Lichtpuntjes #8

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere blijmakers om even dankbaar voor te zijn. Nu de lente wel echt aanwezig is vliegen de lichtpuntjes me om de oren. Inspiratie genoeg voor een nieuw lijstje dus.

  • Supporteren voor de collega’s op een ijskoude editie van de 100km tegen kanker. Met het werk zijn we aan 2500 euro geraakt en dan is het extra mooi om te zien hoe hard onze lopers ervan genoten hebben. En ja mijn tenen waren er afgevroren, maar toch supertrots!
  • Een week later was er een heerlijk lentezonnetje en stond er net een dagje Brussel gepland. Perfecte timing! Mooie plekjes verkend, een heerlijke lunch en een interessante tentoonstelling over Pompeii (al waren de verwachtingen iets hoger). Heerlijk bijpraten, over kleine dingen, over heel serieuze dingen, dat ook.

thumb_P1110287_1024

  • Januari, februari en maart zijn nooit mijn maanden. Zeker in maart sleep ik me richting paaseitjes. 1 april verwelkomen was dan ook een opsteker. Flauwe moppen of niet. Het was lente en er was koers. Ik werd er meteen beter van. Vreemd hoe mentaal zoiets kan zijn.
  • Een citytripje naar Lissabon. Mooie uitzichtpuntjes, kastelen, paleizen, leuke straatjes, regen terwijl het in België super goed weer was, te heet wanneer je je valies een superhoge berg moet opsleuren. Het was heerlijk. Nee echt.
  • Mooi weer in België, eindelijk die zomerkledij weer boven halen. Minpuntje: ik heb geen zomerschoenen meer en ik haat schoenen shoppen. Ja dat soort vrouwen bestaan.

IMG_20180428_151937.jpg

  • Een prachtige trip naar Glasgow. Een stad die perfect is voor 2 à 3 daagjes weg, maar wij waren er iets langer en hadden dus ook tijd om te chillen (en de Waterstones leeg te kopen ^^). En een mooie eerste kennismaking met de prachtige highlands via een dagje Tyndrum.
  • Een weekendje naar zee. Om gewoon echt niets te doen. Behalve rondslenteren en eten. En uitslapen. Mijn actieve vakanties had ik net gehad en ik was doodop dus dit was ideaal.
  • Het lief dat al 5 maanden mijn lief is. Ja, dit is een aankondiging!
  • Mijn dansoptreden. Voor het eerst 10 dansen. Voor het eerst niet geslapen de nacht ervoor. Maar hey, het ging best goed. En het was leuk. En mijn lichaam doet al een hele week pijn. Zo moet dat.
  • De verjaardag van het lief uitgebreid vieren. Met een cliché romantische date. Met lekker eten. Alweer in het zonnetje.

Het waren dus best een aantal zalige weken! Hoe gaat het met jou? 

Advertenties

Dit deel ik bewust niet met jullie

In het kader van 40 dagen bloggen, dat ik met veel plezier volg maar waar ik door een drukke agenda, want grenzen bewaken is ook belangrijk, heb beslist om niet mee te doen, zie ik veel bloggers zichzelf wat opnieuw uitvinden. Of toch met nieuwe rubrieken of onderwerpen aandraven. En dat zette mij wel wat aan het denken.

Ik probeer zoveel mogelijk naar buiten te komen met berichten waar ik zelf 100% achtersta. Niet elk bericht uit het verleden vind ik nog altijd top, maar er staat ook niets op deze blog dat ik ondertussen schaamtelijk en in stilte heb verwijderd. Ik kies er dan ook bewust voor om bepaalde zaken niet te delen op deze blog en ik vind het voor mezelf wel nuttig om daar even bij stil te staan en deze op te lijsten.

Boekrecensies

Gegeven het feit dat ik 3-4 boeken per maand lees zou dit het aantal posts al snel kunnen verdubbelen. Maar boekrecensies worden op de meeste blogs amper gelezen en ik merk dat ik zelf ook niet snel een recensie ga lezen van een boek dat ik nog niet gelezen heb (volg je nog?). Ik lees vooral recensies nadat ik het boek heb gelezen, de omgekeerde wereld I know. Ik wil gewoon weten of mijn mening overeenkomt met die van de blogger in kwestie :). Recensies deel ik dus zelf enkel op het medium dat daar voor bedoeld is: Goodreads. Op deze blog schrijf ik veel liever boekgerelateerde posts of neem ik mijn leesupdates mee in Op het nachtkastje. Een andere reden is dat ik gewoon heel specifieke historische boeken lees en niet iedereen daar een boodschap aan heeft. En als ik dan eens een bekend werk lees is het vaak 5 jaar later. Een recensie van een boek dat iedereen al heeft gelezen is ook niet meer zo nuttig toch?

