History Nerd #7: Alfred De Grote van Wessex

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik de levens van sterke historische personen of bepaalde gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op en vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog over geschiedenis schreef. Ik denk niet dat dit jullie favoriete rubriek is, maar het kriebelt bij mij toch regelmatig om er iets over te schrijven. Vandaag: de enige koning uit de hele Britse geschiedenis die ooit de naam “De Grote” waardig bleek. En dat is an sich al een hele prestatie.

Een verdeeld Engeland

We kennen allemaal wel het verhaal van the battle of Hastings in 1066 waarbij Willem De Veroveraar met zijn leger van Normandiërs de Engelse troon veroverde en daarbij een einde maakte aan het Saksische bewind. Wat niet iedereen weet is dat er decennialang een veel grotere dreiging heerste voor Engeland: de Denen. Ook wel door ons de Vikingen of Noormannen genoemd (ik ga geen taalkundige discussie voeren om deze benamingen uit elkaar te houden, ik gebruik voor Engeland de term Denen omdat dit mijns inziens de meest correcte term is). Long story short: zelfs in 1066 zag het er nog even naar uit dat de Denen over Engeland zouden regeren.

Maar ik moet even terugspoelen. Naar 871 wanneer ene Alfred koning wordt van Wessex. Jep, Engeland is op dat moment nog niet Engeland zoals we dat kennen. Je hebt de Ieren, de Schotten en de Welshmen. Maar wat wij nu kennen als de provincie Engeland is verdeeld in verschillende kleine onafhankelijke staten: Northumbria, East Anglia, Mercia, Wessex en nog wat kleinere staten. Met elk hun eigen koningen en heersers. En die kunnen zeker niet allemaal door dezelfde deur.

De koninkrijken zijn al een tijdje in oorlog met de Denen. In 793 komen de Denen voor het eerst aan wal op Engelse bodem en verwoesten ze het klooster van Lindisfarne in Northumbria. Wanneer Alfred zijn broer opvolgt als koning van Wessex erft hij dus ook een koninkrijk onder druk.

Alfred staat gekend als een enorm religieus persoon die worstelde om zijn vleselijke lusten te verzoenen met zijn geloof. Zo hield hij er in het begin van regering wel wat minnaressen en dus ook bastaardkinderen op na. Hij was getrouwd met Aelswith, een dochter van een edelman uit Mercia en vooral zijn twee oudste kinderen Aethelflaed en Edward zullen van belang zijn voor de verdere geschiedenis.

Waarom is Alfred nu zo’n gedenkwaardige koning?

Een verzoening met de Denen

Het is dankzij Alfred dat Engeland nooit volledig onder Deense heerschappij valt. Hij verslaat de Denen in een belangrijke slag bij Edington. Maar in plaats van hen terug te sturen naar het Noorden sluit hij vrede met hen. De Denen zijn op zoek naar vruchtbare grond, dat ontbreekt in hun thuisland, en Alfred schenkt hen East Anglia. Deze provincie wordt zelfs in de volksmond omgedoopt tot Daneland. Waar saksen en Denen dus samen in vrede kunnen leven. De Deense leider Guthrum bekeert zich na Edington zelfs tot het Christendom en velen volgen zijn voorbeeld.

Alfred zal er niet in slagen om tijdens zijn leven alle Denen te verzoenen met Wessex. Northumbria zal nog enkele decennia ingenomen blijven door de Denen die hun eigen godsdienst behouden.

Het is Alfred’s kracht dat hij zowel een genadeloze legeraanvoerder bleek als een verzoener en uitdrager van het Christendom. Hij keek verder dan de slachtpartij na een glorieuze overwinning, maar ging op zoek naar oplossingen om zijn droom waar te maken.

Een Engelse droom

Alfred is dé koning die een Engeland mogelijk maakte. Niemand zou daarvoor gedacht hebben dat de verschillende staten ooit met elkaar overeen zouden komen. Hij wel. Hij besefte dat ze samen veel krachtiger zouden zijn dan apart. Zo huwt hij zijn dochter Aethelflaed met de “koning” (of belangrijkste edelman) van Mercia, Aethelred, om een alliantie te sluiten waarbij ze samen tegen de Denen oprukken.

Hij verbindt de verschillende koninkrijken en wordt op het einde van zijn leven koning van de Anglo-Saksen. De lijst van Britse koningen start bij zijn kleinzoon Aethelstan (de zoon van Edward), vanaf dan maakt namelijk ook Northumbria deel uit van Engeland, het Engeland zoals we dit nu kennen.

