Picture imperfect #5: Blogperfectionist?

Ik ga deze post beginnen met iets dat jullie al lang weten: ik ben een perfectionist. Ik wil steeds de puntjes op de i zetten. Ik zal nooit van mezelf zeggen dat ik iets heel goed heb gedaan. Hoogstens goed.

Ik ben een controlefreak. Laat mij dus aub mijn ding doen of ik kan wel eens heel bot uit de hoek komen. Ik heb onafhankelijkheid en verantwoordelijkheid nodig. Voor mij geen job waarbij ik eerst langs 5 oversten moet om een andere koffiebonenleverancier te kiezen (fictief voorbeeld: ik drink geen koffie).

Maar ik ben ook een blogger. En die blogger in mij wil het goed doen. Die wil controle hebben over wat ze wanneer publiceert. Maar die blogger is alles behalve een perfectionist.

Je leest hier onsamenhangende stukken die zeker niet allemaal van een journalistiek niveau zijn. Je vindt in elk stuk wel een spelfout (en dat terwijl ik op het werk bekend sta als een taalnazi). Ik lees niet elk artikel 15 keer na. Ik doe maximum een half uur over het schrijven van een blogpost, die ik 1 of 2 keer nakijk op fouten. En dan blijven er uiteraard fouten staan. It is what it is.

Ik heb geen blogplanning. Ik post wel sowieso iets op zondag en af en toe op woensdag. Soms zit ik zondagochtend nog iets te typen. Soms staat het klaar. Soms is het hier veel van hetzelfde, soms niet. Mijn focus is al 300x veranderd. En dat zal nog 300x opnieuw gebeuren. Alle foto’s heb ik zelf genomen, maar ik gebruik heel vaak dezelfde foto’s. Onbewerkt. Niet bijgesneden. Staat de horizon scheef? Jammer dan. Mijn titels zijn niet SEO proof. Ik optimaliseer mijn posts zelfs niet voor SEO. Mijn lay-out is dezelfde als toen ik 2,5 jaar geleden live ging. Ik maak geen reclame voor de blog. Ik doe geen samenwerkingen. Ik probeer op elke reactie te antwoorden. Ik schrijf.

Op mijn blog is dat perfectionisme dus duidelijk wat meer afwezig. In mijn job moeten mijn teksten inhoudelijk sterk, geoptimaliseerd voor zoekmachines én creatief zijn. Ik moet een lijst met synoniemen gebruiken. Ik moet call-to-actions bedenken. Overtuigen. Entertainen. Informeren. En dat allemaal in enkele zinnen. Ik ben dan niet ik. Ik ben het doelpubliek. In mijn job moet het. Daar ben ik die perfectionist die tot het uiterste wil gaan voor klanten. Dat maakt mij goed in mijn job.

Hier moet het niet. En dat is zalig. Dat maakt het bloggen voor mij zo leuk.

Als blogger kan ik diezelfde brok energie namelijk niet aan de dag leggen. Dit is mijn uitlaatklep. Hier kan ik schrijven zonder regeltjes. En ik weet best dat wanneer ik op publish druk het een goede post is. Ik weet dat ik kan schrijven, maar dat kan iedereen in blogland. En velen beter dan ik. En ja, ik zie dit als mijn portfolio. Maar niet om mijn literaire schrijfstijl (die overigens onbestaande is wat mij betreft ^^) te showen, maar om mijn persoonlijkheid en wilskracht kracht bij te zetten. Ik bewijs hier dat schrijven een hobby is waar ik tijd in wil steken en dat ik er in slaag om minstens 1 keer per week iets live te zetten dat steek houdt (of meestal toch).

Hier op deze blog ben ik ik. Hier lees je wat mij bezielt. Wat mij bezighoudt. Wat ik wil delen. Ik verkoop hier niets. Ik moet hier niemand overtuigen. Ik schrijf hier dingen van me af. En de ene keer is dat voor jou boeiender dan de andere keer. Alle begrip daarvoor. De perfectionist in mij vindt wat ik hier publiceer ook zeker niet heel goed. Ik zou nog veel willen doen met deze blog. Een nieuw thema, een eigen domeinnaam, meer posts per week,.. en god weet wat nog allemaal. Maar misschien is dat ook geen must. Misschien is het genoeg dat ik schrijf.

Dit is mijn plekje. Ik heb hier alle controle. En ik zeg dat het perfecte hier niet hoeft.

Ben jij een blogperfectionist?

Advertenties

Vlaanderen Wonderland: Brussel

Het is altijd zo fijn om even een uitstap te doen naar een mooie plek in België. Dat zorgt vaak voor een instant vakantiegevoel. Want Vlaanderen is soms echt een schoon land! Het moet ergens tijdens onze citytrip in Sevilla geweest zijn dat medereisgezel Leen het had over haar voorliefde voor Brussel. Ik moest toen toegeven dat ik onze hoofdstad amper ken en dat ik pas in 2017 voor het eerst op de Grote Markt was geweest. Toen spraken we af dat ze me een keer mee zou nemen en haar favoriete plekjes tonen.

