Valencia #3: Stad van de Kunst en Wetenschappen in het Turiapark

In maart 2020 (jawel, vlak voor de eerste lockdown) vertrok ik voor 5 dagen naar Valencia. Ik deed hier al eens een uitgebreid verslag van hoe die reis is verlopen in tijden van corona. Vanaf de vierde dag sloten restaurants en bezienswaardigheden hun deuren, gelukkig zaten wij op een airbnb appartement waar we zelf ons potje konden koken. Valencia is en blijft een populaire citytripbestemming en de stad is dat ook helemaal waard volgens mij. We hebben uiteraard niet ons volledige lijstje kunnen afwerken, maar we hebben toch wel een aantal hele fijne dingen gedaan. En die tips deel ik graag met jullie.

In de voormiddag van onze tweede dag verkenden we de oude visserswijk Cabanyal, gingen we naar het strand en de haven om zo na een lange wandeling én een stop voor pizza in het Turiapark uit te komen. Het Turiapark is aangelegd in een oude bedding van de vroegere rivier Turia en doorkruist de oude stad. Het park is 9 kilometer lang met 18 bruggen en zit vol met leuke plekjes om te ontdekken of gewoon te chillen.

De Assut de l’Or Bridge op de achtergrond met ‘Agora’ en links opzij het wetenschapsmuseum.
Foto @Ditisleen

We wandelen het park binnen langs de Assut de l’Or Bridge (op de foto hierboven). Het Turiapark is vooral bekend omdat je er het futuristische Ciutat de les Arts i les Ciències (alles klinkt mooier in het Spaans!) kan terugvinden.

L’hemisferic

De Stad van de Kunst en de Wetenschappen is van de hand van de Spaanse architect Santiago Calatrava die in 1989 aan de bouw begon en hiervoor twee decennia nodig had. De ‘Stad’ bestaat uit zes gebouwen. De cinema ‘L’Hemisferic’, een grote stadstuin genaamd ‘L’Umbracle’, Het wetenschapsmuseum, een operagebouw, L’Oceanografic, het grootste aquarium van Europa, en Agora (een ontmoetingsplaats, niet open voor publiek).

L’umbracle

Het was extreem rustig bij deze top bezienswaardigheid (dankzij corona dus hé). We konden eenvoudig foto’s nemen zonder veel toeristen op. In de stadstuin zaten enkele mensen te lezen. De meeste gebouwen leken niet open. Het aquarium zou een aanrader zijn, maar is ook best duur en we hadden vooral zin om de gebouwen van buiten te bekijken.

Want de architectuur is redelijk speciaal en door alle geometrische vormen kan je leuke foto’s nemen. Aan de Valencia-letters waren we zelfs een hele tijd alleen…

Ik vind het altijd een beetje bizar als een stad bewust ergens speciale gebouwen gaat neerzetten om toeristen te lokken. Maar langs de andere kant vond ik het ook gewoon echt heel mooi om hier eens door te wandelen. Het contrast met het oude stadscentrum is groot. Het hele park is sowieso mooi onderhouden en het past wel in het concept van de Turiatuin.

Hoog tijd om wat verder het park te verkennen. We kwamen joggers tegen, mensen met buggy’s, fietsers, er zaten locals op het gras of een bankje een boek te lezen of te picknicken. Dit is echt het groene hart van de stad.

Op veel plekken loopt nog wat water door het park. Overblijfselen van de vroegere rivier?

De reisgids gaf aan om langs de ponte de las flores (de bloemenbrug) het park uit te gaan. De bloemenbrug viel echter immens tegen aangezien de bloemen waren afgesloten met ijzeren hekken. Bizar. Ook de bankjes mogen wel eens opnieuw geschilderd worden.

Ponte de las flores

We hadden er ondertussen een redelijk pittige wandeling opzitten en dus zochten we het avondeten dichter bij onze Airbnb. In Russafa, de opkomende wijk vol leuke koffiebarretje en eetplekjes, waren we op zoek naar lekkere paëlla (het gerecht van Valencia natuurlijk). Die vonden we bij Masusa, een kleine maar gezellige paëllabar in het hart van de wijk. Omdat de traditionele Valenciaanse paella met konijn en vis is (twee dingen die ik niet eet), bestelden we een veggie paella voor twee. En dat smaakte fameus!

