Sevilla #6: proef het lokale in Macarena

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3.

Vorige keer lazen jullie over twee Spaanse casas waaraan ik mijn hartje verloor. Casas de Las Duenas bleek de perfecte namiddagactiviteit op onze eerste dag. In de voormiddag verkenden we een van de minder toeristische wijken. Misschien niet de meest logische keuze om onze citytrip te starten, maar we kregen meteen heel wat lokale sfeer mee.

Macarena & Feria

La Macarena is een oude volkswijk met smalle straatjes, veel kerken, kloosters én oeroude tradities. De buurt was in verval geraakt en is begin jaren 2000 wat heropgewaardeerd, onder andere met de bouw van Metropol Parasol. Waardoor nu voornamelijk de buurt rondom het Alameda de Hercules een hippe en arty wijk is geworden.

We ontbeten als prinsessen bij La Cacharreria de Sevilla. Ik post niet vaak foodfoto’s, maar deze is de moeite waard.

Met een goedgevulde maag wandelden we al meteen voorbij de bekende parasollen, die we nog links lieten liggen.

P1090234

Wat meteen opvalt zijn de honderden kerken met prachtige torens die we tegenkomen. De meeste kerken zijn, net als de bekende kathedraal, gebouwd op de funderingen van vroegere moskeeën en die moorse elementen vind je nog wat terug in hun uiterlijk. Vooral de torens doen nog heel ‘minaret’ aan.

P1090247.JPG

P1090249

De barokke kerk Iglesia de San Luis de los Franceses is dan weer iets helemaal anders. Er bestaat geen twijfel over dat deze kerk op en top katholiek is. Een protserige voorgevel zoals wij zeggen. Wie protsig niet kent komt al ver met weelderig, maar dan op een negatieve manier ;).

P1090260.JPG

In Macarena vind je nog goed bewaarde overblijfselen van de oude stadsmuren, waar Caesar himself ooit de opdrachtgever van was. Ook de gele toegangspoort El arco de la Macarena staat nog overeind.

P1090271

P1090275

Als je door de poort loopt kom je aan de basiliek van Macarena, één van de belangrijkste religieuze plekken van de stad. Ook toen wij er waren zat de kerk vol voor een misdienst. De benaming Macarena heeft trouwens niets te maken met de gelijknamige dans. De wijk is genoemd naar El virgin de Macarena, de heilige waaraan de basiliek is gewijd. Eén keer per jaar gaat er een heuse optocht door de stad met het beeld van La Macarena, dat je dus in deze kerk het hele jaar door kan gaan bewonderen.

P1090277.JPG

Voor wie meer wil weten over de mudejarstijl kan naar het Centro del Mudéjar in het Palacio de los Marqueses de La Algaba (een hele mond vol), dat gratis te bezoeken is. Mudejar betekent letterlijk ‘hij die mocht blijven’ en dat slaat op de moorse elementen die werden getolereerd en zich vermengd hebben met onze Christelijke cultuur. Het was de eerste patio die we zagen, maar heel spectaculair was hij niet. In het museum keken we wat tegeltjes en lazen we wat meer over mudejar in en rond Sevilla. Leuke introductie!

P1090286.JPG

Vervolgens trokken we naar het Alameda de Hercules, wat een levendig plein werd genoemd. Maar blijkbaar leeft dit voornamelijk ’s avonds en is dit de uitgangsbuurt van de stad.

P1090294

P1090303

Ooit was dit de grootste openbare tuin van Europa vol beelden. Daarvan zie je nu nog twee pilaren staan met onder andere een beeld van Caesar on top.

Hierna hadden we een hongerke en aten we onze eerste en beste tapas van de reis bij La Huerta Mediterranea. Eenvoudige kip met curry en moussaka smaakten nog nooit zo lekker. Zware aanrader!

Met een volle maag bezochten we Casas de Las Duenas. Maar dat was niet onze laatste stop van de dag. Want we hadden deze morgen natuurlijk Las Setas gespot en het beloofde een heldere zonsondergang te worden.

Metropol Parasol

Of het nu parasollen of paddestoelen zijn, daar ben ik nog niet uit, maar Las Setas roept bij iedereen wel een mening op. De enorme houten constructie (de grootste ter wereld) is niet bij elke local even geliefd en kreeg vandaar de niet zo rooskleurige bijnaam Las Setas, oftewel paddestoelen. Onder de parasollen vind je opgravingen uit de Romeinse tijd en een overdekte markt.

P1090480

Maar wij wilden natuurlijk naar boven. Voor drie euro mag je van het uitzicht genieten en krijg je er een nog drankje bij. Opgelet: dit gratis drankje krijg je niet op het terras, maar beneden bij het naar buitengaan. Dat is niet echt duidelijk aangegeven.

P1090418

De constructie is echt wel groter dan je denkt. Je kan er zeker even op rondwandelen en het uitzicht is fantastisch. De parasollen staan pal aan het einde van Macarenawijk waardoor je een groots uitzicht hebt over het centrum tot aan de Guadalquivir. Met een frontaal zicht op de kathedraal met Giralda. Ondertussen was het golden hour en dat zorgde voor zeer mooie plaatjes.

