Het grotsyndroom snijdt langs twee kanten

Heuh, zeg je misschien luidop bij het lezen van deze titel. Grotsyndroom? Is dat één of andere gekke ziekte? Nope, het is weeral zo’n nieuw woord dat ze hebben uitgevonden om een corona-effect te omschrijven. De mensen die woorden uitvinden (is dat eigenlijk een job? Hoe worden woorden uitgevonden? Help mij!) hebben zich de afgelopen tijd werkelijk uitgesloofd. Denk maar aan bubbel, knuffelcontact, lockdowns, social distancing of hoestschaamte. Volgens het internet (dat altijd gelijk heeft) zijn er alleen al in 2020 meer dan 1.000 nieuwe woorden uitgevonden, merci corona.

Maar soit, het grotsyndroom is dus het nieuwste paard in de stal en betekent zoveel als “dat mensen het misschien wel moeilijk gaan hebben om na de pandemie hun gewone leven weer op te pakken en de normale sociale interacties weer aan te gaan.” Omdat er nieuwe gewoontes zijn gekweekt tijdens de lockdowns of de angst er nog in zit om besmet te worden. Velen voelen daardoor een druk om toch al sociale dingen te plannen en er aan mee te doen, terwijl ze er eigenlijk nog geen zin in hebben.

Ik heb last van het grotsyndroom, alleen werkt dat bij mij langs twee kanten. Ik heb moeite met het idee dat alles binnenkort weer mag, en met binnenkort bedoel ik ruim twee maanden voor ik waarschijnlijk (ten vroegste) volledig gevaccineerd zal zijn. Ik wil mijn vrienden en collega’s heel graag weer zien en zal ook vaker iets sociaal doen dan vorige zomer, toen ik me echt opgesloten heb en daar niet bepaald gelukkig van werd. Maar ik heb nog geen zin in die ruimere sociale verplichtingen. Zoals familietoestanden en feestjes met wat meer volk. Ik heb net nood aan wat dieper één of één contact omdat het zo lang geleden is en het ook veiliger voelt.

Ik heb ook nog geen zin om op een overvolle trein te stappen, of ergens staan aan te schuiven. En echt naar het buitenland gaan? Ik zou het zo graag doen, maar het voelt nog niet juist. En ergens vind ik het niet zo’n fijn gevoel dat anderen rond me stilaan wel beginnen boeken. Iedereen doet wat hij of zij wilt he. Maar een drukke reiszomer kan er potentieel voor zorgen dat we in het najaar terug binnen zitten. Het kan zoveel weer kapot maken. (en ik geef toe, de onzekerheid in Valencia was redelijk hard een ervaring en is niet hoe ik me een vakantie inbeeld dus ik wil dat risico niet opnieuw nemen). En dan voelt het wat dubbel om blij te zijn dat iemand op vakantie gaat. (Ik krijg gewoon heel veel stress van het feit dat mensen vanaf nu weer gaan doen en laten wat ze willen, maar dat dat potentieel een impact kan hebben op mij als het weer de foute kant dreigt op te gaan. Tegen dat ik weer durf, mag het misschien niet meer.).

Het naar buiten gaan is moeilijk. Maar anderzijds is het constant thuis blijven en binnen zitten stilaan ook aan het doorwegen. De muren komen soms letterlijk op mij af. Ik heb daardoor vaak het gevoel opgesloten te zitten in mijn hoofd met mijn eigen gedachten. Ik maak mezelf soms gek. Dus moet ik naar buiten.

En als ik dan buiten ga (in een context waarbinnen ik me goed en veilig voel), dan slaat ironisch genoeg soms het gemis aan thuis toe. Dan voelt het fout om thuis achter te laten en daar niet te zijn. Dan voel ik me soms slecht, met mijn gedachten niet in het nu. Het zit allemaal redelijk hard in mijn hoofd. Dat besef ik ten volle. Maar die gewoonte is nu gekweekt en het zal even duren voor ik die weer kan loslaten. Ik vertrouw erop dat dat wel zal lukken.

Voorlopig heb ik soms zowel moeite met binnen blijven als met naar buiten gaan. Dat grotsyndroom, het is precies toch niet om mee te lachen. En het snijdt langs twee kanten.

Herkenbaar? Of heb jij minder moeite met de overgang naar terug een sociaal leven?

Wat je van een pandemie leren kan

We kunnen er niet omheen. De jaren 2020 en 2021 zullen voor altijd verbonden zijn met het woord covid en hopelijk stopt het hier en moeten we volgend jaar niet de conclusie maken dat dit voor 2022 ook nog geldt. Maar niet alles is kommer en kwel deze dagen en deze situatie heeft er ook voor gezorgd dat we weer heel wat zaken hebben bijgeleerd. Ook over onszelf. Ik dacht dat het wel eens fijn kan zijn om dat op te lijsten. Dus bij deze mijn poging. Het zijn zaken die ik heb geleerd, dus dat stemt niet noodzakelijk overeen met jouw ervaring.