Het zou wel nog duren tot Willem De Veroveraar voor Westminster/Londen de hoofdstad van dit nieuwe Engeland wordt. Alfred hield zijn hof in Winchester, het hart van Wessex. Een stad hoog op mijn te-bezoeken-lijstje!

En daarom heeft Alfred de bijnaam “De Grote'” gekregen.

Meer lezen?

  • Er is in fictie weinig aandacht voor het Engeland van voor de Plantagenets.
  • The Saxon Stories van Bernard Cornwell, waarvan The Last Kingdom het eerste boek is, vertellen het verhaal van de fictieve strijder Uthred die zich allieert aan Alfred De Grote en zo de hele eenmaking van Engeland van dichtbij meemaakt. Het is een serie met focus op de grote veldslagen en politieke tactieken en zeer goed geschreven. Met veel ironie, daar hou ik wel van. Ik zit momenteel in het 7de deel, the pagan lord. Enkel de eerste twee delen zijn bij mijn weten vertaald in het Nederlands.
  • Deze boekenserie is verfilmd in serievorm genaamd “The Last Kingdom”. De eerste twee seizoenen zijn gemaakt door de BBC, het derde seizoen is een Netflix Original. Alle drie de seizoenen zijn volgens mij op Netflix te vinden en volgen de boeken redelijk goed.
  • In de serie Vikings is Alfred ook een personage. Het verhaal rond zijn afstamming is puur fictief en het is daar zijn grootvader Ecbert die zogezegd het zaadje plant bij zijn kleinzoon voor een eengemaakt Engeland.
  • Voor wie geïnteresseerd is in Willem De Veroveraar en de gebeurtenissen in 1066. Dan Jones heeft een zeer goede driedelige documentairereeks genaamd 1066.

 

 

Advertenties

Malta #2: een dag in de hoofdstad Valletta

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Nadat we de eerste dag aankwamen in onze geweldige B&B en een wandeling maakte langs pittoreske visserdorpjes stond vandaag een dagje citytrippen op het programma. Valletta is de hoofdstad van Malta en ook de kleinste hoofdstad van Europa. Bovendien is het hele centrum Unesco-beschermd. Klonk goed voor een dagje rondstruinen door de steegjes.

We namen de ferry vanaf The Three Cities en dat zouden we nog een paar dagen doen want het gaat zo snel en je maakt me met weinig meer blij dan op een boot zitten. Ook vanuit de andere kant (Sliema) kan je de ferry nemen. De ferry vaart elk kwartier uit (na 21u is dat elk half uur) en kostte 2,5 euro heen en terug als ik het me goed herinner. Mooi meegenomen: wie voor de ferry betaalt kan gratis de lift nemen naar de Upper Barakka Gardens. Een glazen lift weliswaar, jullie weten dat ik daar niet zo zot van ben. Maar het is een aanrader om die lift te gebruiken want anders ben je wel wat aan het klimmen.

thumb_P1130151_1024.jpg

De Upper Barakka Gardens werden het eerste letterlijke hoogtepunt van de dag met een prachtig uitzicht over The Three Cities. De Gardens zelf zijn heerlijk fris om te vertoeven en je kan er om 12u het kanonschot (inclusief officiele ceremonie) van the saluting battery meepikken. Dat wordt al sinds de middeleeuwen afgeschoten om mensen te laten weten dat het 12u ’s middags is. Waarom zou een mens nog een horloge dragen feitelijk?

thumb_P1130171_1024.jpg

thumb_P1130304_1024.jpg

Van daaruit hadden we niet echt een plan, we wilden gewoon rustig rondstruinen. Laat ons zeggen dat het niet moeilijk is om te verdwalen in de vele mediterraanse straatjes. We wilden de basiliek graag bezoeken, maar daar stond een lange rij op de middag dus trokken we richting Grandmaster’s Palace. Trouwe lezers weten ondertussen dat ik geen paleis aan mij laat voorbij gaan.

thumb_P1130183_1024.jpg

Malta heeft vele watertjes doorzwommen. Zo wonnen ze een belangrijke slag tegen de Moren in de 16de eeuw, daarover kom je in het militaire museum meer te weten (bezochten we zelf niet). De ridderorde van Saint-John deelde toen de lakens uit en de Grandmaster was de hoogste in rang en bekleedde dit paleis. Malta is even een monarchie geweest onder het Verenigd Koninkrijk. Daarom rijden ze er nog steeds links en hangt er een mooi portret van koningin Elizabeth II in het paleis. Vandaag is Malta een republiek met president en is dit nog steeds één van de officiele staatspaleizen.

thumb_P1130205_1024.jpg

In Malta zijn wel wat Game Of Thrones scènes opgenomen en als je het binnenplein van het paleis ziet snap je meteen waarom.

thumb_P1130209_1024.jpg

Het paleis is compact maar fijn om te bezoeken. De gangen zijn kleurrijk met gedetailleerde plafonds en harnassen. In de officiele vertrekken leer je wat meer over de functie van elke kamer.