P1090440

P1090461.JPG

P1090473.JPG

La Macarena was een mooie eerste kennismaking met deze zuiderse stad en staat dus voor mij niet langer alleen voor dat dansje op een foute party ;).

Meer lezen over Sevilla?

Welke zuiderse citytrip is jouw favoriet?

Advertenties

Lissabon #3: Castelo & Alfama

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

Op onze tweede dag deden we de wijken Graça, Alfama & Castelo aan. Hier vind je tientallen bezienswaardigheden. In een vorige update vertelde ik je al over Graça, met veel uitzichtpunten en een prachtig klooster.

Na de lunch wandelden we stap voor stap de heuvel op met als einddoel het Castelo de Sao Jorge op de top. Maar eerst was het tijd om rond te dwalen in Alfama.

Alfama

thumb_P1110605_1024

Alfama is een van de zeldzame wijken die de grote aardbeving van 1755 heeft overleefd  en waar de smalle middeleeuwse straatjes nog intact zijn. Je lijkt er zo verloren te lopen in de steegjes, ook al is de wijk niet groot.

P1110609

Het is een echte volksbuurt met was aan de balkons, schotelantennes, afgebladerde verf en kinderen die spelen op straat. Het is ook nog steeds een arme buurt. En dat hakte er bij mij wel een beetje in. Daarover schreef ik eerder al een post.

Er is geen horeca in de wijk, terwijl er honderden toeristen rondlopen. De bewoners zelf verdienen dus niets aan het toerisme. Ik zag een mevrouw van niet veel ouder dan ikzelf haar auto parkeren in een klein steegje en met twee boodschappentassen een klein deurtje binnen gaan. Dat is toch wel heftig.

P1110608

Omdat het leven hier zo hard is kent de Portugese Fadomuziek niet toevallig zijn oorsprong in deze wijk. De nostalgische harde klanken van de fado kan je als toerist echter niet horen in Alfama. Daarvoor moet je naar een toeristenbar hoger op de heuvels. We deden dit niet, omdat de weeklanken van de fado niet echt ons ding zijn.

P1110601

We dwaalden nog wel even rond in de steegjes. Ik zag bomma’s met elkaar praten via hun balkon. Ze konden elkaar een hand geven en keken naar de hordes toeristen die foto’s aan het maken waren. Het is geen ‘jonge’ wijk, dat merk je.

thumb_P1110611_1024

In Alfama kan je ook de Chafariz d’El Rei bekijken. Het is een enorme fontein die in de stadsmuren is ingebouwd en uitkijkt op de Taag. Letterlijk een ‘koningsfontein’, maar toen wij er waren stond deze jammer genoeg droog.

thumb_P1110713_1024.jpg

Castelo

Ook de wijk Castelo dateert uit de middeleeuwen en is natuurlijk in trek bij toeristen door de aanwezigheid van het Castelo de Sao Jorge op de top. Ik geef het toe: ook ik was excited toen ik de kanteeltjes zag. Het kasteel speelde al in een 12de eeuw een belangrijke rol wanneer koning Alfonso de Moren verdreef uit Lissabon (het bekende boek ‘het beleg van Lissabon’ van Saramango is gebaseerd op deze gebeurtenissen trouwens). De eerste fundamenten werden gelegd in de Romeinse tijd, daarna volgde de moorse overheersing en later werd dit een paleis voor de koninklijke familie.

thumb_P1110672_1024.jpg

Om het Castelo te bezoeken en van het uitzicht te genieten betaal je ongeveer 8 euro. De rij ging goed vooruit toen wij er waren. Je moet wel weten dat je niet echt een kasteel bezoekt. In die zin dat er enkel nog muren en torens rechtstaan en dat er niet echt ‘een binnen’ is. Op dat vlak viel het misschien een beetje tegen, maar de views <3.

Wanneer je het kasteeldomein binnengaat word je meteen getrakteerd op een prachtig uitzicht over Lissabon. Die uitzichten werden wij niet beu, nee.

thumb_P1110635_1024.jpg

Daarna krijg je al snel de oude kasteelmuren in het vizier. Er staan hier en daar bordjes met uitleg en je krijgt ook een plannetje mee waarop je wat meer info kan vinden. Er zitten pauwen, die sommige toeristen interessanter vonden blijkbaar dan het kasteel zelf. Ik kwam toch vooral voor de kanteeltjes. Die waren er gelukkig in overvloed.

thumb_P1110682_1024

Je kan op de torens en verdedigingsmuren wandelen opnieuw vergezeld van een mooi uitzicht. Ik vond het leuk om te doen, al waren we snel rond want erg groot is het niet. Je vindt op het domein ook archeologische opgravingen uit de Romeinse tijd.

thumb_P1110681_1024

Ik ben blij dat we het Castelo gedaan hebben voor Sintra, want het castle of the moors is daar toch nog indrukwekkender. Maar ik heb geen spijt dat we deze must-bezienswaardigheid hebben bezocht. Zoals je ziet is Lissabon onder een bewolkte hemel nog altijd een plaatje.

