Dit zijn mijn groene vlaggetjes

Eerder vertelde ik jullie al over mijn rode vlaggetjes, oftewel de symptomen die optreden wanneer er stress is in mijn leven. Gelukkig zijn er ook heel wat zaken waar ik me goed bij voel. Wat neemt mijn stress juist weg?

  • Op tijd gaan slapen. Er is niets dat een slechte dag zo goed relativeert als slaap.
  • Schrijven. Als het op papier of op deze blog staat is het uit mijn hoofd en dat doet zo’n deugd soms.
  • Lezen. Of dit nu een boek of een magazine is. Lezen maakt me meestal rustig. Als ik me niet kan concentreren op een boek is het echt slecht met me gesteld.
  • Knuffelen met mijn katten (wetenschappelijk bewezen dat dit de bloeddruk doet verlagen). Of ja, als die niet in de buurt zijn dan maar met het lief ;).
  • Die smartphone wegleggen. Nog steeds een heel groot werkpuntje!
  • De verkregen offline tijd invullen met rustige activiteiten zoals puzzelen, kleuren, fotoboeken maken en kruiswoordraadsels invullen. Deze zaken komen er veel te weinig van.
  • Uitjes met vrienden. Restaurantavondjes, of gewoon thuis op de bank en uren praten over ditjes en datjes.
  • Muziek luisteren. Doe ik veel minder dan vroeger en probeer ik nu wat in mijn routine te krijgen terug. Meeschreeuwen, dansen… zalig toch!
  • Wandelen. Buiten zijn in de natuur en gewoon je voeten volgen.
  • Dansen, in de dansles dan. Al moet ik me er soms naartoe slepen. Eens ik er ben, heb ik daar nooit spijt van.
  • Naar de wellness gaan. En dan bedoel ik echt zoals het moet: naakt (want eik bacteriën tussen je huid en zwemkledij) en in de sauna zitten ook effectief. Afvalstoffen uitscheiden en je lichaam eens even goed laten vechten tegen al het slechte. Ik maak er het laatste jaar veel minder tijd voor. Ben nog geen enkele winter zo vaak ziek geweest als deze winter… Toeval? Misschien (niet).
  • Gezelschapsspelletjes spelen. Dit doe ik veel te weinig. Het lief is niet zo verzot op boardgames en met vrienden doen we dat zo vaak als het kan. Maar iedereen heeft zijn leven hé.
  • Nieuwe impressies op doen. Dat kan op reis. Maar eigenlijk is naar een museum gaan al goed genoeg. Tegenwoordig zijn kunstmusea grote favoriet. En kunst vind je natuurlijk ook op straat. En is zo ook combineerbaar met het wandelen ;).
  • Koers kijken. Het is de schoonste bijzaak ter wereld.
  • Soms kunnen series kijken ook zorgen voor ontspanning. Maar ik merk dat in gestresseerde periodes het moeilijk is om me helemaal te verliezen in een serie. Dan grijp ik te vaak naar de smartphone tijdens het kijken. Dus deze is wat dubbel.

Wat zijn jouw groene vlaggetjes?

 

Advertenties

Dit zijn mijn rode vlaggetjes

Deze week staat mei voor de deur. Hoe belachelijk snel gaat het jaar voorbij zeg? Dit jaar valt mijn dansoptreden op 24 en 25 mei. En dus trok die datum mijn aandacht want er hangen heel wat herinneringen aan vast. Vorig jaar was 25 mei de GDPR-deadline. 25 mei was toen ook de vrijdag voor ons teambuildingsweekend met het werk waar iedereen naar uitkeek. Het was pokkewarm. Een collega had een taart gebakken voor mij met de boodschap ‘I agree’. En ik? Ik zat er compleet door.

Ik had er een hele tijd alleen voor gestaan en de drukte was overweldigend. Zeker de twee weken voor GDPR kon ik met niets anders meer bezig zijn en er wachtte nog zo’n berg werk – mijn echt werk namelijk. Mijn lichaam zat ondertussen te kreunen onder een nijpend B-12 tekort en mentaal was mijn hoofd één grote puinhoop. Ik was terecht gekomen in een doemdenkspiraal.

Ik wil al even een postje schrijven over hoe het nu met mij gaat na de B-12 diagnose en heel wat ingrepen om het rustiger aan te doen. Nee, ik heb geen burnout gehad. Ik kan me zelfs niet inbeelden hoe hard dat moet zijn. Ik was er op tijd bij. Maar ik weet dat ik in de gevarenzone ben geweest, lichtjes. En ik weet dat ik een persoonlijkheid heb die sowieso in de gevarenzone zit.

Maar nogmaals: ik wil hier geen klaagzang houden over hoe moeilijk het was. Want again, ik heb tijdig ingegrepen en daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.

Daarom is het belangrijk om te weten wat mijn valkuilen zijn. Wat zijn mijn stresssymptomen? Leen noemt het rode vlaggetjes, en dat vind ik best wel een goede terminologie. Want uiteindelijk draait het daarom: ik liep vorig jaar rond deze tijd rond met een berg stress in mijn hoofd en mijn lijf. En het is naïef om te geloven dat dat nu voorbij is. Dat het ooit volledig uit mijn leven zal verdwijnen.