Concrete aanleiding tot ons dagje uit werd een expo over Pompeii in de beurs van Brussel. Over de expo ga ik het zelf niet hebben. Ik deel wat dat betreft Leen’s mening volledig: het was niet slecht, maar ik werd niet weggeblazen en dan was de toegangsprijs wat aan de hoge kant. Naar Pompeii zelf wil ik wel heel graag ooit eens.

We hadden die dag intens geluk met het weer: het was een zonnige dag eind maart vlak na een stevige winterprik. Te warm aangekleed genoten we zo van ons eerste terrasjes en het maakte Brussel nog heel wat mooier. De foto’s zijn een mix van mijn twee tripjes.

Kunstberg en omgeving

Met de trein kwamen we aan in Brussel-Centraal en de eerste stop was meteen goed voor het mooiste uitzicht over de stad. De kunstberg was het gedeelte dat ik het jaar daarvoor al had gezien, alleen was het toen Paasmaandag en was er niets open en dus weinig bedrijvigheid.

P1080547.JPG

Kunstberg, april 2017

Boven op de Kunstberg heb je het gezellige Love, Ciabatta. Een soort koffiehuisje meets hipsterbroodjeszaak (met uiteraard ciabattabrood^^) dat heel gezellig is ingericht. Ideaal om uit te rusten mocht je moe zijn van de klim.

P1080551.JPG

Het paleis van Karel van Lorraine, april 2017

P1080558.JPG

Grondwettelijk Hof, april 2017

Dit gedeelte van Brussel is het meest officiele en koninklijke. Je hebt er verschillende musea (zo zou ik graag eens het Margrittemuseum bezoeken) en oude paleizen. Allemaal in mooie gebouwen die stammen uit de 19de eeuw. Ga je hier naar links kom je bij het Koninklijk Paleis en het Warandepark. Achter het park kom je uit in de Wetstraat. Het paleis is zeker niet over te slaan tijdens een bezoekje aan Brussel.

Processed with VSCO with f2 preset

Koninklijk paleis, april 2017

Mijn perfecte gids loodste ons deze keer niet langs het paleizenplein, maar aan het Grondwettelijk Hof liepen we de Naamsestraat in waar je verschillende streetartwerken kan spotten die er ooit gezet zijn in het kader van het project Propaganza. Sinds mijn trip naar Shoreditch ben ik een echte liefhebber van de betere streetkunst geworden.

thumb_P1110230_1024

Naamsestraat, maart 2018

Volgende stap: het Egmontpaleis, het idyllische plekje aan de Notre-Dame Kerk en de oase van rust midden in de stad: het Egmontpark. De graaf Egmond kwam in opstand tegen de Spaanse overheersing in de 16de eeuw (je weet wel ten tijde van de Beeldenstorm enzo) en werd hierop geëxecuteerd op bevel van de hertog van Alva, die in onze contreien niet bepaald populair was. Woelige geschiedenis, maar nu geniet je er vooral in het zonlicht op een bankje aan de voeten van zijn standbeeld.

thumb_P1110232_1024.jpg

Standbeeld voor Egmont aan de Notre-dame kerk, maart 2018

Volgende stop: het immense justitiepaleis. Dit staat jammer genoeg nog in de steigers (geplande afronding 2028) waardoor de schoonheid van het gebouw niet goed naar voren komt. Volgens Leen kan er een olifant binnen, maar door de steigers kon ik dat niet zelf gaan checken. Nog weetjes: het gebouw is groter dan de Sint-Pietersbasiliek in Rome en Hitler was een enorme fan. Aan het justitiepaleis heb je opnieuw een goed uitzicht over de stad en kan je met wat geluk het Atomium spotten.

thumb_P1110241_1024.jpg

Het justitiepaleis, maart 2018

thumb_P1110243_1024.jpg

Spot jij het Atomium?

Marollen

Vanaf dit punt kan je een glazen lift nemen naar de Marollen (glazen liften zijn f*****ng eng, dat legde ik hier al eens uit). De Marollen is een heropgewaarde multiculturele wijk waar vooral de vlooienmarkt heel bekend is.

thumb_P1110248_1024.jpg

Marollen, maart 2018

thumb_P1110249_1024.jpg

Vlooienmarkt op het Vossenplein, maart 2018

Hierna hadden we honger (we kennen onze prioriteiten). Toevallig waren we in de buurt bij het favoriete eetplekje van Kathleen: Houtsiplou. Met een burger en een huislimonade zaten we een tijdje in het lentezonnetje op hun kleurrijk terras. Aanrader.

Het toeristische hart

Na het eten deden we de musts aan en dat was te zien aan de horde Japanners met een fototoestel in hun ene hand en een wafel, een Luikse trouwens, in hun andere hand. De Grote Markt blijft indrukwekkend, hoe vaak ik er ook kom.

thumb_P1110266_1024.jpg

Het stadhuis, maart 2018

P1080536.JPG

De Grote Markt in panorama, april 2017

Tja Manneke Pis, het is en blijft een fenomeen. Al ga je maar naartoe om alle toeristen wanhopig selfies te zien nemen met zo een klein beeldje. Maar ik word er niet warm. Ik zag dit jaar voor het eerst de vrouwelijke tegenhanger, Jeanneke Pis. Tja, het is wat het is. Een beeldje gecreëerd voor het toerisme en daar een soort halve legende aangeplakt.