Mijn mening over actuele onderwerpen

Tenzij ik vind dat ik echt iets bij te dragen heb over het topic. Zoals millennial-gerelateerde onderwerpen (bv. deze post). Het wil dus niet zeggen dat ik nooit mijn mening deel, want dat doe ik wel. Ik blijf alleen heel ver weg van alles wat met nieuws en discussies te maken heeft. Ik heb echt wel een duidelijke mening over pakweg Trump, vluchtelingen of de zwarte-pieten-heisa, maar die ga je hier niet te weten komen. Ik heb niet de ambitie om reacties à la Het Laatste Nieuws teweeg te brengen. Ik wil een positieve persoonlijke blog zijn, er is al miserie genoeg in de wereld en mijn mening gaat die problemen niet oplossen. Helaas pindakaas.

Namen van vrienden, kennissen, familieleden, collega’s…

Ik denk dat dit vrij logisch is. Ik blog onder mijn eigen naam dus technisch gezien kan je na wat gegoogel het wel allemaal snel uitvlooien, maar ik vind dat ik niet kan beslissen over de privacy van andere mensen.

De slechte dingen

Of toch niet op het moment dat ik er midden in zit. Ik ben gewoon iemand die klaar moet zijn om iets te delen. En dat is ook zo met positieve dingen hoor. Soms hou je dingen liever nog even voor jezelf. Of tot de mensen die het moeten weten het eerst persoonlijk van mij te weten komen voordat ze het hier lezen. Er zit dus altijd wel een beetje een filter op wat ik hier vertel, dat is niet meer dan logisch, maar ik schuw het niet om over negatieve gevoelens of ervaringen te praten.

Een goed voorbeeld is hoe ik na mijn basjaar vertelde in deze post dat het niet helemaal is geworden wat ik had verwacht of had gehoopt. Dat het verdomme moeilijk is geweest. Doorheen het jaar waren mijn basupdates een pak positiever, ik was er namelijk nog mee bezig en wou niemand tegen het hoofd stoten. En ik sta ook nog altijd achter die positieve posts van toen, BAS blijft een topervaring waar ik vaak aan terug denk! Ik vond het achteraf echter wel belangrijk om te delen dat het niet helemaal top is geweest om mensen die hier komen om over BAS te lezen een realistische echte versie van mijn ervaringen te geven. Over die post heb ik trouwens zowel positieve als negatieve reacties gekregen van toenmalige klasgenoten. Om maar te zeggen dat zelfs als iets voorbij is nog altijd fout kan worden opgenomen.

Het perfecte leven

Ok, dit is wat in tegenstrijd met de filter waar ik het net over had. Maar ik bedoel hiermee dat ik niets perfecter wil doen overkomen dan het is. Ik bewerk zelfs mijn foto’s niet. Deze komen letterlijk zo uit mijn camera gerold. Staat de horizon scheef, pech gehad! Ik probeer zo open mogelijk over mijn struggles en de weg naar een eventueel succes te praten en tips te geven over zaken waar ik het zelf moeilijk mee heb. Zo startte ik ooit met project offline en moet ik toegeven dat ik daarin compleet gefaald ben. En in de rubriek picture imperfect staat het imperfecte leven elke keer centraal. Waarin ik ook vertel dat ik hartjesondergoed draag met gaten erin. En dan heb je mijn sokken nog niet gezien. Ik ben ik en daar zal je het mee moeten doen.

Wat deel jij bewust niet op je blog?

2017 in 12 anekdotes

Ik zag bij heel wat bloggers een jaaroverzicht verschijnen (O.a. bij Evi die nog naar een heel aantal andere postjes verwijst :)), vaak via foto’s of verhalen per maand. En hoewel ik echtig en techtig waar (is dat een officieel spreekwoord?) gezworen heb om dit jaar niet aan jaaroverzichten te doen kom ik nu toch met een jaaroverzicht. Ik ben een vrouw, die veranderen al eens van gedacht. In tegenstelling tot eind 2015, pak ik het deze keer wel niet te serieus aan. I’m late to the party, want het is natuurlijk al lang 2018, maar alle goede dingen laten op zich wachten *ahum*.

Januari

Het jaar begint traditioneel op de Grote Prijs Sven Nys in ons dorp. Aangezien ik al jaar en dag regelmatig naar de cross ga in deze periode kan ik best wel tegen de koude en weet ik hoe ik mij warm moet aankleden. Maar deze 1 januari was het freaking crazy koud. Als in: heel de dag onder het vriespunt. De nul graden hebben we zelfs geen minuut gehaald. Nope, het vriespunt lag nog in bed met een kater. En hij was niet de enige. Je ziet wat op zo’n dag rond het parcours. De lucht die je dan inademt bevat meer alcohol dan zuurstof denk ik!

