101 dingen waarover ik me elke dag schuldig voel

  • Dat ik vandaag alweer geen berichtje stuurde naar mijn vrienden. Ze zullen me nu wel een slechte vriendin vinden. Ik ben ook echt een slechte vriendin.
  • Dat ik vandaag alweer heb toegegeven aan al die suiker. In plaats van eens hipstergewijs een gezonde lunch te bereiden. Hoe moeilijk kan het zijn? Op Instagram lukt het iedereen wel.
  • Dat ik weer veel te negatief deed over iets dat niet zo belangrijk is. In Afrika hebben de kindjes honger, waarover klaag ik eigenlijk?
  • Dat ik na het werk alweer op mijn lui gat ga zitten, ipv eens iets nuttigs te doen zoals sporten of naar de avondschool. Nee, ik ben altijd maar te moe. Makkelijk excuus.
  • Dat ik vandaag alweer niet ben geraakt aan project X of Y op het werk. Of die collega niet heb verder geholpen. Je moet niet zoveel afgeleid zijn, Annelies. Komaan, doe eens beter je best.
  • Dat ik dat ene gesprek vandaag toch wel verkeerd heb aangepakt. Ik had iets anders moeten zeggen, minder direct moeten zijn en er misschien helemaal niet over beginnen. Want zo belangrijk is het ook weer allemaal niet, ik wou er geen spel van maken en nu denkt die andere zeker dat ik onredelijk ben. En misschien ben ik ook wel onredelijk.

En zo kan ik dus nog wel even verder gaan. Voor alle duidelijkheid. Ik klop dit allemaal een beetje op nu. Het gaat goed met mij momenteel. Maar dit bericht is geïnspireerd door deze post. En ik herkende me er zo hard in. Er zijn elke dag zoveel gedachten in mijn hoofd waarin ik ontzettend streng ben voor mezelf en mezelf zelfs de grond in boor. Het zijn vaak maar kleine gedachten die even opduiken en weer weg gaan. En geen enkele gedachte stoelt op de waarheid. Maar ze zijn er wel.

Moraal van het verhaal: we kunnen allemaal wat mildheid gebruiken. Zeker mensen (ik ga hier niet alleen vrouwen noemen) die van nature streng zijn voor zichzelf of perfectionistisch zijn. Bij deze mijn poging om wat milder te zijn over mijn gedachten hierboven.

  • Mijn vrienden hebben allemaal een drukke dag achter de rug en hebben ook niets gestuurd. Niet omdat ze me een slechte vriendin vinden, maar omdat ze me wel zullen sturen als er echt iets is. Of we dringend nog eens moeten afspreken.
  • Instagram is fake en al die gezonde hipsterlunchdinges zijn dat ook. Wie weet hebben ze nog een suikerwafel zitten vreten vlak voor de lunch. Ik doe mijn best om elke dag voldoende te eten en dat op zich is al goed zo.
  • Ik ben nu eenmaal een kritisch persoon en zie in alles zaken die we kunnen verbeteren. Dat is een grote sterkte en wil niet zeggen dat ik ook echt negatief ben over dingen. Dat er in andere delen van de wereld honger wordt geleden betekent niet dat wij hier altijd extreem gelukkig moeten zijn.
  • Ik ben al twee avonden gaan sporten deze week, dus dat ik nu eens een avond niets doe is helemaal oké. Meer nog, dat heb ik verdiend.
  • Niemand kan zich 8u per dag concentreren. Dat ik af en toe eens afgeleid ben op het werk is normaal. Niet elke dag is even productief. En als die collega echt hulp nodig heeft zal die het wel nog is komen vragen. En anders spreek ik hem/haar er morgen over aan.
  • Ik heb recht op een mening en om die te uiten. Sommige gesprekken gaan nu eenmaal moeilijk, maar ik ben blij dat ik het gesprek ben aangegaan ipv te zwijgen en het intern op te kroppen.

Oefening baart kunst, niet waar? 😀

Herken jij dit soort gedachten? Ben jij mild voor jezelf?

Project schermvrije dagen #1

Goede voornemens, ik doe er niet echt aan mee. Januari is er gewoon de periode niet voor. Ik heb het al moeilijk genoeg met die winter te overleven, dat ik mijn leven er echt niet nog moeilijker op wil maken. Maar toen las ik dit Mediumpostje, en plots kwam dat heel erg binnen.

