Winter

De winter. Eigenlijk is het elk jaar hetzelfde liedje. Het is voor mij de moeilijkste periode van het jaar. En dan heb ik het vooral over januari, februari en maart.

Mijn lijf wil niet mee. Ik ben ziek, maar niet ziek genoeg. Moe. Steeds weer moe. Ik slaap goed, maar sta moe op. Op zaterdag moet ik een hele dag bekomen van een werkweek. zondag vliegt voorbij en hup, weer een hele werkweek achter de feiten aanhollen. Geen wonder dat het dan soms ook mentaal niet mee wil zitten.

Deze winter zat het in de herfst al enorm in mijn hoofd dat ik een moeilijke periode zou krijgen. Voornamelijk omdat vorige winter echt moeilijk was, mede door het B-12 tekort en mentale onrust. Dat ik daar levend ben uitgekomen, dat snap ik nog altijd niet. Dat ik een kilo of 6,7 afviel, dat heb ik ondertussen begrepen.

Maar dus had ik schrik voor deze winter. En het ik nam me dan ook voor om goed voor mezelf te zorgen. Dat deed ik in de mate van het mogelijke door al in november wat verlof in te plannen en het drukke december te combineren met zoveel mogelijk rustdagen. Ik werd in december al eens ziek en bleef zelfs thuis van het werk. Check, check, check. Ik leefde naar de kerstvakantie toe. Eindelijk rust!

Maar de kerstvakantie bracht noch mentaal, noch lichamelijk rust. In Keulen blokkeerde mijn lichaam na één dag intensief wandelen. Ik had enorme spierpijn. Deels omdat het best koud was, deels om het op was. Maar niets wat rust niet zou kunnen oplossen.

Ik had zelfs zin om te gaan werken na de veel te drukke kerstvakantie. Na twee dagen werken kreeg de griep me te pakken. Het was 10 jaar geleden dat ik nog zo ziek was. Deze keer maakte ik misschien wel de fout te snel te gaan werken. Alhoewel ik er nog altijd van overtuigd ben dat ik lichamelijk goed genoeg was om te werken. Mijn omgeving was het daar niet mee eens en liet dat blijken, dat zorgde bij mij voor een onbehaaglijk gevoel. Ik wou niet elk uur horen dat ik er slecht uitzag, dat wist ik zo ook wel.

Januari bleek de drukste maand in een tijdje. Elk weekend sociale verplichtingen. Behalve dat ene weekend dat ik dus in mijn bed stak. Het bleek een niet zo interessante maand qua projecten op het werk. Het was daarnaast op kantoor best druk met veel lawaai en ik kon dat even niet verdragen. Ook mijn jobinhoud zorgt momenteel even voor wat muizenissen. Ik was dus niet bepaald het zonnetje op kantoor.

Dit weekend was er dan effectief eens twee dagen rust. En mijn lijf laat dat al meteen ontgelden met een algemeen ziekelijk gevoel zonder ziek te zijn. Decompressie of toch een nieuw virusje? Wie zal het zeggen?

Februari wordt opvallend rustiger. Met drie vrije weekends en een paar dagen vakantie (waar wel al wat zaken staan ingepland). Die tijd wil ik gebruiken voor mezelf en natuurlijk voor #projecthuis waar nog wel wat stappen gezet moeten worden. In maart daarentegen zijn al drie weekends volboekt, waaronder een vijfdaagse citytrip naar Parijs. Ik hou alle nieuwe afspraakjes af en neem deze keer wel een extra dag verlof na de citytrip. Het zal een drukke maand worden, maar dat ik me daar nu al van bewust ben is een zeer goed teken.

Stilaan begint het door te dringen dat ik deze winter wel zal overleven. Soms bestudeer ik angstvallig die weegschaal, maar deze keer gaan er geen kilo’s af. Het is niet hetzelfde als vorig jaar. Ik ben een jaar sterker geworden. En ik besef vooral dat ik een cruciale fout heb gemaakt.

Ik ben al van september bang voor de winter. Ik ben mezelf al vanaf toen aan het inprenten dat deze maanden donker en moeilijk zullen worden. Tuurlijk wordt dit dan nu bevestigd. Dat is het principe van een self-fulfilling prophecy.