Sé Cathedral

Na de hele klim naar het Castelo hadden we, ondanks de regen, zin in een ijsje. Bij Gelato Therapy schuilden we voor een nieuwe regenbui met een heerlijk authentiek Italiaans ijsje en een wafel. We hadden nog een laatste stop op de planning staan: de Sé-kathedraal.

thumb_P1110701_1024.jpg

De Sé-kathedraal is na de overwinning op de moren gebouwd op de resten van een moskee en is het oudste kerkgebouw van de stad. Maar door de aardbevingen is de kerk een aantal keren heropgebouwd en daardoor kan je een mix van architecturale stijlen ontdekken in de speciale voorgevel. Binnen is de kerk opvallend sober en donker. Het is eens iets anders dan de overdadige barok die je meestal in het zuiden van Europa vindt. Door een misviering zijn we er niet ontzettend lang binnen geweest, maar ik vond het toch de moeite.

thumb_P1110706_1024.jpg

Hierna hadden we wel echt de nodige kilometers achter de rug. We ploften neer bij Esperança Sé, een van de eerste horecazaakjes die een vergunning kreeg in de buurt van de kathedraal. Ze serveren dunne Italiaanse pizza. Die inderdaad lekker was, maar ik had niet veel honger (B-12 tekort ^^) dus heb ik het jammer genoeg niet opgekregen. We waren ontzettend moe die dag en kropen lekker vroeg onder de wol.

Het was absoluut een geslaagde dag. Graça, Alfama & Castelo laten het echte Lissabon (van vroeger) zien. Je vindt er verschillende toeristische plekken en toch ben je tegelijk soms heel alleen. Dat vond ik een mooi evenwicht.

Wat is jouw favoriete plekje in Lissabon? Of moet je er nog naar toe?

Parijs #1: een ode aan de Notre-Dame

Aan mijn normaal tempo zou de eerste post over mijn vijfdaagse citytrip naar Parijs vorige maand ergens deze zomer online komen. Als alles goed gaat ten minste. De Notre Dame, die we pas de vierde dag bezochten zou dan ergens binnen anderhalf tot twee jaar zijn gloriemomentje krijgen op deze blog.

Maar toen was er die brand. Nu een dikke week geleden. Twee weken nadat ik me stond de vergapen aan de prachtige glas-in-lood rosettes en de hoge gotische zuilen. En dus krijgt de Notre-Dame wat ze verdient. Een eigen ode.

unadjustednonraw_thumb_1867

Het was een prachtige zaterdag. We slenterden met ons lekker Berthillon-ijsje over het Ile-De-La-Cité. Ik was deze keer echt eens mijn oriëntatie kwijt en was ervan overtuigd dat de Notre-Dame zich aan de andere kant van het eiland bevond. Maar ineens verscheen ze daar.

P1160748.JPG

We gingen dichterbij. Steeds meer toeristen. En bloesems. Er zitten mensen achter de kerk in het parkje tussen de bomen te genieten van het zonnetje met het zicht op de Seine.

P1160759.JPG

Aan de zijkant nog meer bloesems. Ze geven het gebouw net dat beetje extra.

P1160765.JPG

De zijkant is Leen haar favoriet. Je hebt langs buiten een prachtig zicht op de Romaanse elementen. En één van de rosettes.

P1160766.JPG

Stilaan komt de voorkant met de twee iconische klokkentorens in zicht. Meer bloesems. Witte deze keer.

P1160770.JPG

Aan de voorkant wemelt het van de mensen. Ik neem foto’s in de hoogte en probeer de hele gevel erop te krijgen.

unadjustednonraw_thumb_1886

“Wil je naar binnen?” vraagt Leen. Ze ziet een rij staan en twijfelt daardoor. “Ik wil graag naar binnen” zeg ik. “Het is gratis, we zijn hier nu toch en de rij gaat goed vooruit. Volgens mij is het niet zo druk. Gewoon eventjes binnen kijken?”. Leen capituleert, want zelf is ze toch ook wel nieuwsgierig naar de binnenkant.

P1160779

Vijf minuten later staan we binnen. We zijn niet alleen, maar het valt mee. Een kerk als deze krijg je moeilijk representatief op de foto. Leen brandt ondertussen een kaarsje voor haar dierbaren. Ik staar naar het plafond. Zo hoog. Met enkel daarboven ramen. En toch valt hier licht binnen.

IMG_20190330_140100.jpg

Ik heb nog niet veel verteld over de geschiedkundige en architecturale waarde van dit gebouw. De Notre-Dame is een gotische kerk. Maar het gaat om vroeggotiek. Voor gotiek was er de Romaanse bouwstijl, dit zijn vaak donkere kerken. Met gotiek probeerden men indertijd (voor de Notre-Dame hebben we dan over de 11de eeuw!) meer licht en ruimtegevoel binnen te brengen.