Kort samengevat zegt de auteur hier dat we onze weekavonden verspillen aan hersenloos voor tv of laptop te hangen. Netflix & chill is een van de oorzaken waardoor we massaal het gevoel ervaren geen tijd te hebben voor hobby’s, sporten of je gezin. Kort door de bocht allemaal, maar er zit iets in.

Ik verspil echt vaak een weekavond voor tv. Ik ben dan een half oog een programma aan het bekijken dat me maar matig boeit, terwijl ik door Instagram zit te scrollen. Onder het motto ‘ik ben moe’ praat ik dat allemaal goed. Maar ik kan zoveel meer met die tijd doen, ook al ben ik een beetje moe.

Het idee van een schermvrije avond in de week werd geboren. Het is iets dat al langer speelt, maar waar ik nu eens echt graag mee aan de slag wil. De keuze viel op donderdagavond. De ideale avond wat later in de week om te declutteren.

En het lief doet graag mee, want die sociale controle is ook echt nodig. Aangezien we niet samen wonen, maar elkaar wel graag willen aanmoedigen wordt het meteen wat moeilijker: want je gsm gebruiken om een bericht te typen komt gevaarlijk dichtbij je social media checken… Ik heb alvast een app geïnstalleerd die tot 5 apps tegelijk kan blocken (het is een hele lange zoektocht geweest, de meeste apps die dat doen voor Android zijn betalend of gewoonweg slecht, eigenlijk ben ik nog niet zo tevreden van AppBlock, maar bon het kan er mee door). Instagram, Twitter & Google gaan zo alvast elke donderdagavond uit.

Ik wil van dit project echt iets maken en verplicht mezelf ertoe om jullie regelmatig een update te geven. In deze eerste post dus even wat korte regels:

  • Schermvrij betekent zo min mogelijk tv, laptop en smartphone. Maar uiteraard zijn er uitzonderingen, anders zou het geen goede regel zijn :D.
  • Whatsapp is de eerste uitzondering, maar puur en alleen om naar het lief te sturen. Ik heb eigenlijk geen Whatsapp-groepen (die zitten bij mij op Facebook en dat blijft uit), dus in principe moet het lukken om Whatsapp te gebruiken zonder er een hele avond door te brengen.
  • Tweede uitzondering: een podcast app. Podcasts zijn een ontzettend leuke manier om even te onthaasten en bewust naar iets te luisteren. En ik vind er nooit tijd voor, dus dan lijkt zo’n schermvrije avond me een ideale gelegenheid.
  • Ik wil meer tijd maken voor mijn (creatieve) hobby’s zoals lezen, bullet journal, kleuren, puzzelen, kruiswoordraadsels, gezelschapsspellen… En die zullen de eerste weken dan ook aan bod komen.
  • Het zou ook fijn zijn als ik deze avonden zou gebruiken om wat te bewegen zoals yoga (maar dat is dan met youtube tutorial…) of wandelen ofzo. Maar hier ga ik mezelf geen regels over opleggen.
  • In een later stadium kan ik bekijken in welke mate bloggen (doe ik altijd op de laptop), muziek luisteren via Spotify (ook op de laptop) en een online fotoboek maken (wel offline, maar niet schermvrij) een uitzondering worden. Het zijn creatieve bezigheden waarvoor ik niet altijd tijd lijk te hebben, maar die ik wel ontspannend vind. Alleen wel met een scherm.
  • Een sociale avond uit met vrienden telt ook als schermvrij. Ik moet dus niet per se thuis gaan zitten de hele avond. Als ik sociale dingen plan is dat vaak op donderdag dus dat komt goed uit :).

Er gaan waarschijnlijk nog wel wat uitdagingen op mijn pad komen wanneer ik hiermee aan de slag ben. Maar het lijkt me gewoon echt fijn om wat bewuster met schermen om te gaan en één avond in de week er van weg te blijven. Binnenkort lezen jullie meer over hoe het me concreet vergaat

Ben jij ook zo verslingerd aan schermen? Heb je nog tips om schermvrijer te leven?

Over generaties & stop zeggen

Het is een onderwerp dat ik wel al vaker heb aangesneden op deze blog. Het verschil tussen generaties, de vooroordelen & de polarisering der media. Generaties? Wel, de Millennials (de huidige jonge werkende bevolking) vs. baby boomers (de huidige gepensioneerden), generation X (mijn ouders – de generatie die al 20 jaar aan het werk is en waar depressies en burnouts hoogtij vieren) die er op toekijkt. En dan heb je nog Gen Z, de huidige jeugd die nog op school zit en die er nog heel ander gedrag en waarden op na houdt. De toekomst dus eigenlijk.