We zijn veerkrachtiger dan we vaak denken

Van de ene op de andere dag moesten we allemaal omschakelen naar binnen blijven, thuiswerken, sociale contacten beperken, afstand houden… en hoewel dat niet eenvoudig was en is, is dat bij velen toch min of meer gelukt. We vonden nieuwe routines en andere manieren om in contact te blijven. Ik vind dat we allemaal een schouderklopje verdienen voor die omschakeling, hoe moeilijk het soms ook was. Wij mensen houden van nature niet van verandering, maar eigenlijk zijn we ook best flexibele en veerkrachtige wezens. En dat vond ik chique om te beseffen.

Er zijn lichtpuntjes overal, als je maar goed kijkt

We worden dagelijks overstelpt met slecht nieuws. Nooit eerder kregen we een dagelijkse update over hoeveel mensen er sterven of in het ziekenhuis belanden, niet bepaald een opbeurend bericht. Los van alle andere mediaheisa over de maatregelen, vaccinproblemen, mensen die de regels niet volgen, varianten die opduiken. Het perspectief ontbrak heel lang en elk goed bericht werd wel door een ander negatief nieuwtje de grond in geboord. Je wordt hier snel moedeloos van. Maar toch is het mij, en velen met mij, gelukt om regelmatig de lichtpuntjes te zien. We klappen misschien al even niet meer voor de zorg en er wordt niet meer gezongen in de meeste straten, maar er is nog altijd wel veel solidariteit.

Collega’s die voor elkaar inspringen, buren die helpen met de boodschappen, vrienden die luisteren, mensen die achter hun mondmasker proberen glimlachen. Het gebeurt. Het is er. En het geeft hoop. We komen er samen wel uit. Het is makkelijk om je te laten meeslepen in die negatieve spiraal, maar deze crisis heeft me echt doen beseffen hoe belangrijk het is om te focussen op het positieve.

Ik heb mijn introverte zelf en alleentijd omarmd

Alleen zijn is niet noodzakelijk hetzelfde als eenzaam zijn. En ik kan goed alleen zijn. Maar binnenblijven staat niet meteen synoniem voor alleen zijn als je huisgenoten hebt. Dus ik heb enerzijds beseft dat ik redelijk goed alleen kan zijn (of toch me kan bezig houden als alle hobby en sociale activiteiten wegvallen) en anderzijds is het duidelijk dat ik ook echt nood heb aan alleen zijn en stilte af en toe. En dat laatste was/is niet evident, hoe contradictorisch dat ook klinkt.

Ik denk dat die nood aan alleentijd bij heel veel mensen naar voren is gekomen de laatste maanden. Dus laat ons dat ook onthouden nadat alles weer kan.

En dit zijn nog maar de eerste drie dingen die bij mij opkwamen. Wat heb jij geleerd tijdens deze pandemie?

London #13: disastrous Londen walk

In 2018 ging ik zo vaak op vakantie dat ik nog steeds niet over alles iets geschreven heb. Onze werkgever deed er nog een bonusreisje bovenop toen we in december 2018 twee dagen naar Londen mochten. Een maand eerder trokken het lief en ik ook al naar Londen (al die verslagjes staan ondertussen online) en dus keerde ik wel heel snel terug naar mijn favoriete stad. Normaal gezien zou ik in 2020 opnieuw naar Londen zijn gegaan, maar nu begint het stilaan door te dringen dat het waarschijnlijk nog wel even zal duren voor ik weer aan de oevers van de Thames kan wandelen.

Op vrijdag 14 december 2018 vertrokken we heel vroeg met de Eurostar naar Londen. Het leek wel een schoolreisje. Vandaag zouden we allemaal samen doorbrengen. Eerst gingen we onze bagage droppen bij het Point A hotel in Shoreditch. Het is een soort boutique hotelketen en op zich was alles zeker in orde, maar ik heb er echt vreselijk geslapen. We kregen de airco maar niet af waardoor het ijskoud was in de kamer (het was dan ook december!) én de badkamer had een glazen deur. Dus als iemand ’s nachts naar toilet gaat is iedereen wakker want het licht schijnt dan vrij fel in je gezicht. Soit, de ligging kon wel niet beter. Midden in Shoreditch, één van mijn favoriete Londense wijken. En het ontbijt was super lekker, maar komt wel met een meerkost.

Over een bezoek aan St. Pauls kan je meer lezen in deze post.

We namen de metro richting St. Pauls om de Millennium bridge over te steken. De eerste stop was het uitzicht vanop Tate Modern.

