Sevilla #6: proef het lokale in Macarena

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3.

Vorige keer lazen jullie over twee Spaanse casas waaraan ik mijn hartje verloor. Casas de Las Duenas bleek de perfecte namiddagactiviteit op onze eerste dag. In de voormiddag verkenden we een van de minder toeristische wijken. Misschien niet de meest logische keuze om onze citytrip te starten, maar we kregen meteen heel wat lokale sfeer mee.

Macarena & Feria

La Macarena is een oude volkswijk met smalle straatjes, veel kerken, kloosters én oeroude tradities. De buurt was in verval geraakt en is begin jaren 2000 wat heropgewaardeerd, onder andere met de bouw van Metropol Parasol. Waardoor nu voornamelijk de buurt rondom het Alameda de Hercules een hippe en arty wijk is geworden.

We ontbeten als prinsessen bij La Cacharreria de Sevilla. Ik post niet vaak foodfoto’s, maar deze is de moeite waard.

Met een goedgevulde maag wandelden we al meteen voorbij de bekende parasollen, die we nog links lieten liggen.

P1090234

Wat meteen opvalt zijn de honderden kerken met prachtige torens die we tegenkomen. De meeste kerken zijn, net als de bekende kathedraal, gebouwd op de funderingen van vroegere moskeeën en die moorse elementen vind je nog wat terug in hun uiterlijk. Vooral de torens doen nog heel ‘minaret’ aan.

P1090247.JPG

P1090249

De barokke kerk Iglesia de San Luis de los Franceses is dan weer iets helemaal anders. Er bestaat geen twijfel over dat deze kerk op en top katholiek is. Een protserige voorgevel zoals wij zeggen. Wie protsig niet kent komt al ver met weelderig, maar dan op een negatieve manier ;).

P1090260.JPG

In Macarena vind je nog goed bewaarde overblijfselen van de oude stadsmuren, waar Caesar himself ooit de opdrachtgever van was. Ook de gele toegangspoort El arco de la Macarena staat nog overeind.

P1090271

P1090275

Als je door de poort loopt kom je aan de basiliek van Macarena, één van de belangrijkste religieuze plekken van de stad. Ook toen wij er waren zat de kerk vol voor een misdienst. De benaming Macarena heeft trouwens niets te maken met de gelijknamige dans. De wijk is genoemd naar El virgin de Macarena, de heilige waaraan de basiliek is gewijd. Eén keer per jaar gaat er een heuse optocht door de stad met het beeld van La Macarena, dat je dus in deze kerk het hele jaar door kan gaan bewonderen.

P1090277.JPG

Voor wie meer wil weten over de mudejarstijl kan naar het Centro del Mudéjar in het Palacio de los Marqueses de La Algaba (een hele mond vol), dat gratis te bezoeken is. Mudejar betekent letterlijk ‘hij die mocht blijven’ en dat slaat op de moorse elementen die werden getolereerd en zich vermengd hebben met onze Christelijke cultuur. Het was de eerste patio die we zagen, maar heel spectaculair was hij niet. In het museum keken we wat tegeltjes en lazen we wat meer over mudejar in en rond Sevilla. Leuke introductie!

P1090286.JPG

Vervolgens trokken we naar het Alameda de Hercules, wat een levendig plein werd genoemd. Maar blijkbaar leeft dit voornamelijk ’s avonds en is dit de uitgangsbuurt van de stad.

P1090294

P1090303

Ooit was dit de grootste openbare tuin van Europa vol beelden. Daarvan zie je nu nog twee pilaren staan met onder andere een beeld van Caesar on top.

Hierna hadden we een hongerke en aten we onze eerste en beste tapas van de reis bij La Huerta Mediterranea. Eenvoudige kip met curry en moussaka smaakten nog nooit zo lekker. Zware aanrader!

Met een volle maag bezochten we Casas de Las Duenas. Maar dat was niet onze laatste stop van de dag. Want we hadden deze morgen natuurlijk Las Setas gespot en het beloofde een heldere zonsondergang te worden.

