Struggles van het volwassen leven #2

Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 26 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.

Nee, even serieus. Ik vind het volwassen leven best oké. Je bouwt veel levenswijsheid op. Meer zelfvertrouwen. Je neemt je leven in eigen hand. Zo deelde Irene al 2x haar geheimen voor een volwassen leven. En ondertussen een hele tijd geleden lijstte ik al heel wat van mijn eigen struggles op. Maar er is meer, vandaar een nieuw lijstje.

  • Ik vergelijk prijzen als een malle en koop dus niet zomaar random wat ik nodig heb. En in tegenstelling tot tijdens mijn studentenleven kies ik niet steevast voor het goedkoopste, want daar moet wel iets mis mee zijn. Nee, ik ga op zoek naar de beste prijs-kwaliteit verhouding. Of ik nu in de supermarkt sta, in een kledingwinkel of jawel een drankje bestel op café. Want een cola voor 2,50 euro van 20 cl is een slechtere koop dan een Ice Tea van 33cl voor 2,60 euro, toch?
  • Bij het kopen van kledij let ik trouwens enorm hard op hoe een bepaald stuk bij de rest van garderobe past. Als in: ik koop bewust kleren. Hallo, hoe oud ben ik? 40?
  • Ik ben fan van minimalisme, zoals je kon lezen in deze blogpost…. Need I say more?
  • Ik maak heel volwassen keuzes in verband met #projecthuis. Zoals van welk materiaal mijn dakgoten moeten zijn, waar mijn dampkap moet hangen en of ik hangwc’s wil of niet. Kan iemand mij komen redden?
  • Voor mijn laatste vakantie maakte ik een heus draaiboek, inclusief een overzicht van de financiën. In een Google Sheet enzo. Hetzelfde voor Project Huis trouwens. Ik ben ineens een Google Sheets (lees excel) -aanhanger. Mijn 16-jarige zelf, die een hekel had aan de excellessen tijdens informatica, lacht me uit.

_VDW2097

  • Ik verplicht iedereen rondom mij zich in te smeren met zonnecrème als de zon zichzelf nog maar een beetje laat zien. Om dan de dag erna heel trots te kunnen zeggen “Ziedewel, zijt ge verbrand? Nee hé”. (En dan zelf ergens een streep zijn vergeten insmeren, shhhttt)
  • Ik begin stilaan bewust herinneringen te hebben aan dingen die ik (meer dan) 10 geleden heb meegemaakt. Zo van die gesprekken waarin je zegt ‘ik deed dat 10 jaar geleden eens’ en mensen niet automatisch meer antwoorden ‘nu ben je aan het overdrijven’.
  • Selfies met zonnebrillen zien er altijd beter uit dan selfies met vermoeide ogen. Lang leve de zonnebrillen!
  • Mijn vrijdagavonden beperken zich tot crashen in de zetel, serieke kijken, heel misschien wat lezen en op tijd gaan slapen. Wanneer vrienden willen afspreken op vrijdagavond kondig ik dan ook al aan ‘Das goed, maar ik ga wel moe zijn’.
  • Nu ik de 26 ben gepasseerd ben, is het dus officieel gedaan met jongerenkortingen. Zelfs de trein is ineens pokkeduur. Meer dan 20 euro voor een enkel ticketje naar zee? Dat is een trein vol miljonairs dan ofzo?

En wat zijn jouw volwassen struggles? 😉

26 dingen waar ik op mijn 26ste nog steeds naar op zoek ben

Morgen word ik 26 en in tegenstelling tot de vorige jaren heb ik dit jaar niet zo’n probleem met verjaren. Ergens in mijn hoofd heb ik de switch naar 26 al gemaakt. Geen idee hoe trouwens. Daarom een wat luchtiger blogje vandaag. Want hoeveel ik al 26 ben en al heel wat dingen in mijn leven heb gevonden, zijn er nog veel zaken waar ik naar op zoek ben. Een bloemlezing in de vorm van een lijstje.

  1. Tijd. Mocht je dat eens kunnen kopen in de winkel hé.
  2. De waarheid over de kip en het ei. Wat was er nu in godsnaam eerst?
  3. Armspieren. Ik stond niet vooraan toen ze die uitdeelden.
  4. De kunst van het loslaten.
  5. Die ene andere persoon op de aardbol die ook enthousiast wordt van de Britse geschiedenis en waarmee ik gesprekken kan houden wat over wat er met de prinsjes in The Tower is gebeurd. Want ook naar hen is men nog steeds op zoek.
  6. Een gezonde levensstijl. Met weekmenu’s en een felroze sporttenue enzo.
  7. De zelfcontrole om halverwege de zak chips te stoppen met eten in plaats van deze helemaal naar binnen te proppen tot je er misselijk van wordt.
  8. De wet die trappen met gaten verbiedt, die moet toch bestaan?
  9. De wil om op te staan wanneer de wekker een getal aangeeft dat kleiner is dan 6.
  10. Mijn conditie. Ik heb die ergens achtergelaten… Ik weet alleen niet meer waar.
  11. De inspiratie voor mijn eerste boek. Dromen mag hé.
  12. Goesting om te (leren) koken.
  13. Een printer waar ik niet na 5 minuten al mee wil gooien.
  14. De truc om rond te huppelen alsof je op wolkjes zweeft tijdens de maandelijkse miserie zoals in de Alwaysreclame. Want hoe zalig moet het zijn om zo rond te huppelen? (Ipv. je opgeblazen te voelen en het gevoel te hebben alsof iemand heel de tijd met breinaalden in je onderrug zit te prikken).
  15. Het kerstgevoel. