7 jaar bloggen

Onlangs kreeg ik van WordPress een herinnering dat ik 7 jaar geleden mijn account aanmaakte. Het duurde nog enkele weken voor er iets online kwam, maar ondertussen bestaat dit digitale plekje 7 jaar. Nadat ik jaren vooral blogs van anderen las zonder ooit zelf te reageren.

Toen ik deze blog startte zat ik in mijn masterjaar op de universiteit en was ik begin twintig, ondertussen ben ik al een hele tijd aan het werk, een huis aan het bouwen, heb ik een coronapandemie overleefd en komt die 30 in zicht. Al heb ik nog even voor we daar zijn ;). Dit online ‘dagboek’ reflecteert goed de weg die ik de afgelopen jaren heb afgelegd. Met ups en downs.

Tegelijk voel ik ook wel dat ik de laatste twee jaar iets minder de nood voel om alles van me af te schrijven of te delen. Ik vermoed doordat mijn leven momenteel wat meer in een soort van vaste plooi ligt. Tijdens mijn zogenaamde ‘quarter life’ speelde er soms zoveel dat bloggen een soort houvast was om mijn emoties en gedachten te ordenen. Dat is nog steeds soms zo, maar veel minder. Eens ik begin met schrijven rollen de woorden nog steeds uit mijn toetsenbord. Zoals nu. Eén kleine notificatie triggert meteen een hele hoop gedachten. Ik ben best trots op wat hier de afgelopen jaren is verschenen, al zijn er zeker ook posts die ik liever niet opnieuw lees. En als ik dat wel doe, ontdek ik soms genante spel- of typfouten. Maar ook dat heeft zijn charme.

Het voelt juist om te zeggen dat mijn schrijfsels me met momenten hebben geholpen om mezelf beter te leren kennen. Door zaken op te schrijven zie je ze onder ogen. Ze worden echt en gedeeld met anderen. Ik heb daar op mijn manier heel veel aan gehad.

Ik weet niet voor deze blogreis mij de komende tijd of jaren nog zal brengen. Misschien begin ik net meer te vertellen, of minder. Maar met dit berichtje wou ik nog eens even stilstaan bij de afgelopen jaren en jullie bedanken om hier te komen meelezen of te reageren. 7 goede jaren en dan 7 slechte? Daar geloof ik niet in ;).

Hoe lang blog jij al?

Over mijn directe inborst

Het is een jaarlijkse wederkerend fenomeen op het werk. Collega’s die elkaar feedback mogen geven. En feedback is belangrijk want je kan er veel uit leren. Zowel uit de positieve commentaren als de werkpunten die worden ingevuld. Dit jaar heb ik in de aanloop naar mijn jaarlijks gesprek eens niet actief naar feedback gevraagd, om te kijken wie het vanuit zichzelf zou invullen en wie niet. En vooral om te vermijden dat het alweer zou neerkomen op dat ene zelfde punt: ‘Je kan nogal direct uit de hoek komen’. Uiteindelijk is die feedback toch ingevuld geweest, de aard van het beestje zeker :).

Ik heb al wel vaker hier gezegd dat ik best een direct en kritisch persoon ben. In mijn privéleven uit zich dat vooral in mijn eigen perfectionisme. Ik ben niet snel tevreden en spreek dat ook uit. Op het werk zal ik ook strenger zijn voor collega’s daardoor. Ik vergeet al eens de smileys in mijn chatberichten en zal de dingen zeggen zoals ik ze denk. Zeker wanneer ik gehaast of moe ben, kom ik daardoor botter over dan ik het bedoel.

Collega’s die al lang met mij samenwerken weten dit en hebben ook door dat ik het nooit slecht bedoel. Ik ben zelden boos op iemand. Ik wil het gewoon goed doen. Collega’s die nieuw beginnen zien dat echter soms anders. Ik zeg tegen elke nieuwe collega waarmee ik vaker zal samenwerken dat ik direct kan zijn en dat zeker nooit boos bedoel. En dat ze me altijd mogen aanspreken daarop. Ik dek me als het ware op voorhand al wat in. Maar toch blijf ik zo overkomen. Ook deze keer.

Waarop mijn zaakvoerder vroeg of ik dan niets met mijn feedback ging doen dit jaar? Ik kaatste de vraag terug en vroeg hem of ik na 6 jaar samenwerken volgens hem een bot en boos persoon ben. ‘Neen, Annelies, absoluut niet, jouw kritische inborst is net een kracht’.

Want wat me ook opvalt, na een aantal jaren feedback ontvangen, is dat de collega’s die dat in hun eerste jaar opschrijven, vaak de tweede keer opschrijven dat ze blij zijn met mijn kritische geest en dat ik die ten goede aanwendt om tot een beter resultaat te komen. Na twee jaar samenwerken hebben de meesten dus wel door dat ik direct en kritisch ben, maar dat dat niet per se een negatieve eigenschap is. Het is dus hun perceptie in het begin die ervoor zorgt dat direct zijn voor mij een werkpuntje wordt omdat zij zich wat aangevallen zouden kunnen voelen.

Dus dan zijn er twee pistes. Ik probeer ofwel op die perceptie te werken. Maar als ik wil dat andere mensen niet het gevoel krijgen dat ik direct ben, dan moet ik minder direct gaan doen (wat mijn default persoonlijkheid is) en moet ik mij dus bewust anders gaan opstellen/gaan gedragen. Dat is niet gemakkelijk, en vooral ook niet vol te houden. Ooit ga ik wel eens in mijn default modus reageren en alsnog de feedback krijgen dat mijn reactie te direct was.

