Op het nachtkastje #15

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • The shadow queen ging mee naar Berlijn. Een eerste O’Brien, een auteur die historische fictie schrijft over zogenaamde ‘vergeten vrouwen’ toen de Plantagenets aan de macht waren in Engeland. Deze ging over de jonge Joan Of Kent, want die heeft best wat meegemaakt.Het is zeker voer voor een nieuwe History Nerd. De stijl is wat Gregoryachtig (dus vooral een focus op romance eerder dan geschiedenis), maar aangezien ik niet zoveel weet over deze periode komt de schrijfster er goed mee weg. Leuke kennismaking met haar schrijfstijl en met Joan.
  • Ondertussen ben ik begonnen aan Stoner. Ik wou even iets anders dan historisch en deze staat al eeuwen op het lijstje. Want Augustus van Williams is zo goed dus dan moet deze ook geweldig zijn, toch? Voorlopig nog niet helemaal omver geblazen, maar de (depressieve) sfeer is sterk uitgewerkt.
  • Jij en ik en andere verhalen is een kortverhalenbundel van chicklitschrijfster Jojo Moyes. Ik wou dus wat anders en minder zwaar dan Stoner voor op de trein. Niet wow, maar leuk tussendoortje!

Gekeken

  • Het crossseizoen is weer begonnen dus vooral veel veldrijden. Verder niet echt een extra serie meer. Ik blijf op dat vlak een beetje op mijn honger zitten op de Vlaamse tv.

Meegemaakt

  • Drie dagen Berlijn onder een herfstzonnetje! Het was zalig! Prachtige kennismaking met een diverse stad. De beste pizza ooit, oorlogsgeschiedenis en veel street art. Genoeg reden om nog een aantal keer terug te gaan
  • Aan het voorbereiden op Londen, want dat tripje staat binnen minder dan een maand op de agenda. Ja, het is wel wat dit jaar met die vakanties. #millenniallife
  • #Projecthuis gaat vooruit. Er is een fundering. En funderingen dienen om op te bouwen. Hoera!
  • Gaan curlen. Ja echt! Die sport (ik noem dit vanaf nu een sport, het is echt moeilijker dan je denkt!) stond al eeuwen op mijn bucketlist. Met de collega’s was het een doldwaas en komisch avontuur. En koud. En glad. En ik heb niet echt een supertalent ervoor enzo ;).

Me afgevraagd

  • Of ik niet meer moet gaan bloggen? Of tis te zeggen: vaker moet publiceren in een maand. Want er staat nog veel klaar, vooral reisblogjes (en euh ik blijf op reis gaan) en dan lezen jullie soms achter de feiten aan. Dus voorlopig reisblogjes tussendoor op woensdag (en dus extra!) en op zondag de serieuzere praat. Of de sarcastische lijstjes. En deze rubriek midden in de maand op woensdag is natuurlijk ook een blijver!
  • Wat ik moet aan doen. Want raar weer. Maar ik klaag niet. Ik vind het zalig!

Geblogd

Heb jij nog een najaarsvakantie in het vooruitzicht? Of blijf je lekker herfstig in België?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Advertenties

Een beetje introvert is best oké #3

Het is nooit de bedoeling geweest dat dit een soort van rubriek zou worden, maar af en toe heb ik blijkbaar nood om een potje te lullen over mijn introvertheid. Een kleine twee jaar geleden heb ik mijn introvertheid leren omarmen en een jaar geleden handelde ik er zelfs al naar om mezelf af en toe wat meer alleentijd te geven.

Ik botste keihard tegen mijn introvert karakter tijdens #BAS1516. De dynamiek in een groep kan mij blijkbaar anders op zaken doen reageren. Hij kan mij net aanweziger maken of in een hoekje stil verzeild doen raken. Toen ik twee jaar geleden begon te werken op mijn huidige job startte ik samen met 4 andere collega’s. Voor de bestaande collega’s was dit meteen een grote groep nieuwe mensen erbij en ik heb al vaak horen zeggen dat dit de sfeer op kantoor toen erg hard heeft beïnvloed. Drie van de collega’s die toen samen met mij zijn gestart zijn extravert en heel aanwezig, terwijl onze developmentteams van nature uit heel introvert zijn. Zij moesten daar toen wel hard aan wennen.

Ik vond gelukkig snel mijn plaatsje in de groep. Het jaar daarop vertrokken heel wat collega’s, er kwam ook regelmatig iemand nieuw bij, maar ons totaalaantal bleef min of meer hetzelfde. Tot nu.

Sinds juni is er één collega weggegaan en er zijn 7 collega’s bijgekomen. De helft van hen vervangt ook effectief iemand die is vertrokken, maar er is ook gewoon extra mankracht bijgekomen.

Voor alle duidelijkheid: die mankracht was effectief nodig. Het was op zijn zachtst gezegd druk en dat is het nog altijd. Er zou nog 5 man extra bij kunnen met het huidige werk. Maar voor mij is het eerlijk gezegd even genoeg geweest.

De dynamiek in de groep is weer zoek. Ik merk nu hetzelfde als wat de anderen twee jaar geleden ook gehad moeten hebben. We moeten aan elkaar wennen. In elk team zit een nieuw gezicht. Met een eigen karakter. En het zijn heus niet allemaal extraverten. Dat is het zeker het probleem niet. Het is eerder zoeken naar balans, naar structuur.

Ik kruip er onbewust van in mijn schulp. Er zijn het laatste jaar wat mensen vertrokken met wie ik goed klikte en het heeft even wat tijd nodig om dat gevoel te krijgen bij de nieuwen. Ik ben overgevoelig aan de sfeer op het werk en merk gewoon dat iedereen zoekende is, waardoor ik zelf ook enorm op zoek ben naar iets dat ik niet kan definiëren (hoera, weer zo’n duidelijke blogpost van mij!!). Toen vorige week de laatste nieuwe collega begon was ik zelfs niet meer enthousiast. Er zijn even genoeg nieuwe gezichten. We zijn nog nooit met zoveel geweest…

Ik weet dat dit allemaal gaat loslopen. De mensen zijn goed geselecteerd. Ze passen in de groep. En ze zijn minstens even onzeker als wij allemaal. Eén op één heb ik al fijne gesprekken gehad. Maar mijn introverte persoon is op zoek naar een referentiekader. En dat is er nog niet.

