

Herkenbaar? Of complete nonsense?

Op het nachtkastje #30

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Nogal wat sinds de laatste update. The familiars van Stacey Halls vertelt het verhaal van de jonge vrouw Fleetwood tijdens de Pendle Witch Trials in de 17de eeuw. Zij is zwanger, maar leest in een brief dat ze de bevalling niet zal overleven en doet beroep op Alice, een vroedvrouw uit het dorp. Boeiend verhaal dat doet denken aan de goede gothic klassiekers zoals Rebecca en Jane Eyre, maar dan met vleugje historie ertussen geweven.
  • The last queen van C.W. Gortner werd op het nippertje het beste boek uit 2019. Het vertelt het dramatische levensverhaal van Juana of Castilië, de laatste koningin van Spanje in haar eigen recht. Juana is de geschiedenis ingegaan als ‘de waanzinnige’, maar was ze dat echt? Het tweede boek dat ik las van deze auteur en hij schopt het daardoor meteen tot een van mijn favoriete auteurs. Gelukkig maar, want er staan nog boeken van hem in mijn kast!
  • Van Tracy Chevalier las ik enkel nog maar het befaamde ‘meisje met de parel’. Toen mijn oog op haar naam viel in de bib nam ik ‘a single tread‘ of ‘een losse draad’ mee. In dit verhaal volgen we Violet die in de nadagen van WOI haar leven als alleenstaande vrouw probeert op te bouwen in Winchester. Ze komt in aanraking met de nodige taboes en sluit zich aan bij een groep vrouwen die handwerk doen voor de kathedraal. Boeiend en traag verhaal. Alleen jammer van het super cliché einde waarvan ik even ging rologen.
  • Momenteel ben ik bezig in ‘the winter crown‘, het tweede deel over Eleanor Of Aquitanië van Elizabeth Chadwick. Het eerste was niet 100% mijn ding, maar ik was toch getriggerd om verder te lezen. In dit deel is Eleanor koningin van Engeland en dat loopt niet altijd even vlot. Zeker met de conflicten tussen haar man Henry en de aartsbisschop Thomas Beckett.

Gekeken

  • Met de komst van seizoen 5 in Amerika hebben het lief en ik eindelijk seizoen 3 van Outlander uitgekeken. En ik was dus vergeten dat ik het einde van dit boek echt fantastisch vond. Alleen jammer dat de serie de laatste aflevering minder straf heeft gemaakt dan die in het boek was. En wat meer voor het melodrama heeft gekozen :D.
  • Ik ben gestart aan ‘in the name of the rose’, een serie naar het gelijknamige boek. Ik las het boek van Eco al eens, maar vond dat niet zo goed en heb er weinig van onthouden. Dus via de serie geef ik het boek een nieuwe kans.
  • Ben ook wat Orange is the new black aan het kijken via VTMGO. Gewoon als tussendoortje, seizoen 1 is dat nog maar.

Meegemaakt

  • De kerstvakantie die best fijn was met eindelijk nog eens een paar crossen waar ik live naartoe ben gegaan.
  • En een fijne driedaagse in Lille, ware het niet dat onze tgv was afgeschaft en we twee uur hebben moeten doorbrengen in Brussel-Zuid. Lille zelf was wel tof. We hebben leuke plekjes gezien, een fijn museum bezocht en lekker gegeten. Geen speciale stad, maar goed om even weg te zijn.
  • Plan winter heeft niet echt goed gewerkt, want net als vorig jaar werd ik ziek tijdens de eerste werkdagen van het nieuwe jaar. Een serieuze verkoudheid, dus de schade viel nog mee. Maar toch, ik heb het gevoel dat dit gewoon nooit mijn periode is, hoe hard ik ook rust neem en vitamines pak. Ik blijf me ziek, moe en rusteloos voelen. Is het al maart?

Uitkijken naar

  • Maart. Ik het gehad met de winter en de donkerheid en alles.
  • Een weekje staycation in februari, daar kijk ik ook wel naar uit.