Dit zijn mijn rode vlaggetjes. Van lichte symptomen tot de vrij serieuze.

  • Mijn nek die vast zit.
  • Vaker hoofdpijn hebben.
  • Vermoeide en pijnlijke ogen. Veel last hebben van (fel) licht.
  • Veel piekeren. Dit leidt meestal tot doemdenken.
  • Mezelf de grond in praten.
  • Wenen zonder reden.
  • Moe opstaan, ook na een nacht van 8u slaap.
  • Tintelende/slapende lichaamsdelen.
  • Het gevoel hebben de controle te verliezen.

  • Geen regelmatige stoelgang.
  • Weinig concentratie op het werk. Ook wanneer het om een taak gaat die ik graag doe. Iedereen is wel eens niet geconcentreerd (op vrijdagnamiddag bijvoorbeeld), maar geloof mij, echt nul concentratie is nog een heel ander gevoel. Je ziet dat ook aan het resultaat van je taak. Dat is meestal niet zo goed.
  • Duizeligheid wanneer ik ’s morgens opsta of ’s nachts wakker word en me omdraai. Vaak maar langs één kant. De kant waar mijn nek vastzit of net de andere kant die alles opvangt. Uit zich in extreme periodes ook in het feit dat ik als de trein vertrekt het perron zie duizelen voor me. Heel raar gevoel.
  • Niet kunnen eten. Geen hongergevoel. Eten uit gewoonte en mijn bord niet leeg krijgen. Niet constant in mijn chocolaschuif zitten.
  • Afvallen. Een logisch gevolg van het vorige puntje.

De aandachtige lezer zal de lijn hebben opgemerkt. Wel alles onder de streep (lees: de meer serieuze zaken) heb ik de afgelopen maanden onder controle gekregen. Met B-12 supplementen. Deze winter aangevuld met vitamine D en magnesium. Dan zie je dat ik fysiek weer de controle terug krijg. Met de bovenste puntjes worstel ik soms nog. Dit zijn ook vooral de mentale puntjes.

Want stress volledig uit je leven bannen is moeilijk. En de winter zorgt bij mij sowieso voor mentaal moeilijkere momentjes (veel piekeren, wenen, hoofdpijn, moe…). Klinkt nog altijd niet fijn, en dat is ook zo. Maar ik heb voor mijn gevoel al best een grote vooruitgang gemaakt. Niet langer roofbouw plegen op mijn lichaam. Mentaal is er zeker en vast nog werk aan de winkel. Het herkennen van rode vlaggetjes is maar de eerste stap. Maar het is wel een belangrijke stap.

Het doel is dan ook om nog meer te focussen op mijn groene vlaggetjes en op wat mij energie geeft. Maar dat is voor een volgende keer.

Wat zijn jouw rode vlaggetjes?

8 willekeurige feitjes over mij

Onder het motto het moeten niet altijd diepzinnige posts zijn vol inzichten om mij wat beter te leren kennen deel ik vandaag acht random dingen over mezelf. Gratis en voor niks, jawel. Feitje nummer 7 geloof je nooit. 😀

