The one you feed

Er heerst al maanden best wat onrust in mijn hoofd. Je kan het quarter life noemen, of gewoon een periode waar ik door moet. Het feit dat fysiek niet alles goed draait heeft er waarschijnlijk ook mee te maken. Maar er is onrust. Die zich bij mij vooral uit in angst: irrationele angst om mensen, huisdieren en dingen te verliezen.

Stilaan lukt het om deze angstgevoelens weg te duwen, van me af te zetten. En er is een inzicht dat me geholpen heeft. Eentje die ik tegenkwam bij Kelly. The one you feed. Het komt van een parabel maar om het kort te houden: het gaat erom dat je zelf kiest welke gevoelens je in stand houdt. Welke wolf je eten geeft dus.

Ik ben al veel te lang die zwarte angstige wolf eten aan het geven. Te weinig aan het waarderen wat er is. Ik ben de lichtpuntjes aan het vergeten. Ik geef aandacht aan wat er niet is en dat is eigenlijk te belachelijk voor worden. Want het is er niet. Het beeld dat ik in mijn hoofd heb is onbestaande. Waarom me er dan door laten opjagen?

Het heeft er allemaal mee te maken dat het laatste jaar als een roetsjbaan is voorbij gevlogen. Ik heb sinds kort op het werk eindelijk tijd om verder te denken dan de volgende week. Ik denk dat dat geleden is van vorig jaar september. Om eens wat dingen te doen die niet hyperbilleable zijn waar de klant op wacht en dat ik moet kiezen welk dringend project eerst voorrang krijgt. En dan heb je nog project huis, een nieuwe relatie, een gezondheid die niet mee wil. Ergens is het niet meer dan normaal dat die zwarte wolf rustig heeft kunnen eten. Maar overdaad schaadt, hij moet op dieet.

Dus geef ik wat meer aandacht aan die fysieke basis. En probeer ik even van de wat rustigere periode te genieten (ook al is dat best moeilijk- want hey ik wil billeable werk en kendet?). En bij elke zwarte gedachte komt the one you feed naar boven. Om die gedachte weinig of toch minder kans te geven. Stap voor stap.

Soms moet je die onrust toelaten. En aanvaarden dat die er is. Maar dat wil niet zeggen dat die onrust je leven mag overnemen. Ik heb weer heel wat bijgeleerd de laatste tijd.

Hoe ga jij om met angstige of andere zwarte gevoelens?

Advertenties

Het groene monster

Je kent ze wel. Die mensen met een hoge gunfactor. Mensen met veel vrienden en kennissen wiens successen door iedereen positief worden onthaald en met wie enorm wordt meegeleefd als het minder gaat. Ik heb die gunfactor blijkbaar niet. En geen zorgen dit wordt geen ‘wee mij’ post. Ik wil het vandaag hebben over iets waar ik al sinds mijn kindertijd mee te maken heb: jaloezie. Iets dat een bepaalde korte periode in mijn leven ook op mij heeft gewogen. Iets wat ik nu gelukkig kan plaatsen.

Maar ik blijf het belangrijk vinden om over die zaken te schrijven die misschien niet iedereen wil horen. En ik hoop van harte dat ik wat nu ga vertellen niet verkeerd wordt opgenomen. Een vooroordeel is snel gemaakt. Maar ik wil net de andere kant eens tonen.

Nu ik in een relatie zit besef ik dat ik eigenlijk helemaal geen jaloers persoon ben. Bij mij draait alles rond vertrouwen, zolang dat er is ga ik helemaal voor een vriendschap of liefde. Is het vertrouwen weg dan stopt het verhaal ook voor mij. Of zo is het toch nu. Ik heb ondertussen de stap gezet om niet langer energie te stoppen in mensen die het niet verdienen. En dat is de beste beslissing ooit geweest.

Ik denk niet dat ik me een dag tijdens mijn lagere schooltijd kan herinneren waarop mijn klasgenoten niet probeerden om het beter te doen dan ik. Want ik was bij de besten van de klas en als ze een puntje meer hadden op een toets smeerden ze dat maar al te graag in mijn gezicht. Punten konden mij eigenlijk niet schelen. Ik wou het goed doen voor mezelf en was vooral blij wanneer ik kon vertrekken naar het middelbaar. Want ik was vroeger dan anderen klaar met mijn kindertijd.