Verplichte foto wanneer ik op de Millennium bridge ben 😀

Om in Tate Modern op het uitzichtpunt te raken, moet je naar het andere zijgebouw om daar de lift te nemen tot op het 7de (denk ik). We raakten al snel de helft van de groep kwijt die al naar beneden was, dus heel veel tijd was er niet om lang van het uitzicht te genieten. Londen ❤️ Ik mis het zo.

In een overvolle lift namen we nog een groepsselfie (Is dat een woord? Een gewone foto dus eigenlijk :p). Ondertussen moesten we ons reppen naar het middageten. We hadden gereserveerd in een pub in het zakelijke centrum achter St. Pauls. Terug de Thames over dus. The pub heette ‘the slaughtered lamb‘ en was zeker gezellig (en rumoerig, we waren dan ook met dik 20 personen). Ik had ondertussen koud en honger dus ik herinner me vooral nog dat ik blij om een bord met frieten voor mijn neus te hebben staan.

In de namiddag had ik voorgesteld een begeleide wandeling te doen. Ik was hierover terecht gekomen op de site van Londen walks. Ik koos voor de wandeling disastrous London aangezien de omschrijving me wel trok.

“Bloody, Flaming, Poxy London. Plague, Fire & Revolution. The Black Death. Churchyards brimming with bodies. The harvest of Death. The zombie apocalypse – but for real. What changes? Everything. We start at an ancient Carthusian priory built next to a plague pit so the brothers could pray for the tormented souls of the dead. We visit an execution spot. But not just any execution spot – THE execution spot – Protestants (yep, the big reboot) and Mel Gibson (ahem). We visit the site of revolt – in effect tour a battlefield – a poll tax – not Maggie – this is 1381, a Lord Mayor, a king, a revolutionary. Spoiler alert. It ends badly. Fast forward to 1666 and the Great Fire (we’ll see several pre-fire structures), the Duke of York and 100 men, poised, a last stand – Cock Lane (yep, it’s exactly what it says on the tin) and then a peek at London’s great phoenix, St. Paul’s, raised from the ashes in all its glory.”

Klinkt toch goed hé? Afspraak voor deze wandeling was aan het metrostation van ‘the Barbican’ waar we even rondliepen. Daarna liepen we naar Charterhouse square, een park gehuisvest op de grootste plague pit van Londen blijkbaar.

Aan het park staat Charterhouse priory, in Tudorstijl gebouwd, dat nu heel hoog op het lijstje staat om te bezoeken. En waar je dus ook wat meer te weten komt over de periode van de pest.

St Bartholomew-the-Great

We wandelen o.a. nog naar Smithfield, een vroegere executieplaats. En naar het schattige kerkje St Bartholomew-the-Great. Het is één van de oudste kerken in Londen en we mochten gratis naar binnen. De kerk is het decor van verschillende films en tv series (o.a. Four weddings and a funeral, The other Boleyn girl, maar ook Avengers). Er waren nog heel wat andere stops, maar ik wil natuurlijk ook niet alles verklappen ;).

Ik vond de wandeling heel interessant, maar het nadeel voor de groep was dat deze zich opnieuw afspeelde rond the barbican en St. Pauls (het eindpunt), daar waren we in de voormiddag dus net geweest. Voor sommigen was het hun eerste keer in Londen en dan was dat misschien net wat jammer. En ander nadeel is dat deze wandeling ook twee oude pubs aandoet waar je even naar binnengaat en ze verwachten dat je iets drinkt. En dat je dus met een andere wandeling misschien net iets meer hebt gezien.

Ik heb best wat bijgeleerd en een aantal plekken opgeschreven die ik de volgende keer in meer detail wil bezoeken. En een volgende keer kies ik zeker opnieuw voor een andere wandeling van London Walks. Het aanbod is enorm groot.

Op het einde van de wandeling gaat het over The great fire of 1666 en dan moet je het natuurlijk hebben over St. Pauls

’s Avonds aten we iets in Shoreditch, daar is zowat elk restaurant een aanrader. Wij hadden gereserveerd in een apart zaaltje bij Andina. Het is een Peruviaans restaurant dat inzet op food sharing. Ik had nog nooit Peruviaans gegeten, maar blijkbaar is ceviche een typisch gerecht daar en ik eet eigenlijk geen vis. Ook koriander wordt vaak gebruikt in het eten, en ik kan er best tegen, maar voor sommigen collega’s smaakte daardoor alles naar zeep. Enfin, er waren zeker ook hele lekkere dingen, maar voor mijn smaak was het allemaal wat te speciaal :). Gelukkig zat de rest zo vol dat ik een extra portie dessert scoorde #prioriteiten.

De groep trok nog het nachtleven in en zou ferm verloren lopen (dat verhaal gaat nog altijd mee). Ik trok met het lief en enkele andere collega’s naar the city voor de kerstlichtjes. Het was niet mijn idee, maar er hing toen nog de Bohemian Rhapsody verlichting in Carnaby Street ;). En Londen in kersttijd, zelfs als niet kerstfan moet ik toegeven dat het wel iets heeft.

