Twee nachten in Lille

Tijdens de kerstvakantie trekken het lief en ik er al eens op uit. Na een geslaagd tripje in Keulen vorig jaar, viel onze blik deze keer op Lille of Rijsel in het Vlaams. Net over de grens, maar toch er even tussenuit. Ik was ooit al eens een dag in Lille met school en kon me daar amper iets van herinneren. Tijd voor een tweede kans.

Omdat we het rustig aan deden tijdens ons verblijf en onze TGV heel wat vertraging had (en we daardoor een halve dag misten) vat ik alle highlights samen in deze post.

We verbleven 2 nachten in Hotel Lille Europe, vlak aan het station en het winkelcentrum Euralille. Propere tweepersoonskamer met alles erop en eraan aan een lage prijs. Meer moest dat niet zijn. We namen geen ontbijt, maar ontbeten tweemaal bij We Are Ara. Ruime keuze aan verse en biologische producten in een mooi interieur.

Het kleine middeleeuwse stadscentrum doet heel Vlaams aan, Lille was dan ook tijdens de Bourgondische periode onderdeel van Vlaanderen. Het is heerlijk om rond te struinen in de smalle straatjes.

oznor

Het operagebouw met toren op de Place du theatre valt onmiddellijk op, ook de Grote Markt is de moeite, maar het was net na kerst dus stond er een groot reuzenrad met kerstmarkt. Wel sowieso de moeite aan de Grote Markt is La Vieille Bourse. Dit voormalige beursgebouw dateert uit de 17de eeuw en is een architecturaal hoogstandje. Vandaag huist er een tweedehandsboekenmarkt.

rhdr

Het nabijgelegen Place Rihour huisvest één van de echte pareltjes uit de Bourgondische tijd. In het Palais Rihour was Filips De Schone (je weet wel de man van Juana Of Castilië) ooit thuis. Vandaag vind je er het toerismebureau, altijd handig om een plannetje mee te grabbelen en de binnenkant te bewonderen. Langs de zijkant van het paleis staat een groots monument voor de gesneuvelden van WOI.

25021F05-F57D-41D7-B3C5-33EB760C9A5E_1_105_c

Niet veel verder vind je de gotische parel Saint Etienne, met voorsprong de mooiste kerk in Lille en veel groter binnenin dan je zou denken.

rhdr

Maar de allergrootste en meest eigenaardige kerk is de Cathédrale Notre-Dame de la Treille. De moderne voorgevel zorgt voor een vreemd uitzicht. Gelukkig komt binnenin de typische gotiek wel tot zijn recht.

cof

Wanneer je aan de basiliek bent is het een kleine wandeling richting de citadel. Dit is het groene hart van de stad waar lopers en wandelaars op zondagvoormiddag heerlijk gebruik van maken. De citadel zelf is een militair domein en dus niet toegankelijk. Rondom vind je ook nog een dierentuin en speeltuin voor de kids.

cof

Achter Euralille bevindt zich de jardin des géants. Een merkwaardig kunstmatig aangelegd parkje, dat zelfs in de barre winter fijn was om door te wandelen. Het moet er heerlijk zijn in de zomer. Iets dat we graag op onze laatste dag nog meepikten.

rhdr

Wil je je heel even in Parijs wanen? Dan moet je richting Porte Du Paris. Deze stadspoort doet denken aan de Arc Du Triomphe en is naast een toegangspoort ook een triomfboog.

rhdr

Op naar het hoogtepunt van de trip: het Palais des Beaux-Arts. Dit museum voor schone kunsten is het tweede grootste van Frankrijk en er hangen werken van Brueghel, Picasso, Jordaens, Rodin, Goya, Monet, Delacroix en ga zo maar door. Ik heb heel wat inspirerende werken gezien. Het gebouw is ook echt prachtig.

cof

In de kelder huisvest nog een andere schat: 15 miniatuurmaquettes van Vlaamse en Franse steden zoals Oudenaarde, Ieper, Oostende en Lille zelf natuurlijk. De reliëfplattegronden zijn van in de tijd van Lodewijk XVI en ontzettend gedetailleerd. Ze werden dan ook gebruikt door generaal Vauban om verdedigingswerken te plannen (en dan kan je je niet echt fouten permitteren). Ik had nog nooit zoiets gezien en vond het ontzettend fascinerend.

De toegangsprijs is met 7 euro belachelijk laag. En omdat ik zei dat ik onder de 30 was (het lief is dat niet), kregen we allebei nog eens een extra korting en betaalden we 4 euro per persoon uiteindelijk. Dus alleen daarheen!

Pizza? 

In Lille moet je duidelijk zijn voor echte Napolitaanse pizza. We vonden immers twee adresjes waar al een half uur voor opening een rij staat aan te schuiven. Uiteindelijk raakten we bij allebei een keertje binnen.

  • La Bellezza is deel van de Parijse Big-Mamma group en daardoor immens populair. Hier kan je wel online reserveren en dat is aangeraden. Het was er super gezellig, de pizza is heerlijk en de desserts zijn letterlijk to die for. 
  • Papa Raffaele is nog veel meer hipster en je kan er dan ook niet reserveren. Een kwartier op voorhand aanschuiven is een must. Het is er klein en wat rumoerig, maar de pizza is echt heel goed. Typisch Napolitaans!
  • Geen zin in pizza? We aten ook nog burgers bij Big Fernand. Zeker ok en minder aanschuifgedoe.

oznor

Al bij al vind ik Lille een toffe stad voor een dag of twee even weg te zijn. Als je ook nog interesse hebt om te shoppen kan je er zeker nog een dag bij doen, want het is een echte winkelstad.

Maar tegelijk is het ook ontzettend druk, zijn de mensen niet super vriendelijk en heeft de stad dat typische Franse (niet heel proper, veel bedelaars…). Geef mij dan toch maar Parijs :).

Ben jij al eens in Lille geweest?

Bucket list voor de zomer

Ik weet niet meer goed wie er vorig jaar mee is begonnen. Maar verschillende bloggers, waaronder ikzelf maakten toen een bucket list voor de zomer. Het lukte me in 2019 om ongeveer 75% van de zaken af te strepen en dat in een drukke bouwzomer.