De andere optie is om te blijven zijn wie ik ben. En te blijven vertellen dat ik het nooit zo bedoel. En mijn directheid in te zetten voor het goede zodat elke collega doorkrijgt dat dit helemaal niet slecht bedoeld is. Perceptie is bijna nooit te controleren en als über controlefreak is het voor mij net belangrijk dat los te laten.

Ik ben dus helemaal niet van plan om mijn feedback naast me neer te leggen. Ik ben me ervan bewust hoe ik overkol en wil daar zeker op letten. Maar ik ga me niet anders voordoen dan ik ben. Mijn directe inborst is heel lang een persoonlijkheidseigenschap geweest die ik liever zou willen veranderen. Maar ik weet niet of ik dat nu nog altijd zo zie. Oprechtheid is misschien wel een belangrijkere waarde dan een allemansvriend zijn voor mij.

Ben jij direct van aard of net niet? Heb je een persoonlijkheidskenmerk dat je liever zou willen veranderen?

De unsuccessful adulting tag

Een stokje dat ik al bij Samaja en Lesley zag voorbijkomen en hier gewoon schaamteloos overneem om jullie op deze zondag een inkijk te geven in mijn succesvol volwassen leven. *Ahum*

Wat is het meest onvolwassen eten dat je de afgelopen week gegeten hebt?
Waarschijnlijk op dit eigenste moment (zondagmiddag) frietjes van de frituur samen met de collega’s, want waar vind je anders snel veel eten voor een grote groep? Verder valt dat eigenlijk best mee. Ik ben niet zo’n fastfoodeter. Chocolade en chips zijn mijn zwaktes, maar ik vind dat niet per onvolwassen. Laat mij.

Hoe vaak ga je voor 22h naar bed?
Niet zo vaak eigenlijk. Ik ga standaard rond 23h slapen, maat het gebeurt wel al eens dat ik echt heel moe ben en tegen 22h mijn ogen niet meer kan openhouden. Meestal gebruik ik de tijd tussen 22h en 23h om in een boek te lezen of om heel volwassen door mijn telefoon te scrollen ^^.

Wat is het laatste kinderprogramma dat je hebt gekeken?
Encanto en Mulan op Disney+. Ik kijk daar ook High School Musical: the musical: the series (geweldige titel, toch dit? :D), maar dat tweede seizoen ligt al een tijd achter ons. Ik kijk het uit jeugdsentiment voor High School Musical. Maar Olivia Rodrigo zingt ook echt goed natuurlijk.

Wat is het laatste dat je bent vergeten?
Ik vergeet regelmatig de pincode van mijn visa en dan mag je dat binnen de bank gaan uitleggen. Ik vergeet tegenwoordig ook iets te vaak mijn portefeuille, normaal niet mijn gewoonte, maar door het wisselen van handtassen tussen thuis en op kantoor werken komt het vaker voor. Nog niet zo lang geleden ben ik ook twee uur in paniek geweest omdat ik mijn portefeuille niet mee had en er zeker van was dat ik die onderweg moest verloren zijn ergens. Om hem nadien toch in mijn tas te vinden. Plezante vrijdag was dat.

Ben je wel eens in je pyjama naar buiten geweest?
Regelmatig. Ik woon in een boerengat, dus in pyjama naar de brievenbus gaan, of nog even kijken of de bouw dicht is, dat is hier geen uitzondering. Ik sta ook wel eens in mijn jogging bij de bakker. Ik heb kledij nooit echt belangrijk gevonden en sinds corona en twee jaar in jogging rondlopen is dat nog meer dan vroeger het geval.

Wat is je meest ranzige gewoonte?
Mijn vingernagels niet boven een vuilbak of lavabo knippen? Ik doe dat echt op de meest rare momenten. Anders begin ik op mijn vingers te bijten. Ook niet zo sympathiek natuurlijk.

Hoeveel enkele sokken heb je in je kast/la liggen?
Valt wel mee. Ik heb namelijk alleen maar felle sokken met de zotste motieven waar ik enorm aan gehecht ben dus ik zorg goed voor mijn sokken. En je vindt ook makkelijk de tweede sok terug in de wasmand. Maar de singles zijn er en ik hou die bij, want zijn vriendje moet toch eens opduiken hé?

Welke lelijke emoji gebruik jij wel eens?
Ik heb geleerd dat 🙂 voor sommige mensen heel eng is. Zij denken dan niet dat ik glimlach (dat zou te simpel zijn ofzo???), maar belachelijk kwaad op hen ben (want zo ziet dat manneke er echt uit?). Dus ik durf die ook niet meer gebruiken. Ik vind 😛 eigenlijk ook heel lelijk, maar gebruik hem wel.

Wat is je meest nederige eigenschap?
Oei, moeilijke vraag zeg. Ik minimaliseer complimenten. Ik kan daar gewoon niet zo goed mee om. Ik zeg vaak sorry, ook al is het mijn schuld niet. Gewoon om er vanaf te zijn en het achter ons te laten.

Wanneer is voor het laatst eten dat je kookte mislukt?
Pasta of rijst die te lang of te kort heeft gekookt, zowat minstens één keer per week. Ik ben geen timermens en hou de klok in het oog. Maar ja, afgeleid enzo.