Heb jij het wetenschapspark al eens bezocht? Ben jij fan van dit soort moderne architectuur?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Iets

Ik hoef niet op de wei van Werchter te staan. Of in wachtrij van de luchthaven. Ik hoef niet al verhuisd te zijn. Of op vakantie. Ik hoef geen afgewogen ontbijt met havermout en vers fruit klaar te hebben. Of zelf ijs te bereiden, zonder suiker. Ik hoef zelfs de afgebladderde nagellak niet van mijn tenen te verwijderen. Of me druk te maken om hoe mijn haar vandaag weer valt. Met hier en daar nog witte verf erin als herinnering aan het werk van gisteren.

Ik hoef niet elke dag hyperproductief te zijn op het werk. Of op alles een antwoord te hebben. Ik mag klagen over de regen. En over de hitte. Ik kan me zorgen maken om de coronacijfers. Of me daar voor een keer eens niets van aantrekken. Ik hoef mijn emoties niet weg te stoppen. Maar ik moet er ook niet naar luisteren.

Het is zomer. En hoewel ik geen hyperinstagramwaardige plannen heb, kan het voor eerst in twee jaar weer gewoon zomer zijn. Met lange zomeravonden. Waarin ik buiten lig met een boek. Of toch binnen zit een serie te kijken omdat ik daar zin in heb. Alles kan. Alles mag.

De zomer ligt nog open. En ergens verontrust me dat. En ergens heb ik er heel veel zin in. Dat dubbele gevoel ervaar ik al een aantal weken ondertussen. Tranen. Een glimlach. Allemaal te samen en soms geen van beiden. Alsof ik me voortdurend in het Twilight uur van de dag bevind.

Ik deel graag nog een bijpassende quote van Matt Haig:

Iets

Je hoeft niet altijd iets te doen
of iets te bereiken.
Je hoeft in je vrije tijd niet productief te zijn.
Je hoeft niet aan tai chi te doen,
te doe-het-zelven of brood te bakken.

Soms kun je gewoon zijn, voelen,
je erdoorheen slaan,
chips eten en overleven,
en is dat al meer dan genoeg.

– Uit ‘Het Troostboek’ van Matt Haig

Dingen die ik tof vind #1

Ik besefte dat ik al wel eens schrijf over zaken waaraan ik me erger, of waaraan ik gewoonweg een hekel heb. Maar dat het misschien ook wel leuk is om af en toe een lijstje te maken met toffe dingen. Gewoon omdat juni al een maand is geweest met zoveel lelijkheid en vrouwen in de VS niet langer mogen beschikken over hun eigen lichaam. In plaats van me daarover kwaad te maken, stelde ik dit lijstje op.

  • Wanneer een van mijn favoriete liedjes begint te spelen net als ik in de auto stap
  • Een verfrissende douche
  • Een mooie lucht wanneer ik onderweg ben van of naar het werk
  • Een boek lezen op een rustige trein
  • Een schattige hond tegenkomen op straat
  • Gaan slapen zonder een wekker te moeten zetten
  • Een favoriete film opnieuw kijken
  • Een onverwachte lachbui waarbij de tranen uit je ogen rollen
  • Een bloemenveld vol kleuren passeren
  • Mijn favoriete zomerkleren dragen
  • Door een fotoboek bladeren van een van mijn voorbije vakanties
  • Wanneer er onverwacht dessert opduikt

Et voila, ze hebben we onze portie positiviteit voor vandaag ook weer gehad ☺️.

Op het nachtkastje #59

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Pfioew. Ik heb precies een aantal heftige weken achter de rug en tegelijk waren er toch ook een aantal hele mooie en fijne momenten. Ups en downs dus.