P1080604               thumb_P1110273_1024

De galerij Sint-Hubert is dan weer wel de moeite om even door te lopen en aan windowshopping te doen. Daar laat je het best bij want de galerij herbergt winkels zoals Delvaux en dure chocolatiers. Laat die portefeuille dus maar waar hij zit.

thumb_P1110267_1024.jpg

Galerij Sint-Hubert

De Muntschouwburg is misschien wel het gebouw met de grooste historische waarde. Hier werd in 1830 de opera ‘De stomme van Portici’ opgevoerd wat de druppel was die emmer deed overlopen en uiteindelijk uitmondde in een onafhankelijk België. Ik vind het vooral een heel mooi gebouw in neoclassicistische stijl

thumb_P1110275_1024.jpg

De Munt, maart 2018

Eindhalte van de tocht: de levendige Dansaertwijk en de Beurs in de Anspachlaan. Shoppen kan je hier naar hartelust of gewoon in het zonnetje zitten en kijken naar de breakdancers bijvoorbeeld. De Beurs is niet meer an sich in gebruik, maar doet dienst als expositieruimte voor tijdelijke tentoonstellingen, zoals die van Pompeii.

thumb_P1110284_1024.jpg

De Sint-Catharina Kerk in de Dansaertwijk vind je op een gezellig pleintje

thumb_P1110287_1024

De beurs, maart 2018

Brussel zal niet het plekje van meest favoriete stad in Vlaanderen veroveren in mijn hart. Daarvoor vind ik Leuven en op de tweede plaats Gent te geweldig. Maar het heeft iets. Zeker in een heerlijke lentezonnetje. En met deze wandeling heb je op korte tijd de grootste bezienswaardigheden bewonderd en geniet je tegelijk van het multiculturele karakter van de stad.

Wat is jouw favoriete plekje in onze hoofdstad?

Op het nachtkastje #9

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En speelt er nog iets anders door mijn hoofd?

Letters

  • Om uit mijn leesdipje te raken had ik zin in wat lichtere lectuur. Versplinterd van Dani Atkins bungelde al eeuwen op het lijstje. Wegens veel goede reviews en een vergelijking met Jojo Moyes. Ik las het boek in sneltempo uit op de trein. Dat alleen was al heerlijk, terug die leesflow ontwikkelen. Het verhaal is dat van een volwassen chicklit: wel wat drama en romance maar met nog net dat tikkeltje meer. De boeken van Moyes zijn beter, maar ik neem nog wel eens een volgend boek van haar op.
  • Het volgende treinboek is wat zwaarder. Alsof het voorbij is van Julian Barnes. Winnaar van de Man Booker Prize in 2011 (en dat was een van de doelen, om meer van die winnaar te lezen). Meteen mijn kennismaking met Barnes wat toch wel een gevierd auteur is. Ik snap waarom het boek de prijs heeft gewonnen, maar zoals altijd doet een dun boek het niet bij mij. Mooie zinnen dat wel.
  • Op uitgerekend 15 maart (de iden van maart weet je wel ^^) ben ik begonnen aan het laatste deel uit de Caesarreeks van Iggulden (de toorn van de goden). We weten allemaal hoe het eindigt, maar zoveel liefde voor de reeks <3. Ik vond dit boek veel beter dan het derde en het beste nieuws is dat ik heb ontdekt dat Iggulden een sequel heeft geschreven over Augustus. Wat betekent dat ik het Oude Rome nog niet achter me moet laten, hoera!
  • Ondertussen net begonnen in 2 nieuwe boeken. Het lezen begint weer te lukken! De zeven zussen en het meisje op de trein zijn allebei veelbelovend gestart.

Beelden

  • Nog nooit zo teleurgesteld geweest in een BBC-serie. Ik keek zo uit naar Troy: a fall of a city. Ik moet toegeven: ik zag nog maar 1 aflevering. Maar die viel zo tegen, en toevallig ben ik de tweede aflevering vergeten opnemen, dat mijn motivatie om verder te kijken helemaal weg is. Helena en Paris, het is naar mijn gevoel de grootste romance aller tijden (straffer dan Romeo en Julia) en deze Helena en Paris hadden echt nul komma nul chemie samen. Je snapt werkelijk niet waarom ze met hem meegaat. Ik bedoel, daar hadden ze nu toch wel echt op kunnen casten? Ik heb dat met de Troyfilm ook wel een beetje, dat ik Helena daar niet wauw vind (maar ze komt dan ook amper in beeld gelukkig ^^). Ik wil gewoon eens een echte oogverblindende en op slag verliefde Helena. Neemt iemand notities?
  • De Mol natuurlijk. Ik kijk eigenlijk vooral voor de proeven. Ik vind het zo leuk om te zien wat ze telkens bedenken en hoe je een bepaalde proef moet oplossen. (En meestal de groep zien falen). Natuurlijk denk ik ook mee na over wie de mol is, maar dat vind ik net wat minder belangrijk. En dat is toch allemaal montage.
  • Nog veel series te bekijken, maar ik ben gewoon seizoen 3 van Poldark aan het herbekijken. Want howly sh** dat was me nog al een seizoen. Eeuwige liefde voor Dwight en Caroline <3. En Ross en Demelza en Drake en Morwenna natuurlijk ook. Zucht, topserie!