Welke tik komt bij je naar boven als je je ongemakkelijk voelt?
Ik begin al mompelend in mezelf te praten en me terug te trekken uit de groep. En als ik zenuwachtig ben begin ik heel fel met mijn been te schudden. Op examens heb ik zo vriendenn en onbekenden waarschijnlijk ook, die aan dezelfde bank zaten heel erg gefrustreerd waarvoor nu nog een late sorry.

Wat was de laatste rekening die je ‘verstopte’?
Haha, ik heb niet echt voor iemand rekeningen te verstoppen denk ik. Ik ben sowieso al een gierige pin dus als iets te duur is, ook al wil ik het wel, laat ik het liggen.

Verstop jij soms rekeningen?

Parijs #7: van Île de la cité naar places des vosges

In maart 2019 trokken Leen en ik 5 dagen naar Parijs. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met de lichtstad. We zijn alweer aanbeland aan de vierde dag en na een heuse uitstap naar Versailles, begon de vakantie wat te wegen. We deden het vandaag dus wat ‘rustiger’ aan (20.000 stappen ipv. 30.000 bedoelen we daar mee ^^) en kozen ervoor om twee wandelingen uit Time To Momo te combineren in het centrum van de stad. En zoals je al kon lezen begon die dag aan palais Du Luxembourg en bracht de wandeling ons op de middag in de studentenwijk van Quartier Latin. Volgende stop: Île de la cité.

Het Île de la cité is een eiland in de Seine waar de allereerste nederzetting in Parijs is gesticht. Het bestaat uit het Île aux vaches en Île Notre-Dame, waar de bekende kathedraal zich bevind. Ondertussen zijn beide eilanden met elkaar verbonden via een brug waar heel wat mensen zatten te chillen in de zon en een straatmuzikant piano speelde.

Een straatmuzikant zorgt voor sfeer op de brug waar mensen genieten in de zon.

De Notre-Dame is hét iconische gebouw op het Île de la cité.

Wij stopten bij Berthillon, het beroemdste ijssalon van Parijs. Met rumijs waar ook echt alcohol in zit, zo wist Leen me toch te vertellen. Ik hield het bij de zoetere smaken.
Foto @ditisleen

Hierna trokken we naar de Notre-Dame, waar enkele weken later de verwoestende brand zou toeslaan. We bezochten de kerk en ik schreef al eens een uitgebreid verslag over dat bezoek.

De kerk is momenteel gesloten en ik ben echt benieuwd naar wat ze er van gaan maken. Ik ben ook blij dat ik de ‘oude’ Notre-Dame nog heb kunnen bewonderen. Deze kerk is gesticht in de 11de eeuw en bevat glasramen uit de 14de eeuw. De kathedraal heeft nog opvallend veel Romaanse elementen, waardoor de rosettes.

Bon, we staken even de Seine over om de bekende boekenwinkel Shakespeare & Company te bezoeken. De droom van elke boekenliefhebber, alleen mag je er binnen jammer genoeg geen foto’s nemen.

Foto @ditisleen

Op het Île de la cité kan je nog enkele bekende gebouwen bezoeken zoals la conciergerie en de kerk Sainte-Chapelle, maar veel toeristen wandelen meteen door naar de bekende brug van Parijs: de pont Neuf. Wat er zo speciaal is aan die brug dat snap ik zelf niet helemaal, maar je moet er geweest zijn in Parijs, toch?

Uitzicht vanop Pont Neuf
Invader aan Pont Neuf

Hierna was het ons doel om de wijk Les halles et le Marais in te duiken, maar de vakantie begon door te wegen dus we deden het allemaal wat rustig aan. We zaten een tijd in de zon op een pleintje waar de jeugd petanque aan het spelen was. La vie à l’aise.

De eerste stop in Les Halles werd de kerk Saint-Eustache. Ik kende het gebouw niet, maar vond de kerk minstens even indrukwekkend als de Notre-Dame.

Saint Eustache werd gebouwd in een periode van ongeveer 100 jaar, tussen 1532 en 1637. Dit zorgde ervoor dat het bouwwerk de overgang van de gotiek naar de renaissance meemaakte. De kerk is gotisch in zijn basisstructuur, maar bevat ook meer uitbundige elementen. Binnen vind je in verschillende kapellen enkele kunstwerken, waaronder een religieuze triptiek van Keith Haring. Zeker het bezoeken waard, de toegang is gratis.

Les halles is een zeer levendige buurt, boordevol markten en winkels en gezellige pleintjes. Het bekendste gebouw is ongetwijfeld Centre Pompidou. Dit moderne kunstenmuseum kreeg bij opening in de jaren ’70 heel wat kritiek, maar is ondertussen een vaste waarde in het Parijse straatbeeld. Het museum zelf staat nog op het lijstje.

Bekende street art ‘Chuuut’ van Jef Aérosol op het plein aan Pompidou.

Wie toch op zoek is naar wat rust en stilte kan op zoek naar Jardin Anne Frank, achter het centre Pompidou. In dit parkje werd een stek van de kastanjeboom die Anne beschrijft in haar dagboek geplant.

Jardin Anne Frank

Van hieruit wandelden we in één rechte lijn naar het place des Vosges. Het wordt door velen het mooiste plein van Parijs genoemd en op een warme dag, zoals toen wij er waren, zit het er vol met jongeren op het gras van het rechthoekig plein, ingesloten door woonhuizen. Zowel kardinaal Richelieu als schrijver Victor Hugo woonden hier ooit. Je kan er even bekomen op één van de vele terrasjes.