Ik zal nooit een wintermens worden. Ik zal ook nooit begrijpen wat mensen zo leuk vinden aan de winter. Ik vind het met momenten verschrikkelijk. Maar minder leuke momenten zijn er het hele jaar door. Het is niet omdat ik denk dat die er meer zijn in de winter, dat dat ook effectief zo zal zijn deze keer.

Ik moet met mijn hoofd omhoog vooruitkijken. April en de maanden daarna zijn nog volledig door mezelf in te vullen met leuke dingen. Maar waarom wachten op leuke dingen? In februari heb ik een paar dagen vakantie. In maart ga ik naar Parijs. Dat is geweldig!

Deze winter is niet meer helemaal te redden. Ik heb me soms door melancholie en negativiteit laten meeslepen. Maar volgend jaar wil ik dat anders aanpakken. Je bent wat je denkt. En ik denk soms wat teveel. Laten we afspreken dat jullie me volgend jaar in september tegenhouden om al over de winter te beginnen, oké?

Advertenties

Een ode aan mijn innerlijke nerd

Het is best opmerkelijk hoe snel de waarde of de betekenis van een woord kan veranderen. In het middelbaar studeerde ik Latijn-Moderne Talen en haalde ik best goede punten. De woorden ‘seut’ of ‘strever’ zijn mij bijgevolg niet vreemd. Ze waren ook niet echt goed bedoeld. Mocht ik een jongen geweest zijn, zou het woord ‘nerd’ vallen.

Maar nerd is zo’n woord dat de laatste jaren van iets negatief naar iets positiefs is geëvolueerd. Onder invloed van The Big Bang Theory bijvoorbeeld. Nerd en geek zijn niet langer scheldwoorden. Ze worden gezien als een persoonskenmerk, een eigenschap, een interesseveld.

Ook ik durf mezelf beschouwen als een nerd. Een seut of strever ben ik nooit geweest, die woorden impliceren dat ik leerde om hoge punten te halen en daarmee te kunnen stoefen. Bij een nerd gaat het om dingen bijleren puur omdat je plezier behaalt aan het bijleren op zich. Dat ben ik helemaal.

Net zoals iedereen haatte ik het vroeger om vakken te leren die me niet boeiden. Ik heb op de unief heel wat sociologische theorieën moeten leren en krijg daar nog steeds de kriebels van. Maar aan mijn politieke, geschiedkundige en communicatie- of marketingvakken bewaar ik goede herinneringen. Ik vond dat interessant, toch nog altijd belangrijk wanneer je een studie kiest me dunkt.

Maar ook in het dagelijkse leven komt mijn inner nerd vaak naar de oppervlakte. Als ik geïnteresseerd in iets ben, wil ik graag alles weten. Maar dan ook echt alles. Dan ga ik actief op zoek naar info en content en kan ik er van genieten om zaken bij te leren. Om me te verdiepen in een onderwerp.

Dat uit zich in mijn liefde voor geschiedenis, voor wie dat nog niet door had. Ja, ik lees daar boeken over en verslind documentaires en kostuumseries. Maar het gaat veel verder dan dat. Het veldrijden volg ik met een argusoog want niets mag aan mijn aandacht ontsnappen. Wanneer ik op vakantie ga naar een nieuwe bestemming lees ik me zodanig in dat ik mijn reisgids, en soms zelfs de bordjes, ter plaatse niet meer nodig heb. Wanneer ik iets koop dat wat duurder is, doe ik intensief research en kan ik de modellen moeiteloos met elkaar vergelijken.

Ik ben bovendien een why-person. Ik wil dingen niet alleen weten, ik wil ze begrijpen. Wanneer iemand mij een feit meedeelt is mijn innerlijke reflex meteen ‘Waarom?’. Ik wil de reden achter een beslissing kennen. Waarom doen we wat we doen?

Dat maakt mij soms tot die vervelende kritische persoon die met de waaromvraag komt aandraven. Dat maakt mij soms tot die betweter die ervan overtuigd is dat er nog een betere beslissing is (want ik heb daar eens iets over gelezen). Sorry not sorry. Want tegelijk maakt dat mij tot een persoon met een breed gezichtsveld en veel empathie. Ik heb een brede interesse en heb aandacht voor de verschillende redenen en drijfveren die mensen kunnen hebben. Ik kan iets vanuit meerdere standpunten bekijken. Ik wil begrijpen. Ik wil bijleren. En daarvoor ben ik bereid om iets vanuit een andere hoek te bekijken.