Melodie

  • Weinig de laatste tijd. Ik wacht op die eerste zomerhits. Waar blijven ze trouwens?

Gedachten

  • Het is uitkijken naar mijn tripje naar Lissabon dit weekend. De eerste vakantie van 2018. Ik ben echt benieuwd naar de stad, het eten, de cultuur. Tuurlijk gaan we ook paleizen kijken in Sintra. Iemand nog tips?
  • Er werd veel geschreven de laatste tijd dus er komen nog heel wat leuke blogjes aan. En de komende maanden worden vrij druk dus dan is een voorsprong altijd mooi meegenomen.

Terugblikken

  • De laatste weekends voor mijn volgend citrytripje waren vrij rustig. Gewoon lekker een zo-zo zondag en het koersmeisje in mezelf naar boven halen. Energie bijtanken heet dat. En twee fijne blogjes voor mocht je ze nog niet gelezen hebben 😉

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

 

History nerd #3: The lady Jane Grey

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik sterke personen of gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op of vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

We blijven in het thema: sterke vrouwen in de geschiedenis. En voor het eerst met een koningin. Als ik spreek over een koningin van Engeland in haar eigen recht denken we natuurlijk meteen aan de huidige monarch Elizabeth II, de langst regerende Britse koningin. Haar voorgangster met deze titel: queen Victoria is ook alom bekend en velen hebben al gehoord van de Virgin Queen en haar Golden Age: Elizabeth I, de dochter van Henry VIII en Anne Boleyn. Al veel minder lieden zullen weten dat Bloody Mary niet alleen een cocktail is met tomatensap (serieus, hoe vies moet dat wel niet zijn?), maar ook de bijnaam van de eerste erkende koningin van Engeland: Mary Tudor. Ook een dochter van Henry VIII, maar dan van diens eerste vrouw: Catherine of Aragon. Mary is door de geschiedenis niet echt goed behandelt, daarover een andere keer misschien wel meer. (Om het volledige rijtje aan te vullen: Queen Mary II en haar zus Anne waren ook officiele ‘queen regnants‘ van het Britse Rijk).

Maar Mary was niet de eerste Britse vrouw die geproclameerd werd als koningin en daarmee de hoogste macht werd van het land. (In de 12de eeuw heeft trouwens Maud, dochter van Henry I dat geprobeerd maar zij stortte het land in jaren van burgeroorlog, de Anarchie genaamd en faalde dus in haar opzet). Neen, deze eer is weggelegd voor een meisje van 15 jaar dat luisterde naar de naam Jane Grey.

Jane Grey

Jane is de oudste dochter van Frances Brandon en Henry Grey, duke of Suffolk. Frances is de dochter van Mary Tudor, de jongste zus van Henry VIII (en dus niet te verwarren met Bloody Mary). Daarmee stamt Jane direct af van Henry VII en is ze een achternicht van de huidige koning. De lijn van Mary Tudor is daarnaast door koning Henry VIII aangewezen als de tweede lijn voor de troon mochten zijn directe nakomelingen geen erfgenaam meer hebben. Frances en Henry hoopten dus op een zoon, maar kregen drie dochters: Jane, Catherine en Mary (veel Mary’s en Henry’s vandaag, sorry!).

Wanneer Henry VIII sterft en zijn zoon Edward op de troon komt wordt het protestantisme de belangrijkste godsdienst in het land. Jane komt terecht in het huishouden van oud-koningin Catherine Parr en wordt overtuigd protestants. Dat zorgt ervoor dat ze in beeld komt als mogelijke kandidate om te trouwen met de koning.

Die koning wordt geregeerd door de duke van Northumberland, John Dudley (nadat hij de Seymours aan de kant schuift en laat executeren: als u dacht dat dit geen bloederig verhaal ging worden was u dus fout ^^). De Dudleys zijn een geslacht van traitors: m.a.w ze hebben zelf een voorgeschiedenis van executies (waarbij ze zelf het slachtoffer worden voor alle duidelijkheid), maar blijven op zoek naar macht.

Jammer genoeg wordt koning Edward ziek, heel ziek, en hij heeft als 15-jarige natuurlijk geen erfgenamen. Eén probleem: in de hele Tudorstamboom is geen man te bekennen. Volgens de successie zou op die manier zijn oudste zus Mary op de troon komen. Een vrouw op de troon, dat was ongezien. Mary is tot overmaat van ramp dan nog eens katholiek en heeft Spaans bloed.

Edward zoekt samen met Dudley naar juridische omweggetjes om te vermijden dat Mary de troon kan pakken. En dat omweggetje heeft Henry VIII mooi achtergelaten: Mary en Elizabeth zijn ooit allebei een bastaard verklaard doordat de huwelijken met hun moeders zijn ontbonden. Dus dan blijft de lijn van Frances Brandon over. Maar Frances doet maar al te graag afstand van haar claim ten voordele van de jonge en nog beïnvloedbare Jane. Dudley wil natuurlijk ook niets liever want hij heeft zijn zoon Guildford laten huwen met Jane. Hij zou via zijn zoon en schoondochter kunnen regeren. Een koningslijn van Dudleys, zijn ultieme droom. Maar dromen zijn bedrog.