De volgende dag konden we vrij besteden en zouden we naar het Natural History Museum trekken, maar dat is voor een volgende post.

Hou jij van begeleide wandelingen tijdens een citytrip?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Lichtpuntjes #22

Met de zomer en vaccins in aantocht, merk ik dat het gemoed bij sommigen meteen een pak beter wordt. Het is en blijft belangrijk om stil te staan bij de kleine blijmakers, dus doe ik nog eens een poging!

  • Verlof plannen! Want het is nodig. Wat we in dat verlof gaan doen, zullen we nog wel zien.
  • Lezen, lezen en nog eens lezen.
  • Terug één keer in de week kunnen gaan dansen. Buiten weliswaar, maar binnenkort zal het ook binnen weer kunnen.
  • Online pilateslessen, die naast spierpijn ook voor een losser lijf zorgen.
  • Besmettingscijfers die dalen en vaccinatiecijfers die stijgen.
  • De Mol, beste programma ooit!
  • Een super fijn project tot een goed einde brengen met enkele partnerorganisaties en dat samen afronden tijdens het online evenement zelf.
  • Bloemen op kantoor geleverd krijgen (van een partner voor het project hierboven :)).
  • De collega’s nog eens terugzien, met de nodige afstand uiteraard
  • Elke dag dat ik niet langer met een deken om me heen moet werken. Waar blijft die 20 graden?
  • Verlengde weekends
  • Horen dat af en toe een dagje kantoor weer tot de mogelijkheden gaat behoren
  • Mijn fotoboeken finaliseren, bestellen met korting en dan thuis geleverd krijgen. Fijn om terug te blikken op de vakanties van 2019.
  • Me nog niet te veel laten opjagen door de versoepelingen. Ik doe enkel wat al goed voelt.
  • Nog eens naar de bib kunnen gaan.
  • Een ijsje gaan eten, lang leve de zomer!

En wat maakte jou blij?

Op het nachtkastje #46

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • In Rags of time* ontmoeten we kruidenhandelaar Tom Tallant in Londen die tegen zijn wil verdacht wordt van een moord op een rijke wolhandelaar. Wanneer ook diens collega niet veel later sterft in het huis van Tom zijn ouders is het hek helemaal van de dam. We zijn midden in de 17de eeuw, boordevol religieuze spanningen en met een onpopulaire koning en koningin op de troon. Tom krijgt de hulp van de mysterieuze maar gokverslaafde Elizabeth Seymour en gaat op zoek naar de echte dader. Een historisch mysterie dat fijn wegleest.
  • Lady Chatterley’s lover van D.H. Lawrence is een klassieker omdat er zoveel seks in voorkomt, en dan nog tussen twee personen van een andere sociale klasse, dat het een tijd een verboden boek is geweest. Het verhaal gaat over Constance Reid die trouwt met de verlamde Clifford Chatterley, maar dan verliefd wordt op diens jachtopziener. Ik had veel meer romance verwacht en minder filosofische discussies. De BBC verfilming is beter.
  • Ik nam First of the Tudors uit de kast, wetende dat Joanna Hickson altijd een goed historisch verhaal aflevert. In dit boek leren we Jasper Tudor en zijn fictieve nicht Jane Hywel kennen, te midden van de Rozenoorlogen. Ik gaf dit boek 5 sterren omdat de klik met Jane er meteen was, ik de cultuur in Wales beter heb leren kennen en het Tudorperspectief zelden zo vroeg aan bod komt als het over de Rozenoorlogen gaat. Ik kijk al uit om het vervolg, The Tudor crown, te lezen.
  • Momenteel lees ik Demelza, het tweede boek van Winston Graham in de Poldark series. Ik heb lang getwijfeld of ik de 12 boeken allemaal wil lezen, maar voorlopig vind ik dit boek beter dan het eerste deel, dus dat belooft! ‘Demelza’ start met de geboorte van Ross en Demelza’s dochter Julia.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik via Netgalley en de uitgever in ruil voor mijn eerlijke mening op diezelfde boekenblog.

Gekeken

  • De Mol en jawel het was Lennart en achteraf gezien was het allemaal logisch, maar het bleef toch spannend tot op het einde. Wat een seizoen!

Meegemaakt

  • Minder dan de gemiddelde persoon van mijn leeftijd denk ik. Ik merk dat ik nog niet meteen de wil heb om af te spreken, toch niet zolang de belangrijkste personen in mijn omgeving nog niet gevaccineerd zijn. Ik hoop dat ik het deze zomer allemaal wat meer ga kunnen loslaten, want ik heb wel echt nood aan leuke dingen. Maar de komende maand wacht ik (de vaccins en de dalende cijfers hopelijk) nog wat af.