Ik merk dat steeds meer mensen ervoor uitkomen dat ze nerdy zijn. Het is zoals gezegd niet langer een scheldwoord, maar wordt gezien als iets positiefs. Het is ook iets positiefs naar mijn bescheiden mening. En we zijn ook allemaal wel over iets nerdy.

Iemand die vegan wil gaan leven zal zich (hopelijk) grondig gaan inlezen in die levensstijl. Wat kan, wat kan niet en welke risico’s brengt het met zich mee (bv. tekorten). Die zal de ingrediëntenlijst van elk voedingsmiddel in zijn keuken beginnen te bestuderen. Dat is niet minder nerdy dan ik met mijn geschiedenis.

We zijn allemaal nerdy in de dingen die ons aanbelangen. Plezier beleven door zaken bij te leren is ook een belangrijke factor voor zingeving en geluk. Het is een soort intrinsieke motivator, een stap naar een gelukkiger leven. Er moet mij niemand geld, eten of een andere beloning geven om te lezen over geschiedenis of naar de cross te kijken. Dat doe ik 100% vanuit mezelf omdat ik het oprecht interessant vind en er gelukkig van word. Ik vind dat iets heel moois.

Laten we de innerlijke nerd dus allemaal wat meer omarmen en appreciëren. Het woord nerd hoort bij mij en daar heb ik vrede mee.

Herkenbaar? Wat zijn de zaken waar jij nerdy over bent?

2018 in anekdotes en blogposts

Vorig jaar schreef ik nogal laat een ietwat ludiek jaaroverzicht. Ik kon dat wel smaken en wil het dit jaar dus graag opnieuw doen, maar dan met mijn blogposts als leidraad, want ik heb uiteraard opnieuw niet goed genoeg bijgehouden wat er allemaal is gebeurd. Handig he, zo’n jaaroverzicht zonder overzicht.

Januari

Het begin van 2018 stond eigenlijk ook gelijk aan het begin van mijn relatie. Dus was januari een spannende maand, waarin we nog even in onze eigen cocon zaten. Lang heeft dat niet geduurd. Na 3 weken vond ik dat het toch echt wel tijd was om het lief mee te nemen naar een cross (dan kon hij nog net weglopen ;)) en op een veldrit staan camera’s. En ook al is er veel volk. Soms word je herkend. En zo heb ik mijn ouders zelf niets moeten vertellen. En zo hebt u alvast de grappigste anekdote gehad. Het gaat vanaf nu alleen maar bergaf.

Favoriete blogpost: er was dus best wat aan het veranderen in mijn leven, vandaar deelde ik een mooi inzicht met jullie in ‘over stappen zetten en verandering’

Februari

Februari was een korte maand en ik wil er ook kort over zijn. Het was geen goede maand. Laten we die vergeten.

Favoriete blogpost: een ode aan de onproductiviteit, eentje die ik regelmatig nog teruglees.

Maart

Begin maart trokken het lief en ik naar het ijskoude Rotterdam. Dat was exact wat ik even nodig had. Ook over deze maand herinner ik me bijzonder weinig. Ik keek halsreikend uit naar de lente die maar niet leek te komen. Het lief liep mee aan de 100km-run voor Kom Op Tegen Kanker waar het opnieuw ijskoud was. Ik volgde een workshop om ijs te leren maken die jammer genoeg tegenviel (of was dat in april?). En op het werk was het zwemmen tegen de drukte.

thumb_P1110019_1024

Favoriete blogpost: over sandwiches, boterhammen & feedback, geschreven naar aanleiding van een teambuildingsdag in februari.