Gelezen

  • Ik dook in Ketterij van S.J. Parris. Het eerste deel van een historische detectivereeks waarin Giordano Bruno, een afvallige monnik, een reeks moorden op de universiteit van Oxford onderzoekt. Eentje in de stijl van de Shardlake serie van S.J. Sansom, dus wie daar fan van is zal deze zeker ook smaken. Ik las het graag.
  • Op de trein las ik enkele kortverhalen over Lord John Grey uit Outlander. Hij heeft zijn eigen bijserie en ‘Lord John en de hand van de duivel‘ bundelt een aantal van die belevenissen. Leuk tussendoortje.
  • Ik genoot vorig jaar enorm van een andere serie van Kate Mosse (The burning chambers en het vervolg) en wou nu graag haar eerder werk proberen. Het verloren labyrinth doet denken aan Dan Brown, maar het is beter. Al zal de heilige graal nooit mijn favoriete onderwerp worden. Ik vond het boek iets te veel losse eindjes hebben, maar het historische perspectief over de vervolging van de katharen was boeiend.
  • In ‘the house with the golden door‘* ontdekken we hoe het verder gaat met Amara (uit het Wolvennest, het eerste boek) in Pompeii. Ze is ondertussen bevrijd als concubine, maar heeft het moeilijk om haar vrienden en haar pooier uit het bordeel van zich af te schudden. Een vervolg dat even goed is als het eerste boek en hopelijk snel ook naar het Nederlands vertaald wordt. Deze reeks is echt de moeite!

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era. Boeken met een * verkreeg ik als recensie-exemplaar via Netgalley in ruil voor mijn eerlijke mening.

Gezien

  • Ik keek het laatste seizoen van Downton Abbey uit en bevindt me nu in een zwart gat. Gelukkig is het mooi weer en lees ik daarom ’s avonds vooral verder in mijn boek, eerder dan op zoek te gaan naar een nieuwe serie.

Meegemaakt

  • Heel wat lelijkheid (zoals je hier al kon lezen), maar uiteindelijk konden we toch voor 5 dagen naar Londen vertrekken. Het was er prachtig weer en we genoten met volle teugen. Zij het toch wat met een dubbel gevoel soms. Maar ik ben dus op vakantie geweest en dat was al meer dan 2 jaar geleden. #prestatievandemaand
  • Dat het al meer dan twee jaar geleden was, besloot mijn enkel duidelijk te maken door op te zwellen van overbelasting na 5 dagen stappen (volgens de Garmin van het lief deden we 117 km op 5 dagen, oeps!)
  • Ik kocht maar 5 boeken in de Waterstones, dat valt best mee hé?

Geblogd

Heb jij vakantie in het vooruitzicht?

Mijn bucketlist voor de zomer – editie 2022

Naar jaarlijkse traditie stel ik opnieuw een lijstje op met dingen die me leuk lijken om te doen deze zomer. Om er dan waarschijnlijk redelijk hard in te falen. Maar kijk, het maken van een lijstje is zo leuk. Ik geef mezelf wel tijd tot eind september voor deze :). En ik hou het bewust behapbaar.

  • Een avond meezingen op één van de vele festivalletjes die Vlaanderen deze zomer eindelijk weer rijk zal zijn. Bv. Beleuvenissen of Maanrock
  • Minstens een keer naar de wellness
  • Twee musea meepikken met de Museumpas (om terug wat on track te zijn met dat puntje van de 15 van 2022)
  • Op twee plekken in België gaan eten waar ik nog niet geweest ben (ook deze staat op die lijst en ik loop wat achter :)).
  • Een gezelschapsspelletjesnamiddag of -avond houden
  • Een daguitstap naar Wallonië
  • Naar het buitenland op vakantie tijdens mijn twee weken vakantie eind augustus
  • Mijn verjaardag vieren (ook eind augustus)
  • 1x keer per week naar de zumba. Tijdens mijn vakantie of het als het +30 graden is mag ik van mezelf skippen.
  • Een boek of 10 lezen, liefst in de zon. Maar gewoon in bed mag ook. ^^
  • Ijsjes eten!

Voila, niet te veel op het lijstje deze keer. Er moet ook nog wel wat gewerkt worden aan #projecthuis natuurlijk.

En wat ga jij doen deze zomer?