Daar werd het eigenlijk alleen maar erger. Ik deed Latijn en dus werd ik automatisch in een bepaald hokje geplaatst door de andere klassen, maar ook binnen de richting (vooral tijdens de eerste 2 jaren) vonden mensen het niet leuk als ik hogere punten had dan hen. Opnieuw: ik was daar niet mee bezig. Ja, ik vond het leuk om goed te scoren. Maar ik heb 6 jaar Latijn gedaan omdat ik het echt interessant vond (en ja ik besef dat veel Latinisten dat zeggen ter verdediging van het feit dat het eigenlijk een dode taal is. Maar wat maakt dat eigenlijk uit? Laat iedereen eens gewoon studeren wat hij/zij wil), niet omdat het zogezegd een hogere standaard met zich mee bracht. Ik vind sowieso dat de mentaliteit binnen Latijn allesbehalve volwassen was bij sommigen. Het was een en al streverij en fakeheid en sorry maar daar deed ik niet aan mee. Ik leerde de lessen en legde examen af en mocht steeds naar het volgende jaar. Dat was het voor mij.

In het derde middelbaar kwam ik in een klein klasje terecht waar dat tegen elkaar op boksen niet meer van tel was en ik ook effectief klasgenoten hielp met de vakken, want we wilden allemaal samen afstuderen. En dat is gelukt. En ja we zaten vaak samen met andere klassen en dan werden we vreemd bekeken, maar ik had even weinig interesse in die mensen als zij in mij.

Tot nu toe had al die jaloezie weinig effect op mij. Het ging over zoiets stom als punten… Maar wanneer ik naar de universiteit vertrok veranderde dat. Niet zozeer dat er binnen de richting problemen waren. In tegendeel: Communicatiewetenschappen is geen richting van ‘stoefers’. Het is juist heel chill tussen studenten en dat was een echte verademing. Iedereen is bezig met zichzelf en met slagen, of dat nu in eerste of tweede zit is, met een 10 of een 16, maakt niet uit. Je helpt elkaar erdoor. Dus dat zat goed.

Maar vroegere (school)vriendinnen kwamen in de problemen en hadden in het eerste jaar moeite met slagen, in totaal andere studierichtingen weliswaar. Terwijl ik van een lange vakantie kon genieten moesten zij studeren in augustus. En toen begon de jaloezie echt uit de hand te lopen. De stille verwijten waren een feit. Dat mijn richting minder moeilijk zou zijn, dat ik niet moest studeren, of dat ik net te hard mijn best doe en een strever ben (echt consistent waren ze niet in hun verwijten ^^). En de meest hatelijkste: dat het voor mij allemaal makkelijker is dan voor hen.

Ik verloor vriendinnen. Ik kon hun vooroordelen niet meer verdragen. Ik sloot gelukkig wel nieuwe vriendschappen maar daar durfde ik niet mezelf bij zijn. Ik durfde niet zeggen dat ik schrik had voor een examen (want als ik er dan door was zouden ze vinden dat ik had overdreven). Dat ik het belangrijk vond om goede punten te halen (want mijn ouders betaalden tenslotte het studiegeld en de boeken..). Zeggen dat je met een 10 niet tevreden bent was wel echt not done. Dus dat zei ik niet. Ik liet niemand proactief weten hoe het met mijn punten gesteld was en of ik geslaagd was. Ook al vroeg iedereen er achter. En als ik al iets zei was het enkel ‘geslaagd’. No way dat ik punten ging meegeven.

Opnieuw: er zijn uitzonderingen. Mijn studievriendinnen van toen (die dezelfde vakken hadden en ook goed wilden scoren) en de vrienden die nog steeds mijn vrienden zijn (met rede dus) daar kon ik het wel aan zeggen, mezelf bij zijn. Maar ook daar had je een uitzondering. Eentje die ik tijdens de eerste twee bachelorjaren enorm geholpen had, ook in augustus, en die me dan, eens ze doorhad dat we een andere master zouden gaan studeren, kei hard liet vallen. (Het duiveltje op mijn schouder denkt soms dat als ik het zou kunnen ik mijn hulp terug zou intrekken en haar diploma dan misschien geen feit zou zijn. Ik ben ook maar een mens jongens en dit was een heel groot mes dat nog steeds in mijn rug steekt. Hopen op excuses doe ik al lang niet meer, maar dat heb ik wel lang gedaan).

Enfin het komt er op neer dat wanneer ik mijn eerste diploma, bachelor Communicatiewetenschappen, met grote onderscheiding behaalde ik daar eigenlijk niet blij om kon en durfde zijn. Na 3 jaar hard werken. Dat is waanzinnig besef ik nu. Maar het was wel zo.

Ik weet dat mensen (nog altijd) denken dat het allemaal gemakkelijk geweest moet zijn voor mij. Dat ik een jaar klierkoorts had en toen in volle examenperiode ben ingestort omdat ik me niet langer dan een kwartier kon concentreren op mijn boeken dat herinnert niemand zich. Dat ik eens een examen heb afgelegd terwijl alles in mijn hoofd duizelde. Van uitputting, stress of fysieke klachten – ik weet het nog altijd niet. Maar dat mijn benen trilden toen ik mijn blad afgaf en ik buiten de aula onmiddellijk op de grond moest gaan zitten van de zwarte plekken voor mijn ogen dat weet ik nog wel. En dat ik toen dacht: ‘Awel ja, als ik nu buis dan heeft iedereen ten minste wat hij wil’. En toch buisde ik niet want ik had wel degelijk gestudeerd voor dat vak, hoe ziek ik ook was. En sorry maar dat is enkel en alleen mijn eigen verdienste geweest, nah!