April

Dit was wel een goede maand! Begin april trok ik een dagje naar Brussel en deden we het eerste terrasje van het jaar aan. Tijdens de eerste echte warmtegolf van het jaar, zat ik in het regenachtige Lissabon, jawel. Waar ons hotel op de hoogste berg van de stad lag en ik definitief een hekel kreeg aan trappen. En aan met veel te veel kleren aan een koffer de heuvel op sleuren. First world problems, ik weet het. Maar ik zal vanaf nu altijd de hoogtemeters checken van het hotel dat ik boek. Verder was Lissabon niet 100% mijn stad, maar heb ik er wel vele indrukken opgedaan (daar schreef ik al eens over) en bezochten we kasteeltjes in Sintra <3.

thumb_P1110348_1024

Een week later zat ik in Glasgow, waar het lief een loopwedstrijd zou lopen. In Schotland scheen de zon naar hartelust. Het was dus een maand met vreemd weer. Van Glasgow herinner ik me precies nog elk detail. Een kerkhof bijvoorbeeld en een trein die zou splitsen en waarvan ik niet echt wist of ik in het juiste deel zat. Topvakantie.

thumb_P1120656_1024

Verder vierden we de verjaardag van het lief met een bezoekje aan Planckendael en lekker uiteten gaan in Mechelen.

Favoriete blogpost: blogperfectionist?

Mei

Mei was ontzettend druk. Ik ging een weekendje naar zee en had mijn jaarlijks dansoptreden. Om van het werk nog maar te zwijgen.

Sinds 25 mei kan je een boete krijgen als je niet in lijn bent met GDPR (de nieuwe Europese privacywetgeving voor zij die dit jaar in een grot hebben geleefd ^^). Mei was daardoor de hel op het werk. Er was zoveel paniek rond GDPR en alle vragen kwamen bij mij uit. Ik heb heel wat klanten kunnen helpen, maar heb ook veel negatieve reacties gehad. En nog meer chaos wanneer mensen twee dagen voor de deadline mailen wat ze moeten doen. Cookies. Privacyverklaringen. Banners. E-maillijsten. Ik kon het echt niet meer aan. En het bleek tijdverspilling. Op 26 mei gebeurde er niets. Helemaal niets. En ik heb niet het gevoel dat we er allemaal beter van zijn geworden. Als ik zie hoeveel bedrijven het aan hun laars lappen. Noch de consument, noch de bedrijven die wel in lijn zijn ondervinden enig voordeel. En ik ben zo blij dat het voorbij is. Grootste teleurstelling van 2018, absoluut.

Ik kreeg maar liefst twee keer taart als steunbetuiging wanneer de deadline eindelijk voorbij was. Een keer had een collega speciaal voor een taart gezorgd met I agree op. Super lief. En het was de lekkerste taart die ik dit jaar heb gegeten. En ik eet best veel taart op zo’n jaar.

IMG_20180601_140310

Het weekend na 25 mei hadden we ons jaarlijks teambuildingsweekend. Het was echt zooo warm. We hebben ver gewandeld in de hitte, een aansluiting gemist met de trein tijdens het spel waardoor de organisatoren moesten improviseren en we volgden met zijn allen een workshop haka. Je kent dat wel, zo wat de Nieuw-Zeelandse rugbyploegen doen om elkaar te imponeren voor de wedstrijd. Met roepen en op je bovenbenen slaan. Ik had echt blauwe plekken achteraf, wij allemaal.

Het was een van de tofste dingen die ik heb gedaan dit jaar. Nochtans niet evident in een groep vol introverten, maar door allemaal hetzelfde tempo aan te houden en dezelfde onverstaanbare woorden te roepen terwijl je dezelfde pasjes doet, smeer je een band. Achteraf werd er nog lekker gegeten en zoals altijd speelden we spelletjes tot laat in de nacht. <3.

Favoriete blogpost: ‘over selfhelpboeken en blauwe plekken‘, want mei was dus meer blauwe plekken dan zelfhulp ;).

Juni

Juni is opnieuw een beetje een zwart gat in mijn hoofd. Het was warm, stilaan begon door te dringen dat mijn gezondheid niet echt in orde was. Er werd wat rustiger gewerkt, we beklommen de toren van de universiteitsbibliotheek en we boekten onze vakantie naar Malta.

Favoriete blogpost: sarcastische postjes, daar ben ik best goed in. Ik deed dus de aankondiging op de blog en daar hoorde 12 opmerkingen die je niet wil horen als je een relatie aankondigt bij.