5 boeken voor de zomer

Al een aantal zomers lang tip ik 5 boeken die ideaal zijn om te lezen in een tuinzetel in de zon, aan het zwembad, het strand of om uit te blazen van een drukke citytrip of wandeltocht. In de Engelse boekenbloggerscommunity begint de zomer op 1 juni. Heel wat bloggers, waaronder ook ik, doen mee met 20 books of summer, waarbij we dus een lijst maken van 20 boeken om deze zomer te lezen. Ik ga die 20 niet halen, maar dromen mag he.

Ondertussen staat mijn teller op 20 gelezen boeken in 2022 en zit ik dus op de helft van mijn Goodreads reading challenge. Uit deze twintig selecteerde ik vijf tips voor jou, vaak met een historische inslag, maar wel heel divers en toegankelijk voor iedere lezer.

Als het boek in het Nederlands is vertaald, geef ik de Nederlandse titel. Anders is het enkel in het Engels te verkrijgen. Ik voeg ook altijd een review toe naar ofwel Leuvenleest ofwel mijn Engelse boekenblog. Boekenvriendjes worden op Goodreads kan trouwens hier.

Ariadne – Jennifer Saint

Als dochters van Minos, koning van Kreta, moeten Ariadne en Phaedra ieder jaar toezien hoe 14 Atheense kinderen geofferd worden aan hun halfbroer de minotaurus. Wanneer de Atheense prins Theseus zich vrijwillig opgeeft, in de hoop het monster te doden, valt Ariadne meteen voor zijn knap uiterlijk en heroïsche verhalen. Ze belooft hem hulp en vraagt in ruil om haar mee te nemen, weg van de toorn van haar vader.
Goodreads link

We beginnen met een hervertelling van een Griekse mythe, die van Ariadne. We kennen allemaal het verhaal van hoe ze met haar draad de held Theseus uit het labyrint van de minotaurus wist te leiden. Maar wat gebeurde er nadien met haar? En ook haar zus Phaedra zal jarenlang moeten leven met de keuze die haar zus toen maakte. Dit is Jennifer Saint’s debuutroman met een sterke feministische inslag en veel moraal.

Review op In Another Era

Ondertussen heeft Saint ook een tweede hervertelling uit haar mouw geschut: Elektra. Hierbij duikt ze de Trojaanse oorlog in en focust ze op de familie van Agamemnon die als overwinnaar naar huis keert met de Trojaanse prinses Cassandra aan zijn zijde. Met alle drama tot gevolg. Ook deze las ik al uit en Saint is ondertussen een auteur die ik zeker in het oog houdt. Review op In Another Era

Het wolvennest – Elodie Harper

Amara werd als slavin verkocht door haar moeder, nadat haar vader stierf en ze de eindjes niet meer aan elkaar konden knopen. Zo kwam ze terecht in het bordeel ‘Het wolvennest’ van pooier Felix in Pompeii. Samen met vier andere wolvinnen probeert ze er het beste van te maken, al hunkeren ze allemaal naar vrijheid en liefde.
Goodreads link

Een verhaal uit het Oude Rome zonder een focus op veldslagen en politieke intriges. Het wolvennest gaat over vijf vrouwen die proberen overleven in een bordeel en allemaal op zoek zijn naar hoop en liefde. Amara is een sympathiek hoofdpersonage, je leeft echt met haar mee. Ideaal zomerboek dit, het tweede deel (want het is een trilogie) ligt op mijn leesstapel voor de zomer.

Review op Leuven leest

De zusterklokken – Lars Mytting

In het afgelegen Noorse dorpje Butangen droomt de jonge Astrid Hekne van een leven dat meer is dan op de boederij werken en kinderen baren. Ze werkt in het huishouden van de nieuwe dominee Kai Schweigaard. Die brandt van ambitie en wanneer de koude van de oude staafkerk slachtoffers eist, is hij vastbesloten om een nieuwe kerk te bouwen. Daarvoor komt de student-architect Gerhard Schonauer van Dresden naar Butangen. Maar in de kerk hangen de befaamde zusterklokken, genoemd naar voorouders van Astrid en zij beschermen het dorpje en de kerk.
Goodreads link

Mytting neemt je mee naar een afgelegen Noors dorpje en vertelt het verhaal van drie jonge mensen die allen hun eigen dromen en ambities hebben. De staafkerk met de befaamse zusterklokken, waarrond de legende gaat dat als zij uit Butangen verdwijnen het dorp ten onder zal gaan, staat centraal in het plot. De kerk is namelijk aan vernieuwing toe en dat zorgt voor spanningen tussen de bewoners. Zeker wanneer de Duitse architect Schonauer naar het dorp komt om de kerk op een tekening vast te leggen voor de eeuwigheid. Voor wie wat afkoeling nodig heeft aan het zwembad of dit jaar niet in Noorwegen raakt.