Geblogd

Hoe waren de eerste weken van 2020 bij jou?

Mijn 5 reisfavorieten van 2019

In 2018 ging ik zo vaak op vakantie dat ik een lijstje van 15 reisfavorieten kon maken. Voornamelijk door #projecthuis ben ik in 2019 niet zo vaak op vakantie geweest. Ik trok wel 5 dagen naar Parijs, een week naar Roemenië & twee dagen naar Lille. Dus dit jaar een veel korter lijstje met reisfavorieten. Maar daarom niet minder de moeite waard!

  1. Brasov, Transsylvanië, Roemenië

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1ab8.jpg

Met voorsprong op één, de gezellige stad Brasov, vlak naast de Karpaten in Roemenië. Het is een oude Saksische stad met een cozy middeleeuws centrum en tegelijk hangt er een typische Roemeense sfeer. In tegenstelling tot bv. Sighisoara of Sibiu is het stadscentrum, hoewel toeristisch, ook nog best levendig en vol local life. Het was ook een stad waar we beiden niets van hadden verwacht en dan gebeurt het al eens dat het zeer positief uitvalt.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1ab1

2. Versailles, Parijs, Frankrijk

p1010838

Versailles, dat is bucketlist materiaal. Ik keek hier zo naar uit en het stelde niet teleur. Wij gingen gelukkig buiten het seizoen waardoor het niet te druk was en hadden nog best mooi weer om alles te ontdekken. Ik had net de serie Versailles uitgekeken en herkende dus veel, het leek allemaal zo vertrouwd.

De spiegelzaal en le petit trianon van Marie Antoinette werden op slag favoriet. In de tuinen hebben we ook lang rondgewandeld. Echt, ik kan hier dagen rondlopen als het moet!

IMG_20190329_102610

3. Belville, Parijs

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_19a6

Hoewel Parijs echt in zijn geheel veel meer mijn ding bleek dan verwacht, voelde ik het echte Parijse leven het meest in de wijken Montmartre en Belville. Beide wijken staan boordevol street art en je vindt er hippe eetplekjes. De wijdse parken in Belville, het canal Saint-Martin en de rauwe street art blijven me zeker nog een hele tijd bij.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_199e

4. Pelès Castle, Sinaia, Roemenië

Annelies.jpeg

Aan paleizen dit jaar geen gebrek. Pelès Castle is niet alleen langs buiten een sprookje, maar ook binnenin vind je een smaakvol en royaal interieur. Ik heb erg genoten van de rondleiding en het ontdekken van de verschillende kamers. Sowieso eentje voor in de top 5 van mooiste paleizen die ik al bezocht heb, want het is wel eerder een paleis dan een kasteel.

IMG_20190718_141044

5. Palais des Beaux-arts, Lille

IMG_20191230_150046.jpg

Ik wou heel graag toch iets meenemen in deze top 5 van het laatste tripje in december. Nee, Lille is geen fantastisch overweldigende stad. Het is qua uitzicht Vlaams, maar in cultuur wel heel Frans vind ik. Maar we waren naar Lille getrokken om het Tweede grootste (algemene) museum van Frankrijk te bezoeken. Het Palais des Beaux-Arts zit in een prachtig gebouw en is mooi ingedeeld. De maquettes van Vauban deden ons versteld staan en er hangt heel wat indrukwekkende kunst (Brueghel, Monet, Goya, Delacroix…).

Zo dit was mijn top 5 uit 2019! In 2020 staat er alvast een tripje naar Valencia op de planning en trek ik naar Brighton & Londen. De zomervakantie staat nog helemaal niet vast dus wie weet waar die mij brengt.

Wat was jouw reisfavoriet uit 2019?