Metropol Parasol

Of het nu parasollen of paddestoelen zijn, daar ben ik nog niet uit, maar Las Setas roept bij iedereen wel een mening op. De enorme houten constructie (de grootste ter wereld) is niet bij elke local even geliefd en kreeg vandaar de niet zo rooskleurige bijnaam Las Setas, oftewel paddestoelen. Onder de parasollen vind je opgravingen uit de Romeinse tijd en een overdekte markt.

P1090480

Maar wij wilden natuurlijk naar boven. Voor drie euro mag je van het uitzicht genieten en krijg je er een nog drankje bij. Opgelet: dit gratis drankje krijg je niet op het terras, maar beneden bij het naar buitengaan. Dat is niet echt duidelijk aangegeven.

P1090418

De constructie is echt wel groter dan je denkt. Je kan er zeker even op rondwandelen en het uitzicht is fantastisch. De parasollen staan pal aan het einde van Macarenawijk waardoor je een groots uitzicht hebt over het centrum tot aan de Guadalquivir. Met een frontaal zicht op de kathedraal met Giralda. Ondertussen was het golden hour en dat zorgde voor zeer mooie plaatjes.

P1090440

P1090461.JPG

P1090473.JPG

La Macarena was een mooie eerste kennismaking met deze zuiderse stad en staat dus voor mij niet langer alleen voor dat dansje op een foute party ;).

Meer lezen over Sevilla?

Welke zuiderse citytrip is jouw favoriet?

Advertenties

Lichtpuntjes #13

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal van kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

  • Het lief liep maar liefst 40km ten voordele van Kom Op Tegen Kanker. Gelukkig was het dit jaar wel mooi weer om te gaan supporteren. Super trots
  • We wonnen een quiz. Super onverwacht eigenlijk, maar ook echt fijn om eens de winnaar te zijn :).
unadjustednonraw_thumb_1809

Palais Du Luxembourg in Parijs

  • Met een zeer groot uitroepteken! Parijs! Een stad die niet mijn stad leek, maar toch op veel momenten mijn stad was. En waar ik tegen alle verwachtingen in toch graag nog eens naar zou terugkeren.
  • Heerlijk weer in Parijs. Zo citytrippen zonder jas maakt alles toch nog net een beetje beter.
  • Een dagje naar Versailles. Mijn innerlijke prinses was zeer onder de indruk. Al was mijn outfit iets minder prinses-ig zoals je hieronder kan zien.
p1010838

In Versailles en ja ook hier met mijn knalroze loopschoenen 😀

  • Die dag vakantie extra na de citytrip om uit te blazen. Ben ik blij dat ik mezelf dat heb aangeleerd :).
  • Project huis dat nu echt gestart is. Je ziet het vooruitgaan en voorlopig zonder al te veel problemen. Fingers crossed.
  • Goede gesprekken op het werk. Verandering is de enige constante en het is goed dat ik daar kan over praten om het allemaal verwerkt te krijgen.
  • Het zonnetje en de eerste ijsjes.
  • Met project huis en toch wel veel projecten op het werk en ook nog een opleidingstraject na de uren én een dansoptreden is elke seconde rust een lichtpuntje. Tijd voor mezelf is geen evidentie momenteel. Enjoy the little things is echt wel een must.

Wat maakte jou blij de laatste tijd?