Om het even uit generaties te trekken, geef ik mezelf als voorbeeld. Ik ben 26, drieënhalf jaar aan het werk, hoog opgeleid, in een relatie, introvert met hoogsensitieve eigenschappen. Niet gelukkig. Niet ongelukkig.

Ik ben 26 en dit is wat ik al geleerd heb, op die toch wel jonge leeftijd:

  • Jezelf kapot werken is niet de oplossing.
  • Druk zijn is niet cool.
  • Instagram (en bij uitbreiding alle sociale media) is fake.
  • Werk moet tof zijn, maar geen enkele job is perfect. En het is maar een job.
  • Iedereen is eenzaam, verdrietig, gefrustreerd en angstig, van tijd tot tijd.
  • De wereld is niet enkel duur, maar ook cynisch en gaat stilaan kapot onder de klimaatverandering. Ik alleen kan dit niet veranderen, maar ik heb hier wel een invloed op.
  • Rust is super belangrijk.
  • Fysieke gezondheid is heel belangrijk, maar mentale gezondheid is minstens even belangrijk
  • Voortdurend geluk bestaat niet, er zijn evenveel goede als slechte dagen.

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het ding is: ik ben 26 en ik ben super trots op het feit dat ik dit al allemaal besef. En dat mijn generatie van leeftijdsgenoten dit ook begint te beseffen. Ok ja, er zijn duizenden millennials met een burnout en depressie en andere vormen van mentale en fysieke onrust. En er zijn heel wat mensen die dit wijten aan onze verwende opvoeding. Maar verandering is nabij. Het besef is daar.

En neen, al die burnouts komen niet doordat we zijn opgevoed met het maakbaarheidsideaal. De “alles kan” filosofie, het idee dat we keuzes kunnen maken en dingen mogen eisen omdat we diploma’s hebben. Ikzelf ben een tiener geweest tijdens de bankencrisis van 2008. En ik ben gaan solliciteren in de periode dat de jobs niet aan de bomen hingen. Dat heeft er niet voor gezorgd dat ik als een verwende twintiger een job ben gaan opeisen. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik veel moeite heb moeten doen voor vast werk en dat ik mijn pollekes kus dat het mij gelukt is.

We zijn onze ouders, generation X, gewoon gevolgd. Het was ons enige voorbeeld, ons referentiepunt. Je wil werken? Dan moet je verdomme hard je best doen. Niet opgeven. Je wil een relatie? Dan moet je feestjes afschuimen! Je wil een sociaal leven? Dan moet je een toffe persoon zijn met veel hobby’s (iets waarvoor sociale media ideaal zijn om dat te etaleren). Je wil een huis, een auto of weetikveelwat? Hard werken, alleen zo krijg je opslag.

We zijn massaal gecrasht. En dat wordt ons verweten. Burnouts, depressies… Er zijn heuse wachtlijsten voor psychologische hulp. Maar wat niemand beseft: we zijn gewoon opnieuw een voorbeeld gevolgd. Het voorbeeld van generation X.

Want onze ouders zijn eigenlijk de generatie die alles wat ik hierboven vertel al 20-30 jaar aan het volhouden zijn. Dat is de generatie die al 20 jaar geleden is gecrasht. Maar hen werd geen psycholoog aangeraden. Ze kregen pillen te slikken: slaapmiddelen, kalmeermiddelen, antidepressiva… Blijven ploeteren. Ze hebben nog steeds depressies, bore-outs & burnouts. Ik kan letterlijk geen enkele vriend of vriendin opnoemen van wie ik weet dat een van beide ouders niet al gesukkeld heeft met de mentale gezondheid.

De millennials zijn de eerste generatie die stop zeggen. Die het willen veranderen. Wij willen niet op ons vijftigste, wanneer we nog altijd 20 jaar moeten werken, voor de zoveelste keer crashen. Wij crashten de allereerste keer misschien vroeg, tussen ons 25 en 35. Maar één keer is genoeg. Wij willen dat het stopt. We willen dit voorbeeld niet geven aan de volgende generaties.

En in plaats van dat de oudere generaties dit toejuichen, krijgen wij de stempel verwend van onze grootouders. En gen X zegt niets en doet lustig voort met druk wezen en hun mentale en fysieke gezondheid op het spel zetten. Ik vind het moeilijk om naar te kijken, maar het besef moet echt van hunzelf komen. Ik heb het al geprobeerd, bij mijn eigen ouders bv., maar het ‘blijven ploeteren’ krijg je er amper uit.