Ondertussen zijn we enkele jaren verder en gelukkig is de wereld best wel veranderd. Tegenwoordig is perfectionisme en het goed willen doen iets positiefs. Ook van de vrienden die zijn overgebleven weet ik gewoon dat ze me nemen zoals ik ben. Ja ik heb een nerdie streverige perfectionistische kant. Maar ik heb ook een andere kant. Ik gebruik mijn ‘intelligentie’ (hatelijk woord want het klinkt zo zelfingenomen, zie ik ben mezelf weer aan het verdedigen…) om anderen te helpen. Ik heb zowel in de lagere school, als in het middelbaar als op de unief vriendinnen geholpen met vakken. Notities delen, oefeningen samen maken, zaken uitleggen. Wanneer ze het maar vroegen. Soms ook wanneer ze het niet vroegen maar ik wist dat ze het nodig hadden. Soms ook in augustus terwijl ik eigenlijk vakantie had. Mijn doel was en is nog altijd bij eender welke samenwerking: samen de finish halen. En ja je wilt graag een goede tijd neerzetten, maar eigenlijk is die tijd bijzaak.

Als ik dan jaren later een dankjewel krijg van een oude studievriendin omdat ik haar ooit geholpen heb met een herexamen, terwijl ik dat eigenlijk al was vergeten, dan weet ik dat ik het juiste heb gedaan. Hoe moeilijk het ook was. Ik ben niet in de fout gedaan. Er is niets mis met het goed willen doen. Met ergens hard voor te werken. Het is fout van anderen om te denken dat ik dat cadeau heb gekregen. Om jaloers te zijn of wat ik heb (bereikt).

Ik moet mij niet slecht voelen als anderen zo nodig jaloers willen zijn op mij. Ik ben hier niet de slechterik. Ik help anderen, zo veel als ik kan. Nog steeds trouwens. Zij zijn degenen die aan de zijlijn commentaar staan te geven en dat is the easy road. Zij zijn fout. En toch heb ik daar een kleine twee jaar mee geworsteld. Ik voelde mij slecht terwijl zij hun eigen ego konden vergroten door mij naar beneden te halen.

Ik weet dat ik niet de enige ben die dit gevoel ooit gehad zal hebben. Dus lieve lezer. Laat jou nooit maar ook echt nooit naar beneden halen door dit soort mensen. Die mensen kunnen jou alleen maar naar beneden halen omdat ze zelf al beneden staan. En dat is niet de richting die jij wil uitgaan.

Werk hard voor je dromen, doe altijd je best en vooral help elkaar. Of zoals de mama zegt tegen Cinderella in de gelijknamige Disneyfilm (de live actionversie trouwens, zie nerdie, ik zei het toch): Have courage and be kind.

Oké dit was een lang verhaal! En voor mij moeilijk om te brengen. Mensen die door het leven lijken te fietsen krijgen nu eenmaal veel commentaar. En het is not done om daar dan iets van te zeggen blijkbaar, want wat heb ik te klagen? Maar ik wou dit toch vertellen. Any thoughts?

Lichtpuntjes #8

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere blijmakers om even dankbaar voor te zijn. Nu de lente wel echt aanwezig is vliegen de lichtpuntjes me om de oren. Inspiratie genoeg voor een nieuw lijstje dus.

  • Supporteren voor de collega’s op een ijskoude editie van de 100km tegen kanker. Met het werk zijn we aan 2500 euro geraakt en dan is het extra mooi om te zien hoe hard onze lopers ervan genoten hebben. En ja mijn tenen waren er afgevroren, maar toch supertrots!
  • Een week later was er een heerlijk lentezonnetje en stond er net een dagje Brussel gepland. Perfecte timing! Mooie plekjes verkend, een heerlijke lunch en een interessante tentoonstelling over Pompeii (al waren de verwachtingen iets hoger). Heerlijk bijpraten, over kleine dingen, over heel serieuze dingen, dat ook.

thumb_P1110287_1024

  • Januari, februari en maart zijn nooit mijn maanden. Zeker in maart sleep ik me richting paaseitjes. 1 april verwelkomen was dan ook een opsteker. Flauwe moppen of niet. Het was lente en er was koers. Ik werd er meteen beter van. Vreemd hoe mentaal zoiets kan zijn.
  • Een citytripje naar Lissabon. Mooie uitzichtpuntjes, kastelen, paleizen, leuke straatjes, regen terwijl het in België super goed weer was, te heet wanneer je je valies een superhoge berg moet opsleuren. Het was heerlijk. Nee echt.
  • Mooi weer in België, eindelijk die zomerkledij weer boven halen. Minpuntje: ik heb geen zomerschoenen meer en ik haat schoenen shoppen. Ja dat soort vrouwen bestaan.