Daarnaast zit het wapenmuseum bij je ticket inbegrepen, voor zo’n gecombineerd ticket betaal je ongeveer 8 euro. Honderden harnassen, kanonnen, pistolen en andere wapens kan je er bezichtigen. Leuk om eens door te lopen, maar ik kwam vooral voor het paleis. Gelukkig was mijn innerlijke prinses voldaan na dit bezoek.

Hierna aten we pizza op een pleintje voor de basiliek bij Café Caravaggio. Na een deugddoende maaltijd, want de zon scheen volop, bleek de rij na de middag aan de St-John’s Co-Basilica verdwenen. Het ideale moment om een ticketje van 10 euro inclusief audiogids aan te schaffen en deze barokke parel te bewonderen.

thumb_P1130177_1024.jpg

De sobere buitenkant verraadt niets van de overvloedigheid binnenin.

Barok is trouwens het minste wat je kan zeggen, de hele kerk is van kop tot teen bedekt met bladgoud. Het doet bijna pijn aan de ogen. Het is er zo over dat het misschien weer mooi wordt. Het is in ieder geval zo’n kerk die ik nog nooit eerder heb gezien.

We deden flink ons best met de veel te gedetailleerde en ronduit saaie audiogids die bij elk grafmonument uitleg gaf over de overleden persoon en de bouw van het moment. De basiliek is groot met vele kappellen dus je bent wel even zoet. Helemaal op het einde heb je een grotere kapel met enkele werken van Caravaggio, je weet wel die grote Italiaanse schilder.

thumb_P1130225_1024.jpg

Tot zover de twee bezienswaardigheden die we niet wilden missen, we slenterden verder door de stad richting de andere waterkant met zicht op Sliema.

thumb_P1130243_1024.jpg

Er is zoals je ziet heel wat hoogteverschil in de stad. In combinatie met de warmte maakt het dat tot een pittige citytrip. We kwamen de typische gekleurde balkonnetjes tegen, die goed tegen de hitte zouden isoleren. Hopelijk, want met die buitentemperaturen is een fris appartement geen overbodige luxe.

thumb_P1130255_1024.jpg

Onderweg passeerden we nog eens tussen het paleis en de basiliek voor het beste ijs van Valletta (of dat zeggen alle reisgidsen toch) bij Café Cordina. Ik weet niet meer zo goed wat ik had, maar ik koos de specialere smaken en het was goddelijk ,zeker met het warme weer.

Ons volgende doel waren de muren van het oude stadsgedeelte, daar wil men het oude met het nieuwe blenden. Net buiten aan het Unescobordje vind je de Triton Fontein, die wil degelijk water spoot, alleen net niet op het moment van mijn foto. *Typisch*.

_VDW2097.jpg

thumb_P1130276_1024.jpg

Een aanrader is om vlak voor je de stadsmuren buiten gaat nog de trappen op te gaan richting Hastings Gardens, een kleine groene oase van rust met uitzicht over de stadsmuren en het nieuwe Valletta.

thumb_P1130282_1024.jpg

Hierna werd het al wat donkerder en dat gaf de stad wel een speciaal sfeertje.

thumb_P1130287_1024.jpg

thumb_P1130268_1024.jpg

We aten niet zo merkwaardig bij d’Office, ergens in een van de eetstraatjes en gingen weer met de ferry naar de B&B. Een betere aanrader is om vierkante hipster pizza te gaan eten in de kelder bij Sotto.