Op het nachtkastje #22

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Omdat lezen met momenten noodgedwongen op een laag pitje komt te staan koos ik voor een boek uit de eigen kast, dan is er minder druk om deze uit te krijgen. De kroon is een historisch mysterie ten tijde van de reformatie in Engeland onder Henry VIII. Voor mij lag de focus op het verhaal en de personages eerder dan de historische setting die ik door en door ken. Ik vond vooral de personages echt goed uitgewerkt, maar het is geen boek dat me heel lang gaat bijblijven denk ik. Wel een ideaal boek voor deze drukke periode.
  • Ook op de trein koos ik voor iets minder moeilijk. De Schotse gevangene is het derde en laatste deel uit de Outlanderbijserie over Lord John. In dit boek speelt Jamie voor het eerst een hoofdrol en het leest dus als een trein. Ook al is het duidelijk een bijserie en schittert Gabaldon iets minder dan bij de Outlanderboeken zelf.
  • The bear and the nightingale is een lukrake keuze uit de bib. Het speelt zich af in Rusland en dan heb je mij meestal al mee. Het is fantasy, maar lichte fantasy gelukkig (ik lees eigenlijk nooit fantasy). Gaat over een meisje met een speciale gave zodat ze demonen ziet. Het is gebaseerd op Russische folklore. De eerste pagina’s nemen me wel meteen mee in het verhaal. Ik ben benieuwd wat er nog komt!

Gekeken

  • Weinig. Ik ben Poldark seizoen 4 aan het herbekijken ter voorbereiding op het 5de en laatste seizoen *snif snif*.

Meegemaakt

  • Drukte en stress. Schrijf ik wel mooi over mijn rode vlaggetjes, maar er zijn er een aantal aanwezig momenteel. Project huis, het werk, dansoptreden in zicht en een opleidingstraject na het werk zijn wat te veel allemaal momenteel. Op de tanden bijten even!
  • Veel dansrepetities.
  • Dus ook niet veel andere speciale dingen vrees ik :s. Sorry het is een saaie editie, I know.

Uitkijken naar

  • RUST
  • Beter weer
  • En verder is er ook al een vakantie geboekt voor juli. Een roadtrip in Roemenië. Transsylvanië meer bepaald. Het land van Dracula. Best hard uit de comfort zone, want ik ben chauffeur van dienst. Maar dat is nog net wat te ver om echt al naar uit te kijken.

Geblogd

 

 

Dit zijn mijn groene vlaggetjes

Eerder vertelde ik jullie al over mijn rode vlaggetjes, oftewel de symptomen die optreden wanneer er stress is in mijn leven. Gelukkig zijn er ook heel wat zaken waar ik me goed bij voel. Wat neemt mijn stress juist weg?

  • Op tijd gaan slapen. Er is niets dat een slechte dag zo goed relativeert als slaap.
  • Schrijven. Als het op papier of op deze blog staat is het uit mijn hoofd en dat doet zo’n deugd soms.
  • Lezen. Of dit nu een boek of een magazine is. Lezen maakt me meestal rustig. Als ik me niet kan concentreren op een boek is het echt slecht met me gesteld.
  • Knuffelen met mijn katten (wetenschappelijk bewezen dat dit de bloeddruk doet verlagen). Of ja, als die niet in de buurt zijn dan maar met het lief ;).
  • Die smartphone wegleggen. Nog steeds een heel groot werkpuntje!
  • De verkregen offline tijd invullen met rustige activiteiten zoals puzzelen, kleuren, fotoboeken maken en kruiswoordraadsels invullen. Deze zaken komen er veel te weinig van.
  • Uitjes met vrienden. Restaurantavondjes, of gewoon thuis op de bank en uren praten over ditjes en datjes.
  • Muziek luisteren. Doe ik veel minder dan vroeger en probeer ik nu wat in mijn routine te krijgen terug. Meeschreeuwen, dansen… zalig toch!
  • Wandelen. Buiten zijn in de natuur en gewoon je voeten volgen.
  • Dansen, in de dansles dan. Al moet ik me er soms naartoe slepen. Eens ik er ben, heb ik daar nooit spijt van.
  • Naar de wellness gaan. En dan bedoel ik echt zoals het moet: naakt (want eik bacteriën tussen je huid en zwemkledij) en in de sauna zitten ook effectief. Afvalstoffen uitscheiden en je lichaam eens even goed laten vechten tegen al het slechte. Ik maak er het laatste jaar veel minder tijd voor. Ben nog geen enkele winter zo vaak ziek geweest als deze winter… Toeval? Misschien (niet).
  • Gezelschapsspelletjes spelen. Dit doe ik veel te weinig. Het lief is niet zo verzot op boardgames en met vrienden doen we dat zo vaak als het kan. Maar iedereen heeft zijn leven hé.
  • Nieuwe impressies op doen. Dat kan op reis. Maar eigenlijk is naar een museum gaan al goed genoeg. Tegenwoordig zijn kunstmusea grote favoriet. En kunst vind je natuurlijk ook op straat. En is zo ook combineerbaar met het wandelen ;).
  • Koers kijken. Het is de schoonste bijzaak ter wereld.
  • Soms kunnen series kijken ook zorgen voor ontspanning. Maar ik merk dat in gestresseerde periodes het moeilijk is om me helemaal te verliezen in een serie. Dan grijp ik te vaak naar de smartphone tijdens het kijken. Dus deze is wat dubbel.