Geblogd

Wat ga jij als eerste doen als het weer mag?

Mijn favoriete board games #2

Vorige lente lijstte ik mijn favoriete board games al eens op in volle eerste lockdown. Een jaar later is de spelletjeskast ondertussen weer wat uitgebreid en leek het me leuk om nog eens wat tips jullie richting uit te sturen. Want ja, de situatie is er nu ook weer niet zo hard op vooruit gegaan. Ahum.

Een board game is voor mij de perfecte schermvrije ontspanning. Ik probeer er op te letten dat de spelletjes die ik koop ook altijd leuk zijn om te spelen met twee.

Again: geen links naar de spelletjes, want #nospon. Maar je vindt al deze spelletjes makkelijk terug online en in de winkel. Misschien best wel nuttig om weten: ik hou van spelletjes die naast een portie geluk, ook heel wat tactiek nodig hebben. Ik ben niet zo van de dobbel- of kaartspelletjes.

Patchwork

Dit is met voorsprong onze nieuwe favoriet. Patchwork is het eerste tweespelers-spel dat ik uitprobeerde en het is meteen een schot in de roos. In patchwork probeer je zo snel mogelijk een lappendeken van 9 bij 9 te maken. Dit doe je door knopen te verzamelen waarmee je lapjes kan kopen. De meest vreemde vormen zijn vaak goedkoper, maar je kan er jezelf ook flink mee in de nesten werken.

Patchwork is een spel waar zowel strategie, geluk als puzzelen aan te pas komt en je hebt niet meer nodig dan een half uurtje om het te spelen. Een ideaal spel voor meerdere potjes. Elk spel loopt compleet anders. Soms heb je het lappendeken bijna vol, soms helemaal niet (en krijg je heel veel minpunten). Valt het op dat ik redelijk enthousiast ben?

Ticket to ride

Ik keek wat raar op toen ik zag dat ik in mijn vorige post Ticket to ride nog niet had vermeld. In dit bekende familiespel bouw je spoorwegen tussen bestemmingen, afhankelijk van de bestemmingskaarten die jij hebt getrokken. Wij hebben het basisspel in de Europa-versie en het spelbord met de kaart van Europa is een plaatje.

In dit spel heb je een portie geluk nodig (als je tegenstanders op dezelfde bestemmingen werken kan het best competitief worden), maar je moet vooral goed vooruit plannen afhankelijk van de kleur kaarten die je in je hand hebt.

Dit spel kan je met 5 spelers spelen, maar is ook leuk met twee. Het basisspel kent heel wat uitbreidingen en daarnaast zijn er ook aparte varianten (bv. New York, een versie met een kleiner speelbord en een kortere duur). Zo ben je nooit uitgespeeld. Maar het is belangrijk dat je altijd even checkt welke versies combineerbaar zijn en welke niet. Wij zijn voorlopig nog zoet met het Europaspel en ik hoop dit binnenkort ook eens uit de kast halen wanneer er vrienden op bezoek kunnen.

Beez

In mijn vorige post had ik het over Azul, ondertussen een echte favoriet hier, maar dezelfde makers hebben nog een aantal spellen bedacht. Beez is hun meest recente uitgave en vooral het prachtige artwork springt in het oog. In Beez probeer je honing in verschillende kleuren te verzamelen door je bij over het spelbord te laten vliegen. Je verzamelde honing stapel je in je honingraat afhankelijk van de doelkaarten om zo veel mogelijk punten te verzamelen.

Beez heeft een aangepaste opzet voor twee spelers en is zeker een fijn spel. De tactische mogelijkheden zijn wel niet oneindig aangezien er maar een beperkt aantal doelkaarten zijn. Ik ben heel benieuwd om dit spel eens met vier te spelen want dan is de race om honing in een bepaalde kleur misschien nog wel spannender.

Wat is jouw favoriete board game?