Maar dat zij blijven doorjagen wil niet zeggen dat ik dat ook moet doen. Ik kies voor mezelf. En dat wil inderdaad zeggen dat ik soms een dag volledig nutteloos in de zetel hang. Terwijl ik had kunnen kuisen, heel sociaal wezen of een cursus volgen. Ik zeg ‘stop’ en hoop oprecht dat al mijn leeftijdsgenoten hetzelfde signaal willen blijven uitzenden. Noem ons egoïstisch dat we voor onszelf kiezen. Ga je gang.

De druktemaatschappij moet stoppen. Het zou zo fijn zijn als Gen Z de eerste generatie is die de arbeidsmarkt op een gezonde manier kan bestormen. Dat ze ons voorbeeld volgen en het naar hun hand zetten. Naar iets dat haalbaar is.

Ik besef dat wat ik zeg voor wat polemiek kan zorgen. Ik wil niemand voor het hoofd stoten. Generaties zijn iets arbitrair. Er zijn altijd enorme uitzonderingen. En dit is gewoon mijn eigen mening gekoppeld aan wat ik zie gebeuren rondom mij. Ik zie mijn vrienden allemaal kiezen voor een andere weg, eentje met meer rust. Ik zie hen tegelijk nog altijd enorm strugglen zowel financieel als met de verwachtingen van de oudere generaties. Daarnaast zie ik hun ouders gewoon een voor een uitvallen met depressies, burnouts en andere mentale ziektes. Ik zie sowieso teveel mensen rondom mij crashen.

Er is geen generatie ziek, de maatschappij is ziek. Dat heb ik al eens gezegd en dat zal ik blijven zeggen. Wij kunnen dit collectief ondergaan, of er collectief iets aan doen. En dat begint zonder vooroordelen. En het begint bij jezelf. Want er zijn altijd jongeren die aan jou een voorbeeld kunnen nemen. Geef dan aub het juiste voorbeeld <3.

Herkenbaar? Of complete nonsense?

Plan winter: hoe overleef ik de winterdepressie?

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een goede winter had. Waarschijnlijk toen ik nog studeerde aan de unief en een hele januarimaand binnen zat, waardoor je onbewust ook heel wat rust neemt en de dagen wel vooruit gaan. Ook al beweren de meeste studenten dat de examens wel heel lang lijken te duren ;).

De laatste jaren moet ik me fysiek en mentaal echt door de winter heen slepen, voornamelijk vanaf de kerstperiode en doorheen de maanden januari, februari en maart. Dat heb ik hier al eens heel mooi opgeschreven. 1 april is zo’n datum die standaard voor een glimlach op mijn gezicht zorgt: de winter is voorbij! Het feit dat de laatste winters moeilijk waren, zorgt er ook voor dat ik tegen deze periode op zie en dat het mentaal sowieso wat moeilijker gaat. Want je bent wat je denkt. Hoog tijd voor verandering!

Aangezien ik het laatste jaar iets beter voor mezelf probeer te zorgen, hoe moeilijk dat soms ook is door #projecthuis, maak ik hierbij een ‘plan winter’, oftewel een survivalgids voor de komende maanden. En dat is al in oktober begonnen trouwens.

Vitamines

Sinds oktober neem ik een aantal keer per week (minstens 3x) een multivitaminesupplement van B12, magnesium & vitamine D. Ik heb door mijn vitaminetekort van anderhalf jaar geleden geleerd dat dit echt wel de basis is om je fysiek gezond te voelen.

En hoeveel mensen ook zeggen dat ik gewoon meer rood vlees moet eten voor B12, ik weet dat dit niet voldoende is. Ik hoor steeds vaker dat B12 kunstmatig aan dieren wordt gegeven om het vlees deze vitamine te laten hebben, dus ik neem dit liever rechtstreeks in. Voor alle duidelijkheid: ik ben niet veggie of vegan, ik heb gewoon last om voldoende B-vitamines op te nemen in mijn lichaam. Geen idee of dat door mijn eetgewoontes komt of dat mijn lichaam daar gewoon een probleem mee heeft. Vitamine D hebben we sowieso allemaal tekort tijdens de winter, zeker ik met mijn kantoorjob, en magnesium is goed voor de concentratie, spiermassa en om te slapen. En slaap is de basis van alles als je aan zelfzorg wil doen.