We namen nog twee ochtenden daarna de ferry naar Valletta, en omdat we soms op onze bus moesten wachten, gaf ons dat wat extra tijd om de stad te verkennen. Bij deze nog twee extra tips.

thumb_P1130313_1024.jpg

Goede koffie vind je bij Chocolate District, ook al beweert de naam dus iets anders. Het is om de hoek bij de Upper Barakka Gardens net buiten het oog van de toeristen. Het was er heerlijk wakker worden ’s morgens op het mini terras in een steegje.

thumb_P1130575_1024.jpg

En aangezien er Upper Barakka Gardens bestaan, wijst dat ook op het feit dat er Lower Barakka Gardens zijn, ah ja. Met een zicht op de vaargeul naar de zee ben ik misschien nog iets meer verkocht aan deze tuinen. En ok ja, misschien zit de Romeinse tempel er ook voor iets tussen.

thumb_P1130566_1024.jpg

Ik vond het fijn om in Valletta een dagje rond de struinen en om ook de andere dagen nog eens te genieten van het uitzicht vanop de Upper Barakka Gardens. Dat is echt fenomenaal. Maar het oude stadscentrum miste de charme en warmte die ik een dag later wel in The Three Cities zou vinden. Daar zie je de echte Maltezen samen zitten voor hun deur.

In het oude centrum van Valletta vind je voornamelijk toeristen en is het ’s avonds al snel doods. Het echte leven is naar buiten de stadsmuren getrokken en dat merk je soms. Als echte citytrip is de stad ook wat klein, dus dan raad ik je aan om dit te combineren met meerdere daguitstappen naar andere delen van het eiland. En sla The Three Cities zeker niet over dan!

Ben jij al eens in Valletta geweest?

Op mijn reisgidspagina vind je een handig overzicht van alle bestemmingen die ik bezocht en de bijhorende blogposts die ik erover schreef. Zo vertrek je nooit zonder inspiratie op vakantie.

Working 9 to 5 #3

Ik schrijf regelmatig wel eens postjes met verwijzingen naar mijn job, zoals deze, maar mijn laatste echte werkupdate dateert van twee jaar geleden. Toen vierde ik mijn eenjarig jubileum en was er veel gaande als ik dat zo teruglees. Sommige dingen kloppen nog steeds, maar het merendeel is alweer volledig veranderd. Constante verandering is de enige constante hé.

Ondertussen werk ik 3 jaar bij Statik. En voel ik de nood om er nog eens over te schrijven. Want de afgelopen maanden waren heel zwaar en zat ik soms met twijfels. Zit ik hier op mijn plaats? Ben ik nog voldoende aan het groeien? Waar wil ik staan over enkele jaren? En vooral: doe ik het nog graag genoeg om elke ochtend mijn bed uit te komen?

Jes, deze verwende millennial vindt werkplezier en ontwikkeling van mezelf als persoon heel belangrijk, misschien wel belangrijker dan al de rest.

IMG_5218.jpg

Photo by @jonasdenil

Ik zou kunnen vertellen over de vele gesprekken die ik al gehad heb, want dat er iets moet veranderen is wel duidelijk. Er zit veel bij mij, ook veel gedoe dat energie vraagt en waar ik amper iets voor terugkrijg. Ik heb werk genoeg, leuk werk. Maar soms kan ik daar maar weinig tijd aan besteden. Resultaat: stress en het gevoel van niets af te krijgen. En dan begin ik weer te twijfelen. Het feit dat het thuis druk is met #projecthuis zorgt dat er weinig ruimte is voor relativering. En dat er wel eens heel wat emoties kunnen oplaaien tijdens een gewone werkdag.

Maar ik ga het niet over die gesprekken hebben. Want die lopen goed. En we zien wel hoe het verder gaat. Sowieso is er bij mij nog wel een mindswitch te maken. Ik heb enorm veel moeite met delegeren en een (te?) groot verantwoordelijkheidsgevoel waardoor ik de dingen die niemand wil doen toch maar ga doen, want ze moeten gedaan worden. En dat klopt niet. Allez, ze moeten wel gedaan worden. Maar ze moeten vooral eerst verdeeld worden.

Ik ga het hebben over dat gevoel dat afgelopen week weer fel opkwam. Ik organiseerde nog eens een teambuilding na het werk. Normaal gebeurt er elke maand wel iets, vaak gewoon op kantoor, maar nu was het al enkele maanden geleden. Eigenlijk waren we sinds het Statikweekend niet meer weg geweest met een grote groep. Het weekend waar ik wekenlang achter de schermen hard voor werkte, heel wat stress voor had en dat helemaal is meegevallen, gelukkig! Ook al hadden we stormweer in maart.

Maar soit, een maand op voorhand prikten we een datum om te gaan suppen. Voluit: Stand Up Paddleboarden. Rechtstaand peddelen op een plank dus feitelijk. Op vraag van twee specifieke collega’s die dat heel graag eens wilden doen bokste ik zo’n avond in elkaar.