Ik was het eigenlijk alweer helemaal vergeten, tot Annelies opnieuw haar bucket list publiceerde. Omdat COVID-19 voor een licht andere zomer zal zorgen en er nog steeds werk is aan #projecthuis, lijkt het me leuk om ook voor 2020 wat zaken op te lijsten. Ik geef mezelf deze keer wel wat meer tijd: t.e.m. eind september. Ik ga er vanuit dat ik in juli nog wat moet wennen aan alle versoepelingen en dat ik nog iets meer in mijn kot zal blijven (ook door deadlines op de bouw).

Hier gaan we!

  • Naar een museum. Deze is eigenlijk wat valsspelen, want ik boekte al tickets voor de Rodin tentoonstelling in Museum M in juli. Maar ik hoop stiekem toch ook nog een tweede museum mee te pikken.
  • Gaan wandelen in de natuur, dicht of verder van huis. Ook deze mag meer dan één keer ;).
  • Enkele dagen naar zee. Zonder zee geen zomer. Ik hoop ook op dagen aan zee met een veilig gevoel. Dus ik ga afwachten hoe de drukte aan de kust evolueert.
  • Met vrienden afspreken. Want het is evident dat dit al wel even geleden is.
  • Een daguitstap naar de Franstalige kant van België. Stiekem droom ik van een bezoek aan de abdij van Villers-la-Ville. Maar ook bij Shirley zag ik een stukje Wallonië passeren dat ik nog niet kende. En een dagje wandelen in de Ardennen zie ik ook wel zitten.
  • Ergens street art gaan spotten. In het ‘slechtste geval’ doen we eens de hele tour in Leuven, Ann heeft daar bv. leuke blogposts over geschreven. Maar een dag in Gent of Antwerpen lijkt me ook tof. Of Mons, want naar het schijnt is de scene daar ook boeiend.
  • Het laatste Outlanderboek lezen (met het bloed van mijn hart, in het NL zijn dit twee boeken van samen 1.188 pagina’s. Maar ik tel dit maar als één boek zoals het in het Engels origineel is bedoeld). Dit puntje is afhankelijk van de beschikbaarheid in de bib. En ik weet nu al dat dit voor een immens zwart gat gaat zorgen (het volgende deel is nog niet uit), maar bon.
  • Ongeveer 1x per week naar kantoor. Anders geraak ik niet in de bib, haha! Maar ook voor de afwisseling met thuis en voor een babbel met de aanwezige collega’s.
  • Terug wat minder in mijn hoofd leven en meer in het moment.

Zo, geen al te lange lijst. Ik denk dat deze al voldoende uitdaging biedt.

Heb jij al zomerplannen?

Over een wereld die nooit luider geroepen heeft #2

Ik schreef al eerder dat de wereld tijdens deze hele coronacrisis enorm luid aan het schreeuwen is. Je zou denken dat dankzij de versoepelingen het allemaal wat minder luid is geworden. Dat er nu eindelijk momenten zijn om van te genieten, om te ontspannen. Misschien zelfs te verstillen. Omdat de angst wat van het hart is. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind het allemaal niet eenvoudiger geworden.

De wereld roept nog steeds enorm luid. Op een negatieve manier. Krijgen we dan eindelijk versoepelingen, dan versoepelen we niet snel genoeg. Of net te snel. Maken mensen gebruik van die versoepelingen en komen we dus uit ons kot, dan zijn we te onvoorzichtig. Wie nog steeds in zijn kot blijft en geen 10 vrienden per week ziet (serieus waar halen mensen al die vrienden? :D), is te voorzichtig. Gaan mensen al meteen op restaurant en café dan krijgen ze commentaar. Wie niet op restaurant gaat, krijgt dan weer een schuldgevoel aangepraat want je moet die mensen steunen, lokale economie enzo.

Ondertussen is het #blacklivesmatter debat aan de gang. En wat je daar ook over doet of zegt. Commentaar. Op straat betogen. Commentaar. Zwarte vierkantjes op Instagram. Commentaar. Er niets over posten. Ook commentaar. Ik heb hier allemaal geen gefundeerde mening over en kijk vanop de zijlijn mee met wat er allemaal gebeurt. Zelfs dan heb ik het gevoel dat ik fout bezig ben.

En dan heb ik het nog niet over de klimaatverandering, de politieke impasse waarin België zich bevindt, armoede en dreigende faillissementen in bepaalde sectoren. En het feit of we nu wel. Niet. Of toch wel. Of misschien niet. Een railpass krijgen.

Ik ben de wereld moe. Sorry. Maar ik ben het allemaal echt beu. Het gedoe. Het gezaag. Het gescheld. Het geroep. De mensheid.

Resultaat: ik kruip nog dieper in mijn bubbel met zijn eigen zorgen en bekommernissen. En een overvol hoofd. Rode vlaggetjes. Ik besef ook opnieuw waarom ik zo’n nieuwsmijder was geworden. Neen, danku.

Laat het me weten wanneer het terug oké is om geen mening te hebben en positief over iets te denken.

5 boeken om deze zomer te lezen – editie 2020

Vorig jaar blikte ik halverwege terug op mijn leeschallenge en tipte ik 5 boeken voor de zomer. Het leek me een leuk idee om het gewoon nog eens te doen. Zeker nu we door COVID-19 de zomer in eigen land zullen doorbrengen. Als ik op vakantie ben in het buitenland lees ik namelijk minder dan wanneer ik thuis ben (want zoveel te zien en te doen), dus ik reken op een goede leeszomer.

Ik heb 5 boeken geselecteerd die ik tussen juli 2019 en nu heb gelezen, rekening houdend met verschillende genres. Voor ieder wat wils normaal gezien. Ik heb er op gelet dat hier geen 5 zware historische romans staan. Ik kies wel niet voor luchtige zomerlectuur, om de simpele reden dat ik geen chicklit-lezer ben. Dus op dat vlak heb ik weinig aanraders te geven, maar ik heb toch gekozen om er twee lichte romans tussen te zetten.

De korte samenvatting is steeds het begin van mijn review op Goodreads trouwens, je kan hier boekenvriendjes worden. Ik geef zo veel mogelijk de Nederlandse titel, maar soms is het boek jammer genoeg niet vertaald.

