Op het nachtkastje #13

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Letters

  • Terwijl de wereld kreunt onder een hittegolf lees ik een boek van mijn favoriete niet historische schrijfster over een Parijs dat geteisterd wordt door overstromingen na wekenlang regen. Het is eens iets anders. Tatiana De Rosnay bracht eindelijk nog eens een echte roman uit en hij is weer fantastisch. Goed geschreven, straffe personages en een originele invalshoek. De familiereunie is ideaal om af te koelen ;).
  • Ik duik dus duidelijk weer in de boeken van mijn lievelingsauteurs. Zo lees ik ook eindelijk In the name of the family, het vervolg op Blood & Beauty van Renaissancekoningin Dunant. Het vervolgt het leven van de The Borgias en laat ons zeggen dat de echte geschiedenis meer dan boeiend genoeg is. In dit boek speelt Machiavelli ook een belangrijke rol en dat is zeker fijn om te lezen. Die man integreert mij.
  • Nog zo’n vervolgdeel, Still me (of Voor mij) van Jojo Moyes. Lou Clarke zit voor altijd in mijn hart. Ze is zo’n geweldig realistisch hoofdpersonage. En mijn spirit animal want ik haal vaak even stomme stoten uit. Benieuwd wat ze nu weer meemaakt. Het hoeft niet allemaal moeilijke literatuur te zijn ;). Ik ben trouwens nog op zoek naar zo’n boeken als die van Moyes. Luchtig, maar toch meer dan standaard chick-lit. Iemand aanraders?

Beelden

  • Ik keek een seizoen uit van Suits, geen idee het welk (ik denk seizoen 5?), maar ik vond het weer fantastisch. Verder te warm om tv te kijken, nog steeds.

Melodie

  • Kunnen we stoppen met Zoutelande te spelen op de radio aub? Danku!

Gedachten

  • Aftellen. Ik ben zo die irritante collega die vraagt naar mensen hun vakantie om dan in dezelfde zin ook te zeggen dat het goed is dat hij/zij terug is want dat het dan bijna aan mij is. Met mij samenwerken is de max ja! Maar het is dus echt bijna aan mij. Nog anderhalve week. Echt, wie had er gezegd dat op het einde van de vakantie pas op verlof gaan een goed idee was?
  • De hitte, het niet zo goed slapen en iets minder druk qua werk zorgde ervoor dat de afgelopen weken allesbehalve productief waren. Best stom eigenlijk, het voelt als verloren tijd. Maar de week voor mijn vakantie belooft dan weer wel druk te worden.
  • Dat het toch nog meer taboe is dan ik dacht: jaloezie ontvangen omdat je succes boekt en waar je dus eigenlijk niets kan aandoen. Die post was best hard dat besef ik. En het is waarschijnlijk niet wat mensen willen horen/lezen. Maar ik ben er nog altijd van overtuigd dat ik dat verhaal eens moest vertellen. Hoe weinig reactie ik ook kreeg. Alleen maar positieve gelukkig, maar ik weet goed genoeg dat veel mensen vinden dat ik overdrijf. En sorry maar ik overdrijf dus niet in die post ^^.

Terugblikken

  • Ik wandelde deze maand de 11 km (in de hitte ja) rond Connecterra. Het was veel beter weer dan afgelopen herfst toen mijn haar een eigen leven leidde. Ik deed daarom een update van die blogpost met wat zonnigere foto’s. Wie er nog niet is geweest heeft nu echt geen excuus meer.
  • Een jaar geleden zag ik het bos door de hypes niet meer. Nog altijd niet trouwens, meer ben er sowieso minder mee bezig de laatste tijd. You do you of zoiets.
  • Ook een jaar geleden is deze post over controledrang en perfectionisme geschreven die toen heel wat losmaakte. Mijn controledrang is op dit moment weer fel aanwezig. We doen ons best om er mee om te gaan.

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Advertenties

The one you feed

Er heerst al maanden best wat onrust in mijn hoofd. Je kan het quarter life noemen, of gewoon een periode waar ik door moet. Het feit dat fysiek niet alles goed draait heeft er waarschijnlijk ook mee te maken. Maar er is onrust. Die zich bij mij vooral uit in angst: irrationele angst om mensen, huisdieren en dingen te verliezen.