IMG_20190626_195754 (1).jpg

En kijk, soms heb je gewoon enorm veel geluk want in de laatste week van juni was er die hittegolf en dat bleek de perfecte setting om op het water te staan en er af en toe eens af te vallen. Met meer dan 15 collega’s amuseerden we ons enkele uurtjes als kleine kinderen op zo’n plank. We deden een estafettewedstrijd. Er werd iets gedronken en vooral veel gelachen. En het was toen dat ik dat gevoel weer kreeg: we zijn toch een toffe bende.

Ik heb zeker niet met iedereen individueel een hele sterke band. Eigenlijk klik ik vooral met de wat oudere garde, en dan bedoel ik niet in leeftijd, maar in jaren dienst. Ik heb een goede band met zowel de developers als de mensen van analyse. Ook al zijn de karakters wel heel verschillend.

En ja, we doen veel minder van dit soort zaken samen. Maar eigenlijk is die sfeer wel elke dag aanwezig. We stoppen zo vaak in het midden van de dag om taart te eten voor iemands verjaardag of gin tonics (met meer tonic dan gin hoor) te drinken omdat iemand geslaagd is voor zijn avondschool. Of er wordt gewoon veel gezeverd op vrijdagnamiddag. Maar door alle drukte ontgaat het me soms wat. Dan wil ik gewoon rustig kunnen doorwerken. En rustig is niet per se het eerste woord dat op onze open office van toepassing is.

Maar ik werk wel in een unieke omgeving, met een heel eigen cultuur. Een cultuur die ik nog nergens anders heb teruggevonden. En ik kom best wel in wat bedrijven. Ik geloof sowieso niet in het feit dat het gras is groener is ergens anders. Elke werkplek heeft zijn voordelen en zijn uitdagingen. En van mijn uitdagingen wil ik de komende tijd werk maken, om dat takenpakket wat meer af te stemmen op wat ik echt wil. Met die fijne collega’s, die goede sfeer en toch ook af en toe die broodnodige rust.

Hoe gaat het met jou op werkvlak?

Op het nachtkastje #24

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Iene Miene Mutte van M.J.Arlidge (maar dan in het Engels). Omdat ik echt nood had aan een makkelijk treinboek. Het is zo’n typische detectiveserie waarin hoofdpersonage Helen Grace komaf moet maken met demonen uit het verleden terwijl een seriemoordenaar steeds twee mensen voor een verschrikkelijke keuze stelt. Been there, done that en daarom ben ik absoluut geen thrillerlezer. Maar deze kon me wel boeien tot het einde en het is echt moeilijk om de dader te raden. Alleen vond ik de diepgang door de steeds wisselende perspectieven wat ontbreken. Ik kon niet echt een klik maken met de personages.
  • Pagan Lord, het 7de boek in de Saxon series van Bernard Cornwell. Over de strijd met de Denen in Engeland tijdens de 9de en 10de eeuw. Het was lang geleden dat ik verder las in deze serie en dit boek was echt beter dan het vorige. Ik heb genoten. Over deze periode komt nog een #History Nerd online ook.
  • Mijn nieuwe treinboek is het vervolg op de fantasy/ het magisch realisme uit de beer en de nachtegaal. The girl in the tower speelt zich deze keer voornamelijk af in Moskou en is makkelijker om te volgen omdat je de wereld die Arden schept al wat kent. Ik wou dit vervolg niet te lang laten liggen om goed te kunnen volgen.

Gekeken

  • Ik zit weer Suits te kijken, ik denk seizoen 6, maar ben niet helemaal zeker. Het laatste seizoen komt er bijna aan in Amerika dus heb nog wat in te halen.
  • Q2 is gestart met het uitzenden van seizoen 5 van Vikings. Eindelijk! Want dit is het eerste seizoen met Jonathan Rhys Meyers. En alleen al voor zijn stem (en ja hij mag er ook zijn ^^) ben ik aan de buis gekluisterd.
  • De trailer voor het 5de en laatste seizoen van Poldark. Nog maar 20 keer ofzo. #Fangirl

Meegemaakt

  • Ferm ziek geweest. Maar echt. Het is me het jaar van het ziek zijn wel. Gelukkig ook wat rust kunnen nemen.
  • Nog altijd heel wat gesprekken op het werk. Maar het gaat wel echt de goede richting uit!
  • Gaan suppen met de collega’s tijdens de hittegolf. Ik had me nog eens uitgesloofd om een teambuilding in elkaar te steken en het was meer dan geslaagd. Topavond!
  • Het vakantieritme sluipt er stilaan ook in. Door het mooie weer en minder volk op kantoor.
  • Een avondje in Antwerpen, Zurenborg, met een topvriendin.