Gelezen in 2019

Naar goede gewoonte blik ik even terug op het afgelopen leesjaar. Want #nevernotreading. Daarbij laat ik me helpen door de statistieken van Goodreads. Jeej, cijfertjes! Op hoeveel pagina’s ben ik dit jaar gestrand? Welke pareltjes moet je zeker ook lezen? Wat waren de tegenvallers?

Mijn jaar in boeken kan je trouwens hier bekijken, en voeg me gerust even toe op Goodreads om ook in 2020 op de hoogte te blijven van wat ik lees.

De cijfertjes

  • Ik las dit jaar 38 boeken, dat zijn er ruim voldoende om mijn doel van 30 te doorstrepen. Het zijn er twee minder dan vorig jaar, toen ik met 40 boeken echt wel een geweldig leesjaar had.
  • Deze 38 boeken waren goed voor maar liefst 16.505 pagina’s. Ik neem op Goodreads altijd de Engelstalige versie van een boek. Het zou dus kunnen dat ik in de praktijk meer of minder pagina’s las, omdat ik soms ook in het Nederlands lees.
  • Raar maar waar, ik las bijna 300 pagina’s meer dan vorig jaar, ook al strand ik op minder boeken. Mijn boeken waren dit jaar gemiddeld dus dikker.
  • Dat bewijst dit cijfertje: in 2019 las ik boeken die gemiddeld 434 pagina’s telden. Vorig jaar stond dit cijfer op 405. Dus ja, ik lees voornamelijk dikkere boeken. En geloof het of niet, ik vind 430 een ideaal aantal pagina’s voor een boek. Niet te dun en niet te dik, dus grappig dat het gemiddelde dit zo mooi weergeeft.
  • Het dunste boek was Oogst van Jim Grace (208 pagina’s, al telde de NL vertaling zeker meer waardoor het niet zo dun aanvoelde), het dikste boek heet ‘een echo in de tijd‘ van Diana Gabaldon en was goed voor maar liefst 1.149 pagina’s. Het is niet echt onverwacht dat Outlander het lijstje van dikke boeken topt, want dat doet het al een aantal jaren. Ik lees namelijk elk jaar een Outlanderboek.
  • Gemiddeld gaf ik een boek 3,4 sterren op Goodreads, exact hetzelfde cijfer dan vorig jaar. Ik heb voor mijn gevoel meer matige en oké boeken gelezen die ik maar drie sterren gaf dan andere jaren, maar dat klopt dus niet als ik naar de cijfers kijk.
  • Ik las maar 4 boeken uit mijn eigen kast, al de rest kwam uit de bib. Die 4 behoren zeker tot de betere verhalen van 2019. Ik ben ook vrij zeker dat ik meer dan 4 boeken kocht of kreeg dit jaar :p. Ik moet dus duidelijk wat vaker iets uit de kast nemen.
  • Ik las maar één boek dat ik als een klassieker beschouw (mijn definitie is gepubliceerd voor 1960). Rebecca van Daphne Du Maurier. De reden daarvoor is dat het niet zo evident blijkt om klassiekers uit de bib te lenen in een goede versie en ik niets meer in de eigen kast had staan. Kan dus absoluut beter volgend jaar.
  • Ik ontleende dit jaar ook een bibbox in het genre historische romans omdat onze bib aan het renoveren is. Ik kreeg 10 willekeurige boeken te leen voor enkele maanden. Daarvan las ik al 5 boeken, maar jammer genoeg vielen de meeste boeken tegen. Ik ontdekte wel één pareltje. Verder twee mwah’s en twee boeken waar ik me echt heb doorgeworsteld. Voorlopig blijkt dat ik mijn eigen leesvoorkeuren goed kan inschatten en dat random boeken lezen niet zo werkt, ook al gaat het om mijn favoriete genre.
  • Ik las opvallend veel trilogieën of boeken die daar deel van zijn, want nog niet elke trilogie kon ik afwerken.

Maar hoe kan het nu dat jij zoveel leest?