  • Ik eet elke dag chocola en ik merk – zonder zever – een effect als ik dat niet doe. Op vakantie is die chocola niet altijd vanzelfsprekend en dan ontstaat er na een aantal dagen een ontzettende drang naar chocola waardoor ik chagrijnig word als die onvervuld blijft. Er zijn ergere verslavingen waarschijnlijk, maar zonder mijn dagelijkse cacaoshot kan ik echt niet.
  • Ik was als kind altijd een moeilijke eter, maar heb de laatste jaren een serieuze inhaalbeweging gedaan. Het resulteert alleen nog in het feit dat ik absoluut geen vis eet. En nee ook geen schaaldieren. Ik lijd dus meestal wat langer honger op etentjes aangezien de hapjes en het voorgerecht vaak met vis zijn. Waardoor ik ook altijd veel medeleven voel met mensen die om andere reden bepaalde zaken niet eten bv. een allergie of een veggie/vegan levensstijl.
  • Ik heb eigenlijk een grondige hekel aan sociale media en was er ook heel laat bij met Facebook, Instagram en aanverwanten. Facebook maakte ik aan omdat er op de unief te veel groepswerken waren die daar werden besproken. Als online marketeer moet ik daarnaast wel de nodige accounts in stand houden om mijn werk te kunnen doen. En er is mijn blogpagina natuurlijk. Maar als ik echt kon kiezen mochten ze dat afschaffen.
  • Ik haat het om materialistische dingen te kopen. Aka ik ben geen shopping queen. Niet alleen kledij, schoenen, handtassen, maar ook gsm’s en andere praktische zaken. Minimalisme is al mijn levensstijl van in de vroege jaren 2000 (eat that hipsters) en ja dan loop ik soms rond in schoenen die eigenlijk kapot zijn of te grote broeken omdat ik wat ben afgevallen. Zolang ik maar niet naar de winkel moet.
  • In dezelfde categorie heb ik nog een grotere hekel aan de supermarkt. Hoe altijd alles van plaats verandert, mensen die met hun kar in de weg staan, jengelende kinderen, het hoogste schap waar je net niet aan kan, mensen met te veel klein geld aan de kassa, jengelende kinderen… Ik wil hier weg.
  • Ik heb niets met sporten die je alleen en op eigen initiatief moet gaan doen. Zoals lopen of fietsen. Naast saai, is het moeilijk om me te motiveren na een lange dag en dus stel ik het uit met de gedachte dat het morgen ook nog kan. Maar dat dan elke dag. Samengevat: ik ben nogal lui en blijf graag in de zetel liggen. Daarom heb ik een soort sociale druk nodig om op een vast tijdstip per week naar een groepsles te gaan. Vandaar dat mijn danslessen en de zumba zo goed werken. Ik heb even weinig zin om die sportkleren aan te trekken en die zetel uit te komen, maar anders ben ik niet meer mee met de pasjes dus ja, ik moet wel.
  • Ik ben nogal direct in de omgang. Ik zeg wat ik denk.Maar ik heb daar vaak wel zeer grondig over nagedacht. Het is dus niet zo dat ik er zaken uitflap. Ik denk gewoon zo hard na over de inhoud, dat ik vergeet aandacht te besteden aan de vorm. En dus kan ik al eens fel of bot overkomen. Maar nooit zonder dat wat ik zeg ook op iets slaat. Waardoor ik er vaak mee weg kom. En mijn naaste omgeving dit aan mij apprecieert. Maar iemand die mij niet kent die kan soms raar opkijken. Sorry not sorry.
  • Ik heb zodus een hekel aan smalltalk. Vooral aan de telefoon. Mensen bellen jou met een reden, dus maak maar direct je punt. In mijn job heb ik leren smalltalken aan de telefoon en tijdens meetings. Maar ik heb het niet zo graag over hond van de tante van de ex-vriendin van je schoonbroer. Dat boeit me helemaal niet. Geef mij maar diepgaande gesprekken die echt over iets gaan.

Herkenbare puntjes? Of helemaal niet?

Hoe zit dat nu eigenlijk met #projecthuis?

Ik heb er al vaak naar gehint via de hashtag #projecthuis. Maar ik besefte onlangs dat ik het daar eigenlijk nog nooit echt over heb gehad. Ik ben dan misschien wel een pak persoonlijker gaan bloggen en jullie krijgen best vaak een inkijk in mijn gedachten (al dan niet vrijwillig :D). Bloggen over waar ik ga wonen vind ik toch wel heel persoonlijk. Misschien vandaar.

Maar dus: ja, ik ga alleen wonen. Alleen is het geen standaard bouwproject waardoor ik over een jaar aan het verhuizen ben. En dus krijg ik ook vanuit mijn omgeving best wel veel vragen, en vaak dezelfde, die ik nu in heuse FAQ-stijl wil beantwoorden. Zo zijn jullie meteen helemaal mee.

Wanneer ga je verhuizen?

De meest gestelde vraag van het afgelopen jaar. Maar om het antwoord te begrijpen moet je snappen dat dit geen standaard bouwproject is. Wij (ik praat niet graag over ik, wij is hier wel degelijk ik, maar ik zeg liever wij, lalala) werken namelijk niet met een aannemer of zijn niet in een woonproject gestapt. We gaan eigenlijk alles zelf doen, zoals dat dan heet.

Wat niet wil zeggen dat we echt alles zelf gaan doen. We doen beroep op een architect, metser, elektricien, verwarmingsfirma etc. Alleen is er geen tussenpersoon, geen aannemer. En gaan we ook zelf wel actief meehelpen met metsen, het dak leggen, vloerverwarming installeren… Stap voor stap dus.

Dit zorgt er uiteraard voor dat er misschien wel binnen een jaar een afgewerkte ruwbouw is, maar den binnen is het meeste werk en dat zal niet op 1,2,3 klaar zijn. Tegelijk zorgt dat er ook voor dat er geen deadline is. Ik woon nog thuis, dus er is geen datum dat mijn huurcontract afloopt. Geen druk.

Het was een vijfjarenplan en ondertussen is er al een dik jaar voorbij. Dus ik schat dat ik binnen ongeveer 4 jaar aan het verhuizen ben. Misschien vroeger, misschien later. Er is geen haast, maar we willen ook niet aanmodderen. Het is voor mensen blijkbaar moeilijk om te begrijpen dat ik geen verhuisdatum heb. Ik snap niet goed waarom, maar het blijkt voor anderen moeilijk te aanvaarden dat ik pas over 4 jaar verhuis. Maar zelf zorgt dat absoluut niet voor stress, integendeel.

Waar sta je nu in het project?

De fundering, inclusief betonplateau is klaar. Dit voorjaar start de ruwbouw, waarvoor de materialen (gevelsteen, dakpannen, isolatie) al zijn gekozen. De volgende stap is het kiezen van de ramen, deuren en garagepoorten. Verder moeten er ook beslissingen gemaakt worden inzake verwarming bv.