Na een terrasje namen we de metro op la Place de la Bastille. Hier stond vroeger de beruchte gevangenis, maar die heeft plaatsgemaakt voor een operagebouw. Ondertussen is dit een groot verkeersplein met een gedenkzuil voor de Franse Revolutie.

En zo was het tijd voor de laatste avond in de lichtstad. Wij aten Mexicaanse taco’s bij Luz Verde, niet zo ver van onze AirBNB in Montmartre.

Wat is jouw favoriete wijk in Parijs?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Zomaar een week #2

Zo van die weekverslagen bij andere bloggers, ik vind ze wel leuk. Ook al gaan ze over heel alledaagse dingen. Ik heb alleen het gevoel dat mijn weken heel erg op elkaar lijken. Ik ben een routinemens. En daarom zou elke week een verslag voor jullie schrijven niet echt interessant zijn vrees ik. Maar ik wil het toch proberen om een paar keer per jaar er eens een week uit te pikken om daar verslag van te doen. In oktober 2021 deed ik al een eerste poging en nu probeer ik het gewoon nog eens.

Zondag

Vorige zondag was ik een dag alleen thuis en zocht ik mijn eigen cocon op. Het was een zware week geweest, met zaterdag een dag doorwerken op de bouw. Dus ik kon wel even wat rust gebruiken. Ik begon de dag met het lezen en schrijven van wat blogjes en keek de finale van Luik-Bastenaken-Luik voor vrouwen rond de middag. Annemiek Van Vleuten won er en zij is echt een van mijn favoriete rensters. Nadien startte ik met het opzoeken van een aantal dingen voor de Londenreis en prutste ik in mijn bullet journal.

Vlak voor het eten nestelde ik me in de veranda in het zonnetje met een nieuw boek, Ariadne, een hervertelling van de gelijknamige Griekse mythe. Daarna maakte ik een pasta met groenten en kip. Ik hou het graag simpel wat koken betreft. Nadien kreeg het lief niet zo’n fijn nieuws, waardoor ik wat triest was. Ik keek naar De Mol. Ik vond het een hele leuke aflevering tot het ongeval met Anke gebeurde. Wat een pech kan je in één seizoen hebben zeg, en Anke was ook echt mijn favoriet.

Maandag

Maandag werkte ik nog eens van thuis en kon ik dus nog wat extra slapen. Ik begon de dag rustig met wat dingen in te halen op een groot project, had een salesgesprek en in de namiddag een wat langere meeting voor een ander redelijk technisch project. Het salesgesprek begon wat vreemd. De persoon kwam niet opdagen in de videocall waarop ik haar na een kwartier opbelde en zij de gevleugelde woorden ‘Ah ja, het is al maandag, ik had niet door dat het maandag was’ sprak. Ik wist niet meteen heel goed hoe ik daarop moest reageren, maar het werd nog wel een fijn gesprek.

Ik plande ook de rest van de week en had eindelijk het gevoel terug grip te krijgen op de agenda na wat drukke weken. Dat was motiverend voor de rest van de week. ’s Avonds begon ik aan dit blogje en stuurde ik ook nog twee reviews in voor Leuven Leest. Ik bereidde me voor op de dansles door af en toe de choreo opnieuw te bekijken. Binnen een kleine maand staat het dansoptreden gepland en na twee jaar coronapauze is het even terug wennen aan het trainen op de pasjes (en het onthouden, ik ben duidelijk geen 18 meer) en de afwerking ervan.

Dinsdag

Dinsdag was ik op kantoor en was er een drukke meetingdag gepland. Het was een all-in dag dus zowat van de collega’s was er en twee van de kantoorhondjes die elkaar nog niet goed kennen. De ene is nog maar een puppy (ik heb ontdekt dat puppy Maltesers kei kei schattig zijn! Echt een kleine fluff ball). Ons vast kantoorhondje Kona ging daarom wat vroeger naar huis, maar ze kwam zeker later in de week nog terug. ’s Avonds kreeg ik bericht dat de dansles niet doorging. En de vriendin waarmee ik normaal gezien een dag later ging eten liet ook weten een pechweek te hebben en dus werd ons etentje uitgesteld met een week. Zo had ik onverwacht wat meer zetelavonden in zicht.

Ik kreeg ook een herinnering aan onze reis naar Glasgow, nu vier jaar geleden, en scrollde wat door de foto’s op mijn telefoon. Vooral die van de Necropolis, het Victoriaanse kerkhof dat we bezochten.

Glasgow Necropolis, april 2018

Woensdag

Woensdag en donderdag volgden bijna de helft collega’s een fysieke opleiding op kantoor. Ik niet en dus was het heel rustig in de open space. Ik ging naast Leen zitten en zij liet op het einde van de dag een lieve post-it achter (want ja, ik zat weeral in meeting). Onder de middag ging ik wat windowshoppen (ik zag wat kleren die ik misschien deze week wel eens ga passen) en ’s avonds las ik verder in mijn boek en keek ik twee afleveringen van Downton Abbey.

Donderdag

Vanaf donderdag leek niks nog te vlotten op het werk en werd ik daar wat onrustig van. We gingen ’s middags eten met ons team (dat dus niet in de opleiding zat) bij Zoff en dat was wel het hoogtepunt van de dag want in de namiddag was het vet van de soep. (Een eetklopje zeker?). Gelukkig was Kona er voor knuffels. Van donderdagavond herinner ik me niet super veel meer eigenlijk.