Dus had ik even helemaal geen zin in een weekendje met één van de teams (dat niet het mijne was en dus was ik sowieso al iets meer een outsider) en in een teambuildingsactiviteit met zijn allen.

En weet je wat. Ik heb even moeten doorbijten. Maar dat weekendje en vooral die teambuilding zijn helemaal goed gekomen. Ik probeer tijd te nemen om één-op-één mensen te leren kennen. En af en toe zonder ik me toch even bewust af. Ik hoop zo dat dit allemaal op zijn pootjes valt. Zoals het dat altijd doet.

Het was weer even geleden dat mijn introvertje en ik elkaar kwijt waren. Maar deze keer ben ik niet tegen de muur gelopen. Deze keer heb ik het ‘probleem’ mooi op voorhand kunnen uitspreken en maatregelen kunnen treffen. De tijd nemen om te wennen. Me niet in die extraverte rol duwen, want dat vraagt zoveel energie. En zo doe ik mezelf elkaar keer wat minder pijn. Want zo’n muur die gaat niet vanzelf aan de kant. Daar moet je over klimmen om een botsing te vermijden.

Hoe ga jij om met een nieuwe groepsdynamiek?

De niet zo Pinterestwaardige gids voor 7 dagen op Malta & Gozo

Jullie weten ondertussen wel dat ik van een beetje ironie hou. Zo ook deze titel. Toen we 7 dagen boekten naar Malta heb ik volgens mij letterlijk elk blogartikel gelezen dat hierover geschreven is in het Engels of Nederlands. En ik kwam zo vaak hetzelfde tegen (dat Malta een tijdje geleden travel bloggers heeft betaald helpt natuurlijk niet). Enfin, voornamelijk hipstergrieten met allemaal dezelfde foto’s. No offence, maar ik zocht naar verhalen die me konden helpen met bepalen hoe ik mijn reis best kon indelen. Wat was allemaal te combineren op één dag en wat was realistisch? En dan vooral met een focus op cultuur en natuur want uren aan een strand of zwembad liggen zagen we niet zitten. En dat vond ik gewoon niet zo veel. Ik vond vooral foto’s van meiden in hun zomeroutfits. Dat was het toch niet zo ^^.

Uiteindelijk vind ik wel dat we best een goede planning hadden uitgetekend (dankzij wat vrienden die er wel al waren geweest) en zoals altijd moet die ter plaatse nog wat hertekend worden. De komende tijd zal ik van elke dag nog een verslagje maken, maar in deze post wou ik graag ons algemeen reisplan en overzicht tonen, zodat jij er inspiratie kan uithalen. En wat algemene tips. Zodat je kan leren uit onze fouten en winners. Maar dan zonder de hipsterfoto’s jongens. Sorry.

Vervoer

We namen twee ochtendvluchten op zondag vanuit Charleroi met Ryanair (en die hebben zelfs gevlogen toen!). We waren sowieso niet van plan om bagage in te checken dus we vonden dat dit volstond (vliegtuigtickets heen en terug lagen slechts rond de 100 euro per persoon en dat in het hoogseizoen!). Je kan ook opteren voor een vlucht met Air Malta, die vliegen wel vanuit Zaventem.

Op Malta zelf is het huren van een auto logisch. Je hebt dan alle vrijheid en het eiland is uiteindelijk maar een scheet groot. Toch hebben wij erover gekozen om dit niet te doen (dat telt namelijk al snel op voor 7 dagen). We hebben ons een week lang verplaatst met de bus. Via een Explore Tallinja card kost dit je slechts 21 euro voor de volle 7 dagen. Hallo, zo goedkoop dat kan je je toch niet voorstellen?

Met dit kaartje neem je eender welke bus, want alles is daar sinds kort publiek georganiseerd. Ik had horrorverhalen gelezen over overvolle bussen die zich niet aan hun tijdschema houden en soms gewoon niet komen opdagen en dat je dan een uur moet wachten in de snikhete zon. Voor iemand zonder geduld (Jep, that’s me) leek het een uitdaging, maar het is allemaal supergoed meegevallen. Ja, de eerste dag was een zondag en toen namen we iets lokalere bussen en moesten we soms even wachten. Maar nadien hebben we hier geen problemen mee gehad.

De bussen zijn voorzien van airco en soms moet je wel even rechtstaan. Chauffeurs zijn niet altijd even vriendelijk. Maar: we zijn overal vlot geraakt. Tip: start steeds in Valletta vandaar geraak je overal en naar toeristische plekken rijden bussen genoeg per uur. Op Gozo rijden de meeste bussen via de hoofdstad Victoria waar je makkelijk kan overstappen.

Van die nachtmerries kwam dus niets in huis. De bus was een echte winner! Daarnaast namen we vaak de ferry van de Three Cities naar Valletta om daar dan een bus te nemen en de ferry van en naar Gozo natuurlijk. Zwemmen was wat ver ^^.

Verblijf

De meeste bloggers deden Gozo, het tweede eiland, aan in één dag. Soms zelfs nog in combinatie met Comino. Snel even naar Victoria, een foto waar het vroegere Azure Window stond en weer weg. Dat vonden wij wat te weinig, zeker omdat heel wat mensen zeiden dat ze Gozo veel rustiger, lokaler en mooier vonden dan Malta. Wij besloten dus om ons verblijf op te splitsen over de twee eilanden. En je raadt het al: ook dat was een echte winner!