De Romaanse stijl is vooral behouden in de rosettes. Maar de echte waarde van deze glasramen zit hem in het glas zelf. Elke kerk is onderhevig aan restauratie en probeert zo goed mogelijk oude elementen te behouden. In het geval van glas is dit heel moeilijk. Maar “the rose windows” in de Notre-Dame bevatten nog steeds 14de eeuws glas. Niet volledig, maar stukjes. Dat vind je bijna nergens meer ter wereld. Een vroeggotische kerk uit de 11de eeuw met glas uit de 14de eeuw. Laat even bezinken hoe speciaal dit is.

De rosettes waren onmogelijk goed op foto te krijgen. Leen en ik doen samen een poging of 65. Dit is het beste wat ik uit mijn camera krijg. En het doet het raam oneer aan.

IMG_20190330_141405.jpg

Dit is the north rose die dateert uit 1250!

We lopen de kerk helemaal rond. Er is ondertussen een misviering bezig. Onderweg kom ik bordjes tegen die de geschiedenis van de kerk uit de doeken doen. Het is er veel te druk om iets te kunnen lezen. Er stond waarschijnlijk dat de kerk te prooi viel aan de beeldenstorm tijdens de Hugenotenvervolging in de 17de eeuw. Er zal ook te lezen geweest zijn dat de kerk geleden heeft tijdens de Franse Revolutie en zelfs geneutraliseerd werd. Misschien ook wel dat Napoleon er terug een kerk van maakte, Victor Hugo er in 1830 een boek over schreef en dat doorheen de 19de eeuw er allerlei restauraties plaatsvonden om de kerk weer zijn vroegere glorie te geven. Het is tijdens die restauraties dat de torenspits werd opgebouwd, naar model van de middeleeuwen. De torenspits die bij de brand moedeloos in elkaar zakte.

IMG_20190330_141632

We kwamen buiten na een half uurtje. Leen zei dat ze blij was dat we binnen zijn geweest. We nemen nog een selfie met de voorkant (die zal ik jullie besparen ;)).  Wat verder aan de Seine doet een laatste foto-opportuniteit zich voor.

P1160803.JPG

De Notre-Dame zal weer opstaan. Misschien in zijn herkenbare vorm, misschien lichtelijk anders. Maar de Notre-Dame zal altijd een belangrijke plek zijn voor Parijzenaars en mensen over de hele wereld die de lichtstad bezoeken. Laten we ons niet beetnemen door discussies over geloof, geld van miljonairs dat beter aan armen wordt besteed en politici die de ramp aangrijpen voor hun eigen propaganda.

De Notre-Dame bracht die rampzalige maandagavond heel wat mensen samen. Dat was in de 11de eeuw al het doel van de kerk en dat zal altijd haar doel blijven. ❤️

Malta #1: Van Marsaskala naar Marsaxlokk

Eind augustus 2018 trokken het lief en ik voor 7 dagen naar Malta & Gozo. Over onze planning en alle praktische zaken zoals vervoer en verblijf kon je al lezen in deze heuse overzichtspost. Malta bleek veel meer te bieden dan we hadden verwacht en daarom post ik met plezier van elke dag ook een meer gedetailleerd verslag.

Tijdens onze eerste dag vertrokken we al vroeg voor onze vlucht en landden we vlak voor de middag op de enige luchthaven die het eiland rijk is. Het was eventjes zoeken naar de juiste bushalte, we moesten ook ergens overstappen volgens Google Maps en dat ging even fout, maar dankzij Google Maps en wat geduld kwamen we dan toch uiteindelijk aan in Birgu waar we zouden overnachten. Na het inchecken hadden we een hongerke en we probeerden meteen de lokale specialiteit uit: pastizzi. Dit zijn bladerdeeggebakjes met ofwel kikkererwten ofwel ricotta in. Ik was niet overdonderd. Die met kikkererwten was wel lekker, die met kaas vooral zwaar. Een adjectief waarmee je de Maltese keuken trouwens in één woord kan samenvatten.

Marsaskala

In de namiddag deden we deze wandeling van Visit Malta, met route B langs St. Peter’s Pool. Al volgden we niet de witte bordjes zoals beschreven, maar had het lief de route op zijn sporthorloge opgeslagen, we zullen dus hier en daar wel wat anders gelopen hebben dan op het kaartje. Startpunt was het vissersdorp Marsaskala en de wandeling was in totaal 12km lang.

IMG_20180826_135117.jpg

thumb_P1130071_1024.jpg

Marsaskala bleek een schattig dorpje met een haven waar je rond kan. Opvallend is dat de vissserbootjes in Malta niet aan een steiger liggen, maar gewoon in het midden van de haven voor anker. Hoe je op de bootjes raakt is ons een raadsel, al zagen we ook wel van die hele kleine bootjes aan de buitenkant liggen die daar misschien voor gebruikt worden.