Ik merk dat ik deze winter al minder ziek ben geweest dan normaal, ik wil het niet jinxen natuurlijk :D. Het zou ook gewoon een placebo-effect kunnen zijn, maar ik heb het gevoel dat die vitamines helpen en dat gevoel is zo belangrijk om de winter goed door te komen. Ik weet dat veel mensen tegen supplementen zijn, maar ik voel me er goed bij.

Een maand rust

De uurwisseling eind oktober zorgde ervoor dat het doordeweeks niet meer mogelijk was om te werken voor #projecthuis (want te donker), waardoor er ineens heel wat meer ruimte in de agenda kwam. Ik zou die kunnen volplannen hebben met sociale uitjes, maar heel november heb ik eigenlijk voornamelijk gecocoond (is dat een woord?). Behalve mijn danslessen op maandag en dinsdag heb ik de andere avonden doorgebracht in bed met een boek of een serie. Het was zelfs zo erg dat ik eind november ambetant werd van al dat aanlummelen. Een teken dat het goed gelukt is ;).

Deze rust was namelijk broodnodig omdat september en oktober heel intensieve maanden waren voor het lichaam en de geest. Gelukkig had ik ook nog wat verlof opgespaard om af en toe zelfs een extra dagje rust te nemen. Nu heb ik terug wat basis gelegd voor de komende tijd.

Een gebalanceerde kerstvakantie

Zoals jullie weten heb ik een enorme hekel aan kerst en alles wat er mee te maken heeft. Kersthater zijn is niet gemakkelijk als al de rest van de wereld van ‘most wonderful time of the year’ doet en verwacht dat je aan heel wat eettafels aanschuift. Op kantoor zijn we een hele week gesloten, een zegen zou je zeggen, maar door alle sociale verplichtingen is die week vaak zo volgepland dat ik op 2 januari uitgeputter terug ga werken dan voorheen. Ik zou me echt aanmelden als vrijwilliger mochten ze iemand zoeken die deze week toch de permanentie doet.

Vorig jaar was de eerste mentale inzinking van die week al op 23 december, jep, nog voor alle kerstzever goed en wel begonnen was. Dat wil ik dit jaar echt wel vermijden. Gelukkig valt de kerstsluiting nu veel beter. Wij sluiten tussen 25 december en 1 januari. Dat wil zeggen dat ik de 23ste en de 24ste nog ga werken en de laatste zaken op het werk kan afsluiten in relatieve rust. En hier heb ik al meteen de 24ste in de namiddag verlof genomen zodat ik in alle rust naar die eerste kersttafel kan trekken.

Een andere maatregel is door al zeker één keer gewoon niet mee te gaan naar de familie van het lief (niet omdat ik ze niet kan uitstaan voor alle duidelijkheid), zodat ik die dag enkel naar mijn familie moet. Vorig jaar was dat een gerij van hier naar ginder, de hele dag door, dat ik er echt uitgeput van was. Dus een verplichting minder geeft me ook een halve dag extra voor mezelf. En again, minder stress.

Daarnaast hebben we ons vakantietripje ook wat later gepland, vorig jaar vertrokken we heel snel na het kerstgedoe en was ik na een dag citytrippen doodop, mijn lijf kon niet meer. Dat heeft geduurd tot midden januari trouwens, want ik kreeg voor het eerst in 10 jaar de griep.

Deze keer vertrekken we pas de 29ste, voor twee nachten (dus tot de 31ste ’s middags). Naar Rijsel, een stad die niet super groot is en waar niet per se heel veel te doen is. Zo kunnen we het rustig aan doen. Want er is een leuk museum, kleine straatjes om door te wandelen, wat street art en dat is eigenlijk alles wat ik nodig heb. En we vermijden opnieuw de kerstgekte en -markten.

Ik hoop dat ik zo op 2 januari met een beter gevoel achter mijn bureau kan kruipen dan anders. Duimen jullie mee?

De echte winter: verlof en tripjes

Maar dat is 2019, de echte winter komt er natuurlijk aan na de jaarwisseling. Wanneer de donkere dagen van geen wijken willen weten, er sneeuw voorspeld wordt en je lijf stilaan helemaal uitgeput raakt van die koude, deadlines en sociale verplichtingen (nieuwsjaarsdrinks etc.).

Ik heb het grote voordeel dat ik nog steeds een week verlof van 2018 zal moeten opnemen in januari en februari. En februari, dat is echt een zwart beest voor mij sinds een jaar of twee. Dus waarschijnlijk neem ik dan een week staycation. Onder andere om wat inspiratie op te doen voor #projecthuis, maar ook voor rust en cocoonen.