En we sliepen ook twee keer geweldig! In Malta verbleven we in Nelli’s B&B in The Three Cities (aan de overkant van Valletta). Super rustig (alleen wat nachtlawaai van de drukke baan) en totaal niet toeristisch. De Three Cities is een prachtig stukje Malta en het was zalig om er te verblijven met de ferry naar Valletta vlak voor de deur. En ontbijt met zicht op de haven vanop het dakterras. Zalig!

IMG_20180827_100539.jpg

Zicht vanop het dakterras bij Nelli’s.

Op Gozo sliepen we wel in een toeristisch badplaatsje: Marsalforn. Veel alternatieven waren er niet, behalve een typisch Gozo farmhouse, maar we waren te laat met boeken en in het hoogseizoen was dat boven ons budget. Murella Living zit ergens tussen een B&B en kleinschalig hotel in en heeft goede kamers op 2 minuten stappen van het water. Geen fenomenaal uitzicht deze keer, maar je kan niet alles hebben. En in Marsalforn hebben we een aantal keer super lekker gegeten wat dan weer een voordeel is van een bedrijviger stadje!

Planning

Dag 1: aankomst en van Marsaskala naar Marsaxlokk

thumb_P1130103_1024.jpg

  • Op voorhand twijfelden we wat over hoe we deze halve dag konden invullen, maar deze visserdorpjes bleken een perfecte optie.
  • Eigenlijk ook wel één van de mooiste wandelingen die we hebben gedaan. De inspiratie kwam van Visit Malta (we namen route B van deze wandeling), omdat we ook via St. Peter’s Pool wilden passeren, wat uiteindelijk wat tegenviel want heel druk.
  • Het uitzicht tussen beide dorpjes was fenomenaal (je moet er wel even voor klimmen) en de visserdorpjes zijn heel charmant. Ik vond Marsaskala wel minstens even mooi als het toeristisch populaire Marsaxlokk, maar de befaamde zondagmarkt was wel al gedaan als we er arriveerden.
  • Onze wandeling was 12 km in totaal en we deden er ongeveer 3u30 over. Het was meteen een eerste test in de loodzware hitte, maar ik heb het gevoel dat we direct wel wat gezien hadden ook.
  • Enkel bij St. Peter’s Pool vond ik het te druk en stoorde ik me vooral aan de auto’s die per se zo dicht mogelijk wilden parkeren terwijl de straatjes veel te smal waren. De wandeling ging daar ook gewoon over de weg, wat wat stom was. Dat deel zou je dus kunnen overslaan en je zou sneller richting Marsaxlokk kunnen gaan om dat dorpje te verkennen, uiteindelijk waren we nu best moe en hebben we enkel wat aan de haven gezeten.

Dag 2: Valletta

Annelies

  • Het volledige stadscentrum binnen de oude stadsmuren is Unesco werelderfgoed en Valletta is de culturele hoofdstad van Europa 2018. Reden genoeg om deze stad zijn eigen dag te geven in onze planning.
  • We wandelden willekeurig door de vele oude straatjes en hadden twee bezienswaardigheden op de planning staan. Het Grand Masters Palace en de barokke St-John’s basiliek. Allebei achteraf gezien de moeite!
  • Er staat wel vaak een rij voor de ingang van de basiliek, zeker in de voormiddag. Het is dus aan te raden om de kerk in de namiddag te bezoeken, dan was het veel rustiger.
  • Verder moet je zeker de Upper en Lower Barakka Gardens doen en kan je om 12u het kanonschot meepikken in de Upper tuinen.
  • Valletta is niet super, groot maar als je een paar dingen bezoekt ben je snel een dag zoet. Mocht je tijd overhebben kan je de ferry nemen naar The Three Cities en daar ronddwalen, ik vond het daar zelfs nog mooier dan in Valletta (we deden dit op dag 3).

Dag 3: van Dingli naar Blue Grotto

thumb_P1130371_1024.jpg

  • En dan de dag van de rode wandeling van Visit Malta, officieel net geen 12 km. Startend op het hoogste punt van Malta, de Dingli Cliffs, via de tempels van Hagar Qim & Mnajndra, zouden we uiteindelijk uitkomen bij de Blue Grotto. Het werd de wandeling met de mooiste views, maar ook een enorm saai stuk én een gevecht tegen de hitte, dat ook.
  • De Dingli Cliffs. Twee dingen moet je daarover weten. 1. Ze zijn de moeite 2. Het panoramapunt waar alle bussen toeristen stoppen is dit echter niet. Dit is het hoogste punt. Wat wil zeggen dat de kliffen onder jou zijn, want je staat erop. Je ziet ze dan dus niet. Wil je snel tussendoor even de kliffen zien dan raad ik dus zelfs aan om het gewoon over te slaan, want je zal teleurgesteld worden. Het wordt alleen de moeite als je een heel stuk naar beneden gaat wandelen. Dat kan ook met de auto, maar er is zo’n mooi offroad stuk waar je alleen te voet op kunt. Daar was het uitzicht echt fenomenaal. Ik weet nu wel waarom de kliffen bij veel mensen tegenvielen, ze zagen gewoon het verkeerde.
  • Na 5 km is er tot aan de tempels helemaal niks meer te zien op deze wandeling. Eerst wandel je nog op een rustig paadje, daarna kom je op een grote weg waar de hitte uit het asfalt komt, je iets te ver bent van de zee om wind te voelen en de weg gaat ook nog eens naar omhoog. De tempels zie je in de verte maar zijn dus nog ver weg. Zorg voor voldoende water en neem iets om te eten mee als je deze wandeling volledig doet. Mocht je de kans hebben om halverwege de bus te nemen: doen, want je mist dus echt niks eens je weer de weg bereikt hebt.
  • Het tempelrestaurant sla je best over, de tempels zelf niet. Ik vond deze net een beetje interessanter dan de Ggantija tempel op Gozo.
  • Blue grotto vanuit een bootje. Toeristisch ja, maar leuk na een dag stappen, het is wel meer de moeite in de voormiddag door de lichtinval. Dus ik zou dit persoonlijk ’s morgens plannen.
  • Ik denk niet dat ik de wandeling nog opnieuw zou doen, maar ik zou wel een manier zoeken om de kliffen en zeker de tempels met de blue grotto te bezoeken. De zuidkust van Malta is in ieder geval een aanrader.
  • We hebben die dag ook nog een dik uur rond gewandeld in de straatjes van Birgu/Vittoriosa, de mooiste van The Three Cities volgens het internet. The Three Cities is een must, het geeft echt de sfeer van het authentieke Malta weer en je ziet er amper een toerist.
  • Uiteindelijk hebben we die dag meer dan 5u lang gewandeld en veel meer dan die 12km. Ook in Birgu zijn er nog wel wat stappen gezet. We zaten over de 30.000 stappen ’s avonds. En we waren moe. Ah ja.