Stilaan lukt het om deze angstgevoelens weg te duwen, van me af te zetten. En er is een inzicht dat me geholpen heeft. Eentje die ik tegenkwam bij Kelly. The one you feed. Het komt van een parabel maar om het kort te houden: het gaat erom dat je zelf kiest welke gevoelens je in stand houdt. Welke wolf je eten geeft dus.

Ik ben al veel te lang die zwarte angstige wolf eten aan het geven. Te weinig aan het waarderen wat er is. Ik ben de lichtpuntjes aan het vergeten. Ik geef aandacht aan wat er niet is en dat is eigenlijk te belachelijk voor worden. Want het is er niet. Het beeld dat ik in mijn hoofd heb is onbestaande. Waarom me er dan door laten opjagen?

Het heeft er allemaal mee te maken dat het laatste jaar als een roetsjbaan is voorbij gevlogen. Ik heb sinds kort op het werk eindelijk tijd om verder te denken dan de volgende week. Ik denk dat dat geleden is van vorig jaar september. Om eens wat dingen te doen die niet hyperbilleable zijn waar de klant op wacht en dat ik moet kiezen welk dringend project eerst voorrang krijgt. En dan heb je nog project huis, een nieuwe relatie, een gezondheid die niet mee wil. Ergens is het niet meer dan normaal dat die zwarte wolf rustig heeft kunnen eten. Maar overdaad schaadt, hij moet op dieet.

Dus geef ik wat meer aandacht aan die fysieke basis. En probeer ik even van de wat rustigere periode te genieten (ook al is dat best moeilijk- want hey ik wil billeable werk en kendet?). En bij elke zwarte gedachte komt the one you feed naar boven. Om die gedachte weinig of toch minder kans te geven. Stap voor stap.

Soms moet je die onrust toelaten. En aanvaarden dat die er is. Maar dat wil niet zeggen dat die onrust je leven mag overnemen. Ik heb weer heel wat bijgeleerd de laatste tijd.

Hoe ga jij om met angstige of andere zwarte gevoelens?

Waar ik een hekel aan heb… #2

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^). Vorige keer: de menseneditie. Vandaag laat ik even zien wat een absolute taalneuroot ik ben.

Iedereen rondom mij maakt deze fouten en voor alle duidelijkheid: ik soms ook. Als ik niet goed nalees, niet echt wakker ben, of beïnvloed wordt door de mensen rondom mij en hun fouten overneem ^^. Mijn bio op het werk is dan ook: allergisch aan alle taalfouten, behalve die van mezelf. #Zelfkennis. Maar het is zo heerlijk om te klagen over taalfouten, dat lucht zo op. Really, moet je ook eens proberen.

Dit is mijn lijstje:

  • Heten en noemen door elkaar halen. Ik ben ondertussen al veranderd in een heuse verbeterrobot als ik het woord noemen nog maar hoor of ruik. Want spoiler alert jongens: het is bijna altijd heten. En jullie zeggen bijna altijd noemen. Zien jullie het probleem?
  • Mensen die spaties zetten tussen een woord en het leesteken dat bij dat woord hoort. Ja, er zijn talen waarbij ze dat doen. Maar in het Nederlands niet. Leestekens zweven niet, oké?
  • Mensen die een d plakken aan een werkwoord waar geen d inzit. Dan is het nooit dt he jongens! Maar echt nooit. Dat kan niet. Want er is geen d in de stam. Of kreeg je de d er gratis bij?
  • Zelfde categorie: mensen die een t plakken aan een voltooid deelwoord dat eindigt op d. Het principe is juist dat je kiest tussen een d en een t. Dt kan nooit in de verleden tijd. Of denk je dat je met dt sowieso correct bent omdat de juiste letter er wel staat?
  • Mensen die jouw en jou en u en uw door elkaar halen. Dit is echt een taalfout die ik gewoon niet snap. Iets is bezittelijk of niet. En anders is het gewoon zonder -w.
  • Mensen die overal in de zin komma’s zetten. Nederlands is niet hetzelfde als Engels. Nu niet, nooit niet.
  • Mensen die elk woord langer dan 4 letters in stukken kappen en zaken van elkaar schrijven. Opnieuw: het is geen Engels hé! Ja het is contentmarketingbureau (Talitha, ik heb opgelet hé) en onlinemarketingplan. Dat ziet er niet uit en is zeer onhandig als titel op een te kleine slide in een presentatie (the struggles van een marketeer ja). Maar is het zo. Danku.
  • Mensen met die te veel woorden toevoegen aan een zin die eigenlijk echt niets bijdragen. Zoals eigenlijk echt in de vorige zin ;).
  • Te veel bijvoeglijke naamwoorden gebruiken in één zin. Als Tom Lanoye dat wil doen, fine. Maar kies er gewoon eentje die echt waarde toevoegt aan wat je wil zeggen.
  • Ik heb ook echt een hekel aan mensen die gewoon van die ultralange zinnen gebruiken om iets uit te leggen en die zinnen kunnen soms hele alinea’s worden en werken maar niet naar een punt toe en dat is echt heel irritant en als extraatje zetten ze dan ook nog eens een spatie tussen het einde van de zin dat er dan toch eindelijk aankomt en het leesteken . Je snapt mijn punt – punt intended ja – ;).