Wat zijn jouw groene vlaggetjes?

 

Lissabon #3: Castelo & Alfama

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

Op onze tweede dag deden we de wijken Graça, Alfama & Castelo aan. Hier vind je tientallen bezienswaardigheden. In een vorige update vertelde ik je al over Graça, met veel uitzichtpunten en een prachtig klooster.

Na de lunch wandelden we stap voor stap de heuvel op met als einddoel het Castelo de Sao Jorge op de top. Maar eerst was het tijd om rond te dwalen in Alfama.

Alfama

thumb_P1110605_1024

Alfama is een van de zeldzame wijken die de grote aardbeving van 1755 heeft overleefd  en waar de smalle middeleeuwse straatjes nog intact zijn. Je lijkt er zo verloren te lopen in de steegjes, ook al is de wijk niet groot.

P1110609

Het is een echte volksbuurt met was aan de balkons, schotelantennes, afgebladerde verf en kinderen die spelen op straat. Het is ook nog steeds een arme buurt. En dat hakte er bij mij wel een beetje in. Daarover schreef ik eerder al een post.

Er is geen horeca in de wijk, terwijl er honderden toeristen rondlopen. De bewoners zelf verdienen dus niets aan het toerisme. Ik zag een mevrouw van niet veel ouder dan ikzelf haar auto parkeren in een klein steegje en met twee boodschappentassen een klein deurtje binnen gaan. Dat is toch wel heftig.

P1110608

Omdat het leven hier zo hard is kent de Portugese Fadomuziek niet toevallig zijn oorsprong in deze wijk. De nostalgische harde klanken van de fado kan je als toerist echter niet horen in Alfama. Daarvoor moet je naar een toeristenbar hoger op de heuvels. We deden dit niet, omdat de weeklanken van de fado niet echt ons ding zijn.

P1110601

We dwaalden nog wel even rond in de steegjes. Ik zag bomma’s met elkaar praten via hun balkon. Ze konden elkaar een hand geven en keken naar de hordes toeristen die foto’s aan het maken waren. Het is geen ‘jonge’ wijk, dat merk je.

thumb_P1110611_1024

In Alfama kan je ook de Chafariz d’El Rei bekijken. Het is een enorme fontein die in de stadsmuren is ingebouwd en uitkijkt op de Taag. Letterlijk een ‘koningsfontein’, maar toen wij er waren stond deze jammer genoeg droog.

thumb_P1110713_1024.jpg

Castelo

Ook de wijk Castelo dateert uit de middeleeuwen en is natuurlijk in trek bij toeristen door de aanwezigheid van het Castelo de Sao Jorge op de top. Ik geef het toe: ook ik was excited toen ik de kanteeltjes zag. Het kasteel speelde al in een 12de eeuw een belangrijke rol wanneer koning Alfonso de Moren verdreef uit Lissabon (het bekende boek ‘het beleg van Lissabon’ van Saramango is gebaseerd op deze gebeurtenissen trouwens). De eerste fundamenten werden gelegd in de Romeinse tijd, daarna volgde de moorse overheersing en later werd dit een paleis voor de koninklijke familie.

thumb_P1110672_1024.jpg

Om het Castelo te bezoeken en van het uitzicht te genieten betaal je ongeveer 8 euro. De rij ging goed vooruit toen wij er waren. Je moet wel weten dat je niet echt een kasteel bezoekt. In die zin dat er enkel nog muren en torens rechtstaan en dat er niet echt ‘een binnen’ is. Op dat vlak viel het misschien een beetje tegen, maar de views <3.