IMG_20180428_151937.jpg

  • Een prachtige trip naar Glasgow. Een stad die perfect is voor 2 à 3 daagjes weg, maar wij waren er iets langer en hadden dus ook tijd om te chillen (en de Waterstones leeg te kopen ^^). En een mooie eerste kennismaking met de prachtige highlands via een dagje Tyndrum.
  • Een weekendje naar zee. Om gewoon echt niets te doen. Behalve rondslenteren en eten. En uitslapen. Mijn actieve vakanties had ik net gehad en ik was doodop dus dit was ideaal.
  • Het lief dat al 5 maanden mijn lief is. Ja, dit is een aankondiging!
  • Mijn dansoptreden. Voor het eerst 10 dansen. Voor het eerst niet geslapen de nacht ervoor. Maar hey, het ging best goed. En het was leuk. En mijn lichaam doet al een hele week pijn. Zo moet dat.
  • De verjaardag van het lief uitgebreid vieren. Met een cliché romantische date. Met lekker eten. Alweer in het zonnetje.

Het waren dus best een aantal zalige weken! Hoe gaat het met jou? 

Dit deel ik bewust niet met jullie

In het kader van 40 dagen bloggen, dat ik met veel plezier volg maar waar ik door een drukke agenda, want grenzen bewaken is ook belangrijk, heb beslist om niet mee te doen, zie ik veel bloggers zichzelf wat opnieuw uitvinden. Of toch met nieuwe rubrieken of onderwerpen aandraven. En dat zette mij wel wat aan het denken.

Ik probeer zoveel mogelijk naar buiten te komen met berichten waar ik zelf 100% achtersta. Niet elk bericht uit het verleden vind ik nog altijd top, maar er staat ook niets op deze blog dat ik ondertussen schaamtelijk en in stilte heb verwijderd. Ik kies er dan ook bewust voor om bepaalde zaken niet te delen op deze blog en ik vind het voor mezelf wel nuttig om daar even bij stil te staan en deze op te lijsten.

Boekrecensies

Gegeven het feit dat ik 3-4 boeken per maand lees zou dit het aantal posts al snel kunnen verdubbelen. Maar boekrecensies worden op de meeste blogs amper gelezen en ik merk dat ik zelf ook niet snel een recensie ga lezen van een boek dat ik nog niet gelezen heb (volg je nog?). Ik lees vooral recensies nadat ik het boek heb gelezen, de omgekeerde wereld I know. Ik wil gewoon weten of mijn mening overeenkomt met die van de blogger in kwestie :). Recensies deel ik dus zelf enkel op het medium dat daar voor bedoeld is: Goodreads. Op deze blog schrijf ik veel liever boekgerelateerde posts of neem ik mijn leesupdates mee in Op het nachtkastje. Een andere reden is dat ik gewoon heel specifieke historische boeken lees en niet iedereen daar een boodschap aan heeft. En als ik dan eens een bekend werk lees is het vaak 5 jaar later. Een recensie van een boek dat iedereen al heeft gelezen is ook niet meer zo nuttig toch?

Mijn mening over actuele onderwerpen

Tenzij ik vind dat ik echt iets bij te dragen heb over het topic. Zoals millennial-gerelateerde onderwerpen (bv. deze post). Het wil dus niet zeggen dat ik nooit mijn mening deel, want dat doe ik wel. Ik blijf alleen heel ver weg van alles wat met nieuws en discussies te maken heeft. Ik heb echt wel een duidelijke mening over pakweg Trump, vluchtelingen of de zwarte-pieten-heisa, maar die ga je hier niet te weten komen. Ik heb niet de ambitie om reacties à la Het Laatste Nieuws teweeg te brengen. Ik wil een positieve persoonlijke blog zijn, er is al miserie genoeg in de wereld en mijn mening gaat die problemen niet oplossen. Helaas pindakaas.

Namen van vrienden, kennissen, familieleden, collega’s…

Ik denk dat dit vrij logisch is. Ik blog onder mijn eigen naam dus technisch gezien kan je na wat gegoogel het wel allemaal snel uitvlooien, maar ik vind dat ik niet kan beslissen over de privacy van andere mensen.

De slechte dingen

Of toch niet op het moment dat ik er midden in zit. Ik ben gewoon iemand die klaar moet zijn om iets te delen. En dat is ook zo met positieve dingen hoor. Soms hou je dingen liever nog even voor jezelf. Of tot de mensen die het moeten weten het eerst persoonlijk van mij te weten komen voordat ze het hier lezen. Er zit dus altijd wel een beetje een filter op wat ik hier vertel, dat is niet meer dan logisch, maar ik schuw het niet om over negatieve gevoelens of ervaringen te praten.