The poison bed – E.C. Fremantle

De mooie en ambitieuze Frances Howard zit opgesloten in The Tower na het bekennen van de moord op Thomas Overbury, een vriend van haar man. Die man is Robert Carr, de persoonlijke favoriet van koning James I, en zit in een andere cel, ook verdacht van dezelfde moord. Een van hen twee is de dader. Hoe en vooral door wie is Thomas Overbury aan zijn einde gekomen?

‘Gone girl meets the miniaturist’ staat op de cover en dat is nog niet eens zo gek. Het is een mooie samenvatting van deze unieke historische thriller die veel meer focust op de moord en wie erachter zit dan de historische context. Een verhaal waarin je als lezer constant op het verkeerde been wordt gezet. En dat een sfeerrijk beeld neerzet van de tijdsgeest met spanningen tussen katholieken en protestanten en een grote angst voor heksen en magie. Een echte pageturner, voor wie eens iets anders wil dan een standaard thriller.

Een losse draad – Tracy Chevalier

Violet Speedwell is een surplus vrouw. Haar broer en verloofde kwamen om in WOI. Op haar 38 is ze daardoor nog steeds ongetrouwd en woont ze bij haar bemoeizieke moeder. Ze neemt de moedige beslissing om alleen te gaan wonen in Winchester, ver van haar moeder en alles wat ze kent. Eens in Winchester valt het haar moeilijk om (financieel) te overleven. Maar dan loopt ze  op een dag Winchester cathedral binnen tijdens een ceremonie van een groep vrouwen die handwerk maken voor de kerk. Ze sluit zich erbij aan en stap voor stap bouwt ze zo haar eigen leven op in dit nieuwe dorp.

Dit boek valt al meer onder een luchtige roman om aan het zwembad te lezen. Het gaat over Violet die als single vrouw na WOI het niet makkelijk heeft met alle taboes die nog rond single vrouwen bestaan. Ze sluit zich aan bij een groep vrouwen die borduurt voor de kathedraal, met elk hun eigen problemen. Violet is zo’n personage waarin iedereen wel iets van zichzelf herkent. En je wenst haar al het goeds van de wereld.

The glass woman – Caroline Lea

Ijsland. 17de eeuw. Na de dood van haar vader hebben Rosa en haar mama het niet gemakkelijk. Om niet om te komen van de koude en honger stemt Rosa in met het huwelijksaanzoek van de veel oudere Jon. Die is gooi (een soort leider) van een dorpje drie dagen stappen van haar geboortedorp. Eens ze getrouwd zijn merkt Rosa dat Jon raar doet. Zo is er de afgesloten loft waar ze niet in mag en raakt hij haar niet aan. In het dorp bruist het ondertussen van de geruchten rond Jon’s eerste vrouw Anna die hij op zijn eentje heeft begraven. Wat is er met Anna gebeurd?

Voor wie vorige zomer Rebecca las op mijn aanraden of wie gewoon een liefhebber is van de gothic novel. Want dit is zo’n gothic novel om je vingers bij af te likken. Het plot lijkt in het begin standaard. Een jonge vrouw die trouwt met een oudere weduwnaar die ze amper kent met een mysterie rond het lot van de eerste vrouw. Maar Lea schrijft een heel ander verhaal dan je verwacht. Het is oprecht spannend, maar ook innemend. Met personages die elk hun eigen kruis dragen en kwetsbaar zijn. Misschien associeer jij de zomer niet met 17de eeuws Ijsland, maar geloof me, dit is een verfrissend boek.

Ook de moeite voor gothic novel liefhebbers: The familiars van Stacey Halls. Over een jonge adellijke vrouw die een vroedvrouw uit het dorp onder de arm neemt, net op het moment dat er een heuse heksenjacht aan de gang is. Kan ze Alice vertrouwen en wat houdt haar man voor haar achter?

Het land achter de horizon – Tamara McKinley

Jonathan is de zoon van een graaf in Cornwall en krijgt de kans om op expeditie te gaan met James Cook. Hij moet er zijn jeugdliefde Susan, een vissersdochter, voor achterlaten. Maar hij is wel een van de eersten die het nieuwe land, later Australië, ontdekt. Hij ontmoet er zelfs enkele aboriginals. Susan moet het ondertussen thuis zien te redden en na een persoonlijke ramp moeten zowel zij als haar broer Billy keuzes maken die hun leven voorgoed zullen veranderen.

Een familiekroniek over de eerste kolonisten van Australië. Voor de fans van Lucinda Riley’s ‘zeven zussen’-serie. Want ook hier gaat het om een zoete roman in een historische setting. Fan van het verhaal? Lees dan zeker verder in deel 2 (mijn favoriet) en deel 3!

Een lied voor Achilles – Madeleine Miller

Patroclus doodt op jonge leeftijd per ongeluk een jongen. Ook al is hij de kroonprins, toch wordt hij verbannen naar het koninkrijk van Peleus. Daar leert hij diens zoon Achilles kennen. Een halfgod die een grote heldenstatus wordt toegedicht door de Goden. Patroclus en Achilles ontwikkelen een intieme band, maar aan het lot kunnen ze niet ontsnappen en ze komen in Troje terecht.

Miller’s tweede boek gebaseerd op de Griekse mythologie ‘Circe’ verwierf nog veel meer faam, maar haar debuutroman over Achilles valt zeker niet over te slaan. Het is een toegankelijk geschreven verhaal over de oorlog in Troje, maar toch vooral over twee vrienden: Patroclus en Achilles. Ze weten beiden dat Troje hun eindpunt zal zijn en aan het lot valt zoals steeds niet te ontkomen. Je hoeft geen voorkennis te hebben, dit boek richt zich op young-adults en is dus zeer leesbaar.

Meer Achilles? In de stilte van vrouwen van Pat Barker lees je niet over Achilles als held, maar als slachter. Deze keer vertelt Briseis haar verhaal als Trojaanse slavin, met vooral veel aandacht voor de ontberingen die vrouwen moeten doorstaan in oorlogstijd. Dit verhaal is een tikkeltje feministisch en veel rauwer dan Miller’s boek.

Heb jij al een van deze boeken gelezen? Welk boek zou jij mij aanraden om deze zomer te lezen?