Ik ben nog net niet beginnen opzoeken of je kan doodgaan van de kou (sowieso wel, ik was er bijna denk ik). Terwijl ik nog altijd niet begrijp hoe ik ben thuisgeraakt met nog steeds 10 vingers en 10 tenen was ik keihard aan het balen dat het alweer voorbij is. Want 1 januari is de mooiste dag van het jaar, ook al daalt mijn lichaamstemperatuur als een malle en had ik echt wel blauw bloed die dag (move over Paola). Het was geweldig!!! En ook dit jaar is het alweer voorbij. *Insert emotioneel gezucht.*

Verder herinner ik mij niet veel meer van deze maand. Er was een nieuwjaarsetentje met het werk en er was dessert zonder ijs. Snif snif.

Februari

In februari ging ik nog eens een laatste keer naar de cross. Samen met de collega’s deze keer. Met voorsprong de dag dat ik de meeste sms’en en telefoontjes kreeg. Om exact 10 voor 3 begon iedereen mij te zoeken. Leg de weg maar eens uit op een veldritparcours tussen de bomen. Mission Impossible. Maar 10 minuten later waren we dan toch allemaal samen om de start mee te maken. Hoe we dat gedaan hebben? Geen idee!

Ook van deze maand herinner ik mij echt niet veel. Hier zit ik dan met mijn ultra nuttig jaaroverzicht.

Maart

De maand dat ik mijn onlangs overleden basilicumplant (RIP) plantte (want ja dat doe je met een plant ^^). Ik ging die maand blijkbaar ook naar Gent voor het werk en kocht er neuzekes. Ah ja.

Het was vooral de maand dat ik naar Londen trok. Die vakantie was echt fantastisch. We zijn erin geslaagd om niet overreden te worden in het drukke verkeer, wij zijn niet om middernacht in een schrale achterbuurt verloren gelopen en mijn vriendin met een lactose-allergie is levend en wel terug thuis geraakt. Trots op ons. Oh en we hebben geweldig mooie dingen gezien, gedaan en lekker gegeten. Dat ook ja.

P1070226

April

Op Paasmaandag trok ik met een vriendin naar Brussel om daar dan te ontdekken dat alles dicht was, want Paasmaandag hé. We werkten een dag op straat voor het goede doel. En we gingen vooral op teambuildingsweekend met de collega’s! Naar Jabbeke, maar dat wisten we toen nog niet. We moesten de bestemming raden tijdens een race in verschillende groepjes. Elk team moest een gekke naam bedenken. ‘Gewoon mooi en sexy’ werd het bij ons. Wisten wij veel dat we wat later die naam luidop moesten zeggen bij een bakker om onze lunch op te halen.

Daar stond ik dan ‘gewoon mooi en sexy’ te roepen bij een bakker. De verkeerde bakker. Die bakkerin had de dag van haar leven en ik was vooral snel buiten en wat stiller bij de volgende bakker, die gelukkig wel de juiste was. We wonnen de race uiteindelijk niet, maar we waren wel de enige groep die een uur achter zijn lunch heeft liggen zoeken. En plezier dat wij daarin gehad hebben *ahum*. Morele winnaars.

Mei

In mei waren er vrije weekends, maar was er vooral mijn dansoptreden. Het was de grote editie met een megapodium en drie shows en attributen en outfits en alles. Het was heftig want pas met de generale kende ik de pasjes van de moeilijkste choreo. Maar het was zo fijn!

Tijdens de eerste show vergat ik wel de laatste nogal lange draai en ik stond net dan op de eerste rij in het midden. Mijn timing zat zoals steeds goed *kuch kuch*. Later aan een draai beginnen is niet echt mooi. Dus wat doe je dan? Wel, door je knieën buigen en daarbij je kleedje omhoog heffen zoals een prinses in de films en vooral heel veel glimlachen en doen alsof het kei hard de bedoeling was en dat die anderen allemaal fout zijn met hun stomme draai. Nah.

Juni

In juni trok ik tijdens het Pinksterweekend alleen naar de zee om wat uit te blazen. Het was strandweer maar er was nogal veel wind, waardoor ik zand at als middageten, heerlijk! Het was best een drukke periode op het werk toen, maar we deden ook veel fijne activiteiten. Die ik me niet allemaal meer herinner, maar deze keer was er wel ijs als dessert. Yass!