Review op Leuven Leest

Ketterij – S.J. Parris

Giordano Bruno moet als tiener zijn Italiaanse klooster verlaten omdat hij verboden boeken leest en gelooft dat de aarde rond de zon draait. Uiteindelijk komt hij terecht aan het Engelse hof van de protestantse Elizabeth I. Hij wordt ingezet door spionagemeester Francis Walsingham om aan de universiteit van Oxford op zoek te gaan naar verborgen katholieken die misschien wel een aanslag beramen op de koningin. Bruno zelf is vooral op zoek naar een bepaald verboden boek dat wel eens in de bibliotheek van Oxford zou kunnen schuilen. Maar dan wordt de besloten universiteit opgeschrikt door enkele afschuwelijke moorden. En wordt Bruno tegen wil en dank zelf belast met het moordonderzoek.
Goodreads link

Een historische thrillerserie die ik al een tijdje wou proberen. Giordano Bruno is een hoofdpersonage met een heel eigen verhaal en totaal niet opgeleid als inspecteur. Toch wordt hij belast met het zoeken naar een seriemoordenaar en moet hij ondertussen ook nog een paaps plot opsporen. Eentje in de stijl van C.J. Sansom, en dat is de meester van de historische mysteries.

Review komt er nog aan ;).

A tapestry of treason by Anne O’ Brien

Constance Of York, lady Despenser, is de dochter van Edmund Langley, Duke of York, de jongste zoon van Edward III. Ze zit in een liefdeloos huwelijk met Thomas Despenser maar zowel haar man als broers doen het goed aan het Hof van Richard II, hun neef. Wanneer Henry of Lancaster, een andere neef, terugkeert uit ballingschap en de heerschappij van Richard omver gooit, moet het huis York hun loyaliteit kiezen. Ligt die bij Henry IV of bij Richard? En is er nog een plaats voor York aan het hof van de nieuwe koning? Verraad loert om de hoek.
Goodreads link

Zoals steeds tip ik toch ook graag één echte historische roman voor de fans van het genre. Deze keer eentje van Anne O’ Brien die vergeten vrouwen uit het Lancastertijdperk en de Rozenoorlogen een stem geeft. Deze keer is Constance of York aan de beurt. Als nicht van de koning zit ze in een moeilijk parket: haar loyaliteit behoort toe tot de vorige koning, Richard II, die is afgezet en waarschijnlijk vermoord door Henry IV. Voor wie meer wil weten of het begin van huis van York, die later de Rozenoorlogen zullen veroorzaken. Constance is een apart hoofdpersonage, maar ze heeft mijn sympathie wel gekregen.

Review op In Another Era.

Voila, dat waren alweer 5 aanraders voor de komende zomer. Eervolle vermeldingen zijn er voor Wildevrouw, The rebel daughter en De verborgen apotheek.

Mijn vorige posts teruglezen?

Lelijkheid

Soms valt het moeilijk te ontkennen. De wereld kan best lelijk zijn. Wanneer er weer maar eens iemand een geweer heeft genomen om onschuldigen af te knallen. Wanneer conservatieve mannen willen beslissen wat vrouwen met hun lichaam wel of niet mogen doen. Wanneer je beseft dat het niet eens zo ver van huis oorlog is. En ver van huis trouwens ook.

Dat is de dagelijkse lelijkheid van de wereld die via de media bij ons binnenkomt en waar we waarschijnlijk zelfs al een beetje gewoon aan zijn geraakt. Maar soms valt de lelijkheid dichter rondom me plots op. Wanneer mensen ziek blijken te zijn. Heel ziek. Jonge mensen. Wanneer ouders vreselijk nieuws krijgen over een van hun (ongeboren) kinderen. Wanneer kinderen zich sterk moeten houden voor hun ouders.