Uitkijken naar

  • Mijn eigen vakantie naar Roemenië!!!!!
  • Meer mooi weer. Meer terrasjes. Meer ijsjes.

Geblogd

Hoe is jouw zomer?

De mythe van de menselijke batterij

“We gaan even op weekend om onze batterijen op te laden”, “Ik neem een dagje verlof om energie bij te tanken”, het zijn ongetwijfeld uitspraken die je wel vaker hoort. Ik heb pas recent beseft dat er iets grondig mis is met die uitspraken. Kan je wel op korte termijn je menselijke – fysiek en mentaal – batterij opladen zoals je een smartphone in het stopcontact steekt (of tegenwoordig draadloos, jaja ik weet het wel)?

Tijdens een stress- en burnoutsessie op het werk deden we een gelijkaardige oefening. Die sessie was om stress te herkennen en vermijden hé jongens, niet om te ontwikkelen, even voor de duidelijkheid ;). We kregen een ballon en maakten de simpele oefening om deze op te blazen en dan systematisch onze dag te overlopen en telkens iets stress of energieverlies gaf er een beetje lucht uitlaten. Zo krijg je een inzicht in je energievreters (of rode vlaggetjes). Op het einde van de dag is je ballon sowieso veel leger dan ’s morgens. De coach gaf aan dat je ballon na een goede nacht meestal weer vol is. Maar na een slechte nacht is dat niet noodzakelijk zo.

Goed slapen kan je energie dus aanvullen leek de conclusie. Dat is volgens mij ook zo als je ballon ’s avonds halfleeg is. Maar wat als er nog amper lucht in zit? Helpt acht uur slaap dan wel? En wat als je systematisch met een lege ballon wakker wordt?

Dan zit je in de gevarenzone. Je bent moe, prikkelbaar, hebt een gebrek aan concentratie en ga zo maar verder. Het eerste wat anderen dan tegen je zeggen is om een dag verlof te nemen, of er even tussenuit te gaan. Want je moet wat opladen. Die stekker moet in het stopcontact zodat je snel weer de oude wordt.

Maar dat is dus best een gevaarlijke reactie. Iemand die weken- of maandenlang te veel stress heeft en/of te weinig energie gaat dat niet opgelost krijgen door eventjes te rusten op een zondagnamiddag in de wellness of een weekendje naar zee. Dat zijn zaken die je kan doen ter preventie, maar medicijnen zijn het amper.

Ik heb zelf ontdekt dat het B-12 tekort in mijn lichaam een jaar nodig heeft gehad om te genezen. Om mezelf weer goed te voelen fysiek. Ik heb natuurlijk nog allerlei kwaaltjes, maar ik kan terug een stap vooruit zijn zonder er meteen ook twee achteruit getrokken te worden.

Ik denk dat we moeten stoppen met onze menselijke energie te zien als een batterij die na een uurtje in het stopcontact weer helemaal in het groen staat. We moeten mensen die niet in het groen zitten, maar richting oranje gaan, waarschuwen en hen inderdaad ruimte geven om rust te nemen. Zij kunnen nog naar het groene evolueren. Maar voor wie in het rood staat, baadt dit niet meer. Zij moeten grondigere hulp krijgen. En dat moeten we tegen hen zeggen, want enkel rust nemen gaat misschien niet helpen.

Sowieso moet het moeilijk zijn voor hen om telkens te horen dat ze eens een weekendje niks moeten doen. Want wees maar zeker dat ze dat al eens geprobeerd hebben. Ze moeten zelfs schaamte voelen dat hun batterij zo snel leeg is. Want al die anderen zijn na dat weekendje wel uitgerust en energiek, waarom zij dan niet?

Het heeft niks met batterijen of ballonnen te maken. Wij zijn niet zo snel leeg als een smartphone (gelukkig maar), maar we zijn ook niet zo snel terug vol (alles heeft tijd en de juiste hulp nodig). Het menselijke lichaam is geen machine. Waarom spreken we er dan over alsof dit wel zo is?

Deze post leidt niet echt naar een oplossing ofzo, dat besef ik. Het was gewoon weer zo’n bedenking van me. Je kent me ondertussen wel ;).

Wat vind jij van het idee van ‘de menselijke batterij’?