Als er nu een taalfout staat in deze post heb ik het zitten natuurlijk ^^. Maak jij vaak taalfouten? Of ben je ook zo’n irritante verbeteraar?

Glasgow #1: the city

Glasgow is de tweede grootste stad van Schotland, maar het verbleekt in de reisboekjes vaak naast het veel populairdere Edinburgh. Toch heeft Glasgow ook zeker wat te bieden voor een weekendje weg. De voormalige moordhoofdstad van Europa kende een echte opwaardering en staat garant voor indrukwekkende kunstgalerijen, veel shopplezier, mooie groene parken én prachtige street art.

Het lief liep eind april 2018 een ultra trial in the Highlands en Glasgow was daardoor de perfecte uitvalsbasis voor de voorbereiding en vooral het uitrusten achteraf. De uitgelezen kans om deze stad te ontdekken. Zeker onder een prachtig lentezonnetje!

thumb_P1120279_1024.jpg

Praktisch

Vanuit België wordt er niet rechtstreeks gevlogen op Glasgow (edit: ik denk dat KLM dit wel doet, maar daar waren wij ons niet bewust van, er was toch geen vlucht op onze afreisdatum. Edit 2: waarschijnlijk gaat het Britse Loganair binnenkort van Brussel naar Glasgow vliegen). Wij namen de vlucht van Brussels Airlines tot in Edinburgh vanwaar je een rechtstreekse bus kan nemen tot in het hart van Glasgow. Van daaruit was het slechts 5 minuten stappen tot aan ons hotel: het Citizen M. Een alternatief is dat je toch vliegt op Glasgow Airport via Dusseldorf. En voor de Nederlandse lezers: na wat research ontdekte ik dat o.a. KLM vliegt op Glasgow vanaf Schiphol of Eindhoven.

Omdat ons hotel zich bevond in het centrum oftewel the Merchant City waren dit de eerste straten die we verkenden. Het lief was er al 2x geweest en was – net als in Rotterdam – de ideale gids.

Want Glasgow was ooit een industriële havenstad en nam daardoor een belangrijke handelspositie in. Maar het is ook een heel arme stad geweest waar arbeiders woonden in schamele tenement houses. De regering heeft serieus moeten ingrijpen waardoor mensen onteigend en gescheiden van hun familie werden. Het was in de jaren ’80 een criminele stad waar niemand wou komen. Het is nog steeds een stad van contrasten, het moderne steekt sterk af tegen de oudere soms vervallen gebouwen. Maar de stad is uit de crisis geraakt en is niet alleen Europese hoofdstad van het jaar geweest als eerste niet-hoofdstad ooit, maar mocht ook in 2014 de Commonwealth Games organiseren. En dit jaar vindt het EK wegwielrennen er plaats.

George Square

Elke grote stad heeft wel zijn bekend plein. Zo ook Glasgow. Daar leiden alle wegen naar George Square. Het plein had elke keer dat ik er passeerde wel een andere vibe. Het is de centrale plek waar mensen samenkomen en waar het bekende People make Glasgow spandoek (of hoe noem je dat?) hangt. Die campagne is jaren geleden gestart om de stad aantrekkelijker te maken voor toeristen.

thumb_P1120446_1024

Op het plein staan uiteraard de typische standbeelden maar vooral de city halls trekken de aandacht. Eén van de grootste marmeren gebouwen ter wereld blijkbaar, je kan het bezoeken via een rondleiding. Staat nog op het lijstje.