Juli

De eerste weken van juli waren niet zo fijn. Ik had nood aan vakantie en ik zou pas de laatste week verlof hebben. Je weet wel zo die ene week in de grote vakantie dat het echt elke dag regende. Ja die week had ik vakantie. En ik zat aan de zee. Uitgeregend in een openluchtmuseum is wat ik mij nog levendig voor de geest kan halen. Protip voor als je ook eens een openluchtmuseum wil doen: check het weer op voorhand. Het is toffer als het niet regent. Baanbrekende tip, ik weet het!

Ik vierde in juli ook nog mijn werk- en blogverjaardag dus het werd best nog wel een fijne maand!

thumb_P1080703_1024

Augustus

In augustus had ik nul de botten congé. Maar net als in juli maakte ik van elk weekend gebruik en ging ik naar toffe events en festivals in de buurt. Ik stond dus meermaals luidkeels mee te kelen. Altijd heel fijn, behalve die ene keer met Get ready. Echt die zijn verschrikkelijk live. Ik vind de jaren ’90 tof, maar voor Get Ready is het best jammer dat ze niet zijn uitgestorven in de jaren ’90. Soms moet je beseffen wanneer iets voorbij is. Soms is het toch echt wel te laat (punt intended ja!!!).

Het beste moment in augustus was het laatste weekend, niet toevallig mijn verjaardagsweekend. Ik vierde mijn verjaardag tijdens een heuse kasteelwarming met barbecue in het diepe en verre Limburg. Ja, soms moet je gewoon niet te veel nadenken. Dat heb ik in 2017 precies sowieso niet veel gedaan. En de dag erna was er een tweedaagse op het beste stadsfestival ter wereld: Maanrock. Terug in Mechelen zijn en meeschreeuwen met Stan Van Samang. Kon het maar elk weekend Maanrock zijn.

Het was prachtig weer en ik nam toch nog een extra dagje verlof om uit te blazen. Ik kon niet meer praten, dus het was nodig. Die massage in de wellness was zalig!

September

September was eventmaand op het werk en op de een of andere manier ben ik erin geslaagd om met elk event iets te maken hebben. Druk dus. Google Slides was mijn beste vriend in die periode. Ik was niet veel thuis, maar het was toch een hele fijne maand.

Eind september kwam er een klein katje bij ons aan. Heel vreemd om nu foto’s te zien van de kleine Simba, hij is al immens gegroeid op 4 maand tijd. De mooiste cadeau uit 2017!

Oktober

In oktober werd ik door mijn eigen teamgenoten afgeschoten tijdens het lasershooten. Iemand had de kleurcodes niet zo goed door en ik belandde ergens op – 1 miljoen ofzo ^^. Ik genoot ook van de nazomer, want ja in oktober werd het nog belachelijk warm. En ook het crossseizoen werd weer op gang getrokken.

November

Begin november was er een leuke ontdekking met een wandeling in Connecterra. Een weekje later trok ik met een vriendin naar Sevilla en dat werd de beste beslissing van 2017. Sevilla als bestemming was een impulsieve beslissing, maar de stad was geweldig en ik moet echt nog heel vaak terugdenken aan dit tripje.

We hadden een hotel met een plattegrond omdat je anders je kamer niet zou terugvinden, ik dronk meer wijn in één week dan tijdens het hele jaar en was overboeft door de tapas. Ik bleef koppig rondlopen in een kort rokje want hoewel het op de middag rond de 20 graden was, was het ’s morgens toch wel minstens 5 graden kouder. We bezochten meer paleizen dan koningin Mathilde al gezien heeft in haar leven en doolden 2 volle uren rond in een kerk. Je hoort het, een topvakantie!

P1100406

December

Na Sevilla werd het allemaal wat minder. Ik liep op zijn zachtst gezegd slechtgezind rond. Ik ben sowieso al vrij direct in wat ik zeg, maar als ik op mijn paard zit dan ben ik echt niet altijd even aangenaam. Kwam er nog is bij dat december met de feesten echt niet mijn favoriete maand is.

Enfin, het werkjaar werd afgesloten met een kerstreceptie en een weekje kerstvakantie. Een week waarvan ik op voorhand dacht dat ik niets te doen zou hebben (dus lekker luieren en lezen) en het vandaag (ik schrijf dit wel degelijk nog in 2017, 30 december om precies te zijn) eigenlijk toch de eerste dag is dat ik op mijn gemak thuis ben (ik las nog geen letter zelfs :-/). Ik heb zelfs nog geen tijd gehad om een Disneyfilm te kijken! Enfin, laat ons zeggen dat 2017 deze week al heel geslaagd werd afgesloten. En dat ik ineens wel heel veel zin heb in 2018.