Inrichting? Dat zal pas iets zijn voor over een dikke twee jaar. Ik heb daar ook echt nog niet deftig over nagedacht. Ik wil het stap voor stap doen.

Welke stijl van huis ga je zetten?

Een huis met een puntdak. Jawel, baanbrekend, ik weet het. Tegenwoordig worden er veel van die witte of zwarte legoblokken gezet (zo noem ik dat dan ^^). Dat is helemaal niet mijn ding. Ik ga voor een vrij traditioneel huis langs buiten. Hoevestijl, met één verdieping (en dus slaapkamers onder het dak, super gezellig) en een rustieke gevelsteen. Dat wil niet noodzakelijk zeggen dat de inrichting ook traditioneel zal zijn.

Ik wil wel gaan voor een warme kleurrijke inrichting en geen zwart-wit of Scandinavisch design. Dat past gewoon niet bij mijn persoonlijkheid. Maar verder ligt op dat vlak alles nog open.

Waar ben je aan het bouwen?

Ik zou Baal nooit kunnen verlaten. Dus blijf ik in dit mooie dorp ;).

Dat kan je toch niet betalen op je 25ste?

En toch zal ik volledig onafhankelijk op het einde van de rit mijn huisje zelf betaald hebben. Er is niemand anders die mijn rekening moet maken, alleen ikzelf. En hoewel er al allerlei doemscenario’s voorbij zijn gekomen in mijn hoofd, weet ik dat het me wel zal lukken.

Ik heb altijd bewuste geldkeuzes gemaakt en al best veel gespaard. Ik ben bijvoorbeeld nooit op kot geweest om mezelf en mijn ouders dat geld te besparen. Dat was een bewuste keuze op mijn 18de die nu een beetje oplevert en zo heb ik nog wel wat keuzes gemaakt. Ik ben niet enig kind trouwens dus het niet zo dat er me massa’s geld in de schoot geworpen wordt.

Uiteraard zal het niet gemakkelijk zijn en zal ik sommige dingen moeten laten vallen in functie van het huis. Maar ik ben ervan overtuigd dat dat ook zo zal zijn als ik er op mijn 30ste pas aan begin. Dus waarom wachten? En als je goed hebt opgelet verhuis ik helemaal niet op mijn 25ste, maar op mijn 29ste en dat is dan eigenlijk vrij laat om alleen te gaan wonen.

En hoe zit dat dan met het lief?

Deze vraag komt van mensen die weten dat ik al met de bouw bezig was voor ik een relatie had. Want wachten op de prins op het witte paard voor je actie onderneemt, dat zit niet in mij. Dus ja, de bouw is voorlopig vooral mijn project. Want je mag de grootste optimist ter wereld zijn, je moet gewoon toegeven dat over 4 jaar mijn leven en mijn relatie er anders kan uitzien. Of net hetzelfde is gebleven. Het kan alle kanten uit.

Het is cliché, maar er regelmatig over praten helpt. Het lief wordt zeker betrokken, maar staat niet elk weekend op de werf. Omdat geen van ons twee dat op dit moment nodig vindt. Time will tell. En ik heb er alle vertrouwen in dat we er samen zullen uitkomen. Ja, goed gespot, er zit soms ook een optimist in mij.

Hoe blijven we op de hoogte?

Mijn beste vrienden geef ik regelmatig een update via Instagram Stories, omdat ik gewoon niet iedereen elke maand zie en zo kunnen ze toch een beetje inschatten hoe het vordert.

Daarnaast zal je in mijn persoonlijke posts hier ook af en toe wel een idee krijgen van hoe het gaat. Ik ben gewoon niet het type dat elke dag foto’s online zal plaatsen van het huis, dat voelt niet juist voor mezelf. Ik kan me ook wel voorstellen dat ik over een jaar weer totaal andere vragen krijg over #projecthuis en ze opnieuw bundel in dit soort post.

Staat je vraag er niet tussen?

Daarvoor dienen gelukkig de comments!

Winter

De winter. Eigenlijk is het elk jaar hetzelfde liedje. Het is voor mij de moeilijkste periode van het jaar. En dan heb ik het vooral over januari, februari en maart.

Mijn lijf wil niet mee. Ik ben ziek, maar niet ziek genoeg. Moe. Steeds weer moe. Ik slaap goed, maar sta moe op. Op zaterdag moet ik een hele dag bekomen van een werkweek. zondag vliegt voorbij en hup, weer een hele werkweek achter de feiten aanhollen. Geen wonder dat het dan soms ook mentaal niet mee wil zitten.

Deze winter zat het in de herfst al enorm in mijn hoofd dat ik een moeilijke periode zou krijgen. Voornamelijk omdat vorige winter echt moeilijk was, mede door het B-12 tekort en mentale onrust. Dat ik daar levend ben uitgekomen, dat snap ik nog altijd niet. Dat ik een kilo of 6,7 afviel, dat heb ik ondertussen begrepen.