Soms is het allemaal zo oneerlijk. En overvalt al dat naars me. Het laat me achter met een klomp in mijn maag. Ik voel me leeggezogen. De onmacht raast door mijn lijf. Mijn hoofd probeert te relativeren en slaagt daar nauwelijks in. Ik maak me zorgen. Om al die mensen rondom me.

En als vanzelf worden mijn eigen zorgen groter. De negatieve spiraal van gedachten zet zich vast om mijn leven. Als een spin die haar web weeft en ik ben de vlieg die verstrikt raakt en geen uitweg meer ziet.

En dan, wanneer ik gevangen zit in mijn gedachten, komt het schuldgevoel voor me staan. Waarom zou ik me zorgen maken? Wat heb ik te klagen? Kijk naar die anderen. Die hebben het zoveel erger dan mij. En zo herhaalt het patroon zich. Een trieste boodschap. Zorgen. Schuldgevoel.

Dat klinkt nu allemaal heel negatief, maar ik denk dat wat ik beschrijf wel een herkenbaar gevoel, of patroon, zal zijn voor velen. Natuurlijk zijn er ook lichtpuntjes en veel goede momenten. De wereld kan heel mooi zijn. Maar ook de wereld heeft twee kanten. En soms heb je meer zicht op de kant die je liever niet zou zien.

Roemenië #5: Sighișoara

In juli 2019 maakte ik mijn voorlopig laatste echt grote (rond)reis. We gingen toen 7 dagen naar Roemenië, meer bepaald voor een roadtrip doorheen een deel van Transsylvanië. Ik schreef daarover al eens een uitgebreide gids. Roemenië is niet de meest typische reisbestemming. Maar het heeft wel alles te bieden: cultuur, natuur, steden, platteland, geschiedenis… en lekker eten.

Van het rurale dorpje Viscri was het maar een tweetal uur rijden tot in het dromerige Sighișoara. Een bekendere toeristische stop. Het oude Saksische stadscentrum is charmant en heel fotogeniek. Al in de 3de eeuw V.C. stond op deze heuvel een nederzetting. Je vindt er nog heel wat stukken van de oorspronkelijke middeleeuwse Saksische omwalling terug. Maar Sighisoara is toch vooral bekend als geboorteplaats van Vlad III, oftewel Dracula. Hij zou er in de 15de eeuw zijn geboren en Bram Stoker gebruikte hem als inspiratie voor zijn gelijknamige roman.

Het Saksische stadscentrum van Sighisoara is klein. Je hebt al snel alles gezien. De meeste toeristen kiezen daarom voor een stop van een halve dag (veel langer zal je niet nodig hebben om alles in je op te nemen) om dan verder te rijden. Dit zorgt er voor dat het centrum best druk kan zijn in de dag en dat het ’s avonds een pak rustiger is. Om die reden kozen wij net wel voor een overnachting hier. We kwamen al rond de middag aan zodat we een halve dag konden rond wandelen. De ochtend nadien zijn we dan meteen vertrokken naar de volgende stop.

Doordat we voldoende tijd konden spenderen in Sighisoara, hebben we elk straatje meerdere keren gezien met elke lichtinval. Ik neem je nu mee doorheen mijn foto’s en de bekendere plekken/bezienswaardigheden :).

Eén van de blikvangers is de klokkentoren. Gebouwd in de 14de eeuw als poorttoren van de stadsomwalling of citadel. Het dak heeft best opvallende kleuren en je ziet de toren vanuit elk mogelijk standpunt in het centrum. Je kan de toren ook beklimmen voor een uitzicht over de stad.

Ook op andere plekken in de citadel vind je meerdere stukken muur of kleinere wachttorentjes terug, restanten van de vroegere omwalling. Zeker een aanrader om de hele citadel even af te wandelen langs de oude muren. Dan krijg je een mooi zicht op het volledige centrum en word je regelmatig getrakteerd op een uitzicht op de rest van de stad.