Enfin, in 2017 werd er dus duchtig gefaald en gebeurde er weinig baanbrekends. Maar al bij al was dit best een goed jaar. Ik zou het opnieuw doen. En misschien moet ik dit jaar iets vroeger dingen beginnen bijhouden voor een nuttig jaaroverzicht :p.

Wil jij nog iets kwijt over 2017 of ben je al die ‘terugblik-zever’ nu echt wel beu?

Een leeg blad

Ik kan bijna niet geloven dat we alweer toe zijn aan een nieuw jaar. Enerzijds omdat het najaar als een sneltrein voorbij is gereden. In mijn hoofd zit ik nog in september. Anderzijds omdat december sowieso niet mijn favoriete maand is en ik de kerstgekte aan me voorbij laat gaan. Ik negeer dat het bijna Feestdagen zijn. 2018, dat is nog ver weg. En eerlijk gezegd heb ik er nog niet meteen zin in.

Een nieuw jaar is namelijk zoals een leeg notitieboekje. Je krijgt een nieuwe kans om het te vullen. Normaal vind ik dat fijn, maar dit jaar schrikt me dat allemaal een beetje af. We zijn namelijk 11 december en ik heb letterlijk 0,0 plannen voor het nieuwe jaar. Geen nieuwe uitdaging, geen vakantie geboekt, zelfs geen concert, musical of uitstapje ligt al vast. En dat is volgens mij de eerste keer ooit.

Hiervoor had ik ofwel studieplannen of begon ik met werken. En ja, het afgelopen jaar was ik al volledig aan het werk, maar ik had als starter geen volledige vakantie en heb mij dus kei hard gefocust op het werk en dan nog is het met 2 buitenlandse tripjes en een week staycation aan zee gelukt om veel uit mijn weinige vakantiedagen te halen. Mijn agenda was doorheen het jaar best goed gevuld.

Dit jaar is hij leeg, die future log van mij. En ik ben ondertussen wel al gewend aan de job. Dus is het tijd voor andere dingen, maar die laten dus nog op zich wachten. Hoe of wanneer ik mijn volle vakantiedagen ga opnemen? Geen idee! Wil ik mezelf verder ontwikkelen? Graag, maar ik weet niet waar beginnen. Een nieuwe hobby? Een cursus?

Klinkt voor sommige misschien zalig, een volledig jaar om in te vullen zoals je wil. Maar ik wil er natuurlijk iets van maken (ja hallo, perfectionisme). Ik weet wel dat 2018 een tussenjaar zal worden. En dat ik net daarom wat rustiger aan moet doen. In 2019 start project alleen wonen. Dat gaat een stresserende onderneming worden. Dus 2018 dient vooral om me te informeren, voor te bereiden en te sparen. Dus misschien kijk ik later terug op 2018 als een zalige rustige tijd. Maar momenteel zorgt het vooral voor onrust in mijn hoofd.

Schrijvers of bloggers kunnen al eens last hebben van angst voor de lege pagina. Omdat ze even vastzitten, last hebben van een ‘writers block’ of wel iets willen schrijven maar bang zijn dat het niet goed genoeg is. En daar vergelijk ik het nu even mee. Ik heb een volledig jaar dat ik nog moet schrijven en ergens heb ik schrik dat het niet spannend genoeg gaat worden. Dat het een standaard jaar zal zijn. Een recensie van drie op 5 sterren. Want zeg nu zelf, boeken van drie sterren, die blijven niet bij, toch?

Het zijn natuurlijk maar wat twijfels in mijn hoofd. Een jaar is wat je er zelf van maakt. En misschien wordt 2018 een topjaar. Er is gewoon dat twijfelachtig stemmetje in mijn hoofd waar ik even niet van af raak.

Kijk jij uit naar 2018? En heb jij wel eens twijfels over wat een nieuw jaar gaat worden?

Trots zijn

Ik ben een millennial. Van millennials wordt al eens gezegd dat ze veel willen, dat ze last hebben van keuzestress en dat ze daardoor makkelijk opbranden. Van millennials wordt tegelijk gezegd dat ze meer geven om ervaringen dan geld, dat ze vooral op zoek naar erkenning en waardering én naar een goede balans tussen werk en privé. Klopt allemaal wat mij betreft. Ik herken mij hier enorm in en vindt mezelf dan ook een ware millennial.

Ik geef niet alleen om geld, ik geef om ervaringen, om iets bij te leren. En ik ben op zoek naar voldoening, vooral voor mezelf. Maar nog meest ben ik waarschijnlijk op zoek naar erkenning. Er is alleen dat kleine probleempje: wanneer ik erkenning krijg heb ik op een of andere manier moeite om die te aanvaarden. Ik kan moeilijk trots zijn op mezelf. Waarschijnlijk is dat die te hoge lat van mij, dat perfectionisme.