thumb_P1120449_1024.jpg

Gallery of modern art

De galerij voor modern kunst zit in een prachtig neoclassicistisch gebouw en is gratis te bezoeken. Toch trekt er nog iets anders de aandacht. Voor de galerij zit de Duke Of Wellington (je kent hem wel: de man die Napoleon heeft verslagen in Waterloo in 1815) op een paard. Met een verkeerskegel op zijn hoofd. Jep. Het leverde het standbeeld een plaatsje op in de top van meest bizarre monumenten ter wereld. Uhu, ook die top 10 bestaat.

thumb_P1120445_1024.jpg

Maar hoe komt die kegel er nu? Wel het is ooit begonnen als een stunt van studenten die ’s nachts een verkeerskegel op de man zijn hoofd plaatsten. Want wat doe je anders als je studeert? En nu gebeurt dit nog steeds. Het kost de stad een fortuin om die kegel elke keer te verwijderen, maar er kwam heel veel protest toen ze het standbeeld hoger wilden maken om dit te voorkomen. De inwoners vinden dat het ondertussen bij de stad hoort en een hoger standbeeld zou alleen maar leiden tot meer ongelukken van mensen die het toch proberen. Schotten koppig? Hell yeah!

Buchanan street en co

thumb_P1120439_1024

Glasgow is daarnaast een echt shoppingparadijs en zou de tweede grootste shoppingstad zijn van Europa (afhankelijk van welke bron je raadpleegt uiteraard). Buchanan street is de bekendste winkelstraat van Glasgow, maar ook op Sauchiehall street en Argyle street kan je terecht bij de grote ketens. Want ja, dat is een beetje het jammere. Je vindt er vooral de grote ketens H&M, Marks & Spencer, Niké… en de volgende straat zie je dezelfde namen opnieuw… Voor mocht de ene H&M 2 stappen te ver zijn voor jouw hakken (*insert sarcasme*). Het aanbod is dus zeker groot, maar veel van hetzelfde. Er hangt wel een gemoedelijk sfeertje. Wij plunderden enkel de grote Waterstones op Sauchiehall Street waar we ook hemelse pistache cake aten #prioriteiten.

Glasgow heeft niet echt enorm oude gebouwen. En zeker in the merchant city zie je dat veel plaats heeft moeten maken voor het nieuwere en het commerciële. Maar hier en daar vind je nog gekke overblijfselen van vroeger terug. Zo wandel je onder een kerktoren en staat er een andere toren in het midden van de straat.

thumb_P1120485_1024        thumb_P1120489_1024

The Tolbooth Tower (deel van een vroegere kerk) en de Tolbooth Steeple (deel van een vroegere gevangenis) dateren beiden uit de 17de eeuw.

Veel grote bezienswaardigheden heeft het centrum niet echt, wel hele lekkere eetplekjes en koffiebarretjes. Een overzichtje:

  • Italiaanse pasta en pizza to die for vind je bij Sarti. Bestel zeker een lookbroodpizza als side, dat alleen al is de moeite waard.
  • Gourmet burgers eet je bij Handmade burger & co. Ruime keuze, ook aan sides in een leuke setting.
  • Originele Mexicaanse tapas proef je bij Topolabamba. Zwaar (en) de moeite!
  • Turkse tapas smaakt goed bij Mezzidakia.
  • Straffe koffie drink je bij Laboratorio Espresso.
  • Zoetebekken vinden gegarandeerd hun gading tussen de gebakjes van Riverhill Coffee (en de koffie is er ook goed uiteraard).

En verder moet je gewoon wat rond wandelen en dan spot je sowieso mooie plaatjes. Aan de oost- en westzijde van de stad vind je nog meer trekpleisters. Maar dat is voor een volgende keer :).

thumb_P1120474_1024.jpg

thumb_P1120517_1024.jpg

Dit is de plaats waar Frank en Claire zogezegd trouwen in seizoen 1 van Outlander, voor de fans onder ons 😉

thumb_P1120300_1024.jpg

Het blijft ook wonderlijk hoe een prachtig weer we hadden.

Ben jij al eens in Glasgow geweest?

Anna & Annemiek

Rio 2016. Een Olympische wegrit. Jullie denken ongetwijfeld aan onze Greg. Het schitterende goud. Belgisch goud. Wat een overwinning. De overwinning die ik live heb gemist omdat ik niet verwachtte dat we zouden scoren. Omdat ik net de vrouwenkoers had gezien en dacht dat het beste achter me lag.