Wanneer Edward sterft in 1553 krijgt Jane Grey te horen dat ze binnen 2 dagen als koningin geproclameerd zal worden. Het kind is 15 en weet van niets.

The nine-day queen

Bijnamen, ik heb het er moeilijk mee. Maar het zegt wel alles: Jane is voor amper 9 dagen koningin van Engeland geweest.

Want een successie verander je niet zomaar. Hoewel Jane heel wat steun krijgt van de protestantse edelen is Dudley alles behalve populair. Hij trekt alle macht naar zich toe en wil zijn zoon absoluut als koning laten kronen (iets wat Jane trouwens ronduit weigert). Bij het gewone volk is Mary dan weer de lieveling en die krijgt steun van het katholieke front en van Spanje. Na 9 dagen is het sprookje over en de Privy Council (kan je zien als de huidige regering) spreekt zich uit voor Mary die de Dudleys en Jane laat opsluiten in de Tower.

John Dudley houdt de familietraditie in ere en wordt onthoofd. Jane en haar man Guilford worden enkel opgesloten. Mary weigert hun executiebevelen te ondertekenen. Het is ten slotte familie en ze zijn jong en misbruikt door hun ouders voor macht.

P1070513

Wyatt rebellion

Maar het protestantse kamp blijft hopen op een monarch met hun geloof. Thomas Wyatt zet een rebellie in gang, waarschijnlijk om Mary’s zus Elizabeth op de troon te krijgen. Henry Grey doet echter mee aan de rebellie en zo komt Jane, die veilig in de Tower zit, opnieuw in beeld.

Koningin Mary wil ondertussen trouwen met Philip van Spanje, maar die ziet dat enkel zitten wanneer Mary een voorbeeld stelt en hard optreedt tegen verraders. Uiteindelijk tekent ze de executiebevelen van zowel Guildford als Jane, maar nog steeds met tegenzin. Jane’s executie wordt zelfs met drie dagen uitgesteld om haar te overtuigen om zich te bekeren tot het katholieke geloofd. Jane weigert en Mary kan niet anders dan de terechtstelling van haar nichtje te laten doorgaan.

Op 12 februari 1554 wordt Guildford openbaar geexecuteerd. Jane ziet het lichaam van haar man binnengedragen worden in de Tower vlak voordat ze zelf in de beslotenheid van Tower Green het schavot zal betreden. Ze is op dat moment 16 jaar. Nadat ze haar blinddoek om heeft raakt ze in paniek omdat haar handen het blok niet vinden en ze moet hierbij geholpen worden. Tot dat moment is Jane de sereniteit zelf en blijft ze heel sterk.

Puppet queen?

Jane wordt afgebeeld als een puppet queen. Een soort onschuldige maagd, een kind dat tegen haar wil werd gebruikt door dwaze volwassenen. Het bekende schilderij van Paul Delaroche ‘The execution of Lady Jane Grey’ toont dit duidelijk aan. Ik heb er zelf een tijdje voorgestaan in de National Gallery in Londen goed wetende dat dit eeuwen later pas is geschilderd en niets met de realiteit heeft te maken. De onschuld en onmacht druipt er vanaf.

P1070841

The execution of Jane Grey – Paul Delaroche – National Gallery Londen

Het doet haar wat oneer aan vind ik. Jane wist inderdaad niet dat ze koningin zou worden tot 2 dagen voor haar proclamatie. Maar we weten wel dat ze uitermate intelligent was. Ze was overtuigd protestants, veel meer dan haar ouders, en die overtuiging kwam uit zichzelf. Ze correspondeerde met protestantse geleerden over heel Europa en kreeg zo veel respect. Ze wou zich niet laten regeren.

Dudley had verwacht dat hij haar kon bespelen maar merkt al na enkele dagen dat dit niet zo eenvoudig zal zijn. Ze verzet zich tegen het idee dat haar man Guildford koning zou worden. Ook haar periode in de Tower doet vermoeden dat ze een straffe madam was en dan hebben we het nog niet over de waardigheid die ze toont tijdens haar executie. Ik herhaal: 16 jaar.

We verwijzen nog steeds naar haar als the lady Jane Grey. Wat wil zeggen dat we haar de titel koningin niet officieel toedichten en ze vaak vergeten wordt in het lijstje van Engelse heersers. Ze is uiteindelijk nooit gekroond en heeft slechts 9 dagen geregeerd (als je dat zelfs zo mag noemen, ze is the Tower amper uit geweest die dagen).

Ik ben ervan overtuigd dat Jane een goede koningin geweest zou zijn. Wat we weten van haar karakter kan alleen maar respect opwekken. Ze heeft er alleen de kans niet toe gekregen en er een grote prijs voor betaalt.

Meer lezen?

