2019 in anekdotes en blogposts

Het begint stilaan een traditie te worden. Mijn persoonlijk heel nauwgezet bijgehouden jaaroverzicht lees je hier niet. Nope, in 2017 en 2018 publiceerde ik ook al een post vol losse anekdotes. En jawel, dat ga ik dit jaar dus opnieuw doen. Een kijkje in mijn ultraspannend leven is misschien voor volgend jaar. *Ahum*.

Januari

Het jaar begon al meteen met een dieptepunt. Weg sfeer, I know. Want na de cross in Baal, zoals altijd een hoogtepunt, en een veel te drukke kerstvakantie werd ik fameus ziek. De griep kreeg me toch een goede twee weken in de greep. Ik pikte ziek nog een concert mee van Stan Van Samang in Leuven, waarna ik ook twee dagen niet meer kon praten. Top!

Tegen het nieuwjaarsetentje op het werk voelde ik me wat beter denk ik, al kan ik me er niet zo veel meer van herinneren. Januari was voornamelijk een maand van plannen en veel afspraken bij de bank omdat stilaan het startpunt van de bouw in zicht kwam.

Favoriete blogpost: mijn ode aan mijn innerlijke nerd. Ik heb mijn nerdheid de laatste jaren ontzettend omarmd en ben er trots op!

Februari

Begin februari is een totaal gat in mijn hoofd. Aan het einde van de maand had ik enkele dagen vakantie en herinner ik me vooral het mooie weer tijdens de cross van Leuven en een eerste terrasje in Mechelen. Het eerste zonnetje van het jaar zorgde ook voor minder volk op Batibouw. Want beurzen zoals Batibouw daar heb ik een bloedhekel aan. Maar ik heb het overleefd.

Favoriete blogpost van de maand: het liedje ‘no choir’ van Florence+ The Machine bracht inspiratie en inzicht. We zingen namelijk nooit over geluk.

Maart

Maart was een topmaand! Ik luisterde toen veel naar Florence+ The Machine omdat ik begin maart naar het sportpaleis ging voor haar concert. Dat was meteen ook het beste concert van het jaar. (En het laatste concert van het jaar dus zo moeilijk was dat nu ook weer niet).

IMG_20190307_222521

Hierna vond het jaarlijkse weekend met het werk plaats. De eerste editie die ik organiseerde. En geloof me zo’n groep ongeleide projectielen in de hand houden, het is niet simpel. Het weekend vond plaats tijdens het enige stormweekend van 2019. Ik wist dat ik planningskills had, maar dat ik zo goed kon plannen… Ach ja, we hebben een initiatie thaiboks gekregen. Ik leerde hier vooral dat gaan lopen van je aanvaller soms de beste tactiek is. En daarnaast genoten we van een prachtige wandeling in Hombourg en zo veel lekker eten ’s avonds.

Naast het weekend won ik ook een quiz met collega’s. Met dank aan mijn collega’s (als nieuwsmijder is quizzen niet altijd simpel) en de nutteloze weetjes over royalty in mijn hoofd. De dag daarna moest ik vroeg opstaan om mijn lief en de collega’s (ja, zoals ge kunt lezen doe ik best veel voor en met de collega’s -dat mijn lief een van hen is helpt ook niet echt :D) naar Boom te voeren. Ze liepen namelijk de 100km voor Kom Op Tegen Kanker. En dat hebben ze fantastisch gedaan.

unadjustednonraw_thumb_1809

Palais du Luxembourg, Parijs

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was vertrok ik eind maart met Leen voor 5 dagen naar Parijs. En onze allerliefste Leen wou zelfs met mij één dag naar Versailles. Mijn enthousiasme moet vermoeiend geweest zijn, maar het was er in veelvoud. En Parijs bleek onverwacht helemaal mijn stad. Hartjes, tienduuzend hartjes.

Favoriete blogpost: we doen allemaal maar wat. Want we doen allemaal maar wat.

April

Op 1 april begonnen de werken voor #projecthuis. Woehoe! Daardoor viel er heel wat vrije tijd weg die ik lang niet zou terugkrijgen. Dit moet ook de periode geweest zijn dat ik met een opleidingstraject na de uren begon en dat er extra danslessen werden ingepland. Dus hoewel april niet echt een super boeiend maand bleek, was het wel een drukke periode.

IMG_20190601_181139

Favoriete blogpost: moeilijke keuze deze maand, maar ik kies voor het sarcastische ‘de ultieme gids om hipsters te spotten in het wild‘.