Dag 4: Mdina en Rabat

thumb_P1130676_1024.jpg

  • Oorspronkelijk zou dit een halve dag worden en zouden we in de namiddag de Victoria Lines tot in Mosta wandelen. De dag ervoor had stevig in onze fysiek gehakt en we waren allebei doodop. Het werd dus een volledige dag cultuur. En qua stadjes was dit mijn favoriete dag.
  • Mdina: dit is geen stille stad. Hier rijden wel effectief auto’s. Meteen ook datgene waar ik me opnieuw aan heb gestoord. En aan de toeristen, die vielen me hier meer op dan in Valletta.
  • Mdina zelf was wel helemaal mijn ding: smalle middeleeuwse straatjes, we bezochten de mooie basiliek (vroeger gebouwd dan die van Valletta dus nog geen barok, hoera!) en slenterden maar wat rond.
  • Rabat had ergens nog meer charme dan Mdina. Hier was het allemaal wat echter, met de was die over het straat hangt, de bloempotten aan de gevels… Dit was de minder opgekuiste versie.
  • We bezochten St Paul’s Catacomben. Het was een speciale belevenis, je doet het niet elke dag. Helemaal niet te druk en indrukwekkend. Zo’n grote begraafplaats die uit rots is gehakt. Straf!
  • Je kan nog heel wat andere dingen bezoeken in Rabat zoals de Romeinse villa. Een dag ben je er dus snel zoet.

Dag 5: vertrek naar Gozo en Marsalforn

thumb_P1130816_1024.jpg

  • Je doet er ongeveer een halve dag over om met het openbaar vervoer van Valletta tot in Marsalforn te geraken. Je neemt een bus tot in Cirkewwa, dan de ferry en in Mgarr opnieuw een bus (al dan niet via Victoria) tot Marsalforn.
  • We deden een stuk van de zoutpannenwandeling. Van Marsalforn tot in Wied-Il-Ghasri. Waar we het mooiste natuurwonder zagen van de hele reis, even childen en een plonsje deden aan het rotsige strandje.

Dag 6: Comino en Victoria

thumb_P1130931_1024.jpg

  • Opnieuw richting Mgarr om een bootje te nemen naar Comino. We vaarden met Ebson Comino Ferries. Check zeker even op voorhand de prijzen want alle ferries zijn privaat georganiseerd. 10 euro heen en terug is een normale prijs.
  • Ga vroeg naar de Blue Lagoon, vanaf een uur of 12 stroomt de massa het eiland binnen, inclusief partyboten en al wat de sfeer niet echt bevordert.
  • Er staat stroming op The Blue Lagoon want je zit nog altijd in de zee.
  • Wandel eens het te druk wordt naar Saint Mary’s Tower. Het is een hele klim, maar het uitzicht is wonderlijk. Je ziet heel Comino, Gozo en Malta. De tower zelf kan je beklimmen voor een kleine donatie. Niet veel toeristen doen dit, maar echt ga ook eens uit het water voor dit uitzicht aub :).
  • Rond half 3 stonden we terug op Gozo en namen we de bus tot in Victoria/Rabat, de hoofdstad van het eiland.
  • Bezoek de Citadella voor een 360 graden uitzicht van het eiland. Indrukwekkend! Het uitzicht is gratis, voor de musea in de Citadella moet je betalen, maar die gingen al dicht als wij er waren. Je zou dus zeker wat meer uren kunnen spenderen in de Citadella dan wij met ons blitsbezoek. Aan het eind van de dag was het er dan weer super rustig, mooi meegenomen.

Dag 7: Ramla en Xaghra

thumb_P1140081_1024.jpg

  • We deden de Ramla Walk in omgekeerde richting. We genoten van een rustig strand in de voormiddag om dan in de namiddag ook weer weinig volk tegen te komen aan de tempels. Ideaal.
  • Ramla beach zorgde voor verfrissing door te gaan zwemmen, maar op het strand zelf vind je geen schaduw. Als je lang wil gaan zonnen is een parasol wel aan te raden.
  • De beklimming van Ramla naar Xaghra was pittig door de hitte, maar valt wel mee in hoogtemeters. Omgekeerd van Marsalforn naar Xaghra lijkt het mij steviger.
  • Met je ticket voor de Ggantija tempel in het leuke stadje Xaghra heb je ook toegang tot de Ta’Kona windmolen een straat verderop. Een super schattig klein museum om mee te pikken. We waren er volledig alleen ook.
  • De wandeling zelf ging niet veel over de grote weg zoals de andere wandelingen die we gedaan hadden en was dus aangenaam. Zeker ook tijdens de afdaling hadden we mooie uitzichten.

Dag 8: met een shuttledienst naar de luchthaven.

  • Het was niet mogelijk om via het openbaar vervoer tijdig op de luchthaven te geraken. We boekten via onze B&B een gesplitte shuttledienst. Een taxi tot aan de ferry in Mgarr, de ferry namen we zelf en weer een taxi in Cirkewwa tot aan de luchthaven. We betaalden hiervoor 37 euro, wat ik best vind meevallen.