Een goed voorbeeld is hoe ik na mijn basjaar vertelde in deze post dat het niet helemaal is geworden wat ik had verwacht of had gehoopt. Dat het verdomme moeilijk is geweest. Doorheen het jaar waren mijn basupdates een pak positiever, ik was er namelijk nog mee bezig en wou niemand tegen het hoofd stoten. En ik sta ook nog altijd achter die positieve posts van toen, BAS blijft een topervaring waar ik vaak aan terug denk! Ik vond het achteraf echter wel belangrijk om te delen dat het niet helemaal top is geweest om mensen die hier komen om over BAS te lezen een realistische echte versie van mijn ervaringen te geven. Over die post heb ik trouwens zowel positieve als negatieve reacties gekregen van toenmalige klasgenoten. Om maar te zeggen dat zelfs als iets voorbij is nog altijd fout kan worden opgenomen.

Het perfecte leven

Ok, dit is wat in tegenstrijd met de filter waar ik het net over had. Maar ik bedoel hiermee dat ik niets perfecter wil doen overkomen dan het is. Ik bewerk zelfs mijn foto’s niet. Deze komen letterlijk zo uit mijn camera gerold. Staat de horizon scheef, pech gehad! Ik probeer zo open mogelijk over mijn struggles en de weg naar een eventueel succes te praten en tips te geven over zaken waar ik het zelf moeilijk mee heb. Zo startte ik ooit met project offline en moet ik toegeven dat ik daarin compleet gefaald ben. En in de rubriek picture imperfect staat het imperfecte leven elke keer centraal. Waarin ik ook vertel dat ik hartjesondergoed draag met gaten erin. En dan heb je mijn sokken nog niet gezien. Ik ben ik en daar zal je het mee moeten doen.

Wat deel jij bewust niet op je blog?

2017 in 12 anekdotes

Ik zag bij heel wat bloggers een jaaroverzicht verschijnen (O.a. bij Evi die nog naar een heel aantal andere postjes verwijst :)), vaak via foto’s of verhalen per maand. En hoewel ik echtig en techtig waar (is dat een officieel spreekwoord?) gezworen heb om dit jaar niet aan jaaroverzichten te doen kom ik nu toch met een jaaroverzicht. Ik ben een vrouw, die veranderen al eens van gedacht. In tegenstelling tot eind 2015, pak ik het deze keer wel niet te serieus aan. I’m late to the party, want het is natuurlijk al lang 2018, maar alle goede dingen laten op zich wachten *ahum*.

Januari

Het jaar begint traditioneel op de Grote Prijs Sven Nys in ons dorp. Aangezien ik al jaar en dag regelmatig naar de cross ga in deze periode kan ik best wel tegen de koude en weet ik hoe ik mij warm moet aankleden. Maar deze 1 januari was het freaking crazy koud. Als in: heel de dag onder het vriespunt. De nul graden hebben we zelfs geen minuut gehaald. Nope, het vriespunt lag nog in bed met een kater. En hij was niet de enige. Je ziet wat op zo’n dag rond het parcours. De lucht die je dan inademt bevat meer alcohol dan zuurstof denk ik!

Ik ben nog net niet beginnen opzoeken of je kan doodgaan van de kou (sowieso wel, ik was er bijna denk ik). Terwijl ik nog altijd niet begrijp hoe ik ben thuisgeraakt met nog steeds 10 vingers en 10 tenen was ik keihard aan het balen dat het alweer voorbij is. Want 1 januari is de mooiste dag van het jaar, ook al daalt mijn lichaamstemperatuur als een malle en had ik echt wel blauw bloed die dag (move over Paola). Het was geweldig!!! En ook dit jaar is het alweer voorbij. *Insert emotioneel gezucht.*

Verder herinner ik mij niet veel meer van deze maand. Er was een nieuwjaarsetentje met het werk en er was dessert zonder ijs. Snif snif.

Februari

In februari ging ik nog eens een laatste keer naar de cross. Samen met de collega’s deze keer. Met voorsprong de dag dat ik de meeste sms’en en telefoontjes kreeg. Om exact 10 voor 3 begon iedereen mij te zoeken. Leg de weg maar eens uit op een veldritparcours tussen de bomen. Mission Impossible. Maar 10 minuten later waren we dan toch allemaal samen om de start mee te maken. Hoe we dat gedaan hebben? Geen idee!

Ook van deze maand herinner ik mij echt niet veel. Hier zit ik dan met mijn ultra nuttig jaaroverzicht.

Maart

De maand dat ik mijn onlangs overleden basilicumplant (RIP) plantte (want ja dat doe je met een plant ^^). Ik ging die maand blijkbaar ook naar Gent voor het werk en kocht er neuzekes. Ah ja.

Het was vooral de maand dat ik naar Londen trok. Die vakantie was echt fantastisch. We zijn erin geslaagd om niet overreden te worden in het drukke verkeer, wij zijn niet om middernacht in een schrale achterbuurt verloren gelopen en mijn vriendin met een lactose-allergie is levend en wel terug thuis geraakt. Trots op ons. Oh en we hebben geweldig mooie dingen gezien, gedaan en lekker gegeten. Dat ook ja.

P1070226

April

Op Paasmaandag trok ik met een vriendin naar Brussel om daar dan te ontdekken dat alles dicht was, want Paasmaandag hé. We werkten een dag op straat voor het goede doel. En we gingen vooral op teambuildingsweekend met de collega’s! Naar Jabbeke, maar dat wisten we toen nog niet. We moesten de bestemming raden tijdens een race in verschillende groepjes. Elk team moest een gekke naam bedenken. ‘Gewoon mooi en sexy’ werd het bij ons. Wisten wij veel dat we wat later die naam luidop moesten zeggen bij een bakker om onze lunch op te halen.

Daar stond ik dan ‘gewoon mooi en sexy’ te roepen bij een bakker. De verkeerde bakker. Die bakkerin had de dag van haar leven en ik was vooral snel buiten en wat stiller bij de volgende bakker, die gelukkig wel de juiste was. We wonnen de race uiteindelijk niet, maar we waren wel de enige groep die een uur achter zijn lunch heeft liggen zoeken. En plezier dat wij daarin gehad hebben *ahum*. Morele winnaars.

Mei

In mei waren er vrije weekends, maar was er vooral mijn dansoptreden. Het was de grote editie met een megapodium en drie shows en attributen en outfits en alles. Het was heftig want pas met de generale kende ik de pasjes van de moeilijkste choreo. Maar het was zo fijn!

Tijdens de eerste show vergat ik wel de laatste nogal lange draai en ik stond net dan op de eerste rij in het midden. Mijn timing zat zoals steeds goed *kuch kuch*. Later aan een draai beginnen is niet echt mooi. Dus wat doe je dan? Wel, door je knieën buigen en daarbij je kleedje omhoog heffen zoals een prinses in de films en vooral heel veel glimlachen en doen alsof het kei hard de bedoeling was en dat die anderen allemaal fout zijn met hun stomme draai. Nah.

Juni

In juni trok ik tijdens het Pinksterweekend alleen naar de zee om wat uit te blazen. Het was strandweer maar er was nogal veel wind, waardoor ik zand at als middageten, heerlijk! Het was best een drukke periode op het werk toen, maar we deden ook veel fijne activiteiten. Die ik me niet allemaal meer herinner, maar deze keer was er wel ijs als dessert. Yass!

Juli

De eerste weken van juli waren niet zo fijn. Ik had nood aan vakantie en ik zou pas de laatste week verlof hebben. Je weet wel zo die ene week in de grote vakantie dat het echt elke dag regende. Ja die week had ik vakantie. En ik zat aan de zee. Uitgeregend in een openluchtmuseum is wat ik mij nog levendig voor de geest kan halen. Protip voor als je ook eens een openluchtmuseum wil doen: check het weer op voorhand. Het is toffer als het niet regent. Baanbrekende tip, ik weet het!

Ik vierde in juli ook nog mijn werk- en blogverjaardag dus het werd best nog wel een fijne maand!

thumb_P1080703_1024

Augustus

In augustus had ik nul de botten congé. Maar net als in juli maakte ik van elk weekend gebruik en ging ik naar toffe events en festivals in de buurt. Ik stond dus meermaals luidkeels mee te kelen. Altijd heel fijn, behalve die ene keer met Get ready. Echt die zijn verschrikkelijk live. Ik vind de jaren ’90 tof, maar voor Get Ready is het best jammer dat ze niet zijn uitgestorven in de jaren ’90. Soms moet je beseffen wanneer iets voorbij is. Soms is het toch echt wel te laat (punt intended ja!!!).

Het beste moment in augustus was het laatste weekend, niet toevallig mijn verjaardagsweekend. Ik vierde mijn verjaardag tijdens een heuse kasteelwarming met barbecue in het diepe en verre Limburg. Ja, soms moet je gewoon niet te veel nadenken. Dat heb ik in 2017 precies sowieso niet veel gedaan. En de dag erna was er een tweedaagse op het beste stadsfestival ter wereld: Maanrock. Terug in Mechelen zijn en meeschreeuwen met Stan Van Samang. Kon het maar elk weekend Maanrock zijn.