Mei

Mei staat garant voor veel verlengde weekends en tijdens die weekends werd er kei hard doorgewerkt. Ik kreeg deze maand mijn eerste echte mentale inzinking met Hemelvaart. Het was teveel. Ik was overprikkeld. En ik werd het weekend erop (met Pinksteren) dan ook weer stevig ziek.

IMG_5218

Ik bleef wel lachen op het werk 🙂

Klein lichtpuntje was het dansoptreden. Ook al heb ik minder van kunnen genieten dan anders net door het gedoe rond #projecthuis. Maar het waren twee fijne dagen en drie goede shows. En deze keer deed ik niet echt veel gênante dingen. Er heeft alleen een kind mij geramd met haar stoel waardoor ik moest spurten naar mijn plaats om nog op tijd te zijn. Maar dat zijn details.

Favoriete blogpost: op deze post over hoe mensen hun zorgen met elkaar willen vergelijken kwam heel veel reactie.

Juni

Begon dus met mijn eerste vrije weekend in maanden waarin ik dan stevig ziek was. Timing jongens, het is het thema van 2019.

Aan het einde van de maand zorgde ik voor een initiatie sup (stand-up paddleboarding) voor de collega’s. Dat was in de eerste hittegolf van het jaar en dan is er niets fijner dan ’s avonds gaan suppen om af te koelen. Mijn collega’s bleken ook niet allemaal natuurtalenten, met dus de nodige valpartijen tot gevolg, en ook ik dook tijdens een estafettewedstrijd het meer in. Ik kreeg wel de prijs ‘zo snel mogelijk terug op je plank klauteren en verder doen’. Blijkbaar heb ik daar een recordtijd neergezet. Dit was dus echt een hele toffe avond.

IMG_20190626_195754 (1)

Favoriete blogpost: ik maakte een bucketlist voor de zomer omdat ik stilaan doorhad dat het leven me voorbij aan het razen was.

Juli

Begin juli hadden mijn directe collega’s verlof en dus vloog ik er op het werk stevig in. Eind juli was het dan eindelijk aan mij om op vakantie te gaan. Onze roadtrip in Roemenië lijkt al heel lang geleden, maar het was een heel fijne week. Transsylvanië is echt een ontzettend mooi gebied met leuke stadjes en een gezellige sfeer.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1b5e

Ik reed rond in een felrode auto, waarmee we eerst even moesten terugrijden naar de verhuurder omdat de cruise control blijkbaar vlak naast het knopje van de ruitenwissers zat en dus ja oeps. We bezochten een super mooi paleis (pelès castle), veel Saksische stadjes, een weerkerk of twee, reden met paard en kar door niemandsland en het eten bleek veel lekkerder dan ik op voorhand had durven denken. Vakantie as it should be.

Favoriete blogpost: vakantie vieren

Augustus

Ook in augustus werkten we hard door. Stilaan werd de gevelsteen gefinaliseerd en begonnen we aan het dak. Deze maand vinkte ik verder zaken van mijn bucketlist af met een dagje in de wellness, een fantastische vipavond op Maanrock en een driedaagse aan zee met mijn verjaardag. cof

We spotten nog wat street art en gingen naar het vuurwerkfestival. Maakten een lange strandwandeling om uit te waaien. Kortom, het zeetje laadt me altijd opnieuw weer op.

Favoriete blogpost: over hoe het leven geen wedstrijd is met een vast gelegde finishlijn.

September

De routine begon terug, maar september bleef heel hard labeur op de bouw. Ik kreeg dan ook mijn tweede mentale inzinking van het jaar en een serieuze deze keer. Ik was op, compleet op.

Maar on the bright side. Ik ging naar openmonumentendag en eten met vrienden voor mijn verjaardag (beter laat dan nooit). Het dansjaar startte terug en op het werk ging alles zijn gewone gang maar dan in stroomversnelling.

Favoriete blogpost: de bubbel, want deze omschrijft het gevoel  van 2019 helemaal.

Oktober

Deze maand werd dan eindelijk het dak gelegd en de laatste steen gemetst. Zalig! Het staat er nu en ik ben er heel blij mee. Ook al heeft het bloed, zweet en tranen gekost. En het zal ook in 2020 nog heel wat energie vergen.

cof

Favoriete blogpost: langzaam groeien is ook groeien. En herkenning is een begin.

November

Een maand waarin ik bewust wat meer rust nam en die dus ook niet bijster interessant bleek. Op het werk liepen er wat opleidingen, eentje gaf ik jammer genoeg met buikgriep, maar de reacties waren goed. Ik begon ook wat extra dagen verlof op te nemen. En voor #projecthuis werkten we verder aan de afvoer van het water, de putten en de dakgoten. Ik las heel veel deze maand en zo haalde ik met gemak mijn Goodreads Challenge.