 

5 boeken om deze zomer te lezen

Het is juli en dus zijn we begonnen aan de tweede helft van het jaar. Dan blik je ook al eens terug op je voornemens. In mijn geval zijn dat voornamelijk leesvoornemens. Goed nieuws want Goodreads meldt me dat ik 4 boeken voorzit op mijn challenge! Ik las alvast 18 boeken en mijn doelstelling is minstens 30. In een druk jaar is dat toch niet slecht. En dan moet de zomer nog komen, traditioneel een goede leesperiode.

Omdat ik graag wil terugblikken op wat ik al las, heb ik voor jullie de 5 beste boeken van dit jaar op een rijtje gezet. Zij het wel wat rekening houdend met verschillende genres. Zodat hier geen 5 historische romans zouden staan. Voor ieder wat wils normaal gezien. Ik hou zelf heel erg van inspiratielijstjes voor boeken dus bij deze het mijne, in willekeurige volgorde ;). (De korte samenvatting is steeds het begin van mijn review op Goodreads trouwens, je kan hier boekenvriendjes worden).

Rebecca – Daphne Du Maurier

Een jong meisje komt in Monte Carlo een veel oudere en rijke weduwnaar tegen. Maxim De Winter is de eigenaar van Manderley, dat bekend staat om zijn feestelijkheden en om Rebecca. De Winter’s eerste vrouw die verdronk tijdens het zeilen. Het meisje wordt verliefd op hem en Maxim ook op haar. Na hun huwelijksreis trekken ze samen naar Manderley. Maar daar is alles nog zoals het was. Rebecca’s geest lijkt er rond te dwalen en Maxim doet steeds vreemder. Wat is er echt gebeurd? En waarom kan ze Rebecca niet doen vergeten?

Deze semiklassieker is een aanrader voor wie houdt van Charlotte Brontë, Dinah Jefferies of Lucinda Riley. Het wordt een gothic novel genoemd, maar het is toch vooral een sfeerrijk  verhaal over een jong meisje op zoek naar liefde.  Heerlijk om te lezen aan het zwembad of vanop je tuinstoel tijdens een hittegolf. Niet te zwaar, maar wel heel goed geschreven.

Imperium – Robert Harris

Tiro was jarenlang de hoofdsecretaris van Marcus Tullius Cicero. Op het einde van zijn leven legt hij zich toe op het levensverhaal van zijn meester. In dit eerste deel volgen we Cicero’s opgang als advocaat naar de verschillende politieke functies. Een eerste rechtszaak tegen een corrupte praetor zal zijn naam op de kaart zetten.

Voor de liefhebbers van televisieseries zoals Rome, maar ook Game Of Thrones en House Of Cards. De politieke problemen van het Oude Rome zullen in dit boek namelijk heel bekend in de oren klinken. In tegenstelling tot sommige andere boeken over de Romeinse republiek moet je om het verhaal te volgen geen Latinist van opleiding zijn, Harris schrijft toegankelijk en met veel humor. En het is niet zo dik als sommige andere historische kleppers.

Leven na leven – Kate Atkinson

Ursula wordt keer op keer opnieuw geboren. Ze herinnert zich niets van haar vorige levens, maar loopt rond met een vreemd voorgevoel wanneer gevaar om de hoek loert. Ze maakt telkens de eerste en de tweede wereldoorlog mee en probeert wanhopig zichzelf en iedereen rond haar levend en wel te houden. Maar kan ze ook de geschiedenis veranderen?

Leven na leven is zo’n boek waarbij alles op zijn plaats valt. Het gaat over een gewone familie en een speciaal meisje. Een aantal scènes uit de Tweede Wereldoorlog grijpen je bij de keel, maar het zijn toch vooral de onomkeerbaarheid van een aantal banale levenskeuzes die je doen nadenken over je eigen leven. Voor wie iets wil dat vlot wegleest met korte hoofdstukken, maar met meer diepgang dan een chicklit. Voor iedereen die eens iets anders wil.

De beer en de nachtegaal – Katherine Arden

Vasja wordt geboren in een koude winternacht in het 14de eeuwse Rusland. Haar moeder, die afstamt van een lijn vrouwen met een gave, overleeft de geboorte niet. Al snel blijkt dat ook Vasja zaken ziet die niet iedereen kan zien. Demonen en huisgeesten. Wat de mensen niet weten is dat deze geesten nodig zijn om de huizen en hun bewoners te beschermen. Wanneer Anna een bange stiefmoeder krijgt die een priester naar het dorp brengt komt dit alles in gevaar. Vader Konstantin maakt de mensen bang voor de demonen en leidt hen naar de ware God. 