Het is namelijk zo dat ik de laatste weken heel hard heb gewerkt en dat ik daar de erkenning voor krijg die ik eigenlijk wel verdien (deze zin is echt niet gemakkelijk geweest om neer te pennen). Maar dat het toch zo ontzettend moeilijk is voor mezelf om daar gewoon blij om te zijn. Om te zeggen ‘dank je’ en daar van te genieten. Om even te glimmen van trots.

IMG_0195

Side note: deze foto staat tegenwoordig garant voor een persoonlijk postje. Ik vind dat wel fijn zo die uniformiteit in foto’s. 

Ik denk dat ik sowieso iemand ben die sneller complimenten geeft dan dat ik ze krijg. Omdat iedereen ergens wel weet “Annelies, die redt zich wel”. Ik ben het gewoon om te zwemmen in mijn eentje op zoek naar de overkant. Om daarvoor hard te werken. Om daarvoor soms zelfs alles aan de kant voor te zetten. Ik haalde de erkenning uit mezelf. Omdat ik iets wilde en als dat dan lukte, dan was ik daar tevreden over.

Klinkt allemaal heel hard, maar ik ben gewoon om ergens alleen voor te vechten, om van niemand afhankelijk te zijn. En dat is soms verdomd moeilijk. Maar het is altijd goed gekomen. En ik ervan overtuigd dat dit een eigenschap is die mezelf er in moeilijke periodes nog vaak gaat doorhelpen.

Maar nu krijg ik ineens erkenning van collega’s, van het management, van vrienden die vinden dat ik goed bezig ben. En dat is even moeilijk. Trots zijn is iets dat ik nog moet leren. Maar ik wil het proberen. Iets vaker hulp vragen zal nog moeilijk zijn. Maar gewoon een eenvoudig ‘dankjewel’ wanneer iemand een blijk van waardering geeft, dat moet lukken toch? En dat dan wat langer onthouden en daar van genieten. Laten we dat proberen. Trots zijn, stap voor stap.

Ik ben een hervormer

Ongeveer een dik jaar geleden schreef ik de post ‘een beetje introvert is best oké‘ over hoe ik de MBTI-test deed en het daar niet zo eens mee was. Over hoe ik eindelijk aan mezelf durfde toegeven dat ik een introvert was. Dat heeft me het afgelopen jaar enorm geholpen om mijn eigen noden te herkennen. Ik ben een mensenpersoon, maar na een tijdje veel mensen om me heen moet je me vooral wat rust geven in mijn eentje. Ik heb geleerd om veel toffe dingen te plannen, maar daar tussen vooral ook tijd vrij te laten om alleen te zijn. Met andere woorden: de MBTI is niet 100% correct, maar je haalt er wel wat uit.

Wat ik wel allang durfde toegeven aan mezelf is dat ik een perfectionist en nog meer een controlefreak ben. Een paar weken geleden pende ik daarover eindelijk mijn gevoelens neer. Het bepaalt vrij hard mijn leven, maar blijkbaar ook dat van jullie. Ik kreeg op beide persoonlijkheidsposts ontzettend veel reacties en dat deed echt heel veel deugd.

Maar niet alleen online, ook in mijn omgeving maken dit soort posts en discussies over persoonlijkheidstrekjes veel los. Niet in het minst onder collega’s, want om 40u per week samen te werken moet je toch wel weten hoe je met elkaar moet omgaan. En ik die zo hard tegen hokjes ben moet dan toch toegeven dat hokjes op zo’n moment enorm kunnen helpen. Introvert-extravert is zo’n schaal, maar er zijn er nog ontelbare anderen.

En zo kreeg ik opnieuw een persoonlijkheidstest doorgestuurd, namelijk de Enneagram. Mijn wenkbrauwen gingen al vanzelf sceptisch naar omhoog (ironisch genoeg typisch voor een hervormer ^^).  Maar omdat mijn collega eerst haar uitslag doorstuurde en dit profiel precies voor haar alleen geschreven was (ik verdenk haar er nog altijd van de test zelf opgezet te hebben en gewoon 9 collega’s uitgekozen te hebben als inspiratie voor de profielen), waagde ik het er toch nog maar eens op. Wat had te verliezen?

Een paar – 14 pagina’s ^^ – stellingen waarbij je moet aanduiden ‘ja, dit ben ik’, ‘dit ben ik deels’ of ‘nee, dit ben ik niet’. De test blinkt alvast uit in eenvoud. De uitslag was minder verassend dan bij MBTI. Maar het is wel wie ik ben. Ik heb niet echt iets nieuw geleerd over mezelf, maar ben wel nog eens geconfronteerd met mijn goede en vooral minder goede kanten (principieel zien staan doet altijd even pijn).