Het was prachtig weer en ik nam toch nog een extra dagje verlof om uit te blazen. Ik kon niet meer praten, dus het was nodig. Die massage in de wellness was zalig!

September

September was eventmaand op het werk en op de een of andere manier ben ik erin geslaagd om met elk event iets te maken hebben. Druk dus. Google Slides was mijn beste vriend in die periode. Ik was niet veel thuis, maar het was toch een hele fijne maand.

Eind september kwam er een klein katje bij ons aan. Heel vreemd om nu foto’s te zien van de kleine Simba, hij is al immens gegroeid op 4 maand tijd. De mooiste cadeau uit 2017!

Oktober

In oktober werd ik door mijn eigen teamgenoten afgeschoten tijdens het lasershooten. Iemand had de kleurcodes niet zo goed door en ik belandde ergens op – 1 miljoen ofzo ^^. Ik genoot ook van de nazomer, want ja in oktober werd het nog belachelijk warm. En ook het crossseizoen werd weer op gang getrokken.

November

Begin november was er een leuke ontdekking met een wandeling in Connecterra. Een weekje later trok ik met een vriendin naar Sevilla en dat werd de beste beslissing van 2017. Sevilla als bestemming was een impulsieve beslissing, maar de stad was geweldig en ik moet echt nog heel vaak terugdenken aan dit tripje.

We hadden een hotel met een plattegrond omdat je anders je kamer niet zou terugvinden, ik dronk meer wijn in één week dan tijdens het hele jaar en was overboeft door de tapas. Ik bleef koppig rondlopen in een kort rokje want hoewel het op de middag rond de 20 graden was, was het ’s morgens toch wel minstens 5 graden kouder. We bezochten meer paleizen dan koningin Mathilde al gezien heeft in haar leven en doolden 2 volle uren rond in een kerk. Je hoort het, een topvakantie!

P1100406

December

Na Sevilla werd het allemaal wat minder. Ik liep op zijn zachtst gezegd slechtgezind rond. Ik ben sowieso al vrij direct in wat ik zeg, maar als ik op mijn paard zit dan ben ik echt niet altijd even aangenaam. Kwam er nog is bij dat december met de feesten echt niet mijn favoriete maand is.

Enfin, het werkjaar werd afgesloten met een kerstreceptie en een weekje kerstvakantie. Een week waarvan ik op voorhand dacht dat ik niets te doen zou hebben (dus lekker luieren en lezen) en het vandaag (ik schrijf dit wel degelijk nog in 2017, 30 december om precies te zijn) eigenlijk toch de eerste dag is dat ik op mijn gemak thuis ben (ik las nog geen letter zelfs :-/). Ik heb zelfs nog geen tijd gehad om een Disneyfilm te kijken! Enfin, laat ons zeggen dat 2017 deze week al heel geslaagd werd afgesloten. En dat ik ineens wel heel veel zin heb in 2018.

Enfin, in 2017 werd er dus duchtig gefaald en gebeurde er weinig baanbrekends. Maar al bij al was dit best een goed jaar. Ik zou het opnieuw doen. En misschien moet ik dit jaar iets vroeger dingen beginnen bijhouden voor een nuttig jaaroverzicht :p.

Wil jij nog iets kwijt over 2017 of ben je al die ‘terugblik-zever’ nu echt wel beu?

Een leeg blad

Ik kan bijna niet geloven dat we alweer toe zijn aan een nieuw jaar. Enerzijds omdat het najaar als een sneltrein voorbij is gereden. In mijn hoofd zit ik nog in september. Anderzijds omdat december sowieso niet mijn favoriete maand is en ik de kerstgekte aan me voorbij laat gaan. Ik negeer dat het bijna Feestdagen zijn. 2018, dat is nog ver weg. En eerlijk gezegd heb ik er nog niet meteen zin in.

Een nieuw jaar is namelijk zoals een leeg notitieboekje. Je krijgt een nieuwe kans om het te vullen. Normaal vind ik dat fijn, maar dit jaar schrikt me dat allemaal een beetje af. We zijn namelijk 11 december en ik heb letterlijk 0,0 plannen voor het nieuwe jaar. Geen nieuwe uitdaging, geen vakantie geboekt, zelfs geen concert, musical of uitstapje ligt al vast. En dat is volgens mij de eerste keer ooit.

Hiervoor had ik ofwel studieplannen of begon ik met werken. En ja, het afgelopen jaar was ik al volledig aan het werk, maar ik had als starter geen volledige vakantie en heb mij dus kei hard gefocust op het werk en dan nog is het met 2 buitenlandse tripjes en een week staycation aan zee gelukt om veel uit mijn weinige vakantiedagen te halen. Mijn agenda was doorheen het jaar best goed gevuld.