Een verhaal voor iedereen die niet goed tegen de hitte kan en zich wil onderdompelen in het koude middeleeuwse Rusland. Iets voor de fantasyfanaten en voor de lezers, waaronder mezelf, die wat bang zijn van fantasy. Het is een young adult dus het leest vlot en het is eigenlijk toch wel een typische coming-of-age in een Russisch jasje – of jas, want het is er echt wel heel koud.

Mannen die vrouwen haten – Stieg Larsson

Michael Blomvist moet als onderzoeksjournalist voor de rechter verschijnen en wordt veroordeeld voor smaad. Net op dat moment wordt hij gecontacteerd door Hendrik Vanger die wil dat hij op zoek gaat naar de waarheid achter de verdwijning van zijn nichtje Harriet jaren geleden. De familiegeschiedenis blijkt duister en enkel te ontrafelen met de hulp van Lisbeth Salander, een ietwat vreemde en getormenteerde meid, en is Michael nu echt schuldig aan smaad? 

Voor iedereen die toch niet aan deze serie is begonnen omdat hij te veel gehyped werd. Of omdat je denkt dat dit de zoveelste typische detectiveserie op een rij is. Of omdat thrillers je helemaal niets zeggen. Ik paste in al deze vakjes en ben toch gezwicht en ik zeg het u: geen spijt van! Deze serie is anders dan een typische thrillerserie. En Michael Blomvist en Lisbeth Salander zullen heel snel vertrouwd aanvoelen.

Extra: Staat niet in het lijstje, maar wel in mijn persoonlijke top 5 van 2019 tot nu toe:  the devil’s queen, wegens fantastische historische fictie, maar misschien wat te die hard nerdy ^^. Het verhaal beschrijft het leven van Catherine De Medici (met fictieve toevoegingen weliswaar). Voor wie houdt van magie, geschiedenis, drama en meer wil weten over de Bartholomeusnacht.

En wat staat er op jouw leeslijstje deze zomer? Of welk boek moet er bij mij zeker opkomen?

Een bucket list voor de zomer

Ik moet er eerlijk over zijn. De laatste tijd ben ik enorm slecht voor mezelf aan het zorgen. Er blijft dan ook zo weinig tijd over voor quality time dat ik vaak niet verder kom dan doodmoe in bed ploffen. Daardoor is het voorjaar (nochtans meestal een topperiode) aan mij voorbij gegaan en dat is eigenlijk jammer. Want ik heb het gevoel dat ik geleefd wordt. Dat zorgt er ook voor dat plannen maken er niet echt in zit momenteel.

Deze zomer zal er met #projecthuis niet rustiger op worden, maar toch wil ik een lijstje maken van zaken die ik wil doen op die zondagen en paar daagjes verlof die over blijven. Om dat gevoel van geleefd worden naar de achtergrond te verdringen en er toch een fijne zomer van te maken met leuke herinneringen.

  • Enkele dagen of een weekendje naar zee.
  • Een wandeling maken in de natuur.
  • Naar een gratis stadsfestival gaan zoals Beleuvenissen of Maanrock.
  • Het volgende boek uit de Outlanderserie lezen. Een echo in de tijd telt 829 pagina’s in de Nederlandstalige versie.
  • Een gezelschapsspelletjesavond/namiddag houden.
  • Een paar keer naar de nieuwe BBB-les van mijn dansschool om te testen of dit iets is voor het volgende dansjaar.
  • Een museum bezoeken.
  • Een dagje naar een stad in België. Bv. Antwerpen, Mechelen of Gent. Zou een ideale combo met het museumbezoek zijn ook.
  • Mijn verjaardag eind augustus vieren.
  • Minstens één keer naar een wellness gaan. Ik heb sowieso nog een bon die voor eind augustus op moet.
  • Nieuwe broeken kopen. En misschien ook nog wat andere kleding.
  • Regelmatig van slow life doen met een terrasje of een magazine lezen in de tuin.
  • En natuurlijk mijn roadtrip door Transsylvanië. Die staat al vast.

Ik kies bewust voor een beperkt lijstje, want voor veel foliekes zal er geen tijd zijn deze zomer. Liever een haalbare lijst met zaken die ik echt graag wil doen. En hopelijk kan ik over een dikke twee maanden terugblikken op een geslaagde zomer.

Wat zijn jouw plannen deze zomer?