Op het nachtkastje #35

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • The Boleyn bride is zo eentje die al heel lang in de kast stond. Het gaat over Elizabeth Howard, de mama van Anne, Mary & George Boleyn. Zij moet als 16-jarige trouwen met Thomas Boleyn, een opkomende man van lagere komaf. Elizabeth haat haar huwelijk en voelt ook geen enkele genegenheid voor haar kinderen. Dat laatste zorgde ervoor dat ik niet van het boek kon genieten. Elizabeth is echt een hatelijk hoofdpersonage dat alleen maar aan zelfbeklag doet. Ze heeft totaal geen vat op het dramatische leven van haar kinderen en is eerder een soort omstaander. Dit is niet hoe ik mij Anne Boleyn en haar familie voorstel en dus wil ik dit boek liever vergeten :).
  • Gelukkig volgde hierna een topper. Ik koos uit de kast de eerste historische thriller van Fremantle, mijn favoriete historische romanschrijfster. The poison bed speelt zich af onder de eerste Stuartkoning, James I, met in de hoofdrol een andere Howardvrouw: Frances Howard. Frances zit opgesloten in The Tower na het bekennen van de moord op Thomas Overbury, maar ook haar man Robert Carr zit in The Tower voor dezelfde moord. Eén van hen twee is de dader, de andere is onschuldig. ‘Gone girl meets the miniaturist’. Een spannende thriller met een perfect uitgewerkte historische achtergrond. 5-sterren, zonder twijfel!

Gekeken

  • Ik ben eens begonnen aan de BBC-serie Merlin, een oude serie van tien jaar geleden (dat merk je) over het hof van koning Arthur. De serie stond al jaren op het lijstje en kijkt heerlijk weg ’s avonds na een lange dag. Ik wissel deze af met The Musketeers, waar ik ondertussen seizoen 3 van aan het herbekijken ben.
  • Seizoen twee van Peaky Blinders met het lief. Ook nog steeds Outlander 4 met het lief en OMG Bree en Roger <3. Hun verhaal begint toch ook in de serie echt te schitteren nu.
  • Vikings seizoen 6 deel 1 is op tv. Ik vond de eerste aflevering veel te inleidend, deze serie is sowieso vals traag. Ik vind het vooral jammer dat we niet terug naar Engeland gaan, maar ik ga het Russische verhaal zeker een kans geven.

Meegemaakt

  • Nog steeds niet bijster veel. Er werd hier hard doorgewerkt, zowel tijdens de werkuren als privé voor den bouw. Dus alle andere momenten nam ik broodnodige rust.
  • Verder ben ik er nog niet goed uit hoe ik zal omgaan met al die versoepelingen. Sowieso zal ik deze maand eens naar kantoor gaan en dus ook de trein nemen. Vooral voor dat laatste ben ik benauwd en dan vooral om een mondmasker te moeten dragen. Ik heb namelijk heel veel nood aan zuurstof en heb al gemerkt dat ik het ontzettend warm krijg in zo’n ding, met instant hoofdpijn en een aangedampte bril tot gevolg. Jep, ik word snel claustrofobisch en vrees dat een mondmasker dit ook triggert bij mij. Ik hoop toch dat een mondmasker geen blijver wordt…

Geblogd

Wat is het eerste dat nu terug ‘mag’ dat je gaat doen?

Hoe zit dat nu eigenlijk met #projecthuis? #3

Alweer de derde update! Wie deze rubriek voor de eerste keer leest, verwijs ik graag even door naar update 1 en update 2. Ik ben ondertussen meer dan een jaar actief bezig met ‘den bouw‘ en ondertussen is de buitenkant zo goed als klaar en beginnen we grondig na te denken over ‘den binnen’. Er is nog heel wat werk, maar er is gelukkig ook al wel wat gebeurd. Ik heb opnieuw een update in FAQ-vorm geschreven.

Is het nu nog niet klaar?

Neen.

Weet je al wanneer je gaat verhuizen?

Nope.

(Ok en nu serieus :D)

Loop je achter door COVID-19?

Interessante vraag want los van corona was het lot ons niet zo goed gezind. In januari en februari regende het dat het geen naam had of raasde er een stormwind over het land. Niet handig. Wanneer het weer dan in maart eindelijk beter werd, gingen we in lockdown waardoor de ramen pas later konden komen en ook winkels om materiaal te halen sloten. Of showrooms om inspiratie te tanken. Kleine streep door de rekening, maar geen man over boord.

Wanneer komen de ramen dan wel?

De week nadat de bedrijven weer open gingen konden ineens de ramen en deuren wel geplaatst worden. Ze hadden er ondertussen aan verder gewerkt. Fijn! Ook de garagepoorten zijn ondertussen geplaatst waardoor het hele huis winddicht is. Leuk om uit de regen en wind verder te kunnen werken en om de hele bouw ’s avonds te kunnen afsluiten.

Ik ben echt ontzettend blij met mijn keuzes qua ramen en deuren. Het is een van de duurdere investeringen en ik heb ook veel extra’s gekozen. Maar het plaatje klopt. En ik ben er stiekem wel verliefd op. Voor de geïnteresseerden: ik heb PVC-ramen van Deceuninck (gemaakt en geplaatst door een lokaal bedrijfje) met een houtnerfstructuur om zo toch de hoevestijl wat te bewaren.

cof

De ramen zijn crèmewit (RAL 9001) en de deuren/garagepoorten zijn groengrijs (RAL 7038), er is ook één zwart aluminium raampje als accent.

Dus nu is het toch bijna klaar?

Hoeveel mensen denken dat ramen en deuren de laatste stap zijn in een bouwproces, ik vind het hilarisch. Want nu heb ik toch geen reden meer om niet te verhuizen? Haha. Er is binnen nog altijd niks anders dan beton hé jongens. En het afwerken van ‘den binnen’ vraagt heel wat meer tijd. Dus toch nog even wachten met verhuizen ;).

Momenteel zijn we druk aan het werken aan alle buizen en kabels die moeten liggen voor ze kunnen komen chappen en daarna ook plakken. Elektriciteit, water en afvoer, ventilatie en verwarming. Het is een hele puzzel om te leggen. Gelukkig zijn de winkels waar open en kunnen we het nodige materiaal gaan kopen. Want dit zijn wel allemaal stappen waarbij we veel zelf gaan doen. Ik leer in ieder geval elke dag bij over circuits, lichtpunten en type kabels.