Met deze planning heb je een leuke week vol cultuur en natuur op Malta & Gozo zonder de benen van je lijf te lopen of je achterste te slijten op een Hop On Hof Off bus vol Japanners.

Hoe plan jij je perfecte vakantie?

Over je passie volgen en je dromen najagen

Het is een beetje een tegendraadse post, want de ondertitel van mijn blog is passie als toverwoord. Maar daarin gaat het vooral over dingen met passie doen. Ook alledaagse dingen. Het gaat niet zozeer om je passie volgen. Want dat is iets dat ik zelf namelijk nog niet heb uitgevogeld hoe ik dat dan moet doen.

Wat is mijn passie? Heb ik een passie? Of heb ik er meerdere? Het is nogal belangrijk om dit te weten voor je het kunt volgen. Ik las over het laatst in een online tijdschrift (sorry ik weet echt niet meer waar) iets over hoe iedereen naarstig zijn dromen probeert na te jagen en hoe dat voor een vreemd gevoel kan zorgen als je zelf nog niet helemaal weet wat je passie is. Dan loop je maar wat verdwaald rond in een stad die je niet kent.

Wel sorry maar hoe herkenbaar is dat? Ik doe een aantal dingen heel graag. En dat zijn dingen die ik doe uit mezelf en voor mezelf. Zonder dat iemand zegt dat ik het moet doen. Schrijven bijvoorbeeld. Ik doe het moeiteloos, graag en spendeer er vrije tijd aan. Ik doe dit eigenlijk nog maar 3 jaar, want voor deze blog had ik niet het flauwste benul dat dit iets voor mij was. Ik heb het soms nodig om te functioneren, dat schrijven. Het gaat me dan niet om publiceren of reclame te maken rond de blog. Nee, puur schrijven op zich. Woord per woord. Om mijn gedachten op een rijtje te zetten. Dat zijn ook mijn beste stukken vind ik zelf. Schrijf ik zoals afgelopen weekend eens niet (want op vakantie), dan zit mijn hoofd de week erna dubbel zo vol. Dat moet eruit.

Maar is schrijven nu mijn passie? Ik denk dat niet. Mensen zeggen dat je van je droom, hobby of passie je beroep moet proberen maken. Wel, ik schrijf soms tijdens mijn werkuren voor klanten en ik kan je nu al één ding zeggen: dat is niet hetzelfde. Ik denk dat schrijven voor mezelf een passie kan zijn, maar het zou nooit mijn beroep kunnen zijn (het is momenteel een groot deel van mijn job, maar ik bedoel hier enkel puur schrijven). In de eerste plaats omdat niemand mij zou betalen om over mijn gedachten te schrijven (als je hier niet mee akkoord bent – en je hebt geld op je bankrekening – gelieve me dan nu te contacteren!), maar vooral omdat het dan van moetes is (want SEO en wensen van klanten, je lezer vooropstellen enzoverder).

Moeten is niet tof weet je wel? Moeten maakt iets dat je graag doet tot een plicht. En je plichten ga je amper je passie noemen, toch?

Wat is dan mijn passie? Ik vind dansen leuk. Maar zou het niet professioneel kunnen doen. Geschiedenis is zeker een zwaar interesseveld, vooral bepaalde periodes. Ik vind marketing en reclame de max, maar zou het geen droomjob willen noemen. De koers en de cross, dat is uitermate boeiend. Verstand op nul en topsport kijken. Maar of het meer is dan dat?

Ik weet het niet. Ik heb geen passie om te volgen. Ik heb verschillende interesses en hobby’s waaraan ik graag mijn vrije tijd besteed. Maar een duidelijke passie die boven alles staat?

Je ziet veel bloggers een bucketlist, life list, 40 things before 40 (en weet ik veel hoe ze het noemen) opstellen. En ja, er zijn heel wat dingen waarvan ik vaak zeg dat ik ze eens wil proberen of meegemaakt hebben. Op roadtrip, leren drummen, een ballonvaart om maar enkele voorbeelden te noemen. Ik zou dat in een soort van bucketlist kunnen gieten. Maar opnieuw: een droom? Of zelfs maar een droomjob? Ik vrees dat ik je het antwoord schuldig moet blijven.

En dat klinkt raar om te zeggen. Want natuurlijk droom ik wel. Wat als ik de Lotto zou winnen? Wat als ik een jaar zonder job zou kunnen? Ik kan wel heel wat fijne dingen verzinnen om mijn tijd mee te vullen. Maar wat-als scenario’s zijn niet hetzelfde als wat die coaches bedoelen wanneer ze zeggen dat je er voor moet gaan, voor die droom.

Er valt weinig na te jagen als je elke dag er het beste van probeert te maken vind ik. Waarom zou ik wachten tot ik gevonden heb wat ik wil najagen? Laat mij maar gewoon elke dag fijne dingen doen. Hoe klein ook.

Ik ben keihard zo’n lijstjesmens als ik naar een nieuwe stad ga. Ik wil zoveel zien, zoveel bezoeken, overal gaan eten. Maar ik kan dat ook vrij goed loslaten. Soms ligt het mooiste plaatje om de hoek en uit je route. En dat besef is goud waard. Wat heb ik er aan als ik me vastbijt in iets en dan al het andere moois niet meer zie?

Heb jij een passie? Of struggle je hier ook een beetje mee? 

P.S. Dit is niet echt een samenhangende post denk ik. Het was gewoon weer zo eentje die eruit moest. Nu is dat uit mijn systeem.