Juli

De zomer was warm. En in tegenstelling tot de vorige jaren niet ontzettend druk. Ik heb minder deelgenomen aan de typische festivals, marktjes en andere zomeractiviteiten. Ik ging een avond naar Beleuvenissen en had een vrijgezellen in de wellness. Verder gingen we half juli een verlengd weekend naar zee, waar we een wandeling langs the crystal ship deden. Street art is wel een beetje een rode lijn doorheen 2018, want naast deze wandeling in Oostende, deden we ook street art wandelingen in Glasgow, Berlijn & Londen.

thumb_P1120945_1024

Favoriete blogpost: ik zei al eens dat ik dit jaar persoonlijker ben beginnen schrijven en het groene monster is daar het beste bewijs van. De impact die onterechte jaloezie op mijn leven heeft gehad moest er eindelijk eens uit.

Augustus

Ik kreeg een nieuwe collega ter versterking, woohoo! En daardoor kon ik ook eindelijk wat verlof nemen. Ik zette heel wat stappen voor project huis, we trainden in het door de hitte wandelen (want in Malta gaven ze 30+ graden) op Connecterra. En ik kreeg de diagnose B-12 tekort, na alweer een fysieke inzinking van het kan niet meer. Ik vertrok op mijn verjaardag dan eindelijk naar Malta & Gozo, waar ik een ontzettend fijne en warme (in alle zijn betekenissen) vakantie had. Wat wandelen, cultuur, natuur, lekker eten en rusten. Het was exact wat ik nodig had.

thumb_P1130931_1024

Favoriete blogpost: (f***) ik ben 25, want ja f*** dat ;).

September

Een nieuw schooljaar, met nieuwe projecten, nieuwe collega’s, een nieuw cross- en dansjaar, wat feestjes en etentjes en een driedaagse naar Berlijn. Berlijn onder een laat zomerzonnetje boordevol street art, oorlogsgeschiedenis en lekker eten. Met een balzaal van een kamer, eerst in een AirBNB en daarna in het hotel. Met de beste pizza van het jaar.

IMG_4820.jpeg

Ik had nul komma nul verwachtingen van Berlijn, want Duitsland is nooit echt een land geweest dat me aansprak. Maar jawel, Berlijn is zo’n stad die het heeft. Wat dat dan is, geen idee, maar dat ik er zal terugkeren staat buiten kijf.

Favoriete blogpost: Struggles van het volwassen leven. Grappig en herkenbaar voor velen denk ik dan.

Oktober

Meer stappen voor project huis, meer nieuwe collega’s (met deze post tot gevolg). We gingen curlen met het werk. Je weet wel, zo vegen met een borstel op het ijs. Grappig, ja. Moeilijk, zeker! Alweer een fijne bucketlistervaring.

Tip voor als je gaat curlen: als je valt niet blijven liggen, je maakt dan warmtevlekken op het ijs en dat is niet goed. Direct opstaan dus of je krijgt commentaar van de bondscoach himself. ik spreek uit ervaring.

Favoriete blogpost: Waarom onze Instagramfeeds allemaal hetzelfde zijn en waarom dat oké is

November

De maand begon met een rustig verlengd weekend. Daarna trokken we naar Londen, waar we tijdens Remembrance Day heel wat mooie herdenkingen meepikten. We sliepen trouwens met zicht op The Tower Of London, hoe prachtig is dat? We spendeerden de volle drie uur in St-Pauls, werden uitgeregend (want Engeland!) en ik at een hoop pannenkoeken bij The Breakfast Club. Alweer genoten van deze prachtige stad.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1119

We gingen ook naar een trouwfeest, waar ik eindelijk nog eens danste tot in de vroege uurtjes en er heel wat sociale verwachting in de lucht hing. Op het einde van de maand deden jammer genoeg de ziektekiemen hun intrede.

Favoriete blogpost: Over influencers, bloggers en #spon, ook meteen de meest besproken blogpost.

December

Begon met ziek zijn #bah, het afwerken van de fundering #projecthuis en opnieuw naar Londen #jeej! Met een bezoek aan het Natural History Museum als hoogtepunt. Het werk werd goed afgesloten tijdens het kerstfeestje. En tijdens de kerstvakantie was er naast tijd voor kroketten, ook tijd om de liefde te vieren in Keulen. Goed afsluiten heet dat.

Favoriete blogpost: Over HSP en stempels

Wat is jouw mooiste moment uit 2018?

 

5 levenslessen uit 2018

Vorig jaar keek ik ludiek terug op 2017 en ook dit jaar komt die post er nog aan ;). Maar ik wil toch ook wel even serieus terugblikken. Want 2018 was me wel een jaar. En dat is zeker ook positief bedoeld!