Want die vrouwenkoers zit wel in mijn geheugen gegrift. De weelde en overmacht van Nederland. Marianne Vos op de terugweg na lang out geweest te zijn. Ze zou uiteindelijk 6de en tweede Nederlandse worden. Toch waren het twee andere Nederlandse namen die de koers kleurden: Anna en Annemiek. Hun namen lijken evenzeer op elkaar als hun talent. Hun souplesse. Hun koersinzicht. Hun guitigheid.

Als Anna aangaat dan zie je ze niet meer terug. Dus je moet mee of je breekt.

Annemiek kan zo hard rijden dat ze de concurrentie verschroeit met haar snelheid. Ze maakt snel een achterstand goed.

Daar in Rio reed ze vooruit. Alleen. Annemiek gaat winnen. Een scherpe bocht. Een val. Een lichaam dat stil blijft liggen. In een houding die niet veel goeds voorspelt. Minutenlang. Een peloton dat passeert. Anna zit mooi mee voorin. Een ambulance. Een Nederlandse overwinning. Een meisje met een A en guitige wangetjes wint goud. Een ander meisje met een A is het lachen vergaan. Marianne Vos verzamelt handtekeningen op een kaartje en gaat op bezoek.

Een maand en een revalidatie later wint Annemiek dan echt. Geen goud. Dat is ze verloren. Maar sinds Rio heeft ze leren winnen. Annemiek en vooral Anna domineren het daaropvolgende voorjaar. En dat jaar krijgt Annemiek dan toch wat ze verdient. Geen goud, maar wel een regenboogtrui op het WK tijdrijden in het Noorse Bergen. Samen met Tom Dumoulin staat ze in de buitenlandse pers en krijgt ze ook in eigen land eindelijk erkenning.

Een paar dagen later is er de wegrit. Anna en Annemiek zijn beiden topfavoriet. Niet langer in dezelfde ploeg. Opnieuw domineert Nederland. Maar Anna en Annemiek laten elkaar niet los. En hoe gaat dat dan? Een derde hond, ook een Nederlandse uiteraard, profiteert. Ploeggenote van Anna en dus heeft die ook redenen om te lachen. Maar niet zo guitig als anders. Ze had die trui graag gehad. Annemiek heeft een trui.

Anna en Annemiek blijken gedoemd om samen te strijden, tegen elkaar, op kampioenschappen ook met elkaar. Maar altijd op topniveau. Dit jaar wint Anna de Ronde Van Vlaanderen. Ze vertrekt en niemand kan mee. Haar succesrecept. Annemiek maakt indruk in de Giro Rosa die ze met overtuiging wint.

Een paar dagen later is het La Course, een eendagswedstrijd die de allure heeft van de Tour De France, maar dan voor vrouwen. Het wordt misschien wel de meest directe confrontatie tussen de twee dames. Anna rijdt weg volgens haar recept. Annemiek kan hard rijden. De benen staan bij allebei op springen. Anna is als eerste boven. De ploeg gelooft niet meer in Annemiek. Maar ze blijft hard rijden. Anna blokkeert. Zit steendood. Annemiek komt erbij. Ze is er over. En 5 seconden later is daar die streep. Allebei steendood nu. Een roes van overwinning. Ontgoocheling. Emotie. Pijn.

De sport heeft rensters als Anna en Annemiek nodig. Anna en Annemiek hebben elkaar nodig. Voor de sport. De spanning. De uitstraling. De voldoening na een winst. De strijd is nog lang niet gestreden. Een verademing tijdens het Skytijdperk bij de mannen.

Zag jij die fantastische aankomst van La Course? Of volg je liever de tour?

Het groene monster

Je kent ze wel. Die mensen met een hoge gunfactor. Mensen met veel vrienden en kennissen wiens successen door iedereen positief worden onthaald en met wie enorm wordt meegeleefd als het minder gaat. Ik heb die gunfactor blijkbaar niet. En geen zorgen dit wordt geen ‘wee mij’ post. Ik wil het vandaag hebben over iets waar ik al sinds mijn kindertijd mee te maken heb: jaloezie. Iets dat een bepaalde korte periode in mijn leven ook op mij heeft gewogen. Iets wat ik nu gelukkig kan plaatsen.

Maar ik blijf het belangrijk vinden om over die zaken te schrijven die misschien niet iedereen wil horen. En ik hoop van harte dat ik wat nu ga vertellen niet verkeerd wordt opgenomen. Een vooroordeel is snel gemaakt. Maar ik wil net de andere kant eens tonen.