Mijn tips om meer te lezen

Lezen is een manier voor meer offline tijd. Minder tijd verdoen op sociale media. Ik heb ooit een tijdje niet meer gelezen (met dank aan de stomme verplichte ‘literatuur’ in het middelbaar) en ben het dan stilaan terug beginnen opbouwen. Waardoor ik nu zonder moeite een dertigtal boeken per jaar lees. Dat is nog niet enorm veel. En het zou dus veel meer kunnen zijn als ik nog minder op mijn gsm zit of voor tv hang. En als ik dunnere boeken zou kiezen dat ook ^^. Het gaat mij eigenlijk niet om het aantal, maar om het leesplezier en het bewust tijd maken voor een goed verhaal.

30 boeken per jaar dat gaat er bij sommigen echt niet in. Niemand lijkt tijd te hebben om te lezen. Maar eigenlijk is het een kwestie om van lezen een prioriteit te maken. Om die paar pagina’s per dag in je dagelijkse routine te verwerken.

Talloze bloggers deelden al hun tips. En nu krijg je de mijne er nog gratis bij. Het is allemaal geen exacte wetenschap. You do you. Maar dit is wat voor mij werkt.

  • Zorg dat je altijd in een boek bezig bent

Klinkt zo eenvoudig, maar het is echt het beginnen dat het moeilijkst is. Dat is zoals dat eerste woord van een blogpost. Het lege blad schrik je af, net zoals een nieuw boek dat ook doet. Ga je het verhaal wel leuk vinden? Een klik hebben met het hoofdpersonage? Leest het wel vlot? Er is maar één manier om daar achter te komen: beginnen met lezen!

Eens je die eerste pagina’s hebt verteerd en in het boek zit ga je automatisch tijd maken om verder te lezen. Want je wil toch weten hoe het afloopt? Stel beginnen dus niet uit. Een boek kopen en wachten tot je tijd hebt om er in te starten kan er voor zorgen dat je ineens maanden verder bent. Begin met één pagina. En daarna nog eentje. En voor je het weet ben je halfweg. Ook als je een boek uitleest wacht je dus best niet te lang met het volgende.

  • Zoek jezelf een niche, favoriet genre, set van lievelingsauteurs…

Je moet iets hebben om op terug te vallen. Wat niet wil zeggen dat je altijd dezelfde soort boeken moet lezen. Uit je comfort zone lezen is heerlijk. Maar soms wil je gewoon snel een volgend boek kunnen kiezen. Of vlug naar een rek in de bib kunnen gaan om daar iets te kiezen. Bij mij zijn dat historische boeken over Engeland. Ik weet perfect bij welke auteurs ik moet zijn en hoe het verhaal gaat lopen (want het is geschiedenis). Als ik dus even in leesdipje zit halen die boeken me er altijd weer uit.

Bij het lief zijn dat thrillerboeken van zijn favoriete auteurs (die schrijven vaak hele series rond een detective bij elkaar). Er zijn zoveel boeken, het aanbod is overweldigend. Door je eigen favoriete genre heb je gelukkig wel altijd een boek om in te beginnen. En dan is de vorige tip dus een makkie.

  • Maak een account op Goodreads

Om tonnen inspiratie op te doen. Om je leesvriendjes te motiveren. Om een reading challenge te stellen. Mijn mening over zo’n leesdoel is dat het je echt kan helpen om meer te lezen, want je werkt ergens naar toe. Maar het mag geen doel op zich worden. Mensen die dan ineens dunnere boeken gaan lezen om die challenge alsnog te halen. Heeft dat wel zin? Daar is niks mis mee als je die boeken echt wil lezen, maar als je ze gewoon gaat kiezen om hun dunheid dan blijven andere goede boeken in een hoekje liggen en dat is zonde!

Goodreads als sociaal medium is geweldig om nooit zonder te lezen boeken te vallen. Voeg me gerust toe als vriend trouwens.

Naast Goodreads zijn er nog heel wat andere boekige websites. Zoals Leuven Leest, Lang zullen we lezen, Hebban… Maar ook folders van boekenwinkels, de #nevernotreading nieuwsbrief van Kelly, updates van de plaatselijke bib, boekenblogs… Ze bezorgen me allemaal inspiratie en zin om te lezen!

  • Maak boekenvriendjes

Klinkt misschien vreemd, maar als je vrienden hebt die veel lezen ga je automatisch al eens over boeken praten. Elkaar tips geven. Een lief dat veel leest, ook al is het een totaal ander genre, helpt ook om vaker te lezen want dan doe je dat gewoon samen ;). En wie dus niet meteen gezegend is met een boekige vriendenkring kan online op zoek naar eensgezinden.

  • Lees op een vast moment

Nog steeds de beste tip om een routine op te bouwen: tandenpoetsen doe je immers elke dag omdat je het steeds op hetzelfde moment doet. Al jaar en dag. Met lezen kan je exact hetzelfde doen. Lees altijd voor het slapengaan. Of op de trein. ’s Morgens na het ontbijt. Tijdens je middagpauze… Je kan wel tientallen verschillende momenten bedenken dat je kan lezen. Begin met het te doen. Elke dag opnieuw. En voor je weet is dat lees(half)uurtje een verworven recht en zijn jullie onafscheidelijk.

Ik lees niet vlak voor het slapen, maar vaak na mijn dagelijkse douche. Dat is zo het moment dat alle verplichtingen gedaan zijn en dan ontspan ik door wat te lezen om dan nadien vaak nog wat tv te kijken ofzo. Het zou beter omgekeerd zijn, ik weet het. Maar het werkt wel. En daarnaast lees ik elke werkdag op de trein. Een ritje is bij mij maar een twintigtal minuutjes. Maar dat is toch 40 minuten leestijd per dag erbij.

  • Lees de boeken die je wil lezen

Ik zei daarnet al dat ik soms mensen dunne boeken zie lezen om hun challenge te halen en dat het zonde is dat ze enkel daarop een boek selecteren. Kijk, er zijn ontzettend meer boeken dan de hoeveelheid die jij in één leven kan lezen. En de media duwt jammer genoeg dezelfde boeken in iedereen zijn strot. Lees geen boeken omdat je denkt dat je ze moet lezen. Lees de boeken die je aanspreken. Dat kan de nieuwste Dan Brown zijn, maar dat kan even goed een nicheboek zijn waar niemand ooit heeft van gehoord. Of een stationsrommannetje. Een zelfhelpboek.