In het voorjaar staan er daarnaast alvast twee tripjes gepland. Half maart trek ik met Leen naar het zuiderse Valencia. Hoe vroeger je vitamine D kan opdoen, hoe beter! En half april, dan zijn we alweer na Pasen, ga ik op conferentie naar Brighton en wil ik er wat Londen aan koppelen, want Londen is ALTIJD een goed idee! Dus op die manier heb ik al heel wat toffe dingen om naar uit te kijken, ook dat is nodig in donkere maanden: lichtpuntjes.

Dit is plan winter. Geen idee of het gaat helpen tegen mijn aanstaande winterdepressie. Maar iets proberen is altijd beter dan niets. En baadt het niet dan schaadt het zeker niet in dit geval.

Toch nog even nuanceren: ik spreek hier wel over rust en self-care enzo hé. En over minder ziek zijn, maar ik heb al een buikgriep achter de rug en ben door omstandigheden toen blijven werken. Ook ben ik al een dikke twee weken aan het stressen over kerstcadeaus. Om maar te zeggen: perfect is het niet. En zelfzorg is geen wondermiddel. Self-care zit in heel kleine dingen. En zelfzorg altijd op de eerste plaats zetten is een lange weg. Waar ik zeker nog niet ben. Maar elke stap is een stap.

Heb jij last van een winterdepressie en wat probeer jij er tegen te doen?

Millennial-moeheid

Er is geen generatie zo besproken als de millennials, mijn generatie. Ik googlede vandaag (deze post werd een tijdje geleden geschreven) eens even op het woord millennials in de news-tab van Google. Dan zie je hoe vaak dit woord de afgelopen week is voorgekomen in nieuwsberichten online. Massa’s veel. En niet omdat er deze week een belangrijke bevinding is gedaan ofzo. Nope, gewoon omdat er elke dag wel weer iemand het de moeite waard vindt om iets over ons te schrijven.

Een kleine greep uit de berichten:

Klinkt allemaal zo vermoeiend om een millennial te zijn, neen? En het spreekt zichzelf allemaal ook tegen. Met OK boomer, lijkt het nu wel of de media generaties tegen elkaar wil opzetten.

Het is gewoon super gevaarlijk hoe de media hier bepaalde zaken wil weglachen (bv. burnout & financiële onzekerheid) en op een generatie verwende jongeren wil stoppen. We zitten hier met heel wat maatschappelijke problemen die veel verder gaan dan een generatie. Het treft een hele bevolking.

Ik ben zeker en vast milennial-moe, of toch hoe dit woord steeds gebruikt wordt om te polariseren. Kunnen we daar mee stoppen en gewoon focussen op wat echt telt? Elkaar begrijpen en respect hebben voor ieders keuzes en problemen. Danku ❤️

P.S. Ik schreef al eerder een ironisch postje rond millennials bij elkaar.

 

Herkenning is een begin

Soms is het echt makkelijker gezegd dan gedaan. “Je moet dat loslaten. Je moet je dat niet aantrekken. Dat heeft hij/zij toch niet zo bedoeld. Je moet rust nemen.” Mening zelfhulpboek predikt de kunst om geen fuck te geven, je gedachten te analyseren om ze mindfullnessgewijs te laten oplossen in het niets en -last but not least- gelukkiger te gaan leven.

Mening zelfhulpboek rept geen woord over hoe fucking moeilijk dat kan zijn. Nah. Alsof je in een paar stappen gelukkig kan worden. Want lifechanging magic enal. Als je iets echt wil zal het je wel lukken. Knop omdraaien en alles is ineens beter. Ik kan hier nu een tirade gaan houden dat het allemaal zever is. Maar gelukkig zit ik zo niet in elkaar.

Ik las afgelopen week ergens dat langzaam groeien ook goed is. Een kleine stap is evenzeer groeien, ook al voel je het effect van een grote stap veel harder. Groei is groei. En laat groeien nu net een mooi proces zijn. Soms zelfs mooier dan het eindresultaat.

Afgelopen week was een week van veel mentale onrust. Ik maakte me effectief zorgen over wat mensen tegen me hadden gezegd. Wat mensen van me denken. Wat de toekomst zal inhouden. Wat als-scenario’s domineerden mijn gedachten.

Afgelopen week was een week van herkenning. Mensen bedoelden dat namelijk helemaal niet zo. Niemand is over mij vreemde dingen aan het denken. Het gaat helemaal niet mis. Alles is oké momenteel. En toch was er die chaos in mijn hoofd.