Nu ik in een relatie zit besef ik dat ik eigenlijk helemaal geen jaloers persoon ben. Bij mij draait alles rond vertrouwen, zolang dat er is ga ik helemaal voor een vriendschap of liefde. Is het vertrouwen weg dan stopt het verhaal ook voor mij. Of zo is het toch nu. Ik heb ondertussen de stap gezet om niet langer energie te stoppen in mensen die het niet verdienen. En dat is de beste beslissing ooit geweest.

Ik denk niet dat ik me een dag tijdens mijn lagere schooltijd kan herinneren waarop mijn klasgenoten niet probeerden om het beter te doen dan ik. Want ik was bij de besten van de klas en als ze een puntje meer hadden op een toets smeerden ze dat maar al te graag in mijn gezicht. Punten konden mij eigenlijk niet schelen. Ik wou het goed doen voor mezelf en was vooral blij wanneer ik kon vertrekken naar het middelbaar. Want ik was vroeger dan anderen klaar met mijn kindertijd.

Daar werd het eigenlijk alleen maar erger. Ik deed Latijn en dus werd ik automatisch in een bepaald hokje geplaatst door de andere klassen, maar ook binnen de richting (vooral tijdens de eerste 2 jaren) vonden mensen het niet leuk als ik hogere punten had dan hen. Opnieuw: ik was daar niet mee bezig. Ja, ik vond het leuk om goed te scoren. Maar ik heb 6 jaar Latijn gedaan omdat ik het echt interessant vond (en ja ik besef dat veel Latinisten dat zeggen ter verdediging van het feit dat het eigenlijk een dode taal is. Maar wat maakt dat eigenlijk uit? Laat iedereen eens gewoon studeren wat hij/zij wil), niet omdat het zogezegd een hogere standaard met zich mee bracht. Ik vind sowieso dat de mentaliteit binnen Latijn allesbehalve volwassen was bij sommigen. Het was een en al streverij en fakeheid en sorry maar daar deed ik niet aan mee. Ik leerde de lessen en legde examen af en mocht steeds naar het volgende jaar. Dat was het voor mij.

In het derde middelbaar kwam ik in een klein klasje terecht waar dat tegen elkaar op boksen niet meer van tel was en ik ook effectief klasgenoten hielp met de vakken, want we wilden allemaal samen afstuderen. En dat is gelukt. En ja we zaten vaak samen met andere klassen en dan werden we vreemd bekeken, maar ik had even weinig interesse in die mensen als zij in mij.

Tot nu toe had al die jaloezie weinig effect op mij. Het ging over zoiets stom als punten… Maar wanneer ik naar de universiteit vertrok veranderde dat. Niet zozeer dat er binnen de richting problemen waren. In tegendeel: Communicatiewetenschappen is geen richting van ‘stoefers’. Het is juist heel chill tussen studenten en dat was een echte verademing. Iedereen is bezig met zichzelf en met slagen, of dat nu in eerste of tweede zit is, met een 10 of een 16, maakt niet uit. Je helpt elkaar erdoor. Dus dat zat goed.

Maar vroegere (school)vriendinnen kwamen in de problemen en hadden in het eerste jaar moeite met slagen, in totaal andere studierichtingen weliswaar. Terwijl ik van een lange vakantie kon genieten moesten zij studeren in augustus. En toen begon de jaloezie echt uit de hand te lopen. De stille verwijten waren een feit. Dat mijn richting minder moeilijk zou zijn, dat ik niet moest studeren, of dat ik net te hard mijn best doe en een strever ben (echt consistent waren ze niet in hun verwijten ^^). En de meest hatelijkste: dat het voor mij allemaal makkelijker is dan voor hen.

Ik verloor vriendinnen. Ik kon hun vooroordelen niet meer verdragen. Ik sloot gelukkig wel nieuwe vriendschappen maar daar durfde ik niet mezelf bij zijn. Ik durfde niet zeggen dat ik schrik had voor een examen (want als ik er dan door was zouden ze vinden dat ik had overdreven). Dat ik het belangrijk vond om goede punten te halen (want mijn ouders betaalden tenslotte het studiegeld en de boeken..). Zeggen dat je met een 10 niet tevreden bent was wel echt not done. Dus dat zei ik niet. Ik liet niemand proactief weten hoe het met mijn punten gesteld was en of ik geslaagd was. Ook al vroeg iedereen er achter. En als ik al iets zei was het enkel ‘geslaagd’. No way dat ik punten ging meegeven.