Het maakt niet uit. Er is geen boekenpolitie die zegt dat je iets wel of niet mag lezen. Wil je graag weten of de 50 Shades hype terecht was? Spoiler alert: dat was het niet. Dat boek is niet goed. Maar ik heb het ook gelezen. Omdat ik nieuwsgierig was. En nee ik heb daar geen spijt van. Maar ik hoef de vervolgdelen ook niet te lezen.

Harry Potter heb ik dan weer niet gelezen. Waarom? Geen idee. Ik las niet in de periode dat iedereen ze wel las en nu ik wel lees lijkt Harry Potter op dit moment niets meer voor mij. Misschien lees ik het ooit nog. Misschien niet.

Ik heb al 10 of meer boeken gelezen over Henry VIII. En waarschijnlijk vind jij dat raar, want het verhaal is toch altijd hetzelfde? Maar ik vind het fijn om steeds een nieuwe interpretatie te lezen over dezelfde gebeurtenissen. Net zoals sommigen dus graag de zoveelste zaak oplossen samen met Robert Langdon of de zoveelste seksscène lezen tussen Anna en Christian. It’s fine. Er zijn geen slechte boeken. Niet elk boek is geschikt voor iedereen. Wat voor mij brol is is dat voor een ander niet.

Lees die dikke klassieker dus omdat je het wil en niet omdat je ermee wil uitpakken.

  • Maar durf toch eens een ander boek op te pakken

Iets dat je ergens wel aanspreekt, maar waarvan je op voorhand niet weet of je het goed gaat vinden. Omdat iets nieuws verfrissend kan zijn. Het zorgt voor een nieuwe blik. Meer leesplezier. Het kan ook keihard tegenvallen. Tja, dat kan je nooit op voorhand weten. Een klassieker is ook altijd een goede gok om iets nieuws te proberen. Dat zijn boeken die de tand des tijds hebben overleefd met een reden. Je moet niet per se de oude engelstalige oubollige editie lezen. Er zijn moderne vertalingen of hervertellingen genoeg. (Zegt zij die vaak wel de oude versie leest ^^).

Ik zou nog meer tips kunnen geven, maar deze lijken me een goed startpunt. Als je bovenstaande tips allemaal toepast is de kans groot dat lezen een deel van je dagelijks leven wordt. En misschien nog eentje: voel je niet schuldig als het even niet lukt. Er zijn ook dagen dat ik geen boek aanraak. En dat is ook oké. Laat het los ;).

Wat is jouw gouden tip om meer te lezen?

De witte wolf

Zegt de parabel ‘the one you feed‘ je nog iets? Kort samengevat: ik zat met heel wat onrust en angstige gevoelens in mijn hoofd. Veel meer dan anders. Ik ben altijd een zeer positief persoon geweest. Zo’n ‘alles komt altijd goed’ persoon. Sorry, voor wie dit zo’n lastig zinnetje is. But it does. Het komt goed

Daar ben ik namelijk weer zelf getuige van. Die zwarte wolf is er niet zomaar gekomen. Ik heb maanden gepiekerd over waar die vandaag kwam. Want ik vond niet meteen een echte aanleiding. Een beetje druk op het werk was het enige dat ik kon bedenken. Maar of dat nu zo’n gevolgen kon hebben?

Dat mijn lichaam ondertussen stop aan het zeggen was had ik nog niet echt door. Ik ben soms geweldig goed in negeren. Tot het warm weer werd en bijna geen enkele van mijn zomerkleren nog pasten. In de andere seizoenen draag ik wijde bloesjes en strakke jeansbroeken, dat blijft vaak goed zitten. Maar mijn shortjes en rokjes vielen letterlijk op de grond. Na 10 jaar lang altijd maatje M te hebben gehad (en ik zonder nadenken in recordtempo pashokjes kon bezoeken) kon ik in de winkel ineens een S en zelfs soms een XS aan. Zonder moeite.

Toen besefte ik dat ik die parabel best letterlijk kon nemen. De zwarte wolf zat niet alleen in mijn hoofd. Hij was letterlijk aan het eten, van mijn lichaam.

En nog heb ik eigenlijk te lang gewacht met actie te ondernemen. Mijn overgevoelige sinussen en pijnlijke rug kregen uiteindelijk aandacht, want het zal dat wel weer zijn. Maar soms moet je dieper zoeken. Na weer een week fysieke problemen zette ik de stap naar een bloedonderzoek.

Het is belachelijk simpel. Mijn witte wolf heet B12. En hij heeft te weinig eten gekregen, zoals de parabel het al voorspelde. Een serieus B12-tekort veroorzaakt een uitgebreid symptomenlijstje, zo vertelt het internet mij. En mijn checklist werd in razendsnel tempo afgevinkt. Ja ook depressieve gevoelens en gewichtsverlies staan op de lijst. Samen met vermoeidheid, concentratieverlies, duizeligheid, hoofdpijn, maagproblemen en al die andere klachten die de afgelopen maanden bij mij hebben aangeklopt. En ik was zo dom om ze binnen te laten.

Het fijnste is dat ik weet dat ook het mentale gevoed werd (of net niet gevoed werd) door dit tekort. Dat ik dus nog steeds die positieve Annelies kan zijn. Dat er niets mis is met mij op dat vlak. Die angst gaat passeren. Het komt goed.

Dus hoewel ik al in mijn gedachten de witte wolf meer aan het voeden was, krijgt hij nu ook letterlijk wat extra supplementen. En ik een stamp onder mijn kont. Self-care enzo.

En jullie self-care, hoe zit het daar mee?

Op het nachtkastje #14

Na meer dan een jaar mag deze rubriek wel eens een update krijgen. Ik zie dit als een soort maandelijkse terugblik, een bijbabbelmomentje. Het gaat nog altijd over wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd? Maar dan iets losser.