Favoriete blogpost: Waar ik vroeger onzeker over was, schrijven over onzekerheden en angsten zorgt altijd voor heel wat herkenning en fijne reacties.

December

Normaal nooit mijn favoriete maand, maar deze keer liep het allemaal wat beter. Ik zorgde mee voor een nieuwe website op het werk. En we sloten het jaar af met het typische kerstfeestje en veel te veel eten. Ik ging naar de Bozar in Brussel en er was een week kerstvakantie. Met als hoogtepunt een tripje naar Lille/Rijsel.

Favoriete blogpost: mijn plan tegen een winterdepressie.

Zo, 2019 zal niet de analen in gaan als het meest toffe of speciale jaar. Maar wel als het jaar waarin er kei hard aan de toekomst werd gebouwd en dat mag je dus zeker letterlijk nemen. Ik leerde mezelf weer een heel pak beter kennen en ik ben benieuwd wat 2020 in petto zal hebben.

Wat zal jou bijblijven uit 2019?

Woorden uit het hoofd

Er gaat met Hit N Run een nieuw stokje rond in blogland (geïntroduceerd door Kleine Atlas denk ik), voorlopig ben ik nog niet van plan de hele tag in te vullen, maar er was één vraag bij Kathleen die wel iets triggerde in mij.

Kent u een gedicht of een passage uit een boek uit het hoofd?

Mijn antwoord daarop zou zijn ‘ja’, ik ken er zelfs meerdere uit het hoofd. Et voila, bij deze was dat voldoende inspiratie voor een blogpost. De volgende drie passages ken ik namelijk uit het hoofd.

Iets met Latijn

Als Latinist in hart en nieren besef ik ook wel dat het een dode taal is. De lessen Latijn focusten op vertalen van teksten eerder dan echt een taal te leren. Heel af en toe waren deze kort en memorabel genoeg om te onthouden. In andere gevallen moesten we ze uit het hoofd leren om punten te scoren. Zo leerden we ooit verzen van Ovidius voordragen die ik al lang weer vergeten ben. Al ken ik nog wel een vriendin die het van voor naar achteren kan opzeggen.

Ik ken wel nog de beginregel van de allereerste tekst Latijn ooit -uit het eerste middelbaar dus.

Flet lepus parvulus

Een Latijnse versie van een kinderliedje. Dit zinnetje kan je vertalen als ‘het kleine konijntje weent’. Jep, dit waren mijn eerste woorden Latijn ooit. Het is eens iets anders dan ‘hallo’ of ‘mama’. Meer herinner ik er me trouwens niet van. De volledige tekst met vertaling vind je op deze website.

Toch ken ik met gemak een ander Latijns gedicht uit mijn hoofd. Het is mijn lievelingsgedicht. Eentje die ook in het Engels goed klinkt, maar nooit zo hartverscheurend als in het Latijn. Alleen al het woord ‘excrucior’ maakt de boodschap duidelijk vind ik. Ongetwijfeld kennen jullie allemaal de eerste drie woorden:

Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris.
Nescio, sed fieri sentio et excrucior.

Oftewel: “Ik haat en ik bemin. Waarom ik dat doe, vraag je je misschien af?
Ik weet het niet, maar ik voel het en ik word erdoor verscheurd.”

Gedicht 85 van Catullus, in een vrije vertaling van mezelf. Hij schreef deze gedichtenbundel voor zijn liefje Lesbia, niemand weet wie ze was. Er zijn heel wat hypothesen. Eentje is zelfs dat het om een man zou gaan.

Maar die Odi et amo. Ik voel hem nog steeds. Catullus is sowieso mijn favoriete Romeinse auteur. Vergilius en Ovidius allemaal goed en wel. Ik kies Catullus. Het gedicht werd ook ooit meesterlijk gebruikt in een aflevering van de serie The Borgias. Die aflevering geeft me nog steeds tranen en chills.

En dan is er nog 1 Latijns zinnetje dat ik wil meegeven:

Morituri te salutant

“Zij die gaan sterven groeten u”. Een zinnetje waarvoor we op elke toets een extra punt kregen als we het op het blad schreven bij Latijn. Ha, het tweede middelbaar, dat waren tijden.