Eens je de haven rond bent kom je aan een brede wandelboulevard en voorbij een zwemzone met enkele zoutpannen. Strand vond je niet aan deze kant van het eiland, mensen zonnen hier op de rotsen.

thumb_P1130074_1024.jpg

Op weg naar de tweede inham kom je voorbij enkele villa’s en een leegstaand gebouw met mooie street art. De enige street art die we die week zouden zien.

thumb_P1130078_1024

thumb_P1130080_1024

Het tweede haventje leek ons meer gericht op pleziervaart, met vervallen huisjes, veel auto’s, rommel. Beetje chaotisch en typisch mediterraans zeker?

thumb_P1130089_1024.jpg

thumb_P1130090_1024.jpg

You see what I mean? 😀

Eens Marsaskala uit wenkt een mooi stukje natuur met zicht op witte ‘kliffen’, al zijn ze niet hoog genoeg om de naam kliffen waardig te dragen. Maar het zandweggetje stijgt wel dus dat is even bijten voor de enkels. Het uitzicht loont gelukkig. Ik vond het er prachtig.

thumb_P1130092_1024.jpg

Het weggetje naar omhoog.

thumb_P1130103_1024

Het uitzicht

thumb_P1130102_1024

De zon stond ook goed, waardoor je het water zag verkleuren door het witte zand.

_VDW1951.jpg

Even bekomen van de klim

Hierna wandel je nog een tijdje langs een zandweggetje met veel cactussen, verlaten oude gebouwen, een muur… Het was wat van alles wat. In de verte lonkt de haven van Marsaxlokk al.

thumb_P1130113_1024.jpg

Maar wij namen nog een omweg langs St-Peters Pool. Hiervoor moesten we langs een lange asfaltweg en dat viel zwaar tegen. Heel de tijd auto’s die passeren, heel druk want het was een zondag en eigenlijk is de weg naar het einde van de Pool gewoon te klein om met een auto door te kunnen, maar daar laten Maltezen zich niet door kennen. Zolang ze maar zo dicht mogelijk kunnen parkeren en vooral niet te ver moeten stappen. *Zucht*.

Ook naar het uiterste punt van de uitham wandelen viel wat tegen, zo’n mooie uitzichten vonden we niet meer. Uiteindelijk rustten we wat uit bij St. Peters Pool, waar het druk was en daarom niet zo ons ding.

thumb_P1130119_1024.jpg

Durfals kunnen hier van de rotsen in het water springen, maar daar bedankten we voor. Weer naar beneden dan, via dezelfde asfaltweg, en zo kwamen we in Marsaxlokk. Befaamd om zijn zondagse vismarkt, die al dicht was (ik eet toch geen vis) en de typische schattige Maltese bootjes.

thumb_P1130123_1024.jpg

thumb_P1130127_1024.jpg

Het contrast met de containerschepen in de verte was opvallend.

We waren moe en ploften neer op een terrasje met zicht op de haven. Veel meer hebben we van het dorpje niet verkend. We waren vroeg moeten opgestaan voor onze vlucht en dat eiste zijn tol. Aan het terras zat een uitgemergeld katje met maar één oogje te bedelen voor eten. Ik begon meteen te wenen. De komende dagen zou ik nog een aantal keer geconfronteerd worden met het straatkattenprobleem op Malta en Gozo. Het was soms echt zielig. Mijn klein hartje had het daar heel moeilijk mee.

We namen vlot de bus terug naar onze B&B. We vroegen de eigenares restauranttips in Birgu, het stadje waar wij zaten, omdat we geen zin hadden om nog ver te gaan. Uiteindelijk aten we heerlijke pasta en risotto bij Osteria VE op het terras in een van de vele kleine straatjes die Birgu rijk is.

IMG_20180826_200707

Malta staat bekend om zijn religieuze feesten en het afsteken van vuurwerk en daar maakten we meteen kennis mee. In Birgu was alles namelijk versierd met kleurrijke lichtjes en middeleeuwse doeken en er werd rondgegaan met een soort mariabeeld in een heuse processie. Er was een fanfare en uiteraard veel vuurwerk. Het gaf onze trip meteen iets extra, zo mee ondergedompeld worden in de lokale cultuur. Birgu is echt prachtig, zowel overdag als ’s avonds. Later meer foto’s, maar nu was het tijd om ons bedje op te zoeken.

Ben jij ook al eens toevallig op een lokaal folkklorefeest beland?

Rotterdam #3: Museum Boijmans Van Beuningen‎

Rotterdam, een stad die niet meteen een top-of-the-bill plaats bekleedde op mijn bucketlist. Ik had namelijk geen idee wat er te beleven viel. Hierdoor kon ik er twee dagen zonder vooroordelen rondstappen. Het verrassingstripje van het lief was op dat vlak dus al volledig geslaagd. En hoewel het niet 100% mijn stad is genoot ik toch met volle teugen. Een stad langs het water met een grote haven, dan waaien al je zorgen letterlijk weg.