Ik zie deze dagen heel wat mensen hun favoriete boeken van het jaar delen en ik besef dat 38 voor velen een enorm aantal lijkt. Heel wat mensen willen wel lezen, maar lijken er de tijd niet voor te hebben. Hoe kan het dat ik daar tijd voor had, nog wel in het jaar dat ik ben beginnen bouwen? Ik deelde eerder al eens wat tips om meer te lezen op de blog en wie weet schrijf ik er binnenkort nog wel eens over.

Ontdek mijn tips om meer te lezen

De beste boeken van 2019

Ik was eerst van plan om net als de vorige jaren een top 5 van boeken te delen. Maar omdat ik maar één boek vijf sterren gaf en massa’s 4 sterren zou dit een heel subjectieve keuze zijn. Ik lees ook vrij specifieke historische boeken die waarschijnlijk niet voor iedereen geschikt zijn, maar waar ik zelf enorm van genoten heb. Dus daarom heb ik besloten om twee top vijven te maken. Gratis en voor niks zeg. En we beginnen met:

De beste boeken van 2019 die niet zwaar historisch zijn, en die dus op iedereens lijstje zouden moeten prijken.

In random volgorde trouwens. Titels in het Nederlands (tenzij ze niet vertaald zijn), links naar de boeken in het Engels.

Leven na leven – Kate Atkinson ****

Jep technisch gezien is dit een historisch boek, maar het is zoveel meer en vooral met recht een geprezen boek. Het hoofdpersonage wordt steeds opnieuw geboren en maakt telkens andere keuzes, waardoor ook de realiteit anders uitdraait. Integrerend boek dat doet nadenken en ik zelfs ooit nog een tweede keer wil lezen.

Rebecca – Daphne Du Maurier ****

De enige klassieker van 2019, maar wel eentje die me zal bijblijven. Gothic novel is zo’n genre dat me steeds vaker trekt. En eens je Rebecca gelezen hebt, herken je Rebecca ook in heel wat andere boeken. Er is geen auteur die beter een huis en alles daarrond kan beschrijven dan Du Maurier.

Fan van het gothic-genre en/of Rebecca? The familiars riep mij bij dezelfde stemming op en gaat over de heksenjacht in Engeland.

Er was eens een rivier – Diane Setterfield ****

Dit is nog zo’n gothic boek met historische invloeden. Over een meisje dat verdrinkt in de rivier en dan terug tot leven komt. Een meisje dat heel wat wonden zal helen op haar eigen manier. Een boek om de tijd voor te nemen en je te laten meevoeren op het kabbelende tempo van de rivier.

De millennium-trilogie – Stieg Larsson ****

Beetje valsspelen dit aangezien het meerdere boeken omvat, oeps :). Omdat deze reeks me begin dit jaar toch helemaal meenam en het zijn best kleppers. Soms zijn hypes terecht, want zelfs een niet thrillerfan als ik heb er van genoten. Zegt genoeg.

Een lied voor Achilles– Madeline Miller ****

Terwijl haar tweede boek ‘Circe’ alle lijsten topt, las ik dit jaar haar eerste boek. Dit is een young adult hervertelling van de Ilias van Homerus. Het is dus een enorm toegankelijk boek over de Griekse mythologie dat ik in enkele dagen uitlas. Een zeer pakkend verhaal over een gedoemde liefde en een gedoemde stad.

De beste historische boeken uit 2019, voor wie al eens graag meegenomen wordt in het verleden en het niet erg vindt om een stamboom te raadplegen.

Maar ik raad ook een goede historische detective en chicklitreeks aan dus nu moet je wel verder lezen en boeken op je lijstje zetten ;).

The last queen – C.W. Gortner *****

Het enige 5-sterrenboek uit 2019, ik vrees dat ik extreem streng ben geweest dit jaar. Maar dit boek heeft me op valreep nog weggeblazen. Het verhaal van Juana Of Castilië wordt hier eindelijk eens met veel respect voor haar persoon vertelt. Geen dikke klepper, of moeilijke politieke intriges. Gewoon het tragische verhaal van een jonge vrouw die buitenspel wordt gezeten door de mannenwereld waarin ze moet zien te overleven. Voor fans van ‘de bourgondiërs’ van Bart Van Loo.