  • Er zijn weinig fictieboeken vanuit het perspectief van Jane Grey zelf. Innocent traitor van historica Alison Weir is een uitzondering en beschrijft haar leven vanaf haar geboorte tot aan haar tragische einde. Ik vind dat er in het begin te veel nadruk wordt gelegd op andere gebeurtenissen (zoals de vrouwen van Henry VIII en de relatie tussen Elizabeth en Thomas Seymour). Jane is in dit boek ook heel sterk en intelligent, misschien een beetje te voor een 15-jarig meisje. Maar het boek vertelt heel mooi de verschillende gebeurtenissen en blijft vrij dicht bij de realiteit.
  • Een hele goede podcast van de BBC over ‘The tragedy of the lady Jane Grey’ die wat meer vertelt over de situatie in 1553 en hoe Jane daarin paste. Helen Castor kan het echt heel begrijpbaar uitleggen, zeker de moeite om te luisteren!
  • Nog op de leeslijst: Her highness, the traitor. Het verhaal van Jane vertelt vanuit haar moeder en schoonzus.
  • Verder vind je vooral heel wat boeken over de twee zussen van Jane: Catherine en Mary. Beide meisjes hebben last van hetzelfde koninklijke bloed als Jane en zullen misbruikt worden voor de macht van anderen en allesbehalve een fijn leven hebben, maar dat verhaal is voor een andere keer ;). Onder andere Elizabeth Fremantle, Ella March Chase en zelfs Philippa Gregory hebben hier over geschreven. Liever een echt historisch boek? Dan is The sisters who would be queen iets voor jou.

Meer sterke vrouwen? Hier vind je de vorige history nerd berichten.

Wat ik doe op een slechte dag

Soms wil je van de wereld verdwijnen. Je kan veel zeggen over Clouseau, maar ze weten iets vaak goed te verwoorden. Dansen, het is een mogelijkheid om een slechte dag te verjagen. Maar hoe pak ik dat nu aan? Hoe probeer ik er door te komen wanneer dat slechte gevoel me te pakken heeft?

Want slechte dagen, ze zijn er. Vaker dan ik zou willen. Soms zelfs enkele dagen achter elkaar. Er is ook geen vaste definitie van wat voor mij een slechte dag is. Dat kan met of zonder reden gewoon zo zijn. En het is soms verdomd moeilijk om er mee om te gaan. Een slechte dag past namelijk nooit in de planning (zeker niet van een perfectionist).

Accepteren

Dat ik vandaag niet de beste versie van mezelf kan zijn. Ik zal vandaag Mary Poppins gewijs niet supercalifragilisticexpialidocious gaan zingen (op een goede dag ook niet overigens, ik kan dat niet uitspreken ^^). Nee, soms voel je je kut (pardon my French) en is dat even nodig. Jezelf niet constant doen piekeren om het waarom, maar het gewoon accepteren kan dan al helpen. Op zoek gaan naar een oorzaak is allemaal heel nobel, maar gedane zaken nemen geen keer. Oorzaak of niet. Vandaag heb ik een slechte dag en dat is ok!

In bed kruipen

Eigenlijk ga ik op zo’n dagen altijd vroeg slapen. Om 21u mijn bed in. Moe ben ik meestal wel en vermoeidheid kan soms ook gewoon de oorzaak zijn van een slechte dag of week. Niets lijkt ’s morgens even erg als ’s avonds. Slaap doet verwerken. Slaap relativeert. En als het dat niet doet zorgt slaap er ten minste voor dat er weer enkele uren voorbij zijn. Weer dichter bij een goede dag dus.

Want dat is wel een belangrijke: niets duurt oneindig. Ook een slechte dag/week/tijd niet. Alles is eindig. Dat inzicht helpt me ook steeds vooruit.

Comfort entertainment

Die opgenomen documentaire, dat klassieke boek of die moeilijke yogales is niet voor vandaag. Neen, vandaag kiezen we voor die realityreeks waarbij het IQ van deelnemers opgeteld nog niet dat van je kat is, een misdaaddrama waarvan je het motief al na 2 minuten ziet aankomen en dat ene boek waar het hoofdpersonage haar leven nog meer overhoop ligt dan dat van jezelf. Guilthy pleasures worden dit vaak genoemd, ik noem het comfort entertainment. Het is er wanneer je het nodig hebt. En dat is op een slechte dag.

Ik herbekijk op zo’n moment ook vaak films en series die ik al 300 keer gezien heb (Casanova anyone?). Desnoods herbekijk ik een crosswedstrijd. Niet nadenken en kijken.

Alleen zijn

Heel veel mensen gaan net contact opzoeken op een slechte dag. En begrijp me niet verkeerd: ik vind erover praten heel belangrijk en ik heb genoeg mensen om me heen waarmee ik dat kan. Maar als het even niet gaat en er is geen aanwijsbare reden. Dan kruip ik mijn schulp. En dan ben ik even wat minder sociaal. Wat minder aanwezig. Laat mij maar gewoon even doen dan. Alleentijd is nodig om er weer bovenop te komen. Zodat ik snel weer fijn gezelschap ben.

Hoe ga jij om met een slechte dag?