Hoe zit het met de inrichting?

Ik denk dat ik vorige keer vertelde dat ik daar nog niet bewust mee bezig was. Ondertussen krijgen bepaalde ruimtes in mijn hoofd al wel wat meer vorm. De keuken is qua indeling al helemaal bepaald en ook voor de slaapkamer zijn er beslissingen genomen. Maar het is niet zo dat ik al echt mijn oog op meubels aan het laten vallen ben. Ik merk wel dat ik bewuster rond kijk bij anderen of al eens online om ideeën op te doen. Het zal allemaal pas concreet worden wanneer alles beplakt is omdat je dan een goed beeld van elke ruimte krijgt.

Ik merk toch wel dat ik een duidelijke smaak en stijl heb die steeds in elke keuze terugkomt. Een mix tussen het warme landelijke met veel houttinten en een ruime moderne indeling. Het doel is om het allemaal wat minimalistisch te houden binnen en niet te veel rommel of hoekjes te creëren die toch alleen maar stof kunnen vergaren.

Zo, geen grootste update deze keer, maar nu weten jullie toch weer hoe het ermee gaat. Staat je vraag er niet tussen? Dan antwoord ik graag in de comments.

Lissabon #5: Belém

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

Na een uitstapje naar de kastelen in Sintra, trokken we op onze vierde dag naar Belém. Misschien wel de bekendste wijk van Lissabon. Deze zeer lange wandeling baseerden we op de reisgids Time To Momo (wandeling 5 om precies te zijn). We namen hiervoor vanaf Cais Do Sodré een bus naar het Palacio Nacional da Ajuda.

thumb_P1110952_1024

Dit grote witte paleis is ooit gebouwd voor de koninklijke familie, maar nooit volledig afgewerkt. Nu was het er een gerij van auto’s aangezien het nog steeds voor staatszaken wordt gebruikt. Er was geen toerist te bekennen, het is namelijk een hele klim vanaf het vlakke Belém en dus buiten de gebaande paden. Het was wel het ideale vertrekpunt voor onze wandeling op deze zeer zonnige dag.

thumb_P1110968_1024

Afdalen deden we via de jardim Botanico de Ajuda. Deze oudste botanische tuin van de stad telt heel wat bijzondere plantensoorten. Een drakenbloedboom bv. Er lopen pauwen in allerlei kleuren rond, er staan serres voor de meer tropische planten en er is grote een fontein. We betaalden twee euro toegang en je krijgt er nog een uitzicht tot aan de Taag bij.

P1030459

Foto @Ditisleen

Zonder twijfel is dit de mooiste tuin van Lissabon die we bezochten. Ver weg van toeristen en dus heel rustig. Aanrader, zeker in de lente- en zomermaanden! Nog verder naar beneden passeerden we de Igreja da Memoria, een super schattig oud kerkje.

thumb_P1110992_1024

Tijd om opnieuw wat schaduw op te zoeken in de volgende botanische tuin: de jardim Botanico Tropical. Zoals de naam al zegt: hier vind je heel wat tropische plantensoorten. Omdat er op dat moment erg hard gewerkt werd in de tuin (die heel groot, maar ook best oud is), moesten we geen toegang betalen.

thumb_P1110995_1024

De hoge palmbomen vallen meteen op. Verder is er een Chinese tuin en kan je helemaal tot aan een soort paleis wandelen. Dit is het ideale plekje om te picknicken, en veel dichter bij het toeristische Belém voor wie even een rustpunt wil. Maar we vonden de andere tuin wel een pak mooier.

De volgende stop zou het klooster worden, maar eerst was het tijd voor lunch. Ons eetadresje in de Momo bestond niet meer dus aten we tapas bij Belém 2 a 8. Het is in de toeristenstraat van de wijk dus het eten was zeker oké, maar niet speciaal.

thumb_P1120014_1024

En dan dessert! Tijd voor de beroemde Pasteis De Belém. Pasteis de nata zijn zoete bladerdeeggebakjes met pudding en kaneel, een echt exportproduct van Portugal. In Belém zouden ze de originele taartjes maken volgens een geheim recept. Dus schoven we samen met de Japanners aan in de rij ;). Verkijk je hier niet op: het gaat allemaal super vlot en efficiënt. Voor we het wisten stonden we buiten met een portie warme pasteis. En uiteraard waren ze lekker.

Tijd voor het mosteiro dos Jeronimos, dé bezienswaardigheid die in elk boekje staat. Dit 16de eeuwse klooster in Portugese Manuelstijl is een rijkelijk versierd architecturaal hoogstandje. De wijk Belém is bekend van de ontdekkingsreizigers die hier vertrokken in de jaren 1500, waaronder Vasco Da Gama. Daardoor zitten er heel wat verwijzingen naar zeevaart in de decoratie van dit klooster.

thumb_P1120016_1024

Het is een hele opgave om binnen te raken. Er staat altijd een lange rij, in de brandende zon en je kan -denk ik- geen tickets op voorhand boeken. Wees daar dus op voorbereid (hoofddeksel en zonnecrème). De prijs p.p. komt op 10 euro. De kerk is gratis te bezoeken en ook de moeite, maar het is toch vooral het klooster waarin de Manuelstijl tot zijn recht komt.

thumb_P1120022_1024

Binnenin is het druk, maar ook echt prachtig. Het is een uniek weelderig gedecoreerd gebouw dat met niets te vergelijken valt. Je kan verschillende kamers bezoeken met elk hun eigen functie. Maar de gangen en het binnenplein betoveren het meest. We maakten heel wat foto’s (tegen de zon in, want die was overal :p).

thumb_P1120048_1024

Het zal je niet verbazen dat dit klooster ondertussen UNESCO werelderfgoed is samen met de torre de Belém wat verderop.

P1030511

Foto @Ditisleen

Het contrast met het sobere klooster in Graça was groot. Ik denk dat ik het klooster in Graça fijner vond om te bezoeken door de rust, maar deze stijl is wel iets dat je nergens anders kan bekijken. Het maakte indruk.