Niet ver van de klokkentoren staat ook het befaamde geboortehuis van Vlad III. Het is knalgeel en je kan het niet missen want naast een hoop toeristen, vind je er ook van die typische toeristenwinkels en borden rond terug. Wij bezochten dit niet, en gingen richting de heuveltop.

De Scholierentrap is misschien wel de vreemdste attractie van het stadje. Het is een overdekte houten trap die de leerlingen nog elke dag gebruiken om naar school te gaan. Die school bevindt zich op het hoogste punt van de citadel. De scholierentrap heeft 175 treden en het is dus een stevige workout om aan de top te komen.

En op die heuveltop vind je niet alleen de school, maar ook een kerk en kerkhof. De 13de eeuwse kerk zou vanbinnen ook een pareltje zijn, maar er was een huwelijk bezig toen wij er waren. We bewonderden het gebouw dus enkel van buiten.

Het kerkhof is een echte oase van rust. Met een mooi uitzicht over het Transsylvanische landschap.

En dan heb nog je de Instagramwaardige gekleurde straatjes. In Sighisoara vind je meerdere straten met de typerende kleurrijke huisjes, maar het straatje op onderstaande foto is dé plek die je altijd terugvindt op Instagram. De kleuren zijn er lekker fel.

Sighisoara is ook zeker meer dan de citadel alleen. Je kan naar beneden wandelen tot in een meer hip straatje, waar ook een hele goede koffiebar bleek te schuilen (The bean). We aten er ook pizza bij El Forno, al vind ik dat nu niet per se een echte aanrader om je naartoe te sturen. We aten wel nog dessert in ons hotel met de toepasselijke naam Hotel Sighisoara en ik zou daar eten mocht ik er nog eens zijn.

Ik hield wel van al die middeleeuwse pracht, al heb je het ook wel snel gezien. Gelukkig was het er niet zo druk en zorgde de zon voor een mooie lichtinval op de foto’s. Het is zeker een stop die de moeite waard is, maar verwacht niet overdonderd te worden ofzo :).

Had jij al eens van Sighisoara gehoord?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Op weg

Soms wanneer mijn hoofd overvol zit, wil ik gewoon de auto instappen en gaan rijden. Met de muziek op. Rijden langs glooiende landschappen, mensen die in hun voortuin werken, gezinnen op de fiets passerend, iemand die zijn hond uitlaat… Je ziet de wereld letterlijk voorbij draven aan een tempo dat je zelf kiest.

Rijden heeft iets therapeutisch. En ik kan zelf niet verklaren hoe dat komt. Het is niet zo intensief voor je brein dat je niets anders kan doen. Je kan het makkelijk combineren met muziek, een podcast of een goed gesprek. Maar het rijden op zich neemt wel alvast je onbewuste brein in beslag. Want je bent natuurlijk wel aan het rijden. Op een of andere manier kan ik wel nadenken in de auto, maar pieker ik er minder. Terwijl thuis nadenken al snel in piekeren overgaat.

Zo gebeurt het dat soms voor mij de weg ergens naartoe belangrijker is dan de bestemming. En voor we in van die Pinteresttegels vervallen. Ik bedoel daarmee dat ik soms de auto in stap om iets niet zo belangrijk te gaan halen in een of andere winkel, gewoon om even die knop in de auto te kunnen omdraaien. Het is een soort van vangnet tegen piekeren.

Misschien is het ook wel net dit dat ik wat gemist heb tegen corona. Want er was vaak geen bestemming en dus ook geen weg ergens naartoe. Ik was altijd thuis en de piekergedachten floreerden. Waarschijnlijk is het vergelijkbaar met het pendelidee van en naar het werk. Waar heel veel mensen het gevoel van hebben dat het zorgt voor een soort van afsluiting van de werkdag. Onlangs zat ik in een opleiding waar werd gezegd dat dit een spier is die je kan trainen. Om in een paar seconden die knop om te draaien en niet per se nood te hebben aan de overgangstijd.

Ik zou met plezier ontdekken waar die spier zich bevindt en hoe ik die kan trainen. Maar zolang dat niet het geval is, stap ik soms bewust in de auto om een ommetje te maken. Of duw ik dat gaspedaal wat minder hard in om langer onderweg te zijn. Misschien niet heel goedkoop momenteel met de dure brandstofprijzen, maar wel effectief.