The devil’s queen – Jeanne Kalogridis ****

Kalogridis staat altijd garant voor een goed historisch boek met een vleugje spanning (en een loopje met de realiteit dat ook). Catherine De Medici heeft een enorm interessant en dramatisch leven gehad en de geschiedenis is zeker niet altijd lief voor haar geweest. In dit boek lees je haar verhaal. Van haar onzekere jeugd tot aan die dramatische Bartholomeusnacht in Augustus. Beklijvend tot aan het einde.

De Cicero-trilogie – Robert Harris ****

Robert Harris is mijn meest gelezen auteur uit 2019 (ik las namelijk ook nog Pompeii, voor wie wil starten met iets toegankelijker) en tegelijk was het de eerste keer dat ik iets van hem las. Het Oude Rome zal altijd een grote liefde blijven en geen periode was meer dramatisch dan de val van republiek en de opkomst van het keizerrijk. Marcus Tullius Cicero is één van de Romeinen die daarin een grote rol zal spelen. Lustrum, het tweede boek uit de trilogie, is trouwens mijn favoriet. Daarin wordt het Catalinaplot ontdekt en kent Cicero zijn grootste gloriemoment.

Dissolution – C.J. Sansom **** (zou vertaald zijn als kloostermoord in het Nederlands)

Voor al wie graag een detective leest en eens een andere context wil. De focus ligt op een moord in een klooster dat binnenkort door Henry VIII ontbonden zal worden. De komst van Matthew Shardlake, de afgezant van Thomas Cromwell, die de moord zal onderzoeken zet nog meer tragische gebeurtenissen in gang. Een briljant hoofdpersonage, waardoor ik de vervolgdelen zeker nog wil lezen, en een moordmysterie om je tanden in te zetten vatten dit boek het best samen.

Genoten van dit boek? Probeer dan ook eens ‘de kroon‘. Over een jonge vrouw die een geheim probeert te ontrafelen in een klooster in dezelfde periode.

De Oceana-trilogie -Tamara McKinley (en dan vooral deel 1) ****

Voor de chicklit- en familiekroniekliefhebbers (de fans van Lucinda Riley dus). Deze boeken volgen twee families tijdens de ontdekking en kolonisatie van Australië door Groot-Brittanië. Er is ook veel aandacht voor het lot van de aboriginals en de gevangenen die naar het eiland gedeporteerd zijn. Verhalen over liefde, vriendschap en volharding geschreven in een vlotte en zelfs chicklitachtige stijl. Ik ben er door gevlogen en heb tegelijk wat bijgeleerd. Geen hoogstaande literatuur, maar ideaal om even te ontsnappen uit de realiteit.

Wat brengt 2020?

In 2020 wil ik mezelf niet te veel leesverplichtingen opleggen (zoals de time travel challenge van vorig jaar die ik alweer helemaal vergeten was). Ik heb al gemerkt dat dit niet altijd werkt voor mij. Mijn Goodreads challenge gaat dit jaar wel de hoogte in. Ik ga al twee jaar ruim over de 30, dus dit jaar zet ik hem op 35. Opnieuw minstens 16.000 pagina’s lezen lijkt me een leuk doel.

Zoals steeds zal je elke maand mijn leesvordering kunnen volgens in de rubriek #ophetnachtkastje en op Goodreads. Zin om mijn leesoverzichten van de afgelopen jaren terug te lezen? Deze kan je hier terugvinden: 2018, 20172016 en 2015.

Welk boek is jouw ultieme aanrader uit 2019? En welk leesdoel leg jij jezelf op in 2020?