Op naar dat andere bekende bouwwerk in Manuelstijl uit de 16de eeuw, de Torre De Belém. Van torentjes word ik altijd enthousiast! Het is een verdedigingstoren uit de tijd van de ontdekkingsreizigers. Toen stond de toren in het midden van de Taag. Ondertussen lijkt de toren steeds meer op te schuiven richting oever. De kracht van de natuur…

P1030567

Je kan de toren bezoeken, maar deze keer schoven we niet aan samen met de Japanners. Binnen zou er namelijk niet zo veel te zien zijn en is het altijd heel druk. De schoonheid schuilt langs de buitenkant waar de woeste golven tegen de toren opboksen.

Tijd voor een stevig stukje wandelen langs de Taag. We passeerden eerst nog het Padrao dos Descobrimentos, een monument ter ere van de ontdekkingsreizigers. Je kan ook helemaal naar boven, maar dat zei ons weinig.

thumb_P1120115_1024

Langs de rivier is een breed wandelpad. Van ver doemt de Ponte 25 de Abril op. Deze brug is geïnspireerd op de Golden Gate Bridge in San Francisco, hetzelfde Amerikaanse bedrijf was verantwoordelijk voor de bouw. Aan de andere kant van de brug staat dan weer een Christusbeeld à la Rio de Janeiro. De brug is genoemd naar een belangrijke datum in de anjerrevolutie tegen de dictatuur.

thumb_P1120129_1024

Nog fut in de benen en zin in iets totaal anders? Dan kan je nog een heel stuk verder wandelen richting LX Factory. Onder de brug stonden daar wat verlaten fabriekpanden leeg die nu zijn omgedoopt tot hippe eetzaken en winkels. Vooral de boekenwinkel Ler Devagar met boeken tot hoog aan het plafond en de nodige laddertjes, is de moeite om binnen te lopen. Je kan er even uitblazen bij een koffiebar of je verwonderen aan de leuke street art. Zeker de moeite!

thumb_P1120134_1024

Hierna stapten we weer richting Cais do Sodré, waar je de overdekte markthal Time Out kan binnenlopen. We zochten naar een eetplekje in de buurt voor een licht diner en belanden zo bij Café Tati. Een verse dagkaart met producten van de markthal in een huiselijk interieur, meer moet dat soms niet zijn.

Het is een hele wandeling en de zon brandde stevig dus we kropen vroeg onder de wol. Hoewel heel toeristisch vond ik Belém toch de moeite. Zeker als je ook de tuinen meeneemt en wat langs de Taag wandelt.

Ben jij al eens in Belém geweest? 

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Lichtpuntjes #18

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen. Als je goed rond je kijkt, zie je overal kleine dingen die de dag een beetje beter maken. En daar wil ik regelmatig bij blijven stilstaan. Zodus deze rubriek.

Het is van voor de coronacrisis geleden dat ik deze rubriek nog schreef. Zeker in het begin was het zoeken naar lichtpuntjes. De laatste weken zijn er gelukkig wat meer dingen om blij van te worden.

  • Toch nog een vermelding waard. Onze citytrip naar Valencia. En dan voornamelijk de eerste drie dagen met wijn, tapas, street art, mooie steegjes, de zee en geweldig gezelschap. Op één of andere manier slagen Leen en ik er altijd mooi in om onze stress in België achterlaten en te genieten. Al kwam de stress deze keer veel sneller en feller ons leven terug binnen. Maar ik hou vast aan die mooie momenten.
  • Elke leuke call met collega’s die doet beseffen dat we er niet alleen voor staan. Ik probeer echt de humor wat te bewaren, want het is ontzettend druk en niet eenvoudig om in deze tijden normaal te functioneren. Maar samen erdoor enzo.
  • #Projecthuis heeft ramen, deuren en garagepoorten. Het is dus nu volledig dicht en de buitenkant is op details na volledig af. Ik was ontzettend nieuwsgierig om het eens te zien met al die keuzes van een jaar geleden. Blijkt dat ik goed heb gekozen, ik vind het ontzettend mooi allemaal en ben tevreden van de service die we gekregen hebben. Misschien komt er binnenkort nog wel eens een update!
  • Mijn katten die al wat ouder zijn en waar ik nu extra veel tijd mee kan doorbrengen. Dat is op zich wel iets om te koesteren.
  • Het goede weer, ook al heb ik er door drukke werkdagen niet veel van kunnen genieten. Dit weekend is het me dan eindelijk eens gelukt om met mijn boek in de zon te liggen.
  • Terug naar het lief mogen en samen tijd doorbrengen. ❤️
  • Gaan wandelen met die ene vriendin die wel nog in de buurt woont (heel dicht zelfs).
  • Een paar goede boeken uit de kast ontdekken, ook wat mindere, maar dat hoort er bij. Ondertussen heeft de bib laten weten weer open te gaan, woehoe!
  • De laptop toedoen na een dag werken om 17u zoals het hoort.
  • De laptop veel later toedoen maar toch het gevoel hebben dat we een prachtig project hebben opgeleverd of dat ik klanten enorm heb verder geholpen.
  • Als ik niet in call zit kan ik nu tijdens de werkdagen gewoon luid muziek spelen en meezingen. Dat zie ik me op kantoor niet meteen doen :D.
  • Leuke cadeautjes bij de post van het werk en de collega’s.
  • Enkele workout en zumbalessen online volgen, samen met de danscollega’s. Bewegen zat er niet veel in deze periode, maar toch een beetje dan.
  • Te horen krijgen dat we voor één van de twee danslessen toch nog vier weken in openlucht kunnen gaan dansen. Om het dansjaar af te sluiten met deze leuke bende. Op naar volgend jaar!
  • De curves die dalen. Het feit dat er toch veel mensen zich aan de regels houden (ik heb duidelijk de juiste vrienden ;)). Het feit dat stilaan alles weer een beetje normaliseert. Een beetje, zeg ik hé.

Wat maakt jou in deze tijden blij? 

Thuiswerk als nieuwe ideaal?

Op 10 maart was ik voor het laatst op kantoor. Ik had in de namiddag een meeting in Brussel samen met een collega voor de opstart van nieuw project. Langs de klantzijde zou een man of 8 aansluiten. Een goedgevulde zaal. Het was er warm en duf, dus hadden we de airco opgezet. We gingen uiteraard met de trein, want we moesten echt in het centrum van Brussel zijn. En treinen naar Brussel zijn druk. Op elk uur van de dag.