De dag ervoor deden we een ijskoude wandeling door het centrum en het havengebied in de verwachting dat het zondag zou regenen. Maar eigenlijk scheen zondag de zon. Toch bleven we bij ons idee om één van de bekendste musea van de stad te bezoeken.

thumb_P1110130_1024.jpg

Bojmans Van Beuningen is een kunstmuseum, maar dan vanuit het alle kunst onder één dak principe. Niet enkel antieke kunst, niet enkel moderne werken. Ook geen focus op één kunstenaar, tijdperk of stroming. Je vindt er van alles wat en het staat ook allemaal wat door elkaar. En alleen al om die beleving vind ik het een echte aanrader.

Ook op het binnenplein merk je al dat dit geen standaard museum is:

thumb_P1110132_1024

thumb_P1110142_1024Een ticketje kost 17,50 euro, misschien vrij prijzig denk je, maar je krijgt er wel wat voor terug. De ruimtes zijn zeer mooi ingedeeld en gebruikt. Op de eerste verdieping draait het rond schilderkunst. Elke kamer heeft een bepaald thema, maar het mooie is dus dat de ene kamer niet noodzakelijk op de andere volgt. En dat je dus plaats tussen de heel moderne kunst loopt en dan weer een Rubens spot.

Ik was natuurlijk het meest geïnteresseerd in de antiekere kunst, vooral uit de 14de tot 17de eeuw en ik kwam zeker aan mijn trekken. Maar geconfronteerd worden met die moderne kunst was ook wel weer goed, want die comfort zone hé.

Op de benedenverdieping gaan ze voorbij de schilderkunst en gaat het om voorwerpen of zoals zij het noemen ‘toegepaste kunst & design’. Zoals een omgekeerde ladder met lichtjes aan. Leuk om door te wandelen, maar ik verkies toch de schilderijen ;).

thumb_P1110137_1024.jpg

Het museum heeft daarnaast telkens wat tijdelijke tentoonstellingen lopen, opnieuw in hele mooie ruimtes. Ik vind het best wel belangrijk dat een museum ruim en licht is en dat is hier zeker het geval. In combinatie met de grote en kleinere namen aan kunstenaars, uit binnen- en buitenland heb ik enorm genoten van mijn kunstbad. Als je dus nog een leuke culturele activiteit zoekt in Rotterdam is dit zeker een aanrader!

Na dit bezoekje moesten we jammer genoeg terug naar huis. Hoe koud het ook was, de stad heeft ons zeker warm gehouden tijdens dit weekendje. Een laatste blik op de oude haven met de kubushuisjes in de verte.

thumb_P1110173_1024.jpg

Bezoek jij graag een kunstmuseum?

Mijn andere berichten over Rotterdam:

Sevilla #5: patio’s en tegeltjes in 2 echte Spaanse casas

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen en het eten <3. Voor wie nog een winterse citytripbestemming zoekt kan ik Sevilla alleen maar warm aanbevelen. De stad veroverde snel een plaatsje in mijn top 3 van Europese steden.

Ik wist helemaal niet wat ik van een stad als Sevilla moest verwachten. Op onze eerste dag wandelden we al bladerend door onze reisgidsen om te kijken wat er in de stad te doen was. We belandden uiteindelijk aan Casa De Las Duenas, maar liepen door want het was met inkom betalen en we wisten niet goed of dit ons ding was. We keerden op het einde van de namiddag toch terug en waren op slag verkocht. Zo’n minipaleisje met een heuse patio en leuke tuinen, dat is Sevilla ten voeten uit.

Vandaag neem ik je dus mee naar de twee bekendste casas van Sevilla en vertel ik je waarom ze beiden zo bijzonder zijn en dus een bezoekje waard.

Casa palacio de Las Duenas

Las Duenas, ook wel Casa de Alba genoemd, is minder bekend dan zijn tegenhanger Casa de Pilatos. Het is nog maar enkele jaren open voor publiek. Tot 2016 woonde hier de duchess de Alba. Haar erfgenamen zijn nog steeds eigenaar, maar hebben besloten om er een soort museum van te maken.

Dat was ook meteen het unieke aan dit casa. Het lijkt alsof de duchess elk moment kan binnenwandelen om zich te nestelen in een zetel met zicht op haar patio. Het meubilair is allemaal nog aanwezig en ook de tuinen zijn zeer mooi onderhouden.

P1090241.JPG

Je loopt door een mooie okeren poort naar binnen

Je betaalt 10 euro voor een ticket tot het paleis. Wij arriveerden in de late namiddag en het was er heerlijk rustig waardoor we het casa bijna voor ons alleen hadden. In de voormiddag werden er nog bussen Japanners gedropt, dus het is sowieso een aanrader om ofwel heel vroeg ofwel laat in de namiddag te arriveren.

Je komt binnen en meteen valt de paarse begroeiing van het gebouw je op.  De voorgevel is echt prachtig.