Maar dus had ik schrik voor deze winter. En het ik nam me dan ook voor om goed voor mezelf te zorgen. Dat deed ik in de mate van het mogelijke door al in november wat verlof in te plannen en het drukke december te combineren met zoveel mogelijk rustdagen. Ik werd in december al eens ziek en bleef zelfs thuis van het werk. Check, check, check. Ik leefde naar de kerstvakantie toe. Eindelijk rust!

Maar de kerstvakantie bracht noch mentaal, noch lichamelijk rust. In Keulen blokkeerde mijn lichaam na één dag intensief wandelen. Ik had enorme spierpijn. Deels omdat het best koud was, deels om het op was. Maar niets wat rust niet zou kunnen oplossen.

Ik had zelfs zin om te gaan werken na de veel te drukke kerstvakantie. Na twee dagen werken kreeg de griep me te pakken. Het was 10 jaar geleden dat ik nog zo ziek was. Deze keer maakte ik misschien wel de fout te snel te gaan werken. Alhoewel ik er nog altijd van overtuigd ben dat ik lichamelijk goed genoeg was om te werken. Mijn omgeving was het daar niet mee eens en liet dat blijken, dat zorgde bij mij voor een onbehaaglijk gevoel. Ik wou niet elk uur horen dat ik er slecht uitzag, dat wist ik zo ook wel.

Januari bleek de drukste maand in een tijdje. Elk weekend sociale verplichtingen. Behalve dat ene weekend dat ik dus in mijn bed stak. Het bleek een niet zo interessante maand qua projecten op het werk. Het was daarnaast op kantoor best druk met veel lawaai en ik kon dat even niet verdragen. Ook mijn jobinhoud zorgt momenteel even voor wat muizenissen. Ik was dus niet bepaald het zonnetje op kantoor.

Dit weekend was er dan effectief eens twee dagen rust. En mijn lijf laat dat al meteen ontgelden met een algemeen ziekelijk gevoel zonder ziek te zijn. Decompressie of toch een nieuw virusje? Wie zal het zeggen?

Februari wordt opvallend rustiger. Met drie vrije weekends en een paar dagen vakantie (waar wel al wat zaken staan ingepland). Die tijd wil ik gebruiken voor mezelf en natuurlijk voor #projecthuis waar nog wel wat stappen gezet moeten worden. In maart daarentegen zijn al drie weekends volboekt, waaronder een vijfdaagse citytrip naar Parijs. Ik hou alle nieuwe afspraakjes af en neem deze keer wel een extra dag verlof na de citytrip. Het zal een drukke maand worden, maar dat ik me daar nu al van bewust ben is een zeer goed teken.

Stilaan begint het door te dringen dat ik deze winter wel zal overleven. Soms bestudeer ik angstvallig die weegschaal, maar deze keer gaan er geen kilo’s af. Het is niet hetzelfde als vorig jaar. Ik ben een jaar sterker geworden. En ik besef vooral dat ik een cruciale fout heb gemaakt.

Ik ben al van september bang voor de winter. Ik ben mezelf al vanaf toen aan het inprenten dat deze maanden donker en moeilijk zullen worden. Tuurlijk wordt dit dan nu bevestigd. Dat is het principe van een self-fulfilling prophecy.

Ik zal nooit een wintermens worden. Ik zal ook nooit begrijpen wat mensen zo leuk vinden aan de winter. Ik vind het met momenten verschrikkelijk. Maar minder leuke momenten zijn er het hele jaar door. Het is niet omdat ik denk dat die er meer zijn in de winter, dat dat ook effectief zo zal zijn deze keer.

Ik moet met mijn hoofd omhoog vooruitkijken. April en de maanden daarna zijn nog volledig door mezelf in te vullen met leuke dingen. Maar waarom wachten op leuke dingen? In februari heb ik een paar dagen vakantie. In maart ga ik naar Parijs. Dat is geweldig!

Deze winter is niet meer helemaal te redden. Ik heb me soms door melancholie en negativiteit laten meeslepen. Maar volgend jaar wil ik dat anders aanpakken. Je bent wat je denkt. En ik denk soms wat teveel. Laten we afspreken dat jullie me volgend jaar in september tegenhouden om al over de winter te beginnen, oké?

Een ode aan mijn innerlijke nerd

Het is best opmerkelijk hoe snel de waarde of de betekenis van een woord kan veranderen. In het middelbaar studeerde ik Latijn-Moderne Talen en haalde ik best goede punten. De woorden ‘seut’ of ‘strever’ zijn mij bijgevolg niet vreemd. Ze waren ook niet echt goed bedoeld. Mocht ik een jongen geweest zijn, zou het woord ‘nerd’ vallen.

Maar nerd is zo’n woord dat de laatste jaren van iets negatief naar iets positiefs is geëvolueerd. Onder invloed van The Big Bang Theory bijvoorbeeld. Nerd en geek zijn niet langer scheldwoorden. Ze worden gezien als een persoonskenmerk, een eigenschap, een interesseveld.