Rijd jij graag met de auto?

Op het nachtkastje #58

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • In het derde deel van Kingmaker serie proberen Catherine en Thomas nog steeds een belangrijk geheim over de koning te bewaren. Wanneer de hertog van Warwick rebelleert tegen diezelfde koning, worden ze alweer meegetrokken in de ingewikkelde intriges van de Rozenoorlogen. Divided souls was beter dan het vorige deel en ik kijk uit naar het sluitstuk ‘Kingdom come’.
  • Jennifer Saint’s debuutroman gaat over Ariadne, dochter van koning Minos, die Theseus een draad geeft om uit het doolhof van de Minotaurus, haar halfbroer, te ontsnappen. Een bekend verhaal, zo lijkt het. Maar de focus ligt op Ariadne’s leven na haar vertrek uit Kreta, wanneer Theseus haar in de steek laat. Ook Ariadne’s zus Phaedra krijgt het zwaar te verduren. Een sterke hervertelling alweer met een focus op het onrecht dat vrouwen in dit soort mythes te verduren krijgen.
  • Ik kocht I, Eliza Hamilton na het zien van de fantastische musical Hamilton in de hoop meer te weten te komen over de vrouw achter Alexander. In dit boek wordt Eliza al snel over haar oren verliefd op de arme, maar charmante en intelligente Alexander. Ook haar oudere zus Angelica is in de ban van haar schoonbroer, maar waarschuwt Eliza voor diens ambities. Ik had veel meer verwacht van dit boek. Eliza is zo verliefd op haar man dat ze zijn fouten niet ziet en/of onmiddellijk vergeeft. Ik had liever haar verhaal gelezen dan dat van haar man.
  • De verborgen apotheek las ik uit op enkele dagen omdat het een licht verhaal is over twee vrouwen in de knoop met zichzelf. Charlotte trekt naar Londen om haar huwelijksverjaardag alleen te vieren nadat haar man haar bedrogen heeft. Zo vindt ze in het slib van de Thames een oud apothekersflesje. Dit leidt haar naar het verhaal van Nella uit de 18de eeuw die vrouwen gif verstrekte om hun lot in eigen handen te kunnen nemen. Eentje die niet lang gaat blijven hangen, maar mij wel enkele uurtjes heeft meegesleurd. Ideale lectuur voor aan een zwembad.

Volledige reviews van mijn gelezen boeken vind je (nu of binnenkort) op mijn Engelstalige boekenblog In Another Era.

Meegemaakt

  • Leren schermen tijdens ons jaarlijks bedrijfsweekend. Ik heb bijna drie jaar lang geheim moeten houden wat het programma was, dus ik ben blij dat we eindelijk zijn kunnen vertrekken. En dat schermen, dat blijkt leuker (en vermoeiender) dan gedacht. Echt een aanrader om eens met een groep te doen. Alleen al om de grappige pakjes en het feit dat je pijnloos op elkaars hoofd mag slaan met een sabel.
  • Verder was het weekend echt de max. We hadden geweldig goed weer. Een beetje parkeerproblemen. Een superlekker diner. Dat drie uur later werd geserveerd dan gepland. En ik kroop belachelijk moe in mijn bed om op tijd op te zijn om het ontbijt klaar te zetten en nog even aan zee te passeren. Een weekend voor de boekskes zou je kunnen zeggen. En om een paar dagen van te bekomen, dat ook.
  • Een week later stond het dansoptreden op het programma en na twee jaar was ook dat weer de moeite. Vooral fijn om het eindelijk eens met deze groep te doen en ik ben niet op mijn doos gegaan. Hoera!
  • Unpopular opinion als introvert: ik vind het geweldig dat eindelijk al die events van het voorjaar eens kunnen doorgaan. Ok, ik geef het toe, ik moest niet naar communies of andere saaie familiefeesten. Maar hey, eindelijk kunnen we eens echt genieten van dat mooie weer!

Geblogd

Welk boek ben jij aan het lezen?