IMG_0195

Ik blijk een type 1, een hervormer. Samengevat zijn dit: ‘Perfectionisten, verantwoordelijk, gefixeerd op verbetering’ (haha, ja dat verbaast jullie niet waarschijnlijk).

De Hervormer samengevat (met live commentaar tussen de haakjes)

Mensen van dit persoonlijkheidstype zijn in essentie op zoek naar het beter maken van dingen, omdat ze vinden dat niets ooit echt goed genoeg is. Dit maakt hen perfectionisten die graag willen hervormen en verbeteren; idealisten die ernaar streven om orde te creëren uit de alomtegenwoordige chaos.

  • Oog voor detail (ook voor die ene spellingsfout). Bewust van de omgeving en de gebreken van die omgeving (vooral voor die gebreken eigenlijk ^^).
  • Behoefte om te verbeteren, kan zowel goed als belastend zijn voor zichzelf en de mensen rondom hem/haar (absoluut, maar dit is bij mij niet zo sterk, geen enorme idealist hier).
  • Schuldgevoelens wanneer ze de perfectie niet kunnen bereiken, dit kan zijn tol eisen en leiden tot depressie of burnout (lalalalala, dat wisten we al zeker?).
  • Zien kwaadheid als het ultieme negatieve gevoel. Kwaadheid wordt dan ook verdrongen en omgezet in andere gevoelens zoals kritiek, ergernis en frustratie (ik voeg hier zelf ook graag jaloezie aan toe, ik heb het daarnaast ook heel moeilijk met onmacht, dat is die controlefreak weer).
  • Gedreven, ambitieus en betrokken. Op werkvlak zijn het workaholics. Ze maken lijstjes die zo ook afwerken, hoe lang ze daarvoor ook op de bureau moeten blijven zitten. Plichtmatige mensen ook. (ja, bij mij is beloofd altijd beloofd en ik wil alles op tijd klaar hebben, veel ambitie ook en workaholic tja).
  • Drang naar perfectie zorgt ervoor dat ontspannen moeilijk is en dat ze zich zaken ontzeggen die eigenlijk onschadelijk zijn (ik ontzeg mezelf wel dingen ja, te vaak eigenlijk).
  • Ze zijn principieel, competent en compromisloos. Ze verwachten dat ook anderen aan de regels voldoen. Dat maakt hen vaak uitstekende leiders. (deze doet altijd een beetje pijn, maar mijn principes kunnen mij soms echt blokkeren, tijd om dat onder ogen te zien).
  • Emotioneel geremd. Diepe gevoelens laten ze niet gemakkelijk zien. (klopt, er staat een muur tussen mij en mensen en je moet even klimmen voor ik mijn gevoelens laat zien).
  • Verschillende interesses en talenten. Ze hebben altijd wel iets te doen. (check, dit zie ik als iets positiefs, mag ook wel eens zeker).
  • Zelfstandig, intelligent en onafhankelijk. Mensen van actie, niet van denken. (ook positief, ik ben niet van de blablabla, doe maar boemboemboem).
  • Om al deze redenen zijn ze moeilijk om mee samen te leven (mijn excuses!), maar ze zijn wel bijzonder loyaal en verantwoordelijk (allez toch iets positief!).

Nja, beetje confronterend allemaal. Het lijkt ook heel negatief als je dit zo ziet staan, al kan je veel van deze karaktertrekken ook goed aanwenden. Het pure uitgangspunt dat ik de wereld wil verbeteren is op zich wel mooi, alleen krijg ik problemen wanneer het niet lukt zoals ik het wil. Herkenbaar tot in de 1000ste.

Niemand is ook 100% 1 type, je hebt altijd een vleugel van een ander type. Bij mij is dat type 2, de helper. Dat zijn mensen die anderen op de eerste plaats zetten en ongelukkig worden als ze niet kunnen helpen. Ik denk dat mijn onafhankelijkheid, typisch hervormer, er hier dan weer voor zorgt dat ik niet te fel ongelukkig wordt door anderen. Zo zie je maar, elk type heeft zijn voor- en nadelen en vooral iedere persoon is uniek.

Enfin, mijn haat-liefdeverhouding voor persoonlijkheidstesten blijft bestaan. Maar ik probeer telkens wel iets nuttigs mee te nemen uit de test en dat heb ik deze keer opnieuw gedaan.