Kantoorhondje Kona in het zonnetje

Vrijdag

Vrijdag begon met mijn jaarlijks gesprek. Bij ons is dat niet echt een evaluatiegesprek, maar eerder een babbel over hoe het gaat en hoe ik me wil ontwikkelen. Het was een positief gesprek dat me weer aan het denken zette, maar op een goede manier. Daarna kwam er iemand een les yoga geven onder de middag en besefte ik weer hoe stram mijn spieren soms aanvoelen van al dat stilzitten. De heupopeners deden naar goede gewoonte pijn.

En dan was het tijd om af te tellen naar 2022. Nee, mopje. Ons nieuwsjaaretentje ging deze avond door, normaal is dat in januari maar iets met een virus enzo. Dus werd het eind april. We verplaatsten ons naar Mechelen deze keer waar we het luidruchtig maakten in de brasserie van Brouwerij Het Anker. Ik was bob van dienst en carpoolde met enkele collega’s uit de buurt. Het was een hele fijn avond met lekker eten en het deed deugd om nog eens allemaal samen te zijn.

Het meest hilarische moment overkwam me op het toilet. Er waren twee deuren met het embleem van een man en een vrouw erop. Nogal logisch, maar het vrouwentoilet was bezet en er was nog iemand haar handen aan het wassen en dus bleef ik toch maar braaf wachten en ging ik niet op het mannentoilet. Niet veel later kwam er nog een vrouw binnen die ook braaf achter mij bleef wachten en ik zei al tegen haar dat ik toch maar aan het wachten ben voor de vrouwen. Ondertussen staan we daar al enkele minuten en hoor ik klopgeluiden uit dat toilet komen. En nog een paar minuten later komt er dus een man uit het vrouwentoilet. En de wachtende vrouw en ik schieten, als die buiten is, met twee natuurlijk heel erg in de lach. Waarschijnlijk een anekdote waar ‘ge had er bij moeten zijn om het grappig te vinden’ van tel is :).

Zaterdag

Bouwdag! Sommige dingen veranderen niet aan dit weekoverzicht. We zijn momenteel de living en de keuken aan het schuren en plamuren zodat we bepaalde delen al kunnen primeren voor we de keuken zetten. Het is best uitputtend werk en ik gebruik spieren in mijn handen en vingers die ik niet wist zitten. Nu typ ik dit berichtje verder uit (met pijnlijke vingers dus), na een deugddoende douche. En ik denk dat ik zodadelijk nog even een serieke ga kijken en wat verder in mijn boek lees.

Et voila, tot zover alweer een inkijk mijn ultraspannend leven. Ik had me voor genomen deze week wat vaker een foto te maken voor het overzicht en dat is niet echt goed gelukt moet ik toegeven.

Hoe was jouw week?

De 15 van 2022: Q1 update

Ondertussen zijn we al meer dan een dikke drie maand ver in 2022. De eerste drie maanden van het jaar waren nu niet bepaald super fantastisch voor mij, maar ook niet megaslecht. Een beetje mwah. Ik vond het dus geen slecht idee om na dit eerste kwartaal al eens terug te kijken op mijn ‘jaardoelen’ of focuspunten zoals ik ze zelf liever noem.

Geslaagd

  • Naar zee gaan

Weliswaar in de nadagen van een heuse storm en dus was het inclusief zware wind en stortbuiten. Maar hey, ik ben dan toch al aan het zeetje geraakt. Stiekem hoop ik er dit jaar nog eens te zijn.

Voila, tot zover mijn indrukwekkend lijstje van al geslaagde doelen. Going great, zoals je kan zien 🙈. Gelukkig zijn er ook al bepaalde stappen genomen in andere doelen, of ik zou me hier gewoonweg compleet belachelijk maken.

In progress

  • Op vakantie (binnen- of buitenland). Ik specificeer hier expliciet geen bestemming. Een aantal dagen weg van thuis, het werk en de zorgen is het doel.

Er is alvast de Londenreis die geboekt is. En er zijn plannen om deze zomer en zelfs in het najaar er ook nog even tussenuit te knijpen.

  • Naar de wellness.

Ik heb al een bon gekocht. En we zijn aan het kijken om in mei een dag verlof te nemen hiervoor. Zou dus moeten gelukt zijn tegen de volgende update.

  • 40 boeken lezen.

Ik zit op 15/40 gelezen boeken. Grote kans dat wanneer dit online komt de teller al op 16 staat. 4 boeken voor op schema volgens Goodreads. Voorlopig dus een makkie.

  • 5x naar een museum.

Ik ging reeds twee keer op museumbezoek. Eén keer naar de expo in het Hof van Busleyden en een andere keer naar het James Ensorhuis. Met de buitenlandse vakanties zou dit ook weer eenvoudig moeten worden. Ik hoop dus in stilte om de teller op 5 nationale musea te kunnen zetten.

  • 1 keer per week sporten. Gemiddeld. Sporten is bij mij dansen of pilates. Ik ga niet ineens gaan hardlopen, no worries.

Op één week na, toen ik me echt fysiek niet zo goed voelde en mijn danslessen werden gecancelled, ben ik al elke week gaan dansen of heb ik die tijd vervangen door een les pilates. Ik vind dat al heel sterk van mezelf. Ik leg de lat hier bewust redelijk laag.

Niet goed bezig

  • Dankbaarheid oefenen door vaker te reflecteren en stil te staan bij de leuke dingen (ik wil terug actiever gaan journallen hierrond).