Gelezen

  • Ik merk dat teruggrijpen naar mijn favoriete auteurs echt goed werkt. Ik lees met immens plezier en gewoon terug meer. En meer historisch dat ook. Ja comfort zone reads, ze worden onderschat. Je moet niet altijd de hypes volgen.
  • Ik nam Sisters Of Treason mee op vakantie. Fremantle is mijn all-time favorite als het om historische boeken uit het Tudortijdperk gaat. Ze schrijft deze keer over de twee jongere zusjes van Jane Grey, Catherine & Mary. Hun verhaal is bijna even dramatisch en komt echt tot leven in dit boek. Ik gaf het boek 5 sterren, ook al blijft The Queen’s gambit mijn favoriete boek van Fremantle. Deze komt heel dicht in de buurt.
  • Doe en denk als een kat kreeg ik cadeau en ik lees er af en toe wat kleine hoofdstukjes in. Het is een ‘zelfhulpboek’, maar van het lichtere type. Het gaat voornamelijk over welke eigenschappen een kat heeft en waarom die eigenschappen ons leven beter zouden maken. Maar echt tips hoe je dit concreet moet naleven (in tegenstelling tot mijn katten heb ik bv. geen 9 levens, geen 4 poten en ga ik wel 40u per week werken ^^) staan er niet in. Dus het is gewoon een fun boekje zonder meer.
  • Van Bernard Cornwell verslind ik zijn Saxon series over de vikingen en de Engelsen in de 10de eeuw. Maar onlangs bracht hij een standalone uit die zich afspeelt in – jawel- Tudor en meer bepaald Elizabethan England. Ik ben niet per se geïnteresseerd in de persoon Shakespeare en ben amper bekend met zijn werk, maar het hele theatergebeuren en hoe hard Elizabeth I daar fan van was is op zich wel uniek. Fools & Mortals gaat over zijn broer, Richard, die meespeelt in enkele stukken. Het verhaal op zich is niet echt super speciaal tot nu toe, maar Cornwell is een meester in het scheppen van sfeer. Je wandelt door de donkere vuile straten van Londen, geteisterd door de plaag en armoede, waar het theater een welgekomen afleiding is voor het gewone volk en de edelen het gebruiken om indruk te maken op de koningin.
  • Conn Iggulden wordt vaak in één adem genoemd en vergeleken met Cornwell en het is wel eens leuk om van allebei tegelijk een boek te lezen. Mijn mening is dat Iggulden beter historische gebeurtenissen weet om te zetten naar een goed fictieverhaal terwijl Cornwell een meester is in de lezer in het midden van de actie te zetten van het verhaal. Ik lees van Iggulden Blood of Gods, het voorlopig laatste deel uit zijn Emperorserie over Caesar. Alleen gaat dit boek verder na diens dood en focust het dus op Augustus. Agrippa en Maecenas stalen alvast opnieuw mijn hart. De lessen Latijn kwamen nooit beter opnieuw tot leven. Dit is absoluut één van mijn meest favoriete boekenseries ooit. There I said it.

Gekeken

  • Q2 ging eindelijk verder met het tweede deel van het 5de seizoen van Vikings, ‘maar’ 3 jaar nadat dit uitkwam in Amerika. Eigenlijk best schandalig. Ik heb dus onbewust heel wat spoilers al gezien en weet wat er ongeveer gaat gebeuren. Maar die serie zit zo goed in elkaar jongens. Het is echt slow historische TV waar toch veel in gebeurt en toch niet en toch wel. Snappen jullie het? Ik ook niet hoor.

Meegemaakt

  • Op vakantie geweest. Gewandeld. Tempels bezocht. Gecitytript. Met een bootje gevaren. Gezwommen in de zee. Aan de haven gekuierd. Lekker gegeten. En dat allemaal in 1 vakantie! Het was echt een fantastische reis en ik hoop jullie er nog veel meer te vertellen. Met foto’s uiteraard! Maar ik zit ook heel erg achter met al mijn reisblogjes (en vinden jullie dat überhaupt wel leuk om te lezen?).
  • Een diagnose, klinkt zwaar. Ik heb een stevig B12-tekort dat zowat alles verklaart waar ik de laatste maanden last van had en heb. Als niet vegetarier is dat niet meteen het tekort dat je verwacht. Maar nu kunnen we er aan werken.
  • Gaan eten met vrienden voor mijn verjaardag. Het was de meeste chille verjaardag ooit. Want vakantie en ver weg van iedereen en lalalala. Ik ben echt geen 25. Nope. Moet het niet weten.
  • Nog meer vakantie ingepland, want ik heb nog altijd bijna 3 weken en half te goed. Lieve mensen, spreid aub jullie verlof, dat is beter voor jou, je werk en je gezondheid. I had to learn the hard way, jammer genoeg.

Me afgevraagd

  • Iemand een idee in welke fysieke winkel in België ik geweldig mooie maar betaalbare cocktailjurkjes kan scoren? Ik vraag het jammer genoeg niet voor een vriendin. En ja, ik weet het, online shoppen enzo. Maar mijn lichaamsbouw is wat veranderd de laatste maanden en ik wil toch echt wel grondig fysiek passen voor ik mijn bankkaart ruïneer.
  • Waar de tijd naar toe is tijdens een soort van minifeestje van een soort van reclamebureau (zo eentje dat zichzelf niet reclamebureau wil noemen). Ik kijk naar deze wereld vanop een afstandje momenteel. Al maak ik nog altijd reklam hoor in mijn job. Het is gewoon een beetje anders. De mensen zijn anders. Minder vermoeiend. Maar ooit keer ik terug. Hoewel ik dat nu nog niet wil. Maar ik voel dat die wereld nog niet is afgesloten voor mij. Wie weet.

Geblogd

Hoe gaat het met jou?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.