Iets met een executie

Er is eigenlijk maar één tekst die ik zelf ooit bewust uit het hoofd heb geleerd. En het is een beter luguber eigenlijk. Het is de doodspeech van Anne Boleyn vlak voor haar onthoofding. Ik ben niet het type dat Anne Boleyn verheerlijkt. Ik ben ontzettend hard geïnteresseerd in haar levensverhaal en in de periode waarin ze dat verhaal heeft neergezet. Niet meer. Niet minder. Zij was een gewone vrouw van haar tijd die een hoge prijs heeft betaald.

Ze was de allereerste Britse koningin die onthoofd zou worden. Zij heeft tot haar laatste moment gehoopt op een omzetting van haar straf. Gratie. Ze was ook echt onschuldig aan de aanklacht. Ze moet ontzettend bang geweest zijn. Ze werd intens gehaat. En toch, toch is haar afscheidsspeech wijs en sterk. Een vrouw die zelfs nog in haar laatste moment elk woord wikt en weegt. Er zijn verschillende versies van haar speech, maar ik ken deze uit hoofd:

Good Christian people, I am come hither to die, for according to the law, and by the law I am judged to die, and therefore I will speak nothing against it. I am come hither to accuse no man, nor to speak anything of that, whereof I am accused and condemned to die, but I pray God save the king and send him long to reign over you, for a gentler nor a more merciful prince was there never: and to me he was ever a good, a gentle and sovereign lord. And if any person will meddle of my cause, I require them to judge the best. And thus I take my leave of the world and of you all, and I heartily desire you all to pray for me. O Lord have mercy on me, to God I commend my soul.

Zeg het maar, voor een vol plein van ramptoeristen en een beul die dadelijk je hoofd er gaat afhakken. ‘Ik ben hier om te sterven’. Jep, dat soort teksten ken ik dan uit mijn hoofd. Ik zorg nogal voor sfeer hé, ik weet het.

Iets in het Middelnederlands

Dan nog eentje die we in het vierde middelbaar verplicht uit ons hoofd moesten opzeggen voor de hele klas (allemaal dezelfde tekst ook, dat waren saaie uren ;)). Enkele van de inleidende verzen van het werk ‘Van den vos Reynaerde’ in het Middelnederlands. Ik heb nog heel lang de hele tekst kunnen aframmelen (ik heb zoals je wel al doorhad best een goed geheugen). Ondertussen, meer dan 10 jaar na de feiten, blijf ik ergens halverwege steken.

Het was in eenen tsinxen daghe,
Dat beede bosch ende haghe
Met groenen loveren waren bevaen.
Nobel, die coninc hadde ghedaen
Sijn hof crayeren over al,

Ik heb heel lang moeten zoeken naar de juiste tekst in het Middelnederlands, maar dit zijn de woorden die ik me herinner, ook al moesten we toen zeker nog twee keer zoveel regels kennen. Van den vos Reynaerde vind ik verder wel echt een prachtig stukje Nederlandstalige geschiedenis en het verhaal is nog steeds actueel (geschreven in de 13de eeuw hé mannekes).

Jullie verklaren me naderhand allemaal zot waarschijnlijk. Maar ik had jullie al eens gewaarschuwd dat ik nogal nerdie ben. En bij deze hebben jullie weer iets nutteloos bijgeleerd over mij :D.

Welke tekst ken jij uit het hoofd?

Een ode aan de granny day

Ik grapte onlangs luidop dat ik momenteel het gevoel heb dat ik het leven leid van een 42-jarige. Zonder eigenlijk echt te weten hoe een 42-jarige zijn leven leidt natuurlijk. Ik bedoelde daar eigenlijk mee dat ik vrijdagavond in de zetel plof en al richting 21u het bed op zoek omdat ik gewoon stikdood ben en dat ook mijn zaterdagavond al maanden niet veel soeps is. Ik ken in ieder geval 42-jarigen met een leuker leven op zondag.

Wat ik bedoel is dat ik me een beetje een granny voel soms. Dus bij deze een ode aan de granny way-of-life. Oftewel mijn zondagen van de laatste 7 maanden:

  • Opstaan en denken, verdomme ik ben nog kei moe.
  • Wanneer is het nu eindelijk winteruur zodat ik een uur langer mag slapen?
  • Soms ook gewoon de hele dag in bed blijven stinken. En dit soort blogposts bij elkaar typen.
  • Een boek lezen en even terug moeten nadenken over het plot want de vorige keer dat ik er tijd voor had was afgelopen zondag.
  • Gelukkig heeft het lief wel aan eten gedacht. En kookt hij voor mij <3.
  • Er is de afgelopen tijd ook vaak op zondag gekozen voor uiteten gaan, uit gemakzucht en onder het motto ‘dan doen we nog eens iets gezelligs samen’. Aka zo romantisch zijn we dan ook wel om ons samenzijn te concentreren op een levensbehoefte, eten dus. Yep.
  • Chill pants are the best!
  • Blij zijn dat het regent want dan heb je een excuus om niet buiten te komen vandaag.
  • Nu de cross weer op tv is, geeft mij dit het perfecte excuus om een hele namiddag hersenloos naar dat tv-scherm te zitten staren. En af en toe de ogen te sluiten. Om ten volle van de commentaar te genieten natuurlijk. *Ahum*
  • Een kleurboek vanonder het stof halen omdat ge mindful wilt doen, die ondertussen ook al weer stof ligt te vergaren… Want de dagen zijn te kort jongens.
  • Al uitkijken naar de dansles van morgen, niet omdat ik wil bewegen. Maar omdat dat de enige momenten zijn dat ik onder de mensen kom momenteel.
  • Het niet altijd erg vinden dat ik moet gaan werken want ik kan daar op een stoel zitten heel de dag, chill!
  • Eens proberen wel wat aandacht te spenderen aan dat uiterlijk, want morgen werkendag, en dus uitgebreid douchen.
  • Aan het einde van de dag denken. Tiens, waar is de tijd naartoe? Ik heb precies niks nuttigs gedaan.
  • Aan het einde van de dag ook gewoon al uitkijken naar het in bed kruipen.
  • Gaan slapen en denken dat er morgen nog een weekenddag is. Oeps, neen, juist het is al zondag! Jammer!
  • Op maandag de koptelefoon opzetten als de collega’s over hun topweekend beginnen om zo zeker niet de vraag te krijgen wat ik heb gedaan ;).

Ik ben ondertussen deze zondagen beginnen appreciëren, en daarom noem ik het mijn ‘granny day’, al kijk ik er ook naar uit om met energie leuke dingen te doen in het weekend.

Houd jij soms zo’n granny day?

Waar ik vroeger onzeker over was

Het ontbreekt soms wat aan inspiratie de laatste tijd. Het is zo druk dat schrijven er vaak bij inschiet. Dus dacht ik even na over wat persoonlijke topics waar ik het over zou kunnen hebben. Twijfels, angsten en onzekerheden zijn wel eentje waarvan ik het belangrijk vind dat er over gepraat wordt. En dat is zeer iets dat verandert tijdens je leven.

Dus vandaag een aantal zaken waar ik vroeger heel onzeker over was en die ik nu heb kunnen loslaten.

Mijn kledingstijl

Eentje waar ik vroeger als tiener heel veel commentaar op heb gekregen. Ik zat dan ook op een school vol rijkeluiskindjes waarbij iemands kleding een factor was om te beslissen of je iemand mocht of niet. Merkkleding was een must. Oppervlakkig? Jep, ik krijg nog steeds de kriebels als ik aan dat soort mensen denk! Maar toch trek je je dat als tiener onbewust aan. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe die ex-klasgenoten over merkkledij denken nu ze hun eigen boontjes moeten doppen… :).

Enfin, vanaf mijn 19de begon mijn stijl te veranderen. Van T-shirts met prints en comfy jeansbroeken naar blouses, hemdjes, topjes met vestjes en hier en daar zelfs een kleedje. Ondertussen heb ik een kleerkast waarvan nog steeds heel wat stukken al een jaar of 8 meegaan. Behalve de stukken die momenteel te groot zijn omdat ik wat ben afgevallen. Ik vind dat ik niet bepaald een stijl heb, maar mijn kast is wel volwassen, compatibel en gevarieerd. Ook heel kleurrijk omdat dat wel mij is. Ik heb ook heel wat stuks die ideaal zijn om klantenmeetings te doen of opleidingen te geven.

Ik draag nog altijd geen merkkleding, koop niet bewust duurzaam (sorry vriendjes), maar mijn kleding gaat echt heel lang mee. Ik hecht me dus ook aan bepaalde stukken en vind het een drama als ik nieuwe dingen moet kopen. Ik ben best kritisch op wat ik mooi vind en wat me staat. Ook al zou je dat niet zeggen als je me ziet rondlopen :D.

Ik vind kleren gewoon niet zo belangrijk in het leven. Als tiener werd ik geconfronteerd met mensen voor wie dat wel belangrijk was. Dat clashte en dat maakte me onzeker. Ondertussen heb ik voldoende mensen rondom me van wie het me geen hol kan schelen of ze mijn kleren mooi vinden. Ik vind het zelf mooi. Weg onzekerheid dus.