Ik merk dat ik ontzettend persoonlijk ben gaan schrijven en zeer persoonlijke dingen ben beginnen delen met jullie. Ik heb ook nooit meer geschreven. Ik voel dat ik dat schrijven echt nodig heb om dingen uit mijn systeem te krijgen. Noem het een soort verwerkingsproces. Schrijven is soms zoals ademen. Noodzakelijk om verder te kunnen. En ik ben blij dat jullie af en toe heel lief reageren dat het allemaal zo herkenbaar is en me tips geven. Ik sta niet alleen. En daar wil ik jullie allemaal voor bedanken.

Mijn manier om jullie te bedanken is om 5 levenslessen met jullie te delen die misschien kunnen helpen om moeilijke dingen te relativeren en misschien wel eens op een andere manier naar iets te kijken. 5x een portie positiviteit en een duwtje in de rug. Here we go!

It doesn’t have to be crazy at work

Naar het gelijknamige boek dat ik nog niet heb gelezen. Het was best crazy at work dit jaar. Ik had het toen niet door, maar ik ben in het voorjaar heel dicht bij een crash geweest (noem het de eerste fase van een potentiële burnout). En ik moet nog altijd oppassen dat de stress me niet in zijn macht krijgt.

Maar het kan anders. Het moet anders. Ik heb sinds de zomer een beetje een berusting gehad op dat vlak. Wat vandaag niet gedaan is, is niet gedaan. Er is altijd werk. Klanten willen altijd meer. En sneller. Maar ik ben geen dokter. Er hangen geen mensenlevens van af. Het kan morgen ook nog.

En ik doe mijn werk goed, waardoor er werk blijft komen. Dat stelt mij in een luxepositie. In plaats van iedereen te willen pleasen kan ik kiezen welke projecten ik doe. Het is nog een lange weg. Maar ik wil nooit meer zoals dit voorjaar tegen de kraan open aan het dweilen zijn, door die muur gaan en het gevoel hebben dat ik er alleen voor sta. Ik heb het recht om te kiezen voor die zaken die me energie en voldoening geven. En dat betekent dat ik af en toe nee moet zeggen. So be it.

Een relatie verandert jou niet noodzakelijk

Ik ben zo iemand die altijd dacht dat ik anders zou worden wanneer ik in een relatie zou zitten. Je weet wel, zo die vervelende vriendin, die jaloers is, of nog erger: altijd aan haar lief plakt. Ik zou veranderen en een betuttelende mevrouw worden, zoals die koppels op restaurant of in de film. Blijkbaar heb ik mezelf onderschat.

Het was mijn eerste jaar met partnerstatus op ‘in een relatie’ en eigenlijk ben ik daar heel natuurlijk in gegroeid. Ja, je houdt meer rekening met die persoon. En soms zal ik wel eens betuttelende dingen zeggen, maar het is niet dat ik daarvoor al niet deed af en toe ;).

Alles is eng en raar in het begin. Maar alles went. En ik ben ik, ook in die relatie. Het heeft me niet per se veranderd, het heeft me verrijkt. Het geeft me iets om op terug te vallen. En als het me dan toch op één manier heeft veranderd dan is het dat ik me heb leren openstellen. Kwetsbaarheid tonen. En dat kan ik alleen maar categoriseren als een mooie evolutie.

Constant geluk bestaat niet

Het was echt wel een moeilijk jaar. Fysiek. Mentaal. En toch was het een jaar vol mooie momenten en kus ik mijn pollekes om wat ik allemaal heb. Tegendraads? Ik?

We streven steeds meer naar dat geluksgevoel. De (sociale) media doen uitschijnen dat we voortdurend moeten rondlopen met een gevoel van euforie. Maar dat kan niet. We kunnen niet elke dag, elke seconde, dolgelukkig zijn. Geluk is niet een soort jasje dat je kan aantrekken om je te beschermen tegen slechte dagen. Slechte dagen zullen er altijd zijn.

Dus ja, 2018 was een moeilijk, maar goed jaar. Het bestaat. En over 5 jaar, als het al zo lang gaat duren, kijk ik terug op dit jaar als een succes.