Dit deel ik bewust niet met jullie

In het kader van 40 dagen bloggen, dat ik met veel plezier volg maar waar ik door een drukke agenda, want grenzen bewaken is ook belangrijk, heb beslist om niet mee te doen, zie ik veel bloggers zichzelf wat opnieuw uitvinden. Of toch met nieuwe rubrieken of onderwerpen aandraven. En dat zette mij wel wat aan het denken.

Ik probeer zoveel mogelijk naar buiten te komen met berichten waar ik zelf 100% achtersta. Niet elk bericht uit het verleden vind ik nog altijd top, maar er staat ook niets op deze blog dat ik ondertussen schaamtelijk en in stilte heb verwijderd. Ik kies er dan ook bewust voor om bepaalde zaken niet te delen op deze blog en ik vind het voor mezelf wel nuttig om daar even bij stil te staan en deze op te lijsten.

Boekrecensies

Gegeven het feit dat ik 3-4 boeken per maand lees zou dit het aantal posts al snel kunnen verdubbelen. Maar boekrecensies worden op de meeste blogs amper gelezen en ik merk dat ik zelf ook niet snel een recensie ga lezen van een boek dat ik nog niet gelezen heb (volg je nog?). Ik lees vooral recensies nadat ik het boek heb gelezen, de omgekeerde wereld I know. Ik wil gewoon weten of mijn mening overeenkomt met die van de blogger in kwestie :). Recensies deel ik dus zelf enkel op het medium dat daar voor bedoeld is: Goodreads. Op deze blog schrijf ik veel liever boekgerelateerde posts of neem ik mijn leesupdates mee in Op het nachtkastje. Een andere reden is dat ik gewoon heel specifieke historische boeken lees en niet iedereen daar een boodschap aan heeft. En als ik dan eens een bekend werk lees is het vaak 5 jaar later. Een recensie van een boek dat iedereen al heeft gelezen is ook niet meer zo nuttig toch?

Mijn mening over actuele onderwerpen

Tenzij ik vind dat ik echt iets bij te dragen heb over het topic. Zoals millennial-gerelateerde onderwerpen (bv. deze post). Het wil dus niet zeggen dat ik nooit mijn mening deel, want dat doe ik wel. Ik blijf alleen heel ver weg van alles wat met nieuws en discussies te maken heeft. Ik heb echt wel een duidelijke mening over pakweg Trump, vluchtelingen of de zwarte-pieten-heisa, maar die ga je hier niet te weten komen. Ik heb niet de ambitie om reacties à la Het Laatste Nieuws teweeg te brengen. Ik wil een positieve persoonlijke blog zijn, er is al miserie genoeg in de wereld en mijn mening gaat die problemen niet oplossen. Helaas pindakaas.

Namen van vrienden, kennissen, familieleden, collega’s…

Ik denk dat dit vrij logisch is. Ik blog onder mijn eigen naam dus technisch gezien kan je na wat gegoogel het wel allemaal snel uitvlooien, maar ik vind dat ik niet kan beslissen over de privacy van andere mensen.

De slechte dingen

Of toch niet op het moment dat ik er midden in zit. Ik ben gewoon iemand die klaar moet zijn om iets te delen. En dat is ook zo met positieve dingen hoor. Soms hou je dingen liever nog even voor jezelf. Of tot de mensen die het moeten weten het eerst persoonlijk van mij te weten komen voordat ze het hier lezen. Er zit dus altijd wel een beetje een filter op wat ik hier vertel, dat is niet meer dan logisch, maar ik schuw het niet om over negatieve gevoelens of ervaringen te praten.

Een goed voorbeeld is hoe ik na mijn basjaar vertelde in deze post dat het niet helemaal is geworden wat ik had verwacht of had gehoopt. Dat het verdomme moeilijk is geweest. Doorheen het jaar waren mijn basupdates een pak positiever, ik was er namelijk nog mee bezig en wou niemand tegen het hoofd stoten. En ik sta ook nog altijd achter die positieve posts van toen, BAS blijft een topervaring waar ik vaak aan terug denk! Ik vond het achteraf echter wel belangrijk om te delen dat het niet helemaal top is geweest om mensen die hier komen om over BAS te lezen een realistische echte versie van mijn ervaringen te geven. Over die post heb ik trouwens zowel positieve als negatieve reacties gekregen van toenmalige klasgenoten. Om maar te zeggen dat zelfs als iets voorbij is nog altijd fout kan worden opgenomen.

Het perfecte leven

Ok, dit is wat in tegenstrijd met de filter waar ik het net over had. Maar ik bedoel hiermee dat ik niets perfecter wil doen overkomen dan het is. Ik bewerk zelfs mijn foto’s niet. Deze komen letterlijk zo uit mijn camera gerold. Staat de horizon scheef, pech gehad! Ik probeer zo open mogelijk over mijn struggles en de weg naar een eventueel succes te praten en tips te geven over zaken waar ik het zelf moeilijk mee heb. Zo startte ik ooit met project offline en moet ik toegeven dat ik daarin compleet gefaald ben. En in de rubriek picture imperfect staat het imperfecte leven elke keer centraal. Waarin ik ook vertel dat ik hartjesondergoed draag met gaten erin. En dan heb je mijn sokken nog niet gezien. Ik ben ik en daar zal je het mee moeten doen.