Wanneer je het kasteeldomein binnengaat word je meteen getrakteerd op een prachtig uitzicht over Lissabon. Die uitzichten werden wij niet beu, nee.

thumb_P1110635_1024.jpg

Daarna krijg je al snel de oude kasteelmuren in het vizier. Er staan hier en daar bordjes met uitleg en je krijgt ook een plannetje mee waarop je wat meer info kan vinden. Er zitten pauwen, die sommige toeristen interessanter vonden blijkbaar dan het kasteel zelf. Ik kwam toch vooral voor de kanteeltjes. Die waren er gelukkig in overvloed.

thumb_P1110682_1024

Je kan op de torens en verdedigingsmuren wandelen opnieuw vergezeld van een mooi uitzicht. Ik vond het leuk om te doen, al waren we snel rond want erg groot is het niet. Je vindt op het domein ook archeologische opgravingen uit de Romeinse tijd.

thumb_P1110681_1024

Ik ben blij dat we het Castelo gedaan hebben voor Sintra, want het castle of the moors is daar toch nog indrukwekkender. Maar ik heb geen spijt dat we deze must-bezienswaardigheid hebben bezocht. Zoals je ziet is Lissabon onder een bewolkte hemel nog altijd een plaatje.

Sé Cathedral

Na de hele klim naar het Castelo hadden we, ondanks de regen, zin in een ijsje. Bij Gelato Therapy schuilden we voor een nieuwe regenbui met een heerlijk authentiek Italiaans ijsje en een wafel. We hadden nog een laatste stop op de planning staan: de Sé-kathedraal.

thumb_P1110701_1024.jpg

De Sé-kathedraal is na de overwinning op de moren gebouwd op de resten van een moskee en is het oudste kerkgebouw van de stad. Maar door de aardbevingen is de kerk een aantal keren heropgebouwd en daardoor kan je een mix van architecturale stijlen ontdekken in de speciale voorgevel. Binnen is de kerk opvallend sober en donker. Het is eens iets anders dan de overdadige barok die je meestal in het zuiden van Europa vindt. Door een misviering zijn we er niet ontzettend lang binnen geweest, maar ik vond het toch de moeite.

thumb_P1110706_1024.jpg

Hierna hadden we wel echt de nodige kilometers achter de rug. We ploften neer bij Esperança Sé, een van de eerste horecazaakjes die een vergunning kreeg in de buurt van de kathedraal. Ze serveren dunne Italiaanse pizza. Die inderdaad lekker was, maar ik had niet veel honger (B-12 tekort ^^) dus heb ik het jammer genoeg niet opgekregen. We waren ontzettend moe die dag en kropen lekker vroeg onder de wol.

Het was absoluut een geslaagde dag. Graça, Alfama & Castelo laten het echte Lissabon (van vroeger) zien. Je vindt er verschillende toeristische plekken en toch ben je tegelijk soms heel alleen. Dat vond ik een mooi evenwicht.

Wat is jouw favoriete plekje in Lissabon? Of moet je er nog naar toe?

Geen zorgen?

Ik maak me soms van die bedenkingen. En dat wil ik dat van me af schrijven in een blogpost. Maar ik wil allesbehalve mensen beschuldigen met mijn woorden. Het gaat deze keer om iets dat zelfs niet vaak op mijn leven van toepassing is, want ik ben er nog net te jong voor. Maar mijn pupillen rollen aan een snelvaart door mijn oogkassen bij het horen van een zin zoals hieronder.