Mijn werk

De laatste tijd is het imposter syndrome heel erg in de media. Mensen hebben daarbij het gevoel dat ze een bedrieger zijn op werkvlak, ondanks dat ze succes oogsten in hun job. Ze vinden zichzelf niet goed genoeg. Ik ga niet zeggen dat dit niet herkenbaar is. Ik snap die gevoelens heel erg en als perfectionist en controlefreak duiken die gedachten regelmatig op. Maar ik kan ze ondertussen plaatsen.

Iedereen expert, weet je wel. We hebben allemaal een unieke expertise, die een meerwaarde is op persoonlijk en professioneel vlak.

Hoe onervaren ik me soms ook voel met mijn -ochgottekes- drie jaren dienst, terwijl mijn klanten nog altijd allemaal ouder zijn, ik zorg voor een meerwaarde. En anders zullen ze me dat wel zeggen en dan zoeken we naar een andere oplossing.

Deze twijfel duikt dus af en toe zeker de kop nog op, maar kan ik goed opnieuw wegduwen.

Mijn blog

Ik ben gestopt met me af te vragen wie hier allemaal meeleest en wie niet. Ik ben beginnen schrijven voor mezelf. En mijn blog brengt me elke dag nog zaken op. Niets materieels en zeker geen geld, maar ik leer veel door te bloggen. En mijn hoofd word er rustig van. Ondertussen blog ik ook voor mijn vaste lezers en haal ik veel plezier uit jullie reacties. Het feit dat bepaalde mensen misschien stom vinden wat ik hier schrijf dat deert me niet.

Ik kan me inderdaad inbeelden dat sommige mensen mijn blogposts stom vinden. Maar dan moeten ze maar stoppen met lezen toch? En als hier eens een spelfout verschijnt… Tja, niemand is perfect, ook ik niet. Ook al is schrijven deel van mijn job. Copywriters kunnen ook fouten maken. En niemand betaalt me hier om stukken te schrijven dus dat is allemaal veel minder erg.

Mijn blog is gewoon deel van mij ondertussen. Wat anderen er ook van denken.

Praten over hoe ik me mentaal voel

Zie ook deze blog :). Ik besef meer dan ooit dat voortdurend geluk niet bestaat. Dat het belangrijk is om te praten over onze angsten, twijfels en mentale moeilijkheden. Ik stel me open naar anderen door daar over te praten in de hoop dat je die openheid terugkrijgt en dat er minder taboe rust op psychische problemen.

We vinden dat we allemaal moeten zeggen dat we hoofd- of buikpijn hebben. Wel, dan moeten we ook kunnen zeggen dat we even geen goeie dag hebben. Dat we ons zorgen maken. Dat we onszelf even niet zo fijn vinden. Voila.

En jij, waar was jij vroeger onzeker over en nu niet meer? Heel benieuwd naar jullie comments over dit topic :).

Hoe zit dat nu eigenlijk met #projecthuis? #2

Ergens vorige winter presenteerde ik jullie #projecthuis, met enkele handige FAQ-vragen. Ik verwijs jullie nog steeds graag door voor de wat, hoe, wanneer, waar. Maar het leek me wel de ideale moment om nog eens een update te geven, want er is uiteraard al veel gebeurd.

Hoe ver sta je ermee?

Momenteel staat de ruwbouw bijna volledig. Concreet betekent dit het volgende:

  • Het volledige huis staat in snelbouw
  • Drie van de vier gevels zijn al volledig opgetrokken in muurisolatie & gevelsteen
  • De vierde gevel zit in de helft (en is hopelijk tegen het online gaan van deze post bijna klaar – check!)
  • Het dak zou tegen nu ook moeten liggen. En het is zelfs zo dat ik mijn dakpannen ook nog mooi vind daar vanboven. Dat kiezen was echt heel moeilijk.
  • Volgende stappen: dakpannen, dorpels, dakgoten, uitslijpen voor de elektriciteit en de ramenfirma die komt opmeten.

IMG_20191022_181204.jpg

Ben je blij met de keuzes die je tot nu hebt gemaakt? 

Ik denk het wel. Over het algemeen vlot het echt enorm. Er is maar weinig fout gegaan, behalve dan dat we echt vaak in het weekend met extreem weer te kampen hadden (vaak 30+ graden, of storm met veel wind, of stortregen) en dat dit voor vertraging heeft gezorgd.

De gevelsteen valt in het groot echt heel mooi uit en is helemaal mijn ding, al zal dat na het voegen natuurlijk weer een licht anders beeld geven. Ik ben nog heel benieuwd naar de combinatie met de ramen, deuren en garagepoorten. Het wordt heel spannend om al die kleuren en keuzes definitief samen te zien.