Ik hou van mijn bullet journal. Ik blader er graag in en hou lijstjes bij. Maar dagboekschrijven en lichtpuntjes noteren doe ik echt maar af en toe. Ik heb nog geen routine om dit te doen en vind het oprecht moeilijk om dingen te vinden waar ik dankbaar voor ben die niet exact dezelfde zijn als gisteren. En eergisteren.

  • Vaker foto’s nemen.

Ik kom nog net wat te weinig buiten om hier actief op in te zetten en vaak is er wel een fotomomentje waar ik me bewust van ben, maar ik vergeet ik toch een foto te nemen (al dan niet omdat ik mijn smartphone niet altijd bij de hand heb, en soms omdat ik het moment niet wil verstoren).

  • Bij 5 nieuwe plekken gaan eten.

Ik ging al regelmatig iets eten, maar nog maar op één nieuwe plek. Schandalig! Voor deze kan ik ook buitenlandse reisjes niet laten tellen vind ik, want dan is het te easy. Dus ja, dringend nood aan restaurantbezoekjes buiten Leuven dus.

  • 3 nieuwe dingen leren (dit kan letterlijk vanalles zijn).

Ik heb geen clue wat ik onder dit puntje wil doen of afvinken. Niet echt wel energie momenteel om extra cursussen te volgen ofzo.

  • 6 historische nieuwsbrieven schrijven (net omdat ik dat zo leuk vind om te schrijven, maar ik steek er ook wel heel wat tijd in. Wil je ze ontvangen? Inschrijven kan hier)

Ik schreef er al welgeteld één. Een hele goede. Maar voor mijn doen heb ik dus weinig over geschiedenis geschreven. Weinig vrije tijd en energie zijn de boosdoeners hier. En Downton Abbey.

En dan zijn er nog een aantal doelen waar ik nog niet echt aan begonnen ben, of nog niet aan kan beginnen. Ik heb zo’n vermoeden dat ik niet alles ga kunnen afvinken, we zullen zien.

Hoe zit het met jullie doelen/voornemens/focuspunten?

Op het nachtkastje #57

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Het is alweer half april en ik heb geen idee waar de tijd naartoe is, maar hierbij een nieuwe maandelijkse update.

Gelezen

  • In The Tudor crown lezen we het verhaal van Henry Tudor en zijn moeder Margaret Beaufort in de jaren voordat hij een gooi doet naar de troon. Henry is dan in ballingschap in Bretagne, terwijl Margaret aan het hof in de gunst probeert te komen van de nieuwe koning en koningin. Hickson is een van mijn favoriete auteurs dus ik heb weer van deze genoten, al vind ik het niet haar beste.
  • Het wolvennest neemt ons mee naar een bordeel in de Romeinse stad Pompeii waar 5 vrouwen het beste van hun leven proberen maken. De Griekse Amara was ooit de dochter van een arts, maar moet het nu zien te redden als stadshoer onder een gewelddadige pooier. Ze zoekt dagelijks naar manieren om haar vrijheid terug te winnen, maar zal haar dat ook lukken? Mooi boek over het harde leven van vrouwen in Pompeii voor de ramp. Vol rauwe scenes, maar ook vol vriendschap en hoop. Het eerste boek in een trilogie en ik ben al benieuwd naar boek 2.
  • Ook de zusterklokken is het eerste boek van een trilogie. In Butangen, een afgelegen Noors dorpje wil de nieuwe dominee de oude staafkerk afbreken om een nieuwe moderne en warme kerk te bouwen. Maar in de kerk hangen de zusterklokken waaraan een legende is verbonden. De jonge Astrid Hekne is een nakomeling van de schenkers en wil koste wat het kost de klokken beschermen. En dat terwijl ze zelf op zoek is naar een leven buiten Butangen. Wanneer een Duitse architect naar het dorpje komt om de afbraak te begeleiden moet ze stilaan beslissen wat ze echt wil. Heel atmosferische roman.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era.

Gezien

  • Kijktip voor wie en Disney+ account heeft. Vanaf nu staan alle 5 seizoenen van Poldark erop. Tijd dus voor een rewatch in mijn geval :).
  • Ik keek eindelijk de live action versie van ‘Mulan’. Er was toen ie uitkwam best wat commentaar op de film, maar ik vind dat ie fijn wegkijkt. Mulan was ook één van mijn favoriete tekenfilms toen ik klein was, misschien daarmee.

Meegemaakt

  • Er wordt hier vooral op veel fronten hard gewerkt, dus het aantal ontspannende uitjes is momenteel wat beperkter.
  • Ik ging lunchen met een vriendin in de ‘Life bar’ in Leuven.
  • Er wordt hier momenteel ook getraind voor het dansoptreden half mei en ik bereid het teambuildingweekend van het werk (ook in mei) voor. Poging drie met hetzelfde programma, laat ons hopen dat corona er deze keer geen stokje voor steekt. Dus er staan wel wat leuke dingen gepland.

Geblogd

Hoe was jouw april?

Terug in de tijd #1

Bij Leen zie ik regelmatig ‘Dag op dag‘-berichten verschijnen waarbij ze voor een bepaalde dag oude foto’s gaat opzoeken om herinneringen op te halen. Ik heb niet zo’n ingenieus systeem waarbij al mijn foto ingescand en met de juiste datum gelabeld zijn. Ik sync wel alle foto’s die ik met mijn smartphone neem (dat zijn er veel maar minder dan bij anderen denk ik altijd) meteen met Google Photos. En die app geeft met regelmaat een terugblik. Dus daar wou ik toch eens iets mee doen.