Ook ik durf mezelf beschouwen als een nerd. Een seut of strever ben ik nooit geweest, die woorden impliceren dat ik leerde om hoge punten te halen en daarmee te kunnen stoefen. Bij een nerd gaat het om dingen bijleren puur omdat je plezier behaalt aan het bijleren op zich. Dat ben ik helemaal.

Net zoals iedereen haatte ik het vroeger om vakken te leren die me niet boeiden. Ik heb op de unief heel wat sociologische theorieën moeten leren en krijg daar nog steeds de kriebels van. Maar aan mijn politieke, geschiedkundige en communicatie- of marketingvakken bewaar ik goede herinneringen. Ik vond dat interessant, toch nog altijd belangrijk wanneer je een studie kiest me dunkt.

Maar ook in het dagelijkse leven komt mijn inner nerd vaak naar de oppervlakte. Als ik geïnteresseerd in iets ben, wil ik graag alles weten. Maar dan ook echt alles. Dan ga ik actief op zoek naar info en content en kan ik er van genieten om zaken bij te leren. Om me te verdiepen in een onderwerp.

Dat uit zich in mijn liefde voor geschiedenis, voor wie dat nog niet door had. Ja, ik lees daar boeken over en verslind documentaires en kostuumseries. Maar het gaat veel verder dan dat. Het veldrijden volg ik met een argusoog want niets mag aan mijn aandacht ontsnappen. Wanneer ik op vakantie ga naar een nieuwe bestemming lees ik me zodanig in dat ik mijn reisgids, en soms zelfs de bordjes, ter plaatse niet meer nodig heb. Wanneer ik iets koop dat wat duurder is, doe ik intensief research en kan ik de modellen moeiteloos met elkaar vergelijken.

Ik ben bovendien een why-person. Ik wil dingen niet alleen weten, ik wil ze begrijpen. Wanneer iemand mij een feit meedeelt is mijn innerlijke reflex meteen ‘Waarom?’. Ik wil de reden achter een beslissing kennen. Waarom doen we wat we doen?

Dat maakt mij soms tot die vervelende kritische persoon die met de waaromvraag komt aandraven. Dat maakt mij soms tot die betweter die ervan overtuigd is dat er nog een betere beslissing is (want ik heb daar eens iets over gelezen). Sorry not sorry. Want tegelijk maakt dat mij tot een persoon met een breed gezichtsveld en veel empathie. Ik heb een brede interesse en heb aandacht voor de verschillende redenen en drijfveren die mensen kunnen hebben. Ik kan iets vanuit meerdere standpunten bekijken. Ik wil begrijpen. Ik wil bijleren. En daarvoor ben ik bereid om iets vanuit een andere hoek te bekijken.

Ik merk dat steeds meer mensen ervoor uitkomen dat ze nerdy zijn. Het is zoals gezegd niet langer een scheldwoord, maar wordt gezien als iets positiefs. Het is ook iets positiefs naar mijn bescheiden mening. En we zijn ook allemaal wel over iets nerdy.

Iemand die vegan wil gaan leven zal zich (hopelijk) grondig gaan inlezen in die levensstijl. Wat kan, wat kan niet en welke risico’s brengt het met zich mee (bv. tekorten). Die zal de ingrediëntenlijst van elk voedingsmiddel in zijn keuken beginnen te bestuderen. Dat is niet minder nerdy dan ik met mijn geschiedenis.

We zijn allemaal nerdy in de dingen die ons aanbelangen. Plezier beleven door zaken bij te leren is ook een belangrijke factor voor zingeving en geluk. Het is een soort intrinsieke motivator, een stap naar een gelukkiger leven. Er moet mij niemand geld, eten of een andere beloning geven om te lezen over geschiedenis of naar de cross te kijken. Dat doe ik 100% vanuit mezelf omdat ik het oprecht interessant vind en er gelukkig van word. Ik vind dat iets heel moois.

Laten we de innerlijke nerd dus allemaal wat meer omarmen en appreciëren. Het woord nerd hoort bij mij en daar heb ik vrede mee.

Herkenbaar? Wat zijn de zaken waar jij nerdy over bent?

2018 in anekdotes en blogposts

Vorig jaar schreef ik nogal laat een ietwat ludiek jaaroverzicht. Ik kon dat wel smaken en wil het dit jaar dus graag opnieuw doen, maar dan met mijn blogposts als leidraad, want ik heb uiteraard opnieuw niet goed genoeg bijgehouden wat er allemaal is gebeurd. Handig he, zo’n jaaroverzicht zonder overzicht.

Januari

Het begin van 2018 stond eigenlijk ook gelijk aan het begin van mijn relatie. Dus was januari een spannende maand, waarin we nog even in onze eigen cocon zaten. Lang heeft dat niet geduurd. Na 3 weken vond ik dat het toch echt wel tijd was om het lief mee te nemen naar een cross (dan kon hij nog net weglopen ;)) en op een veldrit staan camera’s. En ook al is er veel volk. Soms word je herkend. En zo heb ik mijn ouders zelf niets moeten vertellen. En zo hebt u alvast de grappigste anekdote gehad. Het gaat vanaf nu alleen maar bergaf.