Opnieuw: er zijn uitzonderingen. Mijn studievriendinnen van toen (die dezelfde vakken hadden en ook goed wilden scoren) en de vrienden die nog steeds mijn vrienden zijn (met rede dus) daar kon ik het wel aan zeggen, mezelf bij zijn. Maar ook daar had je een uitzondering. Eentje die ik tijdens de eerste twee bachelorjaren enorm geholpen had, ook in augustus, en die me dan, eens ze doorhad dat we een andere master zouden gaan studeren, kei hard liet vallen. (Het duiveltje op mijn schouder denkt soms dat als ik het zou kunnen ik mijn hulp terug zou intrekken en haar diploma dan misschien geen feit zou zijn. Ik ben ook maar een mens jongens en dit was een heel groot mes dat nog steeds in mijn rug steekt. Hopen op excuses doe ik al lang niet meer, maar dat heb ik wel lang gedaan).

Enfin het komt er op neer dat wanneer ik mijn eerste diploma, bachelor Communicatiewetenschappen, met grote onderscheiding behaalde ik daar eigenlijk niet blij om kon en durfde zijn. Na 3 jaar hard werken. Dat is waanzinnig besef ik nu. Maar het was wel zo.

Ik weet dat mensen (nog altijd) denken dat het allemaal gemakkelijk geweest moet zijn voor mij. Dat ik een jaar klierkoorts had en toen in volle examenperiode ben ingestort omdat ik me niet langer dan een kwartier kon concentreren op mijn boeken dat herinnert niemand zich. Dat ik eens een examen heb afgelegd terwijl alles in mijn hoofd duizelde. Van uitputting, stress of fysieke klachten – ik weet het nog altijd niet. Maar dat mijn benen trilden toen ik mijn blad afgaf en ik buiten de aula onmiddellijk op de grond moest gaan zitten van de zwarte plekken voor mijn ogen dat weet ik nog wel. En dat ik toen dacht: ‘Awel ja, als ik nu buis dan heeft iedereen ten minste wat hij wil’. En toch buisde ik niet want ik had wel degelijk gestudeerd voor dat vak, hoe ziek ik ook was. En sorry maar dat is enkel en alleen mijn eigen verdienste geweest, nah!

Ondertussen zijn we enkele jaren verder en gelukkig is de wereld best wel veranderd. Tegenwoordig is perfectionisme en het goed willen doen iets positiefs. Ook van de vrienden die zijn overgebleven weet ik gewoon dat ze me nemen zoals ik ben. Ja ik heb een nerdie streverige perfectionistische kant. Maar ik heb ook een andere kant. Ik gebruik mijn ‘intelligentie’ (hatelijk woord want het klinkt zo zelfingenomen, zie ik ben mezelf weer aan het verdedigen…) om anderen te helpen. Ik heb zowel in de lagere school, als in het middelbaar als op de unief vriendinnen geholpen met vakken. Notities delen, oefeningen samen maken, zaken uitleggen. Wanneer ze het maar vroegen. Soms ook wanneer ze het niet vroegen maar ik wist dat ze het nodig hadden. Soms ook in augustus terwijl ik eigenlijk vakantie had. Mijn doel was en is nog altijd bij eender welke samenwerking: samen de finish halen. En ja je wilt graag een goede tijd neerzetten, maar eigenlijk is die tijd bijzaak.

Als ik dan jaren later een dankjewel krijg van een oude studievriendin omdat ik haar ooit geholpen heb met een herexamen, terwijl ik dat eigenlijk al was vergeten, dan weet ik dat ik het juiste heb gedaan. Hoe moeilijk het ook was. Ik ben niet in de fout gedaan. Er is niets mis met het goed willen doen. Met ergens hard voor te werken. Het is fout van anderen om te denken dat ik dat cadeau heb gekregen. Om jaloers te zijn of wat ik heb (bereikt).

Ik moet mij niet slecht voelen als anderen zo nodig jaloers willen zijn op mij. Ik ben hier niet de slechterik. Ik help anderen, zo veel als ik kan. Nog steeds trouwens. Zij zijn degenen die aan de zijlijn commentaar staan te geven en dat is the easy road. Zij zijn fout. En toch heb ik daar een kleine twee jaar mee geworsteld. Ik voelde mij slecht terwijl zij hun eigen ego konden vergroten door mij naar beneden te halen.