Vandaag ga ik ongeveer 5 jaar (en zelfs een beetje verder) terug in de tijd kijken voor de periode rond 15 april. En dat is zowat het meest specifieke dat ik kan gaan, oeps! Dit is een unieke post ook, want ik sta op bijna alle foto’s zelf, terwijl ik normaal niet zo snel kiekjes met mij erop deel ;).

1 jaar geleden….

…werkten we een avond op de VRT, meer bepaald in de MNM-studio’s om een digitale ‘Masked Party’ op middelbare scholieren los te laten. Zij konden ondanks corona zo samen zijn en genieten van optredens die gelivestreamd werden. Zo nam ik tussen het werken door een foto van Pommelien Thijs van achter de ‘coulissen’. Het was een lange avond met eerst veel stress en nadien veel ontlading. In Brussel was er toen nog een avondklok die al om 22u inging en dus reed ik met een attest op zak bijna alleen door de straten van de VRT naar huis.

2 jaar geleden…

…zaten we volop in die enge periode van de eerste lockdown dat je niet zomaar buiten mocht zonder geldige reden. Gek om te denken dat dit al twee jaar geleden is. Ik nam dus voorlopig enkel foto’s van mijn katten, maar ook van de bouw natuurlijk. Dit zijn de laatste foto’s van het huis zonder ramen en deuren, die zouden namelijk enkele weken later arriveren.

3 jaar geleden…

… nam ik blijkbaar ’s avonds na het werk foto’s van de bouw onder een lentezonnetje. Dit waren de eerste weken van de ruwbouw en er stond net een buitenmuur in snelbouw die ongeveer even hoog was als ikzelf.

4 jaar geleden…

… vertoefde ik met Leen in het mooie Lissabon voor een 5-daagse citytrip. In België was er toen een soort lente hittegolf aan de gang, maar wij hadden daar in het Zuiden last van regen. Typisch 😅. Ik herinner me mooie rode daken en uitzichtpunten. Maar ook veel bergop en trappen.

Ik was best vermoeid aan het tripje begonnen en kampte met een zwaar B-12 tekort maar dat wist ik toen nog niet. Een daguitstap naar Sintra was voor mij zeker een hoogtepunt, en dat mag je ook letterlijk nemen.

5 jaar geleden…

…werkten we met mijn (nog steeds huidige) werkplek een dag buiten op straat aan de Vaartkom in Leuven voor het initiatief StreetWize dat aandacht wou voor straatkinderen. Het moet mooi weer geweest zijn want ik droeg al een lossere jas. Ik was nog geen jaar aan het werk en begeleidde al een stagiaire die je mee op de foto ziet. We hebben geen intensief contact meer, maar ik weet dat het goed met haar gaat ;).

11 jaar geleden…

… zat ik in het zesde middelbaar en dan stond de week voor de paasvakantie traditioneel een buitenlandse reis op de agenda. Onze klas ging mee naar Barcelona. Ik heb niet veel foto’s die juist gedateerd zijn en waar ik alleen op sta. Deze is van op het dak van Casa Batllo (een van de huizen van Gaudi) en ja, het is 11 jaar geleden dus 🙈. Ik kijk met gemengde gevoelens terug op deze reis. Net zoals in de lagere school, was ik al een jaar vroeger ‘klaar’ met de school en de klas. Ik heb me er zeker wel geamuseerd, maar al dat high school drama hoefde niet voor mij.

Waar was jij 11 jaar geleden?

Wat me bezighoudt #2

De laatste dagen heb ik het niet makkelijk met maanden en dagen uit elkaar te houden. Zijn we nu maand 3 of 4? Ik had vroeger een hekel aan de maand maart. Omdat dat zo’n lange maand is (die na het korte februari komt natuurlijk), met nog geen feestdagen en vaak nog niet zo’n geweldig weer. Dit jaar lijkt maart net voorbijgevlogen. Het zonnetje had er misschien ook wat mee te maken. Het is alsof we massaal ontwaken van een winterslaap.

Op het werk is het zo druk, dat ik mezelf soms voorbij loop. Een groot project zet druk op de teams en ik kan niet meer dan iedereen proberen te motiveren en een overzicht behouden. Daardoor ben ik heel wat dagen op kantoor te vinden en kan ik stilaan van opnieuw een nieuwe routine spreken. En eerlijk, ik was dat snoozen in bed ’s morgens best wel beu. Nu sta ik een pak vroeger op om de trein te nemen en ben ik goed wakker tegen dat ik aan mijn bureau arriveer. Het tempo ligt hoog, maar er is gelukkig ook tijd voor een spontane lachbui.

Ik vergeet ook altijd hoe moeilijk ik het heb de week na de verandering naar het zomeruur. Ik lijk wel altijd moe te zijn en mijn bioritme is gewoon compleet in de war van dat ene uurtje. Het was dus even doorbijten. Het ging zelfs zo ver dat ik die vrijdag compleet niet nadenkend op de foute trein stapte. Er zijn leukere manieren om je weekend te starten denk ik dan 🙈. Een slechte 1-april grap zeg maar.

Ondertussen is het paasvakantie en zie ik veel mensen op vakantie vertrekken of andere leuke dingen doen. Ik heb pas vakantie midden juni en het zal er niet rustiger op worden. Dus het blijft doorbijten en gaan. Zeker in combinatie met de bouw. Ik doe gelukkig mijn werk heel graag, anders zou ik dat niet volhouden, en heb wel de ervaring om te relativeren dat niet alles ‘vandaag’ moet. Morgen is er nog een dag.