Favoriete blogpost: er was dus best wat aan het veranderen in mijn leven, vandaar deelde ik een mooi inzicht met jullie in ‘over stappen zetten en verandering’

Februari

Februari was een korte maand en ik wil er ook kort over zijn. Het was geen goede maand. Laten we die vergeten.

Favoriete blogpost: een ode aan de onproductiviteit, eentje die ik regelmatig nog teruglees.

Maart

Begin maart trokken het lief en ik naar het ijskoude Rotterdam. Dat was exact wat ik even nodig had. Ook over deze maand herinner ik me bijzonder weinig. Ik keek halsreikend uit naar de lente die maar niet leek te komen. Het lief liep mee aan de 100km-run voor Kom Op Tegen Kanker waar het opnieuw ijskoud was. Ik volgde een workshop om ijs te leren maken die jammer genoeg tegenviel (of was dat in april?). En op het werk was het zwemmen tegen de drukte.

thumb_P1110019_1024

Favoriete blogpost: over sandwiches, boterhammen & feedback, geschreven naar aanleiding van een teambuildingsdag in februari.

April

Dit was wel een goede maand! Begin april trok ik een dagje naar Brussel en deden we het eerste terrasje van het jaar aan. Tijdens de eerste echte warmtegolf van het jaar, zat ik in het regenachtige Lissabon, jawel. Waar ons hotel op de hoogste berg van de stad lag en ik definitief een hekel kreeg aan trappen. En aan met veel te veel kleren aan een koffer de heuvel op sleuren. First world problems, ik weet het. Maar ik zal vanaf nu altijd de hoogtemeters checken van het hotel dat ik boek. Verder was Lissabon niet 100% mijn stad, maar heb ik er wel vele indrukken opgedaan (daar schreef ik al eens over) en bezochten we kasteeltjes in Sintra <3.

thumb_P1110348_1024

Een week later zat ik in Glasgow, waar het lief een loopwedstrijd zou lopen. In Schotland scheen de zon naar hartelust. Het was dus een maand met vreemd weer. Van Glasgow herinner ik me precies nog elk detail. Een kerkhof bijvoorbeeld en een trein die zou splitsen en waarvan ik niet echt wist of ik in het juiste deel zat. Topvakantie.

thumb_P1120656_1024

Verder vierden we de verjaardag van het lief met een bezoekje aan Planckendael en lekker uiteten gaan in Mechelen.

Favoriete blogpost: blogperfectionist?

Mei

Mei was ontzettend druk. Ik ging een weekendje naar zee en had mijn jaarlijks dansoptreden. Om van het werk nog maar te zwijgen.

Sinds 25 mei kan je een boete krijgen als je niet in lijn bent met GDPR (de nieuwe Europese privacywetgeving voor zij die dit jaar in een grot hebben geleefd ^^). Mei was daardoor de hel op het werk. Er was zoveel paniek rond GDPR en alle vragen kwamen bij mij uit. Ik heb heel wat klanten kunnen helpen, maar heb ook veel negatieve reacties gehad. En nog meer chaos wanneer mensen twee dagen voor de deadline mailen wat ze moeten doen. Cookies. Privacyverklaringen. Banners. E-maillijsten. Ik kon het echt niet meer aan. En het bleek tijdverspilling. Op 26 mei gebeurde er niets. Helemaal niets. En ik heb niet het gevoel dat we er allemaal beter van zijn geworden. Als ik zie hoeveel bedrijven het aan hun laars lappen. Noch de consument, noch de bedrijven die wel in lijn zijn ondervinden enig voordeel. En ik ben zo blij dat het voorbij is. Grootste teleurstelling van 2018, absoluut.

Ik kreeg maar liefst twee keer taart als steunbetuiging wanneer de deadline eindelijk voorbij was. Een keer had een collega speciaal voor een taart gezorgd met I agree op. Super lief. En het was de lekkerste taart die ik dit jaar heb gegeten. En ik eet best veel taart op zo’n jaar.

IMG_20180601_140310

Het weekend na 25 mei hadden we ons jaarlijks teambuildingsweekend. Het was echt zooo warm. We hebben ver gewandeld in de hitte, een aansluiting gemist met de trein tijdens het spel waardoor de organisatoren moesten improviseren en we volgden met zijn allen een workshop haka. Je kent dat wel, zo wat de Nieuw-Zeelandse rugbyploegen doen om elkaar te imponeren voor de wedstrijd. Met roepen en op je bovenbenen slaan. Ik had echt blauwe plekken achteraf, wij allemaal.

Het was een van de tofste dingen die ik heb gedaan dit jaar. Nochtans niet evident in een groep vol introverten, maar door allemaal hetzelfde tempo aan te houden en dezelfde onverstaanbare woorden te roepen terwijl je dezelfde pasjes doet, smeer je een band. Achteraf werd er nog lekker gegeten en zoals altijd speelden we spelletjes tot laat in de nacht. <3.