Dit jaar is hij leeg, die future log van mij. En ik ben ondertussen wel al gewend aan de job. Dus is het tijd voor andere dingen, maar die laten dus nog op zich wachten. Hoe of wanneer ik mijn volle vakantiedagen ga opnemen? Geen idee! Wil ik mezelf verder ontwikkelen? Graag, maar ik weet niet waar beginnen. Een nieuwe hobby? Een cursus?

Klinkt voor sommige misschien zalig, een volledig jaar om in te vullen zoals je wil. Maar ik wil er natuurlijk iets van maken (ja hallo, perfectionisme). Ik weet wel dat 2018 een tussenjaar zal worden. En dat ik net daarom wat rustiger aan moet doen. In 2019 start project alleen wonen. Dat gaat een stresserende onderneming worden. Dus 2018 dient vooral om me te informeren, voor te bereiden en te sparen. Dus misschien kijk ik later terug op 2018 als een zalige rustige tijd. Maar momenteel zorgt het vooral voor onrust in mijn hoofd.

Schrijvers of bloggers kunnen al eens last hebben van angst voor de lege pagina. Omdat ze even vastzitten, last hebben van een ‘writers block’ of wel iets willen schrijven maar bang zijn dat het niet goed genoeg is. En daar vergelijk ik het nu even mee. Ik heb een volledig jaar dat ik nog moet schrijven en ergens heb ik schrik dat het niet spannend genoeg gaat worden. Dat het een standaard jaar zal zijn. Een recensie van drie op 5 sterren. Want zeg nu zelf, boeken van drie sterren, die blijven niet bij, toch?

Het zijn natuurlijk maar wat twijfels in mijn hoofd. Een jaar is wat je er zelf van maakt. En misschien wordt 2018 een topjaar. Er is gewoon dat twijfelachtig stemmetje in mijn hoofd waar ik even niet van af raak.

Kijk jij uit naar 2018? En heb jij wel eens twijfels over wat een nieuw jaar gaat worden?

Trots zijn

Ik ben een millennial. Van millennials wordt al eens gezegd dat ze veel willen, dat ze last hebben van keuzestress en dat ze daardoor makkelijk opbranden. Van millennials wordt tegelijk gezegd dat ze meer geven om ervaringen dan geld, dat ze vooral op zoek naar erkenning en waardering én naar een goede balans tussen werk en privé. Klopt allemaal wat mij betreft. Ik herken mij hier enorm in en vindt mezelf dan ook een ware millennial.

Ik geef niet alleen om geld, ik geef om ervaringen, om iets bij te leren. En ik ben op zoek naar voldoening, vooral voor mezelf. Maar nog meest ben ik waarschijnlijk op zoek naar erkenning. Er is alleen dat kleine probleempje: wanneer ik erkenning krijg heb ik op een of andere manier moeite om die te aanvaarden. Ik kan moeilijk trots zijn op mezelf. Waarschijnlijk is dat die te hoge lat van mij, dat perfectionisme.

Het is namelijk zo dat ik de laatste weken heel hard heb gewerkt en dat ik daar de erkenning voor krijg die ik eigenlijk wel verdien (deze zin is echt niet gemakkelijk geweest om neer te pennen). Maar dat het toch zo ontzettend moeilijk is voor mezelf om daar gewoon blij om te zijn. Om te zeggen ‘dank je’ en daar van te genieten. Om even te glimmen van trots.

IMG_0195

Side note: deze foto staat tegenwoordig garant voor een persoonlijk postje. Ik vind dat wel fijn zo die uniformiteit in foto’s. 

Ik denk dat ik sowieso iemand ben die sneller complimenten geeft dan dat ik ze krijg. Omdat iedereen ergens wel weet “Annelies, die redt zich wel”. Ik ben het gewoon om te zwemmen in mijn eentje op zoek naar de overkant. Om daarvoor hard te werken. Om daarvoor soms zelfs alles aan de kant voor te zetten. Ik haalde de erkenning uit mezelf. Omdat ik iets wilde en als dat dan lukte, dan was ik daar tevreden over.

Klinkt allemaal heel hard, maar ik ben gewoon om ergens alleen voor te vechten, om van niemand afhankelijk te zijn. En dat is soms verdomd moeilijk. Maar het is altijd goed gekomen. En ik ervan overtuigd dat dit een eigenschap is die mezelf er in moeilijke periodes nog vaak gaat doorhelpen.

Maar nu krijg ik ineens erkenning van collega’s, van het management, van vrienden die vinden dat ik goed bezig ben. En dat is even moeilijk. Trots zijn is iets dat ik nog moet leren. Maar ik wil het proberen. Iets vaker hulp vragen zal nog moeilijk zijn. Maar gewoon een eenvoudig ‘dankjewel’ wanneer iemand een blijk van waardering geeft, dat moet lukken toch? En dat dan wat langer onthouden en daar van genieten. Laten we dat proberen. Trots zijn, stap voor stap.