Dingen die we over 20 jaar tegen elkaar zeggen

  • Weet ge nog 2020-2021? Toen met dieje co-ro-na?
  • Toen moesten we allemaal binnen blijven. Dat noemden ze toen een lockdown of zoiets. Ik werd gek van mijn kinderen/partner/ouders/ alleen thuis te zitten (schrap wat niet past).
  • We moesten toen iets dragen voor ons gezicht als we buiten wilden komen. Hoe heet dat nu weer? Een neusmasker? Mondkapje? Ik heb nog ergens een stapel liggen met allerlei vormen en patronen, ik zal het straks eens zoeken op zolder. Ge kon daar niet in ademen bijna!
  • We moesten toen overal afstand houden. In de winkel trokken ze lijnen op de grond of plakten ze stickers op de vloer zoals in de kleuterschool om aan te geven waar je mocht staan.
  • We moesten toen kiezen wie we wel of niet wilden zien en zoveel mogelijk buiten afspreken. Ik herinner me nog dat ik veel gewandeld heb. Altijd maar wandelen, ik was dat ferm beu.
  • De grenzen waren een tijdje gesloten dus we konden alleen in België op vakantie. Resultaat? De treinen naar de kust zaten vol.
  • We mochten zelfs geen hand meer geven. Alles wat je vastnam moest je ontsmetten met zo van die stinkende plakkerige gel. Dat stond echt overal. Uw handen werden daar kei droog van.
  • De regering gaf toen elke maand een persconferentie en veranderde constant van gedacht over de regels.
  • We zijn maandenlang niet op restaurant of café kunnen gaan. Zelfs een pintje op een terras drinken mocht niet.
  • Ik had enorm lang haar omdat de kappers een tijd gesloten waren. Dat was niet meer om aan te zien!
  • We kregen plots allemaal een brief voor een vaccin en er werden zelfs sport- en cultuurzalen omgedoopt tot een vaccinatiecentrum. En dan moesten we daar gaan aanschuiven voor een prik.
  • Ik werkte elke dag van thuis uit en zag mijn collega’s maandenlang niet.
  • We konden ook niet naar een optreden of festival. Zelfs de cinema was gesloten! Weet gij nog wat de cinema is? Dat is gelijk Netflix in een grote zaal, en dan moest je betalen voor de film die je wilde zien. Alleen die ene film dan hé.
  • Alleen werken en thuis zitten kon, alles dat plezant was mocht niet.
  • Mijn oma zei toen nog dat het erger was dan tijdens de oorlog en zij kon het weten hé.
  • En dingske van dingske (vul aan met een random naam) die is daar toen serieus ziek van geweest.
  • We hadden eigenlijk nog geluk, in andere landen moest je zo’n briefje hebben om buiten te gaan.
  • Er kwamen altijd maar nieuwe varianten van dat virus ook. En dan moesten ze dat vaccin weer aanpassen. Dat was nogal een gedoe zenne.
  • Het was om zot van te worden eigenlijk. Goed dat dat nu niet meer is hé.

Met zeer veel zin voor overdrijving geschreven dit hé :). Maar ik ben wel eens benieuwd wat we dan tegen elkaar zeggen.

Mijn not to do lijst

De inspiratie vloeit hier niet echt zoals het zou moeten, maar gelukkig zijn er nog heel wat andere bloggers die wel interessante dingen online gooien. Zoals Evi en haar not to do lijst. Zij maakte een lijstje met zaken die ze niet meer wil doen. Omdat ze niet goed zijn voor haar mentaal en/of fysiek welzijn, of omdat ze gewoon te veel tijd vragen, tijd die er dan niet is voor echt belangrijke zaken. Zo’n lijstje kan helpen om je grenzen aan te geven, of gewoon om er eens bij stil te staan.

En dus dacht ik, ik ga me er ook eens aan wagen. Het zijn allemaal nog werkpuntjes, het een al wat groter dan het andere. Maar het zijn ook allemaal zaken die mijn welzijn negatief beïnvloeden. Dus het is belangrijk om er aandachtig voor te zijn.

  • Te laat gaan slapen
  • De signalen die mijn lichaam geeft negeren (vooral dan mijn rode vlaggetjes)
  • Mijn intuïtie negeren
  • Niet elke dag lezen
  • Mezelf de grond in boren
  • Mezelf constant verontschuldigen
  • Te veel tijd op sociale media doorbrengen
  • Mezelf afvragen of ik wel een goede partner, vriendin, collega… (vul zelf aan) ben
  • Zaken waar ik tegenop zie uitstellen
  • Projecten op mij nemen omdat niemand anders het belangrijk lijkt te vinden (letterlijk overgenomen van Evi, deze kwam namelijk redelijk hard binnen)
  • Het gevoel hebben van alleen iets te moeten dragen (emotioneel, maar vaak ook werkgerelateerd)
  • Geen pauzes nemen
  • Me schamen omdat ik overprikkeld ben. Ik ben wie ik ben, en ik heb meer verwerkingstijd nodig dan iemand anders
  • Te weinig vakantie inplannen
  • Geen tijd maken om te schrijven
  • Te weinig naar buiten gaan
  • Te veel in mijn hoofd leven en daardoor te weinig genieten

Herkenbaar? Wat staat er op jouw not to do lijst?

Roemenië #1: 48 uur in Boekarest

In juli 2019 maakte ik mijn voorlopig laatste echt grote (rond)reis. We gingen toen 7 dagen naar Roemenië, meer bepaald voor een roadtrip doorheen een deel van Transsylvanië. Ik schreef daarover al eens een uitgebreide gids, maar nu ik het fotoboek van die vakantie heb afgewerkt, is er veel goesting om van elke dag ook een verslag te schrijven.