Hoe hou je dit vol? 

Haha, wel waarschijnlijk niet :). Ik heb twee enorme fysieke en mentale dipjes gekend. Eentje in juni, toen bracht juli soelaas wegens bouwverlof en mijn eigen vakantie. Het tweede dipje is momenteel aan de gang, iets met de laatste loodjes enzo.

Het is de combinatie 40u werken op het hoofdberoep en dan ’s avonds tot het donker is en een hele zaterdag die best stevig is. Maar ondertussen zijn de zwaarste zaken voorbij voor de ruwbouw en is het door de week dus iets rustiger. Blijft wel dat ik in een soort van bubbel zit en ik kan niet wachten om deze te mogen doorprikken :).

Maar dus het is met het nodige bloed, zweet en tranen én ook met de nodige trots. De voldoening is voor later en die komt zeker wel. No worries.

cof

cof

Wat heb je al allemaal bijgeleerd?

Toch ook een belangrijke. Naast de nodige technische kennis zijn er ook wel wat levenslessen de revue gepasseerd.

  • Soms kan je iets niet en moet je dat accepteren. Zoals heel zware dingen heffen of bepaalde technische tekeningen begrijpen.
  • Overprikkeling creëert mentale onrust (piekeren, doemdenken) en rust is de enige oplossing.
  • Je kan meer aan dan je denkt.
  • Maar je kan ook minder alleen dan je denkt. Je hebt hulp en troost nodig van anderen.
  • Je hoeft niet altijd een aangename, positieve persoon te zijn. De beste versie die je op dit moment van jezelf kan geven is genoeg.
  • Raad en advies van anderen is goedbedoeld, ook al zitten ze er compleet naast.
  • Sociale media doen op slechte dagen meer kwaad dan goed.

Een korte update deze keer! Keep you posted. 

Welke levenslessen leerde jij de afgelopen tijd? 

De bubbel

Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik mijn gevoel momenteel moet uitleggen. Maar het besef kwam toen ineens de eerste veldrit van het seizoen voor de deur stond en ik totaal niet mee was. Normaal kijk ik er weken op voorhand naar uit en herbekijk ik zelfs crossen van het vorige seizoen. Ik lees alle nieuwtjes en interviews uit de kranten.

Maar dit jaar niet, de eerste cross overviel me zelfs (“nu al?”) en zo is het met veel. Ik miste deze zomer heel wat dingen waar ik normaal elk jaar naartoe ga. Het voorjaar, ik kan me daar eigenlijk amper nog iets van herinneren. Mijn agenda voor de komende weken, zelfs maanden, is gewoonweg leeg.

En toch heb ik het te druk voor alles precies. Slapen, werken voor het hoofdberoep, aan de bouw werken. Mijn leven is een beetje gedegradeerd tot die dingen. En ik klaag niet, want ik werk aan en voor de toekomst en ik ben bevoorrecht dat ik dit kan doen. Maar ik leef in een soort bubbel en dat is precies wel de eerste keer dat het me overkomt.

Het lijkt alsof de tijd vliegt en er tegelijk niets wezenlijks gebeurd. Elke dag duurt eeuwen en ineens zijn we twee weken verder. Ik denk dat deze woorden mijn gevoel het best omschrijven.

Ik heb me laten vertellen dat bubbels bij het leven horen. Zo zegt men altijd van kersverse ouders dat even alleen de baby telt. Dus ik kan me voorstellen dat ik iets soortgelijks meemaak. Mijn kindje is een huis. En dat kindje heeft veel aandacht nodig.

Dus sorry lieve vrienden als ik minder van me laat horen, of sorry als ik minder reageer op jullie blogs. Of als mijn blogberichten niet meteen van het allerhoogste niveau zijn. Het kan niet altijd een longread zijn.

Het komt allemaal wel goed. Zoals met alles. Het is een periode. En onder die bubbel van mij maak ik er het beste van. Probeer ik te genieten. Hoe klein de blijmakers ook zijn. En probeer ik vooral niet te veel na te denken over die lege agenda. Want het is tot nu toe geen probleem geweest mijn dagen door te komen.

Ik hoop tegen november (tegen dan staat de ruwbouw) weer helemaal die bubbel te kunnen doorprikken en eerlijk gezegd kijk ik daar enorm naar uit. Want ik kan niet wachten om weer van alle facetten van het leven te proeven. En alles met aandacht te beleven.

Heb jij soms wel eens het gevoel in zo’n bubbel te zitten?