Wat moet dat gemakkelijk zijn voor jou, zo zonder kinderen, jij hebt geen zorgen.

Aargh. Ik wil hier niet beweren dat kinderen geen zorgen met zich mee brengen. Want dat doen ze wel. Let’s be honest. Maar let’s be honest again. Dat weet je als je aan kinderen begint. Dus die uitspraak zegt eigenlijk meer over jou dan over je gesprekspartner… En het is behoorlijk arrogant van jou om te denken dat zorgen alleen maar betrekking kunnen hebben op kinderen.

Maar opnieuw ik wil niet wijzen naar ouders. Ik wil wijzen naar die mensen die vinden dat hun zorgen staan boven alle andere zorgen van anderen. Van die mensen die in elk gesprek proberen overtreffen wat jij vertelt. Dat kan gaan over negatieve zaken (Oh, je oma heeft kanker, maar zij is dan ook al oud, mijn nicht is veel jonger en heeft ook kanker.) of over positieve dingen (Ah tof, je bent naar Malta geweest, kijk mijn foto’s van Canada, daar zie je pas mooie natuur).

We kennen allemaal zo iemand. En jammer genoeg is het vooral een feit in de context van kinderen. Zeker mensen zonder drommels krijgen het dan vaak te verduren. Maar ook ouders onderling kunnen er wat van. “Ah je slaapt niet goed ’s nachts met die baby, wacht maar tot je twee kleine kinderen hebt zoals wij, dan slaap je pas echt niet; wacht maar tot ze puberen, dan beginnen de problemen pas echt…).

Het ding is namelijk dit: emoties (en je zorgen maken is per definite een sterke emotie) zijn niet, nooit of te nimmer, vergelijkbaar tussen mensen. Wat jij helemaal niet verontrustend vindt kan iemand anders nachtenlang wakker houden. Het heeft gewoon geen zin om zorgen te vergelijken.

Iedereen heeft een ander perspectief op de dingen. En dat is de kern van het probleem. Wanneer jij praat vanuit jouw perspectief, waarin bv. het hebben van kinderen je aanzienlijk meer doet piekeren, iemand anders zijn situatie gaat beoordelen zal dat enkel maar leiden tot kwetsende vergelijkingen. Je kwetst iemand altijd dan. Hoe goed je het ook bedoelt.

Er is geen overtreffende trap in emoties. Sommige mensen kunnen pijn, verdriet of frustraties voelen over zaken waarvan jij het met de beste wil van de wereld niet kan begrijpen. Dat is moeilijk om mee om te gaan. Maar daar is ook een mooi woord voor: empathie. Oftewel, je proberen in te leven in de situatie van een ander. En laat dat nu net datgene zijn dat bij personen die ‘wacht maar’ of ‘geen zorgen’ uitspraken doen ontbreekt.

Niemand hoort graag dat hij of zij zich zorgen maakt om iets belachelijks. Geef maar toe, dat wil jij toch ook niet horen?

Amen. Tot zover mijn preek van de dag :D.

Krijg jij vaak van dit soort opmerkingen?

Dit zijn mijn rode vlaggetjes

Deze week staat mei voor de deur. Hoe belachelijk snel gaat het jaar voorbij zeg? Dit jaar valt mijn dansoptreden op 24 en 25 mei. En dus trok die datum mijn aandacht want er hangen heel wat herinneringen aan vast. Vorig jaar was 25 mei de GDPR-deadline. 25 mei was toen ook de vrijdag voor ons teambuildingsweekend met het werk waar iedereen naar uitkeek. Het was pokkewarm. Een collega had een taart gebakken voor mij met de boodschap ‘I agree’. En ik? Ik zat er compleet door.

Ik had er een hele tijd alleen voor gestaan en de drukte was overweldigend. Zeker de twee weken voor GDPR kon ik met niets anders meer bezig zijn en er wachtte nog zo’n berg werk – mijn echt werk namelijk. Mijn lichaam zat ondertussen te kreunen onder een nijpend B-12 tekort en mentaal was mijn hoofd één grote puinhoop. Ik was terecht gekomen in een doemdenkspiraal.