Je gedachten zijn niet echt

Hierover schreef ik al een aantal keer een postje neer (De witte wolfDoemdenken). We maken ons vaak zorgen om dingen die er niet zijn. En hoewel er jammer genoeg nog geen knop bestaat om die gedachten gewoon uit te zetten, doet dit inzicht relativeren.

Uit de reacties op mijn schrijfsels hierover maak ik op dat we allemaal wel eens last hebben van doemdenken. En dat niemand de sleutel in handen heeft om het op te lossen. Opnieuw: je staat niet alleen. En iedereen is bezig met zijn eigen gedachten. Die dus niet echt zijn. We doen allemaal maar wat.

We doen allemaal maar wat

Ik heb het afgelopen jaar heel wat posts geschreven die over de quarter life en de vragen die daarbij opborrelen gaan. Ik heb vrienden zien strugglen of ik zie ze streven naar dingen die het niet waard zijn. Ik weet dat ik zelf heel veel nadenk over de toekomst. Net zoals een zestiger dat waarschijnlijk ook nog soms doet.

We zoeken allemaal onze weg. En we moeten allemaal zelf die obstakels overwinnen. Maar het zijn voor iedereen wel dezelfde obstakels waar ze op, over of onder moeten.

Ook al doen sociale media uitschijnen van wel, niemand weet exact waar hij/zij mee bezig is. We doen allemaal maar wat. Wat we denken dat goed is voor ons en onze omgeving. Niemand heeft de waarheid in pacht.

Ook ik niet ;). Dit waren even vijf heel persoonlijke levenslessen die het afgelopen jaar bij mij zijn opgekomen en waar ik probeer aan vast te houden op een moeilijker moment. Misschien zijn ze voor jou evident, misschien niet. Hoe dan ook, ik wens jullie allemaal een prachtig 2019.

Wat heb jij bijgeleerd in 2018?

Doemdenken

Het is me al wat geweest de laatste maanden. Ik heb weer zoveel bijgeleerd over mezelf. Maar niet alles wat je leert is per se goed. Ook dat is, ironisch genoeg, weer iets dat ik heb geleerd.

In 2018 (jep, het is vroeg voor een terugblik, I know) heb ik namelijk leren doemdenken. En dat is iets dat ik ook graag in 2018 zou laten. Ik heb me enorm vaak opgejut door iets wat ik dacht. Piekeren is niet nieuw, dat doet iedereen wel eens. Maar ik heb me effectief laten leiden door gedachten. Ik heb me fysiek en mentaal slecht gevoeld door wat ik dacht. En dan gaat het echt om angstgevoelens over iets dat (nog) niet is.

Mijn B-12 tekort is daar zeker een oorzaak van. Dat tekort beïnvloed je gedachten en je gevoelens zoals een depressie dat ook kan doen. Ik had dus verwacht dat het doemdenken wel stilaan ging verdwijnen nu ook dat tekort verholpen is.

En ja, ik sta mentaal terug sterker om zaken om te buigen naar iets positief. Maar ik ben er nog lang niet. Ik heb soms geen controle over waar mijn gedachten naartoe gaan en de invloed die deze gedachten hebben op hoe ik mij voel. En je kent mij, ik wil graag controle. Die controledrang maakt het allemaal nog moeilijker.

Maar eigenlijk is er vaak helemaal geen link tussen je gedachten en je gevoelens. Je moet die gedachten niet zo serieus nemen. Je moet er afstand van nemen. Dat is de basis van mindfulness. Gedachten, zeker de negatieve, gaan zelden over het nu. En alleen over het nu heb je controle.

Gedachten bevatten zelfs zelden waarheid. Je maakt je zorgen over iets dat niet is en dat vaak ook nooit zal zijn. Je verliest er veel energie door die je beter in iets anders kan stoppen. Dat heb ik meermaals moeten ondervinden.

“I’m an old man and have known a great many troubles, but most of them never actually happened” – Mark Twain

Deze quote vat het allemaal mooi samen. We maken ons zo vaak zorgen om niets.

Ik denk dat ik dat ombuigen van negatieve gedachten, van die angstgevoelens, terug stap voor stap zal moeten leren. Ik herken het nu al wanneer het met mij gebeurt. Wanneer mijn gevoelens worden aangetast door gedachten die niet echt zijn. Ik kan het alleen nog niet stoppen. Herkenning is de eerste stap denk ik dan. Nu er nog voor zorgen dat dat doemdenken mij niet zo in de greep krijgt.