Wil je de test ook zelf een keertje doen? Dat kan hier. Je mag de uitslag natuurlijk altijd hieronder even delen 😉

Over perfectionisme, controledrang en loslaten

Perfectionisme, ik heb er al zo vaak over willen schrijven. Ik had concepten opgeslagen die ik nadien weer verwijderde. Deze week las ik een post over perfectionisme bij Samaja (naar aanleiding van een boek dat nu op het lijstje komt). En toen kwam dit idee weer op te proppen. Perfectionisme is nu eenmaal zo’n groot deel van mezelf…

Maar ook een moeilijk deel omdat ik er nog niet echt de vinger op kan leggen hoe het mijn leven bepaald en waar mijn perfectionisme start of stopt. Ik krijg er best wel opmerkingen over soms (zeker sinds ik aan het werk ben). “Je kan wel niet goed loslaten hé”, “Je bent weer kritisch aan het doen Annelies”, “Je kan niet over alles controle hebben”.

Ik wil alles goed doen. Ik wil alles te goed doen. Ik leg de lat voor mezelf hoog, op sommige vlakken te hoog. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik zonder die hoge lat nu niet stond waar ik sta. Vooral tijdens mijn schoolperiode was, en ook momenteel op werkvlak is goed nooit goed genoeg. Tegelijk kan ik op sommige momenten heel laks zijn in dingen. Persoonlijke self care bijvoorbeeld, of ook met deze blog. Ik steek weliswaar veel tijd en moeite in de content, maar ik heb nog geen eigen domeinnaam, het design is al 2 jaar hetzelfde… Soms neem ik dus wel genoegen met ‘goed genoeg’. Is dat dan perfectionisme?

Ik denk dat ik best perfectionistisch ben, alleen niet op elk vlak. Wat ik echter wel extreem hard ben is een controlefreak. Ik kan dingen niet loslaten, ook al kan ik ze niet controleren. Zolang de controle bij mezelf ligt is er geen probleem. Iets dat ik moet doen is af wanneer ik het wil, een beslissing maken ligt bij mezelf. Als ik met andere woorden een avondje wil luieren in de zetel dan mag ik dat van mezelf. Ik heb geen problemen met een niet perfect moment, als ik het maar zelf kan bepalen.

Om dezelfde reden ben ik ook nooit aangeschoten wanneer ik alcohol drink. Ik weet waar mijn grenzen liggen en stop dan met drinken, want wat zou er gebeuren als ik verder ga? Dan verlies ik controle… En nog om diezelfde reden kan ik immens kwaad zijn op mezelf omdat iets niet lukt, of omdat ik naar mijns inziens heb gefaald. Want ik had in die situatie de controle en heb het dan naar mijn mening niet goed gedaan. Dan kan ik mezelf vervloeken en blijven piekeren over de “Wat als?”.

IMG_0195

Maar er zijn duizenden dingen die buiten mijn controleveld liggen. Een taak waarvoor je input van een collega nodig hebt, een afspraakje dat niet doorgaat omdat een vriendin niet meer kan, file waardoor ik te laat kom en ga zo maar verder. Vaak kan ik dat wel begrijpen en ga ik daar goed mee om, maar niet altijd. En op zo’n moment kan ik het niet loslaten en begint het aan mij te vreten.

En net dan komt mijn perfectionisme boven die de lat even hoog begint te leggen voor anderen dan voor mezelf . En krijg ik het idee ‘wat ik zelf doe, doe ik beter’. Of in het andere extreme ga ik mij rot piekeren of opjagen over zaken waar echt niets aan te doen valt. Hier wordt het gevaarlijk. Je gaat je eigen grenzen te buiten en er loert een burnout om de hoek.

Met andere woorden: ben ik perfectionistisch? Ja, maar dat op zich heb ik dat best wel in de hand. Heb ik last van controledrang? Ja, en dat zorgt ervoor dat ik moeilijk kan loslaten en zaken meezeul in mijn hoofd. Conclusie: het is wanneer mijn perfectionisme en controledrang elkaar vinden dat er problemen ontstaan.

De sleutel? Ik denk dat die ligt bij het loslaten. Dat gaf ik eerder ook al aan. Als ik kan loslaten wat buiten mijn controle ligt, gaat mijn perfectionisme enkel de kop op steken bij zaken die ik kan controleren en daar mag ik op zich mijn best voor doen toch? En ja, af en toe zal ik dan eens heel kwaad worden op mezelf. Maar daar bezorg dan ook enkel mezelf last mee.

Ik weet niet of deze redenering steek houdt. Het is moeilijk om dit allemaal onder woorden te brengen. Misschien gaat het allemaal wel best samen, dat perfectionisme en die controledrang. Maar het is niet slecht om er af en toe bij stil te staan.

Een beetje een warrige post denk ik, moet kunnen af en toe. Bij Samaja bleken er veel perfectionisten onder de bloggers te zitten. Zitten hier ook controlefreaks die zich hierin herkennen? 🙂