2019 in anekdotes en blogposts

Het begint stilaan een traditie te worden. Mijn persoonlijk heel nauwgezet bijgehouden jaaroverzicht lees je hier niet. Nope, in 2017 en 2018 publiceerde ik ook al een post vol losse anekdotes. En jawel, dat ga ik dit jaar dus opnieuw doen. Een kijkje in mijn ultraspannend leven is misschien voor volgend jaar. *Ahum*.

Januari

Het jaar begon al meteen met een dieptepunt. Weg sfeer, I know. Want na de cross in Baal, zoals altijd een hoogtepunt, en een veel te drukke kerstvakantie werd ik fameus ziek. De griep kreeg me toch een goede twee weken in de greep. Ik pikte ziek nog een concert mee van Stan Van Samang in Leuven, waarna ik ook twee dagen niet meer kon praten. Top!

Tegen het nieuwjaarsetentje op het werk voelde ik me wat beter denk ik, al kan ik me er niet zo veel meer van herinneren. Januari was voornamelijk een maand van plannen en veel afspraken bij de bank omdat stilaan het startpunt van de bouw in zicht kwam.

Favoriete blogpost: mijn ode aan mijn innerlijke nerd. Ik heb mijn nerdheid de laatste jaren ontzettend omarmd en ben er trots op!

Februari

Begin februari is een totaal gat in mijn hoofd. Aan het einde van de maand had ik enkele dagen vakantie en herinner ik me vooral het mooie weer tijdens de cross van Leuven en een eerste terrasje in Mechelen. Het eerste zonnetje van het jaar zorgde ook voor minder volk op Batibouw. Want beurzen zoals Batibouw daar heb ik een bloedhekel aan. Maar ik heb het overleefd.

Favoriete blogpost van de maand: het liedje ‘no choir’ van Florence+ The Machine bracht inspiratie en inzicht. We zingen namelijk nooit over geluk.

Maart

Maart was een topmaand! Ik luisterde toen veel naar Florence+ The Machine omdat ik begin maart naar het sportpaleis ging voor haar concert. Dat was meteen ook het beste concert van het jaar. (En het laatste concert van het jaar dus zo moeilijk was dat nu ook weer niet).

IMG_20190307_222521

Hierna vond het jaarlijkse weekend met het werk plaats. De eerste editie die ik organiseerde. En geloof me zo’n groep ongeleide projectielen in de hand houden, het is niet simpel. Het weekend vond plaats tijdens het enige stormweekend van 2019. Ik wist dat ik planningskills had, maar dat ik zo goed kon plannen… Ach ja, we hebben een initiatie thaiboks gekregen. Ik leerde hier vooral dat gaan lopen van je aanvaller soms de beste tactiek is. En daarnaast genoten we van een prachtige wandeling in Hombourg en zo veel lekker eten ’s avonds.

Naast het weekend won ik ook een quiz met collega’s. Met dank aan mijn collega’s (als nieuwsmijder is quizzen niet altijd simpel) en de nutteloze weetjes over royalty in mijn hoofd. De dag daarna moest ik vroeg opstaan om mijn lief en de collega’s (ja, zoals ge kunt lezen doe ik best veel voor en met de collega’s -dat mijn lief een van hen is helpt ook niet echt :D) naar Boom te voeren. Ze liepen namelijk de 100km voor Kom Op Tegen Kanker. En dat hebben ze fantastisch gedaan.

unadjustednonraw_thumb_1809

Palais du Luxembourg, Parijs

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was vertrok ik eind maart met Leen voor 5 dagen naar Parijs. En onze allerliefste Leen wou zelfs met mij één dag naar Versailles. Mijn enthousiasme moet vermoeiend geweest zijn, maar het was er in veelvoud. En Parijs bleek onverwacht helemaal mijn stad. Hartjes, tienduuzend hartjes.

Favoriete blogpost: we doen allemaal maar wat. Want we doen allemaal maar wat.