’s Avonds wandelde ik terug naar kantoor en wenste mijn collega (toevallig ook zaakvoerder) me een goede reis (hoe het me in Valencia is vergaan lees je hier). We hadden het niet over een mogelijke crisis en planden de week na mijn verlof al heel wat zaken in. Het lijkt allemaal zo bizar. Dat een aantal dagen later het kantoor zou sluiten en we op telewerk zouden overstappen. Dat we een dikke twee maand verder nog altijd maar bij uitzondering naar kantoor gaan.

Ik zit in de luxepositie, als marketeer in een succesvol webbureau, dat thuiswerken überhaupt mogelijk is. Onze hele werking zit in de cloud. Geef mij internet en ik kan werken. Meer heb ik niet nodig. Daarnaast zitten we ook nog eens in de luxepositie dat het in de digitale sector nu drukker is dan ooit, omdat letterlijk elk bedrijf de omslag moet maken. En ten derde zijn we al een best volwassen bureau qua klantenportefeuille waardoor heel wat mensen hun weg vinden naar ons om hun digitale vragen aan te stellen.

Driedubbele luxe noem ik dat. Ik heb heel wat vrienden die in gelijkaardige agencies werken en die wel een paar weken tijdelijk werkloos hebben thuisgezeten, of die ineens gratis webinars doen in de hoop toch maar wat klanten binnen te halen. Terwijl mijn collega’s en ik niet weten wat eerst doen. Het is in het voorjaar altijd druk, nu is het best pittig druk. Maar ik klaag niet. Ik doe mijn job nog steeds graag en deze crisis zorgt net voor heel wat interessante projecten en samenwerkingen.

Maar bon thuiswerk dus. Hoe gaat dat nu? We mochten voor de crisis ook al thuiswerken. Geen vaste dag per week, maar eerder wanneer de agenda het toeliet om eens een hele dag geconcentreerd te kunnen doorwerken. Ik maakte daar eerlijk gezegd weinig gebruik van, tenzij om een bepaalde reden bv. omdat ze voor de bouw iets kwamen doen waarvoor ik best thuis was of ik met de auto naar een klant moest. Ik vond van mezelf dat ik thuis te snel raakte afgeleid.

Ik kan me op het werk vaak wel concentreren (ook al is er in de kantoortuin heel wat lawaai en geroezemoes). Daarnaast heb ik ook gewoon een functie waarbij ik vaak moet overleggen met collega’s en klanten en dat is handiger op kantoor, toch?

Vandaag lees ik allerlei doemberichten over hoe ‘dit nieuwe normaal’ de doodsteek zou zijn voor kantoren, en dan vooral kantoortuinen waar iedereen allemaal samen in één grote open ruimte zit. Bedrijven zoals Shopify en Twitter hebben nu al hun werknemers laten weten dat ze thuis, of toch remote, zullen moeten werken tot en met 2021. De kantoren blijven gesloten. Iedereen thuis aan het werk lijkt wel het nieuwe ideaal.

Ik vind dat persoonlijk verre van ideaal. Naast het feit dat je zo geen scheiding meer hebt tussen werk en privé en er ook geen vaste kantooruren meer zijn (waardoor je continue bereikbaar lijkt, ik werk daardoor veel langer dan anders) stelt dit ons nog voor heel wat andere uitdagingen.

Wat met mensen in een klein appartement die eigenlijk helemaal geen ruimte hebben om een ergonomische bureau neer te planten? Ik zit zelf in een donkere hoek van mijn slaapkamer op mijn oud studiebureau te werken. Zonder groot scherm of tussenstukken. Mijn nek zit al wekenlang vast, mijn ogen doen pijn van al dat niet natuurlijk licht en zo kan ik nog wel doorgaan. Stel ze verplichten mij om nog voor een lange tijd thuis te werken zal ik moeten investeren in een wifi-versterker, schermen, tussenstukken… Ik zal zelfs op zoek moeten naar een andere plek om te werken in een huis waarin elke ruimte al een functie heeft. Gaat de werkgever dit allemaal betalen?

Ik heb daardoor vooral het gevoel dat de Shopify’s van deze wereld willen besparen op allerlei kosten door iedereen thuis te zetten. Kantoorruimte huren is duur. Iedereen remote laten werken, al dan niet met een minimale vergoeding, is een pak goedkoper veronderstel ik (voor zover ik daar een zicht op heb).

En wat met gezinnen waarbij meerdere mensen in huis moeten thuiswerken? En zo op elkaars lip leven? Wat met het feit dat mensen minder bewegen door altijd thuis te zitten? Is het wel goed voor je brein om zo versnipperd te werken, waarbij je tussen twee intensieve videocalls door nog snel even de was insteekt? Is dit echt hoe wij het nieuwe ideaal zien? Of is dit een burnoutmachine?

Ik kan eigenlijk niet wachten om terug naar kantoor te gaan. Ik ben als introvert heel graag thuis en kan perfect mijn werk uitvoeren vanachter mijn donkere bureau. Maar het zal nooit de experience van een kantoor gevuld met collega’s kunnen vervangen. De deur ’s morgens achter mij sluiten om naar kantoor te vertrekken biedt een enorme structuur die ik nu mis.

Los daarvan zie ik het ook niet zitten om de komende tijd mijn klanten alleen maar online te blijven zien. Er zijn heel wat goede tools online beschikbaar, maar niets kan een goede fysieke workshop of opleiding vervangen. Ik ben zo’n typische voeler. Ik probeer tijdens vergaderingen aan te voelen hoe anderen reageren op wat ik zeg. Lichaamstaal lezen. Blikken vangen. Gezichten aflezen. Allemaal dingen die ik nu al enorm hard mis tijdens mijn honderden calls per week.

Ondertussen ben ik het ook wel beu om iedereens kinderen en huisdieren altijd op de achtergrond te zien. Ik wil gewoon naar kantoor. Als binnenkort kinderen in een kampbubbel mogen van 50 personen, mogen wij met ons dertig dan ook niet gewoon in onze bubbel? Pretty please?