Wat deel jij bewust niet op je blog?

Over sandwiches, boterhammen en feedback

Op een bitterkoude maar zonnige vrijdag trokken we met heel het team naar een boot (want: neem mensen uit dagelijkse omgeving en ze zouden openlijker zijn) voor een dagje teambuilding. Best uniek dat we met zijn allen op een werkdag, wel ja, niet aan het werk gingen. Dat het geen fun zou worden wisten we. We zouden echt wel aan onze samenwerking werken (met al dat werken in deze zinnen ^^). Maar fun is het altijd bij ons, dus het werd een toffe dag. En het zette me ook weer aan het denken. En dat is altijd gevaarlijk voor wat je hier te lezen krijgt ^^.

Sandwiches

Vlak na de middag begonnen we namelijk aan een stukje over feedback. En onze coaches pakten dit vrij theoretisch aan. Ze maakten komaf met de onderverdeling positieve en negatieve feedback en doopten dit om tot waarderende en confronterende feedback. De eerste frons op mijn voorhoofd was hiermee een feit want je kan een aap een ring aan doen, het blijft geen aantrekkelijk ding. Confronterende feedback klinkt misschien beter, het blijft iets waar niemand dol op is. What’s in a name?

De tweede frons kwam er toen ze expliciet zeiden dat de sandwichmethode bullsh** was, om daarna een andere methode op te hemelen, die wat mij betreft niet zoveel beter is. Voor wie de sandwichmethode niet kent: hierbij ga je een negatieve boodschap indekken door ervoor en erna iets positief te zeggen. Voorbeeld: je bent een super leuk persoon MAAR je werk zuigt kei en kei hard, maar je hebt wel je best gedaan. Ik overdrijf hier echt enorm, maar je snapt mijn punt wel. Het beleg wordt wat gemaskeerd door het broodje, vandaar de sandwich.

De sandwichmethode komt niet echt authentiek over werd er gezegd. Je meent het? Mijn mond viel niet echt open van verbazing. Ik die zelf ontzettend direct kan zijn, ook in feedback, besef echt wel dat direct negatief doen niet altijd goed overkomt. Maar onoprecht positief komt naar mijn bescheiden mening nog veel slechter over. Bij mij weet je ten minste dat ik meen wat ik zeg. I don’t pretend.

Boterhammen

Maar dus brachten ze een andere methode aan. De EN-EN methode. Hierin zeg je de confronterende feedback, maar je toont ook meteen een blijk van waardering voor de persoon en de relatie die je met hem/haar hebt. Typevoorbeeld: ik waardeer onze relatie heel erg en ik hoop dat wat ik ga zeggen dit niet stuk maakt, maar je werk zuigt echt hard. Of: Ik apprecieer je inzet en jou als persoon heel erg, maar het resultaat is echt niet wat het moet zijn.

Waarom dit de en-en methode heet, is mij een raadsel want in de praktijk grijp je snel naar het zo niet positieve woordje maar. Ik zou dit eerder de boterhammethode noemen. Je zegt iets positief samen met iets negatiefs. Resultaat: een stukje brood minder dan bij de sandwich en nog altijd niet veel oprechter toch? Ok, het gaat er hier om dat je appreciatie en waardering toont en dat je bijna letterlijk zegt dat je iemand niet wil kwetsen. Maar je kan jezelf toch niet wijsmaken dat dit de negatieve feedback minder kwetsend maakt? Het is een mooiere manier om het te zeggen, maar mooi is ook maar mooi.

Feedback blijkt moeilijker dan gedacht

Wat ik vooral jammer vind is dat feedback nog altijd zo moeilijk ligt anno 2018. Ikzelf heb best wel nood aan feedback, maar merk dat ik die zelf amper krijg en als ik er krijg is het positieve – excuseer mij waarderende – (en jullie weten hoe slecht ik met complimenten om kan gaan).  Want dat krijgen mensen wel makkelijk over hun lippen, het is namelijk geen risico om een compliment te geven. Zelf geef ik weinig feedback, omdat complimenten geven ook niet makkelijk is én omdat ik mensen niet wil kwetsen. Als het dus om iets niet super belangrijks gaat zal ik eerder mijn mond houden. Jammer hé, al die gemiste kansen? Directe feedback kan je echt als persoon doen groeien. En persoonlijke groei daar zijn we allemaal naar op zoek. Waarom helpen we elkaar dan niet?

Feedback lijkt dus geen simpel thema en ik begrijp ook wel waarom de coaches het op deze manier hebben aangepakt. Ik wil hun werkwijze niet afkraken (al kwam er een derde frons toen ze tips gaven voor introverten om om te gaan met zowel positieve als negatieve feedback, als mede introvert in een groep vol introverten vond ik dit wat vreemd, alsof we een andere soort zijn en alsof de reactie op feedback en introvertheid met elkaar te maken hebben, ik denk dat confronterende feedback voor iedereen moeilijk is, intro- of extravert, maar bon ik wijk af). Ik vond het gewoon opvallend hoe moeilijk zo’n thema dat makkelijk lijkt kan zijn, in theorie én praktijk.

Geef of krijg jij veel feedback? Hoe ga je daar mee om?