Ik wil al even een postje schrijven over hoe het nu met mij gaat na de B-12 diagnose en heel wat ingrepen om het rustiger aan te doen. Nee, ik heb geen burnout gehad. Ik kan me zelfs niet inbeelden hoe hard dat moet zijn. Ik was er op tijd bij. Maar ik weet dat ik in de gevarenzone ben geweest, lichtjes. En ik weet dat ik een persoonlijkheid heb die sowieso in de gevarenzone zit.

Maar nogmaals: ik wil hier geen klaagzang houden over hoe moeilijk het was. Want again, ik heb tijdig ingegrepen en daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.

Daarom is het belangrijk om te weten wat mijn valkuilen zijn. Wat zijn mijn stresssymptomen? Leen noemt het rode vlaggetjes, en dat vind ik best wel een goede terminologie. Want uiteindelijk draait het daarom: ik liep vorig jaar rond deze tijd rond met een berg stress in mijn hoofd en mijn lijf. En het is naïef om te geloven dat dat nu voorbij is. Dat het ooit volledig uit mijn leven zal verdwijnen.

Dit zijn mijn rode vlaggetjes. Van lichte symptomen tot de vrij serieuze.

  • Mijn nek die vast zit.
  • Vaker hoofdpijn hebben.
  • Vermoeide en pijnlijke ogen. Veel last hebben van (fel) licht.
  • Veel piekeren. Dit leidt meestal tot doemdenken.
  • Mezelf de grond in praten.
  • Wenen zonder reden.
  • Moe opstaan, ook na een nacht van 8u slaap.
  • Tintelende/slapende lichaamsdelen.
  • Het gevoel hebben de controle te verliezen.

  • Geen regelmatige stoelgang.
  • Weinig concentratie op het werk. Ook wanneer het om een taak gaat die ik graag doe. Iedereen is wel eens niet geconcentreerd (op vrijdagnamiddag bijvoorbeeld), maar geloof mij, echt nul concentratie is nog een heel ander gevoel. Je ziet dat ook aan het resultaat van je taak. Dat is meestal niet zo goed.
  • Duizeligheid wanneer ik ’s morgens opsta of ’s nachts wakker word en me omdraai. Vaak maar langs één kant. De kant waar mijn nek vastzit of net de andere kant die alles opvangt. Uit zich in extreme periodes ook in het feit dat ik als de trein vertrekt het perron zie duizelen voor me. Heel raar gevoel.
  • Niet kunnen eten. Geen hongergevoel. Eten uit gewoonte en mijn bord niet leeg krijgen. Niet constant in mijn chocolaschuif zitten.
  • Afvallen. Een logisch gevolg van het vorige puntje.

De aandachtige lezer zal de lijn hebben opgemerkt. Wel alles onder de streep (lees: de meer serieuze zaken) heb ik de afgelopen maanden onder controle gekregen. Met B-12 supplementen. Deze winter aangevuld met vitamine D en magnesium. Dan zie je dat ik fysiek weer de controle terug krijg. Met de bovenste puntjes worstel ik soms nog. Dit zijn ook vooral de mentale puntjes.

Want stress volledig uit je leven bannen is moeilijk. En de winter zorgt bij mij sowieso voor mentaal moeilijkere momentjes (veel piekeren, wenen, hoofdpijn, moe…). Klinkt nog altijd niet fijn, en dat is ook zo. Maar ik heb voor mijn gevoel al best een grote vooruitgang gemaakt. Niet langer roofbouw plegen op mijn lichaam. Mentaal is er zeker en vast nog werk aan de winkel. Het herkennen van rode vlaggetjes is maar de eerste stap. Maar het is wel een belangrijke stap.

Het doel is dan ook om nog meer te focussen op mijn groene vlaggetjes en op wat mij energie geeft. Maar dat is voor een volgende keer.

Wat zijn jouw rode vlaggetjes?