Dat thuiswerken het nieuwe ideaal wordt, dat hoop ik dus van harte niet. Dat heel wat bedrijven nu eindelijk hebben ingezien dat thuiswerken niet een verborgen vorm van verlof nemen is en dat ze nu meer vertrouwen krijgen in hun werknemers, daar sta ik wel volledig achter. Zelfs bij ons zie je die evolutie, thuiswerken bleef toch altijd een slechte naam hebben en dat is nu wel aan het verdwijnen. Dat we dus zullen evolueren naar een samenleving waarin het de norm is om minstens 1 dag per week van thuis te werken, is helemaal oké voor mij. Dat zou al heel wat files en drukte verminderen. Maar elke dag thuiswerken? That’s a no for me.

Zou jij ervoor kiezen om elke dag van thuis te werken? Of toch liever naar kantoor?

Malta #5: Mdina & Rabat

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Na drie heerlijke dagen op Malta, maakten we ons op voor de laatste dag op dit eiland. Oorspronkelijk zouden we nog een halve dag gaan hiken, maar de vorige dag (met de zonovergoten zware wandeling aan de zuidkust) had er stevig ingehakt. We besloten er dus een volledige dag cultuur van te maken en niet één, maar twee stadjes te bezoeken.

We namen opnieuw de ferry naar Valletta van in The three cities en daar namen we bus 52 (mijn vooruitziende zelf heeft tijdens de vakantie de busnummers opgeschreven blijkbaar :)) die stopt aan Mdina.

thumb_P1130590_1024

Mdina is de voormalige hoofdstad van Malta en tot in de 15de eeuw was het daardoor de belangrijkste middeleeuwse stad van het eiland. Vandaag staat Mdina bekend als ‘de stille stad’, deze zelfstandige gemeente is volledig ommuurd en er zouden amper auto’s rijden. In Mdina werden beelden geschoten voor het eerste seizoen van Game Of Thrones, wat er onder meer voor zorgt dat het een echte toeristische trekpleister is.

Mijn aandacht werd getrokken door de middeleeuwse steegjes. Een stille stad is het wel niet. Ja, het loopt er vol met toeristen en die maken lawaai. Maar daarnaast rijden er ook gewoon auto’s. En je moet echt vaak aan de kant voor die auto’s in de smalle straten. Dus ik zou het niet echt een stille stad noemen…. :).

thumb_P1130597_1024

Naast ronddwalen, kan je ook St. Paul’s cathedral bezoeken. Deze is ouder dan de St. John’s- co-cathedral in Valletta en romaans van bouwstijl, i.p.v. barok. Naast de kerk krijg je eerst toegang tot een religieus museum in een heel mooi gebouw, en de kerk zelf heeft een prachtige beschilderde koepel. Een ticket kostte slechts enkele euro’s. Aanrader!

thumb_P1130609_1024

We slenterden de hele voormiddag rond in de straatjes tot het echt druk werd. Wat later in de namiddag keerden we terug en zo hadden we hele delen van het stadje voor ons alleen.

IMG_4207

Deze Instagramwaardige fotospot bracht al eerder inspiratie voor deze post.

Mdina is zeker niet groot, wij hebben elk straatje een keer of twee gedaan. Er zijn enkele eetplekjes, maar die zijn uiteraard gericht op toeristen. We stopten voor een stuk taart bij het geprezen Fontanella Tea Garden, met een 360 graden zicht over het eiland. Er was een ruime keuze aan taart en die was heerlijk (ik nam uiteraard chocoladetaart, bommetje). De drukte moet je erbij nemen (ik schoof 20 min aan aan het toilet :D).

thumb_P1130644_1024

Het uitzicht was dus wel de moeite 🙂

Mdina is zeker goed voor een halve dag vertier. Ik raad aan om ofwel ’s morgens vroeg te gaan, ofwel wat later in de namiddag vanaf een uur of 3. Dan heb je de steegjes wat meer voor jou alleen.

thumb_P1130605_1024

Tijd voor lunch! We ploften neer bij Ta Doni in het centrum van Rabat. Een kleine, maar super verse kaart en een gezellig terrasje. Rabat is het zusterstadje van Mdina en beschikt over zijn eigen bezienswaardigheden, voornamelijk overblijfselen uit de Romeinse tijd.

Zo kan je een Romeinse villa bezoeken, maar wij kozen voor iets merkwaardiger: een bezoek aan de catacomben. Dit is een kerkhof of hypogeum waarbij de graven ondergronds uit steen werden gebeiteld. Ze werden gebruikt tussen de 3de en 5de eeuw, door de punische volkeren, die volgens de Romeinse traditie buiten de stad begraven moesten worden.

thumb_P1130705_1024

In Rabat kan je verschillende sites met catacomben bezoeken, zoals St. Agatha en St. Pauls. We kozen voor de St. Pauls catacomben aangezien deze de grootste (en ook de bekendste) zijn. Een ticket kost 6 euro en je kan eenvoudig de nummers op de ‘grafzerken’ volgen om af te dalen. Er staat ook steeds een bordje met de periode van de catacomben en het volk dat er begraven lag.

thumb_P1130710_1024

Uiteindelijk lijken de meeste catacomben op elkaar, maar het is wel eens speciaal om dit te bezoeken. Ik vraag me vooral af hoe zwaar het geweest moet zijn om graven te hakken uit steen. Onder een loden zon dan nog.

thumb_P1130679_1024

Na dit macabere bezoek dwaalden we nog wat rond in Rabat. En dit stadje veroverde meteen mijn hart. In tegenstelling tot het Bokrijk-gevoel dat je wat krijgt in Mdina, is dit stadje vol leven. Ook met de nodige mooie steegjes, maar dan met was die te drogen hangt, bloempotjes…

thumb_P1130676_1024

thumb_P1130665_1024

Dit soort zaken moet ik altijd op foto kunnen vastleggen 🙂 lijkt wel een ‘Belgische oplossing’.

thumb_P1130668_1024

Helemaal mijn ding dus. Zoals gezegd doken we nog even Mdina weer binnen, waar het rustiger was, voor we de bus terug naar Valletta namen. Dit was echt één van mijn favoriete dagen van de vakantie. Gewoon lekker rondstruinen en wat dingen bezoeken. Deze twee stadjes zijn dus niet over te slaan bij een bezoek aan Malta.

Waar heb jij al eens mooie middeleeuwse steegjes gespot?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.