In mei en juni staat er heel wat leuks op het programma, dus ik heb wel voldoende dingen om naar uit te kijken en probeer ondertussen oog te houden voor de lichtpuntjes. Maar dus, jullie blogs lezen en erop reageren schiet er soms bij in moet ik toegeven. Ik kijk er naar uit om binnenkort alles in te halen ;).

Hoe gaat het daar?

Roemenië #4: Viscri

In juli 2019 maakte ik mijn voorlopig laatste echt grote (rond)reis. We gingen toen 7 dagen naar Roemenië, meer bepaald voor een roadtrip doorheen een deel van Transsylvanië. Ik schreef daarover al eens een uitgebreide gids. Roemenië is niet de meest typische reisbestemming. Maar het heeft wel alles te bieden: cultuur, natuur, steden, platteland, geschiedenis… en lekker eten.

Na onze stops in Peles Castle en Brasov, reden we door naar Viscri. Viscri is een Saksisch plattelandsdorpje in het hart van Transsylvanië dat ondertussen UNESCO erfgoed is. Het dorp heeft slechts enkele (niet geasfalteerde) straten en je ontdekt er dus nog het ‘oude’ leven. Je kan het dorp ook kennen omdat Prince Charles er een huis heeft gekocht. Sindsdien komt het wel eens wat vaker in het nieuws en is het nog meer in trek bij (Britse) toeristen.

In de hoofdstraat van het dorp, waar de dieren hun eigen ding kunnen doen.

Viscri is vaak een stop van toeristen omwille van de befaamde weerkerk (daarover straks meer), maar niet veel toeristen blijven er overnachten. Het lief en zijn familie zetten zich al sinds de jaren ’90 in voor Roemenië en hebben verschillende projecten gedaan in Viscri om de levensomstandigheden te verbeteren. Je kan dus spreken van een band met het dorpje en daarom bleven wij er wel wat langer. Ook om even wat rust in te bouwen in een al drukke roadtripweek.

Je rijdt Viscri binnen via een lange veldweg waarbij je doorheen een prachtig landschap cruist. Viscri is een authentiek dorpje met één klein winkeltje, een paar plekken om iets te drinken en vooral enkele gasthuizen die ook voor eten zorgen. Geen hotels dus. Wij sliepen bij Viscri 195.

Het blauwe huis van prince Charles

Het was al redelijk laat op de avond wanneer we aankwamen. We deden een eerste wandeling door het dorp. En namen ook wat extra rust. Tegen de avond gingen we weer naar buiten want één van de ‘topattracties’ -om het met een lelijk woord te zeggen- is het naar huis wandelen van de koeien (‘the cattle walk’).

Jawel, ’s morgens verlaten alle koeien het dorp naar hun weide en ’s avonds stappen ze zelf terug naar hun stal. De koeien weten heel goed hun weg en zijn daarop gedrild. Het is best grappig om te zien. De herder heeft er dus amper werk mee. De koeien zijn heel belangrijk voor de inkomsten van het dorp.

De volgende ochtend hadden we een paard en kar gehuurd om ermee de omgeving van het dorp te ontdekken. Viscri is eigenlijk een van oorsprong Saksisch dorp, maar net zoals in de rest van Transsylvanië vind je er een mix van Saksische en Roemeense inwoners. Daarnaast is er ook één straat waar de Roma leven. De meeste jongeren trekken vroeg weg uit het dorp, op zoek naar werkgelegenheid in Brasov of Boekarest, maar voor de Romajongeren lukt dat niet altijd. Eén van hen reed dus rond met paard en kar voor ons. We betaalden hiervoor 80 lei voor een uurtje.

Toerisme is sowieso de grootste inkomstenbron van het dorp. Er is onlangs een grotere parking aangelegd buiten het dorp waar de bussen toeristen kunnen uitstappen voor een bezoek aan het kerk. Vroeger moesten die door het dorp en dat zorgde voor wel wat overlast. Aan de bezoekers van de kerk alleen heeft het dorp niet per sé heel veel, dus als je er bent, wandel ook eens het dorp binnen en ga daar iets drinken ofzo. Of neem gewoon eens even de tijd om onderstaande landschappen in je op te nemen. Waar in België vind je nog zoveel open vlakte en natuurpracht?

Zicht op de weerkerk.
Het mooie Roemeense platteland.

Na ons ritje op de kar, wandelden we naar het hoogste punt van het dorp voor een bezoek aan de weerkerk. Een weerkerk is een Saksische kerk, vaak op een heuvel gebouwd, ter verdediging tegen de Ottomanen. Het diende als toevluchtsoord voor het hele dorp en dus zie je dat de kerk er op uitgerust is om slaapplekken te bieden aan volledige gezinnen. Je vindt vandaag de dag nog verschillende van deze kerken terug doorheen Transsylvanië. Die van Viscri is een van de mooist bewaarde exemplaren.

De buitenkant van de weerkerk in Viscri

Je bezoekt de binnenkant van de kerk voor 10 lei per persoon. Het is net een klein dorpje daarbinnen, met natuurlijk een kapel voor de misviering, uitkijktorens om de vijand te spotten en verschillende ruimtes om de dorpbewoners onderdak te geven.

Na ons bezoekje aan de kerk, wandelden we nog even door het dorp, alvorens opnieuw in te pakken. Onze volgende stop lag maar een beetje verderop: Sighisoara. Dat is voor een volgende keer.

Had jij al eens ooit van Viscri gehoord? Zie jij een bezoek aan Transsylvanië zitten?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.