April

Op 1 april begonnen de werken voor #projecthuis. Woehoe! Daardoor viel er heel wat vrije tijd weg die ik lang niet zou terugkrijgen. Dit moet ook de periode geweest zijn dat ik met een opleidingstraject na de uren begon en dat er extra danslessen werden ingepland. Dus hoewel april niet echt een super boeiend maand bleek, was het wel een drukke periode.

IMG_20190601_181139

Favoriete blogpost: moeilijke keuze deze maand, maar ik kies voor het sarcastische ‘de ultieme gids om hipsters te spotten in het wild‘.

Mei

Mei staat garant voor veel verlengde weekends en tijdens die weekends werd er kei hard doorgewerkt. Ik kreeg deze maand mijn eerste echte mentale inzinking met Hemelvaart. Het was teveel. Ik was overprikkeld. En ik werd het weekend erop (met Pinksteren) dan ook weer stevig ziek.

IMG_5218

Ik bleef wel lachen op het werk 🙂

Klein lichtpuntje was het dansoptreden. Ook al heb ik minder van kunnen genieten dan anders net door het gedoe rond #projecthuis. Maar het waren twee fijne dagen en drie goede shows. En deze keer deed ik niet echt veel gênante dingen. Er heeft alleen een kind mij geramd met haar stoel waardoor ik moest spurten naar mijn plaats om nog op tijd te zijn. Maar dat zijn details.

Favoriete blogpost: op deze post over hoe mensen hun zorgen met elkaar willen vergelijken kwam heel veel reactie.

Juni

Begon dus met mijn eerste vrije weekend in maanden waarin ik dan stevig ziek was. Timing jongens, het is het thema van 2019.

Aan het einde van de maand zorgde ik voor een initiatie sup (stand-up paddleboarding) voor de collega’s. Dat was in de eerste hittegolf van het jaar en dan is er niets fijner dan ’s avonds gaan suppen om af te koelen. Mijn collega’s bleken ook niet allemaal natuurtalenten, met dus de nodige valpartijen tot gevolg, en ook ik dook tijdens een estafettewedstrijd het meer in. Ik kreeg wel de prijs ‘zo snel mogelijk terug op je plank klauteren en verder doen’. Blijkbaar heb ik daar een recordtijd neergezet. Dit was dus echt een hele toffe avond.

IMG_20190626_195754 (1)

Favoriete blogpost: ik maakte een bucketlist voor de zomer omdat ik stilaan doorhad dat het leven me voorbij aan het razen was.

Juli

Begin juli hadden mijn directe collega’s verlof en dus vloog ik er op het werk stevig in. Eind juli was het dan eindelijk aan mij om op vakantie te gaan. Onze roadtrip in Roemenië lijkt al heel lang geleden, maar het was een heel fijne week. Transsylvanië is echt een ontzettend mooi gebied met leuke stadjes en een gezellige sfeer.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1b5e

Ik reed rond in een felrode auto, waarmee we eerst even moesten terugrijden naar de verhuurder omdat de cruise control blijkbaar vlak naast het knopje van de ruitenwissers zat en dus ja oeps. We bezochten een super mooi paleis (pelès castle), veel Saksische stadjes, een weerkerk of twee, reden met paard en kar door niemandsland en het eten bleek veel lekkerder dan ik op voorhand had durven denken. Vakantie as it should be.

Favoriete blogpost: vakantie vieren

Augustus

Ook in augustus werkten we hard door. Stilaan werd de gevelsteen gefinaliseerd en begonnen we aan het dak. Deze maand vinkte ik verder zaken van mijn bucketlist af met een dagje in de wellness, een fantastische vipavond op Maanrock en een driedaagse aan zee met mijn verjaardag. cof

We spotten nog wat street art en gingen naar het vuurwerkfestival. Maakten een lange strandwandeling om uit te waaien. Kortom, het zeetje laadt me altijd opnieuw weer op.

Favoriete blogpost: over hoe het leven geen wedstrijd is met een vast gelegde finishlijn.