Zeker omdat Roemenië niet de meest typische reisbestemming is. Maar het heeft wel alles te bieden: cultuur, natuur, steden, platteland, geschiedenis… en lekker eten.

We vlogen op de hoofdstad Boekarest en dat werd dan ook onze verblijfplaats op de eerste en laatste dag van de vakantie. Omdat mijn schoonzus er woonde (en nog steeds woont) werden die dagen ook gevuld met een leuk weerzien en hebben we niet echt gecitytript. Ik maakte er wel fijne wandelingen en heel wat foto’s, dus daarom dat ik toch over Boekarest een korte post wou schrijven. De stad heeft zeker wat te bieden.

Details over waar slapen en hoe rondreizen vind je dus al in deze post. Ik focus hier voornamelijk op wat je kan doen in Boekarest zelf, gebaseerd op de 48 uur die ik er ongeveer doorbracht.

Het historisch centrum

Alle wegen leiden naar het oudere historische stadscentrum dat verkeersvrij is gemaakt en dus aangenaam om in rond te wandelen. Dé trekpleister is het Stravopoleos Monastery, by far het mooiste gebouw dat ik in Boekarest heb gezien. Het is een orthodoxe kerk met klooster in byzantijnse stijl uit de 18de eeuw. Hieronder zie je een deel van het klooster.

De orthodoxe kerken domineren het historische centrum, en eigenlijk de hele stad. Om elke straathoek kan er wel een verschijnen. Deze kerken zijn vaak niet zo groot en hebben een kleurrijk uiterlijk zowel langs buiten als binnenin. In een orthodoxe kerk staan gaan stoelen, mensen volgen er de dienst rechtstaand. Aan de ingang van de kerk staan of hangen iconen en het is de gewoonte om voor het icoon te buigen en deze te kussen alvorens verder te gaan.

Op onderstaande foto zie je de biserica Sfântul Anton, een orthodoxe kerk die naast Curtea Veche staat, de plaats waar zich vroeger een presidentieel paleis bevond. Ook uit de 17de eeuw vertelt het internet mij, maar ik had vooral de indruk dat de kerk nog niet zo lang geleden was gerestaureerd.

Verder vind je er nog enkele musea, vooral veel toeristische eetplekjes en enkele passages. Zoals de Instagramwaardige Umbrella street, maar ook de Vilacrosse passage is zeker de moeite om over door te wandelen. Deze heeft een mooie glazen koepel.

Nog enkele bijkomende tips voor het historische centrum:
  • Wie op zoek is naar een hippe koffiebar kan terecht bij Emozia, in een klein straatje, vlak om de hoek van een druk kruispunt.
  • Ook bij Artichoke Social House, in de schaduw van alweer een orthodoxe kerk, drink je goede koffie of een Craft beer.
  • De lekkerste ijsjes (en ik ben daarin best kieskeurig) vind je bij Emilia.
  • Boekarest is grappig genoeg ook heel wat boekenwinkels rijk (of dat te maken heeft met de naam van de stad, geen idee). Neem zeker eens een kijkje bij Cărturești Carusel, wat een plaatje!

Van Piata Unirii naar het palace of the people

Vanuit het historisch centrum ben je vrij snel aan het Piata Unirii. ‘Het plein van de eenheid’ is een verkeersdruk plein met in het midden een kleine groene oase en heel veel fonteinen. Maar echt: heel veel fonteinen!

Via de statige boulevard Unirii wandel je zo in een rechte lijn naar het presidentieel paleis. Bij Roemenië denk je uiteraard meteen aan de dictatuur van Nicolae Ceaușescu. Die communistische oostblokvibe zie je nog heel erg terug in de stad. Alleen al aan de architectuur.

Kijk dus zeker eens naar boven als je langs de boulevard wandelt. Al zal vooral van ver één bepaald gebouw in het oog springen. Het palace of the parliament of people’s palace of hoe je het ook wil noemen, is één van de grooste gebouwen van Europa in oppervlakte (en zelfs bijna van de wereld, enkel het Pentagon doet beter) en heeft tot op de dag van vandaag nog niet al zijn geheimen prijs gegeven. Bovengronds telt het 12 verdiepingen en ondergronds minstens 8 (wat zich daar beneden heeft afgespeeld weet niemand helemaal zeker). Je kan er enkel binnen op afspraak in het gezelschap van een gids (dat deden we niet, maar staat op het lijstje voor wanneer we er eens wat langer zijn).

Voor het paleis moest een hele woonwijk en kerk wijken. Achter het paleis zijn ze daarom al decennia een nieuwe kathedraal aan het bouwen. Eens de bouwwerken voltooid zijn, zou dit de grootste orthodoxe kerk ter wereld zijn. Het einde van de werken is voorzien in 2024.