Favoriete blogpost: ‘over selfhelpboeken en blauwe plekken‘, want mei was dus meer blauwe plekken dan zelfhulp ;).

Juni

Juni is opnieuw een beetje een zwart gat in mijn hoofd. Het was warm, stilaan begon door te dringen dat mijn gezondheid niet echt in orde was. Er werd wat rustiger gewerkt, we beklommen de toren van de universiteitsbibliotheek en we boekten onze vakantie naar Malta.

Favoriete blogpost: sarcastische postjes, daar ben ik best goed in. Ik deed dus de aankondiging op de blog en daar hoorde 12 opmerkingen die je niet wil horen als je een relatie aankondigt bij.

Juli

De zomer was warm. En in tegenstelling tot de vorige jaren niet ontzettend druk. Ik heb minder deelgenomen aan de typische festivals, marktjes en andere zomeractiviteiten. Ik ging een avond naar Beleuvenissen en had een vrijgezellen in de wellness. Verder gingen we half juli een verlengd weekend naar zee, waar we een wandeling langs the crystal ship deden. Street art is wel een beetje een rode lijn doorheen 2018, want naast deze wandeling in Oostende, deden we ook street art wandelingen in Glasgow, Berlijn & Londen.

thumb_P1120945_1024

Favoriete blogpost: ik zei al eens dat ik dit jaar persoonlijker ben beginnen schrijven en het groene monster is daar het beste bewijs van. De impact die onterechte jaloezie op mijn leven heeft gehad moest er eindelijk eens uit.

Augustus

Ik kreeg een nieuwe collega ter versterking, woohoo! En daardoor kon ik ook eindelijk wat verlof nemen. Ik zette heel wat stappen voor project huis, we trainden in het door de hitte wandelen (want in Malta gaven ze 30+ graden) op Connecterra. En ik kreeg de diagnose B-12 tekort, na alweer een fysieke inzinking van het kan niet meer. Ik vertrok op mijn verjaardag dan eindelijk naar Malta & Gozo, waar ik een ontzettend fijne en warme (in alle zijn betekenissen) vakantie had. Wat wandelen, cultuur, natuur, lekker eten en rusten. Het was exact wat ik nodig had.

thumb_P1130931_1024

Favoriete blogpost: (f***) ik ben 25, want ja f*** dat ;).

September

Een nieuw schooljaar, met nieuwe projecten, nieuwe collega’s, een nieuw cross- en dansjaar, wat feestjes en etentjes en een driedaagse naar Berlijn. Berlijn onder een laat zomerzonnetje boordevol street art, oorlogsgeschiedenis en lekker eten. Met een balzaal van een kamer, eerst in een AirBNB en daarna in het hotel. Met de beste pizza van het jaar.

IMG_4820.jpeg

Ik had nul komma nul verwachtingen van Berlijn, want Duitsland is nooit echt een land geweest dat me aansprak. Maar jawel, Berlijn is zo’n stad die het heeft. Wat dat dan is, geen idee, maar dat ik er zal terugkeren staat buiten kijf.

Favoriete blogpost: Struggles van het volwassen leven. Grappig en herkenbaar voor velen denk ik dan.

Oktober

Meer stappen voor project huis, meer nieuwe collega’s (met deze post tot gevolg). We gingen curlen met het werk. Je weet wel, zo vegen met een borstel op het ijs. Grappig, ja. Moeilijk, zeker! Alweer een fijne bucketlistervaring.

Tip voor als je gaat curlen: als je valt niet blijven liggen, je maakt dan warmtevlekken op het ijs en dat is niet goed. Direct opstaan dus of je krijgt commentaar van de bondscoach himself. ik spreek uit ervaring.

Favoriete blogpost: Waarom onze Instagramfeeds allemaal hetzelfde zijn en waarom dat oké is

November

De maand begon met een rustig verlengd weekend. Daarna trokken we naar Londen, waar we tijdens Remembrance Day heel wat mooie herdenkingen meepikten. We sliepen trouwens met zicht op The Tower Of London, hoe prachtig is dat? We spendeerden de volle drie uur in St-Pauls, werden uitgeregend (want Engeland!) en ik at een hoop pannenkoeken bij The Breakfast Club. Alweer genoten van deze prachtige stad.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1119

We gingen ook naar een trouwfeest, waar ik eindelijk nog eens danste tot in de vroege uurtjes en er heel wat sociale verwachting in de lucht hing. Op het einde van de maand deden jammer genoeg de ziektekiemen hun intrede.

Favoriete blogpost: Over influencers, bloggers en #spon, ook meteen de meest besproken blogpost.

December

Begon met ziek zijn #bah, het afwerken van de fundering #projecthuis en opnieuw naar Londen #jeej! Met een bezoek aan het Natural History Museum als hoogtepunt. Het werk werd goed afgesloten tijdens het kerstfeestje. En tijdens de kerstvakantie was er naast tijd voor kroketten, ook tijd om de liefde te vieren in Keulen. Goed afsluiten heet dat.

Favoriete blogpost: Over HSP en stempels

Wat is jouw mooiste moment uit 2018?