Mijn gedachten waren niet gestoeld op de realiteit. Ze bleken een symptoom van iets anders. Van mentale onrust. Wanneer ik mentaal uitgeput raak begin ik te doemdenken. Dat weet ik ondertussen wel al even, maar nooit eerder besefte ik dat terwijl ik aan het piekeren was. Ik herkende de negatieve spiraal. Dat datgene waarvoor ik me opwond niet het echte probleem was. Maar dat mijn hoofd wel even op was. Overprikkeld.

Ik erkende het echte probleem. Ik probeerde mijn gedachten een halt toe te roepen. Dat is zeker niet altijd gelukt. Maar ik herkende de symptomen. Zonder dat het probleem daarmee uit de wereld geholpen is. Hoewel het dus een moeilijke week bleef, ben ik toch trots op mezelf.

Herkenning is een voorwaarde om iets op te lossen. Het is een begin. Een kleine stap. Groei. En langzaam groeien is ook groeien. Het brengt misschien wel de mooiste bloemen voort.

Welk inzicht stemde jou de afgelopen tijd tot nadenken?

Minimalisme – zonder Marie Kondo

Trends, ze zijn niet weg te denken uit onze wereld en zeker niet in de blogwereld. Het is ondertussen een hele tijd geleden dat de Japanse Marie Kondo zorgde voor een opruimrevolutie. Haar boek ‘The Life-Changing Magic of Tidying Up’ belooft jouw leven te veranderen via praktische tips om te ontspullen en de spullen die je wel hebt te ordenen. Want een geordend huis zorgt voor een geordend hoofd, right?

Ik heb het boek van Marie Kondo niet gelezen, ik zag ook nog nooit haar Netflixprogramma en ik heb nog geen tip van ons Marie uitgeprobeerd. Ik weet eigenlijk alleen wat ze in de media en op andere blogs van haar zeggen. ‘Does it spark joy?’ enzo.

Maar ik ben wel fan van de minimalismetrend. Of toch van het feit dat meer en meer mensen zich bewuster worden van de spullen die ze kopen. Vanuit een klimaatstandpunt valt dat alleen maar aan te moedigen, maar ik ben vooral een overtuigd aanhanger van de menselijke voordelen. Ik geloof dat spullen niet gelukkig maken. En dat te veel spullen kunnen zorgen voor chaos en onrust in iemands hoofd. Nah, there I said it!

Wat ik niet geloof is dat minimalisme draait om het oprollen en rechtopstaand opstapelen van je onderbroeken alsof het een kunst is. Of van je bij elk spulletje af te vragen of het je gelukkig maakt (Wie wordt er gelukkig van toiletontstopper? Yup. Niemand. Maar wie heeft er allemaal een toiletontstopper in huis? Iedereen! (of dat hoop ik toch).

Minimalisme is niet iets dat Marie Kondo heeft uitgevonden. Het is iets wat we allemaal op een eenvoudige manier kunnen toepassen in ons dagelijks leven. En ik geef je mijn tips om dat te doen.

Shop niet vaak online (of tijdens de solden)

Meteen eentje waarover ik vaak tegenwind krijg, maar ik bestel dus alleen dingen online die ik offline niet kan krijgen. Kledij, eten, boeken, schoenen, cadeautjes en wat je meer kan bedenken: ik koop ze in de daarvoor voorziende winkel. Steun ik meteen de lokale economie en niet de multinationals zoals Bol, Coolblue en Amazon.

Het ding met online winkelen is dit: ofwel doe je dit als je iets specifieks nodig hebt en dan zie je onderweg nog heel wat andere leuke dingen passeren of er is net iets in korting. En hup, voor je het weet zit het ook in je winkelmandje. Of je zit net onder de verzendingskosten met datgene wat je moet hebben. Dus klik en nog iets extra erbij, heb je die kosten toch maar mooi ontlopen, door extra brol te kopen (en ervoor te betalen) waarvan je 2 min geleden nog niet wist dat je ze nodig had.

Ofwel ben je je aan het vervelen en kijk je uit gewoonte op Zalando of die andere favoriete webshop. En dan koop je dus alleen maar dingen waar je niet naar op zoek was. Want je bent helemaal niet op zoek, je bent je aan het vervelen.

Het helpt dat ik werk in online marketing en al die trucjes om je meer te doen kopen er zo uithaal. Zie het als naar de supermarkt gaan wanneer je honger hebt: je koopt meer dan je nodig hebt. Wel neem het van me aan, online koop je altijd ook meer dan je nodig hebt.