We wandelen doorheen het park naast het paleis, om dan een grote steenweg over te steken en opnieuw een park binnen te duiken. Cismigiu is het mooiste stadspark met een gezellig meer, speeltuinen… Hier komen Roemenen om te ontspannen.

Piati Revolutionei

Op onze laatste dag in Boekarest wandelden we via Piata universitatii naar het piata revolutionei. Je vindt hier een heel aantal officiële gebouwen zoals de bibliotheek, een universiteitsgebouw (zie foto), het vroegere paleis (nu een museum) en de oude hoofdzetel van de Communistische Partij. Op dit plein hield Ceaușescu in 1989 een speech die heel wat rebellie uitlokte en de revolutie in Boekarest startte. Hij vluchtte ook samen met zijn vrouw de stad uit vanuit één van deze gebouwen via een helikopter.

Over het algemeen is Boekarest een door de geschiedenis getekende stad. Ik zou er eigenlijk wat langer moeten verblijven om er een goed beeld van te vormen. Mijn eerste indruk was vooral dat dit niet mijn stad was door de immense drukte. Roemenië is een enorm groot land, maar in dit deel van het land is Boekarest de werkplek voor velen. Er wonen dus immens veel mensen en nog meer mensen rijden elke dag de stad binnen voor hun werk. Elke vrije plek wordt ingenomen als parking. Auto’s staan er rijen dik. Er zijn heel veel grote wegen en drukke kruispunten, soms met 6 rijvakken naast elkaar. Het is er nooit echt stil.

En toch zijn er best leuke gezellige plekjes te vinden. De stad is heel divers. Hoewel communistisch van uitzicht merk je dat ook hier de hipstercultuur met toffe koffiebars, restaurants en winkeltjes zijn intrede begint te doen. Het is sowieso een stad in evolutie. Eentje die je misschien niet meteen in je hart sluit, maar waar wel heel veel schoonheid in te zien valt.

Ben jij al eens in Boekarest geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Coronagedachten #3

Nooit gedacht dat ik een dik jaar later nog steeds deze rubriek zou kunnen gebruiken, maar soit. De comments van editie 1 en 2 herlezen is best confronterend. We dachten toen blijkbaar dat we er tegen de zomer wel vanaf zouden zijn… Hahaha. Niet grappig eigenlijk.

Bon nog wat losse gedachten, gewoon omdat het kan.

  • Stop aub eens allemaal met situaties te vergelijken. Of het nu de ouderen zijn, de jongeren of iedereen daartussen die het meest afzien in deze pandemie… wat maakt het uit? Ik denk dat we het allemaal beu zijn en dat iedereen het moeilijk heeft. Ik heb het echt gehad met hoe de media generaties tegen elkaar wil opzetten. En bepaalde groepen duidelijk demoniseert.
  • Het wordt precies steeds moeilijker om mijn huis uit te gaan. Alsof je het zo gewoon raakt van niemand te zien en dat een uitstapje dan meteen voor enorm veel prikkels zorgt die je moet verwerken. Ik pleit voor een rustige ‘wenperiode’ eens ‘alles’ weer mag. Maar ik vrees dat er meteen veel te doen gaat zijn.
  • Ik ben nog steeds heel tevreden met mijn introverte zelf die zich bezig weet te houden. Maar toch wordt het stilaan een grote sleur. Werken, eten, werken, eten, tv kijken, lezen, slapen. Repeat.
  • Ik zou graag eens iets anders doen met vrienden dan wandelen. Wijn en tapas bijvoorbeeld. Of een echte uitstap. (en ja ik weet dat bepaalde dingen al mogen, maar het voelt nog niet goed).
  • Ik ben mijn vakantiedagen voor de zomer zo laat mogelijk aan het plannen (eind augustus). In de hoop dat tegen die tijd de vaccinatiegraad een pak hoger ligt en de situatie genormaliseerd is. Vorig jaar was dat ook al de tactiek maar toen is er een tweede golf begonnen tijdens ons verlof. Dus dit jaar beter hopelijk 🙏.
  • Ik heb stiekem ook wel schrik met al die versoepelingen, want de cijfers zijn niet goed. Tegelijk hoop ik ook dat bepaalde sectoren snel kunnen openen want dit is niet houdbaar.
  • Ik ben het eigenlijk grondig beu. Net als iedereen denk ik.
  • Ik zie vooral ook plots nog veel meer mensen strugglen dan een paar maand geleden. De paaspauze heeft er zeker geen goed aan gedaan bij ouders. Het gaat niet meer om het beu zijn merk ik. Mensen zijn op. Ze hebben nood aan tijd voor zichzelf, een uitlaatklep, iets om naar uit te kijken. Perspectief eigenlijk, om het met een lelijk woord te zeggen.

Et voila, dat is toch weer allemaal even uit mijn hoofd.

Durf jij al verlof plannen?