P1090308.JPG

P1090403.JPG

Er staan bordjes die de volgorde van de ruimtes aangeven met steeds wat korte uitleg. Er is ook de mogelijkheid tot een audiogids. Via de paardenstallen kom je eerst in de tuin. Het is een typische stadstuin, maar dan met een Spaans tintje uiteraard. Fonteintjes, tegeltjes en heel wat verborgen hoekjes en kantjes.

P1090332.JPG

P1090333.JPG

En dan de patio. Er zijn amper woorden om die beschrijven. Zo kleurrijk, met zelfs in hartje november veel in bloei, inclusief prachtige palmbomen. Een geweldig plekje om te genieten in de schaduw in hartje zomer en ook in de wintermaanden nog de nodige zon mee te pikken. We zagen veel patio’s tijdens 5 dagen Sevilla, maar dit is met voorsprong mijn favoriet!

P1090347

We namen veel foto’s en genoten van de sfeer die er hing. Je kan ook verschillende binnenruimtes en de kapel bezoeken. Naar boven mag je niet, maar de prachtige trap met tegeltjes is zeker het bekijken waard.

De combinatie van Moorse en Westerse elementen is overduidelijk. Het heeft allemaal ook iets (neo)renaissance-achtig. Er staan bovendien veel Griekse en Romeinse beelden in het paleis. Het was helemaal mijn stijl.

Er is nog een tweede patio, die iets soberder is met witte muren en okeraccenten, maar ook hier lijkt het me heerlijk om te zitten.

P1090400.JPG

Uiteindelijk ga je via de voortuin weer naar buiten. Casa de las Duenas was voor ons de perfecte kennismaking met Sevilla op onze eerste dag en zou ons nog lang bijblijven. Ik vond dit het mooiste paleis dat we hebben bezocht denk ik. Misschien omdat we zo onvoorbereid waren en we er bijna alleen ronddoolden. In het Alcazar en in Pilatos was het drukker, dat zijn ook bekendere trekpleisters. Sla dit dus zeker niet over!

Casa de Pilatos

Nu we de smaak te pakken hadden bezochten we de dag erop ’s morgens het casa de Pilatos. In de reidsgids stond beschreven dat we er de mooiste patio van Sevilla te zien zouden krijgen. Meteen werd duidelijk dat dit paleis weer iets totaal anders was dan Las Duenas.

P1090515.JPG

Toegang tot de benedenverdieping kostte 10 euro, voor 12 euro kan je ook naar boven, maar dit kan enkel met een begeleidde tour. Beneden is in ieder geval voldoende te zien en je krijgt ook een audiogids gratis mee.

Pilatos is echt een combinatie van Moorse Mudejar en renaissance. En dat merk je meteen want bij toegang kom je onmiddellijk op de prachtige patio terecht. Soberder dan Las Duenas, maar wat een details!

P1090529.JPG

P1090533

Er hangen bustes op van bekende Romeinse veldheren/nobelen/keizers. Zo spotte ik Cicero en Marcus Antonius, maar Caesar was bv. niet te vinden. Oh en de muren hangen vol, maar echt vol, met moorse tegeltjes, wat een pracht!

P1090534

P1090587.JPG

Ook naar beneden kijken voor tegeltjes

Het enige jammere aan dit paleis was dat we niet in de mooiste tuinen mochten wandelen. We konden enkel een foto nemen van veraf.

P1090569.JPG

P1090568

Aan de andere kant konden we gelukkig wel een stukje de tuin in en vonden we vooral veel bloempotjes en opnieuw tegeltjes

P1090615.JPG

P1090616

Via de trap, die helemaal betegeld is, kan je een glimp opvangen van de bovenverdieping. Misschien hadden we een klein beetje spijt dat we die tour hadden afgeslagen.

P1090601.JPG

Ik snap waarom Pilatos als het pareltje van Mujedarstijl wordt aanzien en ik vind dit zelfs mooier dan het Alcazar. Het is allemaal wat afgelikter en heeft een minder bewoond gevoel dan Las Duenas, maar het is echt wel een must-see. Eigenlijk is dit de mooiste patio van allemaal, maar ons hart hadden we toen al wat verloren in las Duenas.

Beide palacios zijn dus zeker de moeite waard als je in Sevilla bent, durf verder kijken dan het Alcazar voor mooie Mudejararchitectuur.

Extra: casa de la Lebrija

En voor wie niet genoeg krijgt van deze casas of palacios. Ik vertelde al eerder over het Casa de la Lebrija, met opnieuw een prachtige patio met een vloer van Romeinse mozaïek en een prachtige gele buitenkoer.

P1090995

P1100083

Aan casas geen gebrek in Sevilla!

In welk paleis zou jij je het meeste thuisvoelen?