Hoe ik dat ga doen, geen idee, maar ik wil er wel alles aan doen.

Heeft er iemand een gouden tip voor mij?

Vraag maar raak

We naderen stilaan het einde van het jaar en ik was even kritisch door mijn afgelopen blogjaar aan het gaan. Ik heb best wat bij elkaar geschreven. En daar ben ik trots op. Bijna een jaar lang bleef de inspiratie komen. En nu is het eventjes op.

Ik heb nog veel reisblogjes te schrijven en stilaan komen de jaarlijkse terugblikken eraan. Maar ik wil natuurlijk nog andere content brengen ook.

Daarom dat ik het eens wil omdraaien. Waar zou jij over willen lezen? Wat wil je nog weten over mij? Kortom, wat zou je me willen vragen?

Ik ben zeer benieuwd naar jullie reacties!

Edit: twee dagen na schrijven, vloeide de inspiratie opnieuw (het bloed kruipt waar het niet gaan zeker?), maar jullie vragen zijn meer dan welkom!

 

De witte wolf

Zegt de parabel ‘the one you feed‘ je nog iets? Kort samengevat: ik zat met heel wat onrust en angstige gevoelens in mijn hoofd. Veel meer dan anders. Ik ben altijd een zeer positief persoon geweest. Zo’n ‘alles komt altijd goed’ persoon. Sorry, voor wie dit zo’n lastig zinnetje is. But it does. Het komt goed

Daar ben ik namelijk weer zelf getuige van. Die zwarte wolf is er niet zomaar gekomen. Ik heb maanden gepiekerd over waar die vandaag kwam. Want ik vond niet meteen een echte aanleiding. Een beetje druk op het werk was het enige dat ik kon bedenken. Maar of dat nu zo’n gevolgen kon hebben?

Dat mijn lichaam ondertussen stop aan het zeggen was had ik nog niet echt door. Ik ben soms geweldig goed in negeren. Tot het warm weer werd en bijna geen enkele van mijn zomerkleren nog pasten. In de andere seizoenen draag ik wijde bloesjes en strakke jeansbroeken, dat blijft vaak goed zitten. Maar mijn shortjes en rokjes vielen letterlijk op de grond. Na 10 jaar lang altijd maatje M te hebben gehad (en ik zonder nadenken in recordtempo pashokjes kon bezoeken) kon ik in de winkel ineens een S en zelfs soms een XS aan. Zonder moeite.

Toen besefte ik dat ik die parabel best letterlijk kon nemen. De zwarte wolf zat niet alleen in mijn hoofd. Hij was letterlijk aan het eten, van mijn lichaam.

En nog heb ik eigenlijk te lang gewacht met actie te ondernemen. Mijn overgevoelige sinussen en pijnlijke rug kregen uiteindelijk aandacht, want het zal dat wel weer zijn. Maar soms moet je dieper zoeken. Na weer een week fysieke problemen zette ik de stap naar een bloedonderzoek.

Het is belachelijk simpel. Mijn witte wolf heet B12. En hij heeft te weinig eten gekregen, zoals de parabel het al voorspelde. Een serieus B12-tekort veroorzaakt een uitgebreid symptomenlijstje, zo vertelt het internet mij. En mijn checklist werd in razendsnel tempo afgevinkt. Ja ook depressieve gevoelens en gewichtsverlies staan op de lijst. Samen met vermoeidheid, concentratieverlies, duizeligheid, hoofdpijn, maagproblemen en al die andere klachten die de afgelopen maanden bij mij hebben aangeklopt. En ik was zo dom om ze binnen te laten.

Het fijnste is dat ik weet dat ook het mentale gevoed werd (of net niet gevoed werd) door dit tekort. Dat ik dus nog steeds die positieve Annelies kan zijn. Dat er niets mis is met mij op dat vlak. Die angst gaat passeren. Het komt goed.

Dus hoewel ik al in mijn gedachten de witte wolf meer aan het voeden was, krijgt hij nu ook letterlijk wat extra supplementen. En ik een stamp onder mijn kont. Self-care enzo.

En jullie self-care, hoe zit het daar mee?