Over mijn angsten en trappen met gaten

In een ver ver verleden ergens in 2018 vroeg Evi mij wat mijn grootste angsten zijn. Toevallig eentje waar ik de laatste tijd wel wat mee in mijn hoofd zit. Want ik ben nu veel angstiger dan vroeger als kind of puber. En al mijn angsten kunnen ook geklasseerd worden onder hetzelfde probleem: mijn controledrang.

Ik kan me ontzettend opwinden, zorgen maken of piekeren over zaken die ik niet kan controleren. Beslissingen die door iemand anders worden gemaakt, hoe mensen naar mij of anderen kijken, ziektes en de dood. Op slechte dagen kan dat zelfs het weer zijn. Allemaal zaken die een impact op het leven kunnen hebben, maar waar je zelf geen invloed over hebt. De zelfhulpliteratuur is dan duidelijk: je moet dat loslaten. Maar dat is een pak makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.

Mijn grootste angst is dus dat mijn geliefden van mij worden weggenomen. Letterlijk door overlijden, maar ook doordat ze mij niet meer graag zien en dus maar uit mijn leven verdwijnen. Dat klinkt heel serieus en dat is het soms ook. Eens ik in een doemdenkspiraal zit is het heel moeilijk om daar meteen weer uit te raken.

Er is dat mooie gezegde dat mensen zich hun leven lang zorgen maken om zaken die nooit gebeuren. En ik probeer dat zo veel mogelijk voor ogen te houden. Ik denk – en hoop – dat ik naarmate ik ouder word ook wel echt beter ga worden in dingen loslaten.

Op een lager niveau heb ik natuurlijk ook wat banale angsten. Ik heb diepte- of valvrees. Niet te verwarren met hoogtevrees. Zet mij op een hoge betonnen toren die stevig staat en ik heb geen bang. Zet mij op een trapladder van ochgot 1,5m en ik schreeuw het uit. Alles wat wiebelt of schommelt, eikes! Met #projecthuis en een hoeveelheid aan stellingen en ladders is dat momenteel geen evidente.

En dan heb je nog trappen waar je kan doorkijken. Meestal zo van die ijzeren treden met gaten in. En als Satan het helemaal op mij gericht heeft dan zijn het ijzeren draaitrappen met gaten, waardoor onder elke trap alleen maar een afgrond te zien is. St-Pauls Cathedral in Londen was de max! Maar daar heb ik het echt bijna uitgeschreeuwd op die laatste draaitrappen. Naar boven lukt dan nog met veel geduld en doorzettingsvermogen. Maar naar beneden, dat is echt de hel.

Oh en glazen liften, of überhaupt liften, daar ben ik niet zo zot van. Ik stap alleen in liften die ik ken, die van het werk of het lief bv. En liften waar ik zeker van ben dat ze stevig zijn of waar snel hulp kan verleend worden bv. een lift in het ziekenhuis. Een glazen lift met dus ook een glazen vloer is met ogen toe naar boven en alleen als het echt niet anders kan. Hoe hard ik trappen ook haat en altijd vuurrood en uitgeput boven kom. Het is soms nog altijd beter dan het risico nemen om vast te zitten in een lift.

Een laatste ding waar ik niet zo zot van ben zijn grote mensenmassa’s. En zeker grote mensenmassa’s die stilstaan als ze eigenlijk vooruit moeten gaan. Om die reden zal ik altijd voor zitplaatsen kiezen op een concert en ga ik amper naar festivals. Ik stap ook niet op een overvolle trein waar mensen Twister op moeten spelen. Ik wacht echt regelmatig op de volgende, tenzij het opnieuw niet anders kan. Ik krijg het dan heel warm en moet mezelf echt tot kalmte aanmanen. Ik ben al een paar keer heel duizelig geworden op een overvolle warme trein, voornamelijk in België, want ja het Belgische treinsysteem zuigt enorm hard. Die ervaringen helpen niet echt om deze angst te relativeren. In de Londense metro heb ik dan weer minder dat benauwend gevoel omdat daar de metro om de twee minuten stopt en ik dus altijd naar buiten kan.

Ik zit, zoals je ondertussen wel door hebt, niet graag vast zonder controle. Haha, altijd die controledrang weer ^^. Ik ben dan wel weer niet iemand die schrik heeft van spinnen of andere vieze beesten zoals slangen ofzo. Ze moeten gewoon niet per se op mij komen zitten weet je wel? Maar ik zal het niet uitroepen als er ineens een spin in de kamer over de vloer loopt. Ik ben vrij zeker dat die mij niet gaat opeten namelijk. En ik heb er ook controle over hoe dicht ik zo’n beest bij mij laat komen ;).

Wat zijn jullie grote of kleine angsten?