September

De routine begon terug, maar september bleef heel hard labeur op de bouw. Ik kreeg dan ook mijn tweede mentale inzinking van het jaar en een serieuze deze keer. Ik was op, compleet op.

Maar on the bright side. Ik ging naar openmonumentendag en eten met vrienden voor mijn verjaardag (beter laat dan nooit). Het dansjaar startte terug en op het werk ging alles zijn gewone gang maar dan in stroomversnelling.

Favoriete blogpost: de bubbel, want deze omschrijft het gevoel  van 2019 helemaal.

Oktober

Deze maand werd dan eindelijk het dak gelegd en de laatste steen gemetst. Zalig! Het staat er nu en ik ben er heel blij mee. Ook al heeft het bloed, zweet en tranen gekost. En het zal ook in 2020 nog heel wat energie vergen.

cof

Favoriete blogpost: langzaam groeien is ook groeien. En herkenning is een begin.

November

Een maand waarin ik bewust wat meer rust nam en die dus ook niet bijster interessant bleek. Op het werk liepen er wat opleidingen, eentje gaf ik jammer genoeg met buikgriep, maar de reacties waren goed. Ik begon ook wat extra dagen verlof op te nemen. En voor #projecthuis werkten we verder aan de afvoer van het water, de putten en de dakgoten. Ik las heel veel deze maand en zo haalde ik met gemak mijn Goodreads Challenge.

Favoriete blogpost: Waar ik vroeger onzeker over was, schrijven over onzekerheden en angsten zorgt altijd voor heel wat herkenning en fijne reacties.

December

Normaal nooit mijn favoriete maand, maar deze keer liep het allemaal wat beter. Ik zorgde mee voor een nieuwe website op het werk. En we sloten het jaar af met het typische kerstfeestje en veel te veel eten. Ik ging naar de Bozar in Brussel en er was een week kerstvakantie. Met als hoogtepunt een tripje naar Lille/Rijsel.

Favoriete blogpost: mijn plan tegen een winterdepressie.

Zo, 2019 zal niet de analen in gaan als het meest toffe of speciale jaar. Maar wel als het jaar waarin er kei hard aan de toekomst werd gebouwd en dat mag je dus zeker letterlijk nemen. Ik leerde mezelf weer een heel pak beter kennen en ik ben benieuwd wat 2020 in petto zal hebben.

Wat zal jou bijblijven uit 2019?

Lichtpuntjes #16

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

  • Een hele reeks van goede opleidingen georganiseerd voor en sommige zelf gegeven aan onze klanten. Dat persoonlijk contact en die interactie zijn echt fijn. Je leert er zelf ook heel wat door bij.
  • Een fijne avond bijbabbelen met vriendinnen in Mechelen.
  • Een eerste dagje weg met de Museumpas en gewoon genieten van cultuur, lekker eten en elkaar.

img_20191027_145941

  • Extra dagje weekend en gaan chillen in de wellness.
  • Een paar hele mooie boeken lezen.
  • Middagpauzes met ons kantoorhondje.
  • Iets meer rust nemen in de maand november.
  • Maar stilaan toch ook al wat plannen maken voor 2020.
  • Een tripje boeken naar Rijsel/Lille voor de kerstvakantie.
  • Voldoende vitaminen nemen vanaf het begin van de winter, waardoor ik merk dat ik er allemaal iets beter tegen kan deze keer. Ik hoop echt eens geen sterke winterdepressie te ontwikkelen dit jaar.
  • Een leuke avond op het werk op Allez Chantez in Leuven.
  • Een tripje boeken naar Valencia in het voorjaar en waarschijnlijk komt er ook nog wat Londen bij ergens in april.
  • Bijbabbelen met de uniefvriendinnetjes, want dat was nodig!
  • Een fijne verlofdag in Brussel, met een aantal toptentoonstelling in Brussel en heerlijke pizza bij Nona.

img_20191213_103236

Wat maakte jou blij de afgelopen tijd?