Ik weet dat ik niet de enige ben die dit gevoel ooit gehad zal hebben. Dus lieve lezer. Laat jou nooit maar ook echt nooit naar beneden halen door dit soort mensen. Die mensen kunnen jou alleen maar naar beneden halen omdat ze zelf al beneden staan. En dat is niet de richting die jij wil uitgaan.

Werk hard voor je dromen, doe altijd je best en vooral help elkaar. Of zoals de mama zegt tegen Cinderella in de gelijknamige Disneyfilm (de live actionversie trouwens, zie nerdie, ik zei het toch): Have courage and be kind.

Oké dit was een lang verhaal! En voor mij moeilijk om te brengen. Mensen die door het leven lijken te fietsen krijgen nu eenmaal veel commentaar. En het is not done om daar dan iets van te zeggen blijkbaar, want wat heb ik te klagen? Maar ik wou dit toch vertellen. Any thoughts?

Op het nachtkastje #12

Een nieuwe maandelijkse update! In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

We zitten aan de 12de update, wat wil zeggen dat ik ongeveer een jaar geleden met deze rubriek begon. Ik vind het nog steeds leuk om te schrijven, jullie hopelijk ook om te lezen. Alle feedback is welkom!

Letters

  • De zomer in combinatie met een voorsprong op mijn reading challenge is altijd een goed moment om er een dikker boek bij te pakken en gewoon pagina per pagina een verhaal te doen ontvouwen. Er werd dus veel gelezen deze maand zonder dat een van de boeken ook al effectief uit is. Ik hou enorm van dikke boeken om helemaal te kunnen verdwalen in het verhaal. En ik vind het belangrijker om die boeken te lezen die ik echt wil lezen in plaats van snellere kleintjes tussendoor.
  • The three musketeers van Alexandre Dumas is een heuse klassieker, maar is inhoudelijk niet zo zwaar. Het is een heerlijke historische avonturenroman vol ironie. Ik ben enorme fan van de BBC-serie The Musketeers en begrijp nu helemaal waar dat sfeertje vandaan komt. Dit is zo’n boek waaraan je niet echt merkt dat het lang geleden geschreven is vind ik. En eindelijk een klassieker dit jaar, was weer veel te lang geleden.
  • Sneeuw en as is het 6de deel uit de Outlander-serie en is met zijn 1000 pagina’s ongeveer weer een klepper. Als je al lang bent afgehaakt bij deze boekenserie dan begrijp ik dat helemaal want er gebeurt veel minder in de latere boeken. Maar ik vind de personage-ontwikkeling gewoon zo straf. Ook al lees ik dus honderden pagina’s over niet echt spannende gebeurtenissen, ik vind het gewoon fijn hoe het zich rustig ontvouwt en op het einde waarschijnlijk weer allemaal mooi in elkaar past. Hooked!

Beelden

  • Het is te warm om tv te kijken. Nog steeds Poldark en Versailles trouwens als ik dat dan wel eens doe.

Melodie

  • De nieuwe cd ‘High as hope‘ van Florence + The Machine. Het is een wat rustigere cd dus moet de liedjes nog wat laten binnenkomen. Twee kaartjes in the pocket ook voor haar concert in het Sportpaleis in maart. Whoep whoep!

Gedachten

  • Dankbaarheid. Ik blog ondertussen de volle 3 jaar en ben nog steeds blij met elke reactie. Ik werk ondertussen 2 jaar op mijn huidige job en ook daar nog steeds met plezier. I’m a lucky bastard.
  • Ik heb wel een enorme nood aan vakantie. Het is voor mij nog wachten tot eind augustus voor ik effectief vertrek naar Malta & Gozo. Met wat geluk brei ik er nog enkele daagjes verlof aan voordat ik vertrek en kan ik half augustus al wat uitblazen. Sowieso vind ik de vakantieperiode op het werk niet de leukste. Niet dat ik jaloers ben op de rest ofzo. Maar het is allemaal wat stiller en ik heb graag de drukte van iedereen om me heen. Ik kan dat niet echt uitleggen, dat is gewoon een gevoel :).
  • Ook echt de millennial aan het uithangen en in september besloten om een weekendje naar Berlijn te vliegen, want het lief is daar voor het werk. Dus toch weer eentje extra om naar uit te kijken.

Terugblikken

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Hoe loopt de zomer bij jou?