Maar soms is een boek alleen online verkrijgbaar of maak ik online een fotoboek. Of gebruik ik andere online diensten. Kan perfect hé, ik zeg niet dat je niet meer mag online shoppen. Probeer je gewoon bewust te zijn van je gedrag. Ben je echt op zoek naar dat extra paar schoenen of heb je ze op Zalando gezien tijdens een scrollsessie op je telefoon?

Om dezelfde reden kan je maar beter niet tijdens de solden shoppen. Je brein is gewoonweg voorgeprogrammeerd om zaken beter of mooier te vinden als je korting krijgt. En dat zijn de aankopen waar je later spijt van krijgt. Hetzelfde met Black Friday, die reuzekortingen zijn goed als de week daarvoor je tv net kapot is gegaan, maar verder zorg je er vooral voor dat het magazijn van de winkels leger raakt en jouw huis voller.

Betaal nog regelmatig in cash

Nog eentje waardoor ik vaak wordt gezien als een alien. Ik betaal nog wel wat in cash. Je weet maar nooit dat er iets scheelt met uw bankkaart denk ik dan.

Maar door cash te betalen, of nog beter op voorhand een bepaald bedrag bewust af te halen, weet je hoeveel je aan het spenderen bent. Of weet je wat het maximum bedrag was dat je in gedachten had. En geef je minder uit tijdens het shoppen, want halverwege heb je opeens door dat die broek en die trui in de solden samen toch al mooi 150 euro hebben gekost.

Ik merk zelf dat ik de laatste twee jaar minder en minder met cash aan het betalen ben. Voornamelijk omdat etentjes onder vrienden tegenwoordig met de Bankcontact App worden geregeld achteraf. Vroeger haalde ik voor zoiets steevast geld uit de muur, want geen gedoe en je gaat niet over budget.

Koop pas nieuwe dingen als het vorige stuk is. 

Een open deur, vind ik zelf. Niemand heeft 5 mixers in huis, toch? Want je kan nu eenmaal maar met één mixer te gelijk mixen. Dus je koopt een nieuwe mixer wanneer de oude stuk is (of stuk aan het gaan is want hij draait nu wel echt traag – ik heb nog nooit een mixer gekocht dus geen idee of dit op iets slaat :p). Maar jij hebt wel 5 paar sneakers? Omdat je beschikt over 10 voeten in plaats van 2?

Ik koop pas nieuwe schoenen als mijn oude kapot aan het gaan zijn. Jep, iedereen verklaart me gek op dat vlak. Dat wil niet zeggen dat ik maar 1 paar schoenen heb trouwens. Ik heb van elk type schoen, maar één paar. Sneakers, sandalen, enkellaarsjes, botjes, pumps en sportschoenen. Ik heb dus 6 paar schoenen. En misschien nog een oude versie van één type dat nog niet versleten genoeg is. Het kan! Zonder dat ik er uitzie als een clown terwijl ik probeer te combineren. Of zonder dat ik die-hard over een capsule-kleerkast beschik.

Hetzelfde met al je elektronische toestellen of die duizend potjes nagellak (guilty, heel schuldig hier). Koop gewoon 5 kleuren nagellak en als er een potje op of droog is koop je een nieuw, dat mag in een andere kleur.

Focus op ervaringen, maar gun jezelf ook wat

Ik ken veel mensen die oprecht blij worden van nieuwe spullen, en dat mag zeker. Een nieuwe fiets, een goed boek of dat kleedje waarin je je goed voelt. Beloon jezelf met die zaken waar je gelukkig van wordt (dan toch die spark joy, Marie heeft soms wel een punt). Maar weet dat, hoe blij je ook bent met dat nieuwe spulletje, dat nooit je herinnering gaat halen. Want je herinnert je niet die nieuwe fiets, maar wel dat fantastische fietstochtje met vrienden en die picknick achteraf.

Ervaringen zijn belangrijk. Durf dus ook dat paar schoenen laten staan en kies eens voor een museumbezoek. Of trek de natuur in ipv. die drukke winkelstraat. En dat doelloos scrollen op bol.com? Dat is helemaal stom als je weet dat de hele wereld daarbuiten binnen handbereik ligt. Gratis en voor niets.

Minimalisme draait niet alleen maar om opruimen of minder kopen. Het gaat om bewuster leven. En zonder mevrouw Kondo haar job te willen afpakken. Dat is de reden dat ik deze trend de moeite waard vind. Amen.

Heb jij veel spullen? Probeer je ook wat minimalistischer te leven of zegt het je niets?