Berlijn #1: 3x oorlogsgeschiedenis

Berlijn is nooit echt een stad geweest die me veel zei. Ja, het is een geschiedenisrijke stad, maar oorlogsgeschiedenis is niet echt mijn dada. Niet dat het me niet boeit, want het is te belangrijk om nooit te vergeten, maar het is gewoon niet mijn interesseveld. Toen het lief in september 2018 op conferentie ging naar de Duitse hoofdstad besloot ik toch drie daagjes aan te sluiten (met dank aan Ryanair werd dat zelfs nog een extra nacht 😒).

Berlijn bleek zoveel meer dan een stad getekend door de oorlog en heeft enkele heel toffe levendige buurten. Toch vond ik ook onze wandeling door Mitte, het centrum, de moeite.

Het meest opvallende is hoe open de Duitsers over hun niet zo fijne verleden zijn. Op verschillende plekken in de stad kan je gratis musea bezoeken die meer uitleg geven over de gebeurtenissen van 40-45 en de Koude Oorlog. Ik bezocht er drie en vertel je even waarom het zo de moeite is.

Tränenpalast

Het tränenpalast of palace of the tears is een klein museum dat je vindt vlakbij het Friedrichstrasse station en daar is een goede reden voor. In dat station konden mensen die door de muur en de Koude Oorlog van hun familie en vrienden gescheiden waren elkaar even officieel ontmoeten. Al zijn er ook periodes geweest dat dit niet mocht, tenzij na een lange en strenge procedure. Tegelijk zijn er ook heel wat gezinnen proberen vluchten van Oost naar West via dit station. Sommigen raakten heelhuids aan de overkant waar ze eindelijk herenigd werden met hun familieleden. Vandaar de naam ‘het tranenpaleis’ omdat er zowel van vreugde als uit verdriet geweend werd.

P1140174.JPG

Het is een stukje geschiedenis waar ik niet zo veel van weet en het museum is fijn opgebouwd. Er is een focus op persoonlijke verhalen, in combinatie met prangende foto’s en beeldmateriaal (dat is natuurlijk het voordeel van recente geschiedenis). Vooral foto’s van mensen die toekijken tijdens de bouw van de muur kwamen binnen, want zij konden toen natuurlijk nog helemaal niet inschatten wat de gevolgen zouden zijn.

Hoewel het dus maar een klein museum is, zijn we er toch wel even binnen geweest om alle bordjes te lezen en in ons op te nemen. Dit is misschien wel mijn favoriet van de drie musea.

Topographie des terrors

P1140365.JPG

Dit museum staat op de plaats waar vroeger de hoofdkwartieren van de SS waren en waar je nog één van de drie grote stukken van de muur kan terugvinden (naast East Side Gallery en het volgende puntje op deze lijst). Het is dus een bewogen plek en daarom is er gekozen om deze te bewaren en er een gratis museum neer te zetten.

P1140364

Wij bezochten de binnenexhibitie die focust op de opkomst van het nazisme en de vervolging van de onreine rassen in Europa. Je komt ook te weten wie de nazikopstukken waren en wat er met hen gebeurd is. Het is geen museum om vrolijk van te worden. En er is veel informatie om te lezen. Daarom dat we het buitenstuk aan de muur met de tentoonstelling ‘the path to dictatorship’ even hebben overgeslagen. Het was zo al indrukwekkend genoeg. Deze is echt een must voor iedereen die Berlijn bezoekt!

Gedenkstätte Berliner mauer

P1140487.JPG

Dit gedenkteken met bezoekerscentrum vind je op de grens van de wijk Mitte met Pretzlauerberg en bezochten wij op zondagochtend omdat Leen mij dit had aangeraden. Ik had geen idee dat het zo’n groot gedenkteken zou zijn.

Je wandelt langs de palen die de muur moeten voorstellen en komt hier en daar nog echte stukken muur tegen. Op de gevels van de huizen zie je foto’s van hoe het hier toen was.

P1140489

Eigenlijk was dit een stuk niemandsland dat over een kerkhof en huizen is gebouwd. Mensen konden dus letterlijk niet meer hun overledenen gaan bezoeken. En je leest verhalen van families die elkaar vanuit het raam nog wel konden zien, maar niet met elkaar konden praten. Het is schrijnend om te beseffen hoe je van dag op dag ineens niet meer een straat verder mag wandelen.

P1140495.JPG

Uitzicht vanop het bezoekerscentrum, pal tegen de zon in getrokken

In het bezoekerscentrum lees je nog veel meer verhalen over de muur en je kan met een ijzeren trap naar boven om het hele gebied te bekijken. En dan zie je die brede strook leegte waar nu gras over groeit en een paadje ligt dat vroeger dus letterlijk niets was. We liepen hier langer rond dan verwacht, zeker de moeite!

Berlijn werd geen dure citytrip omdat we gratis zoveel geschiedenis en cultuur konden meepikken. En neen, dan ben je ook niet alleen in die musea. Het was er soms over de koppen lopen. Maar dat zoveel mensen dit stukje geschiedenis meekrijgen kan je alleen maar aanmoedigen, toch?

Bezocht jij al eens een oorlogsmuseum?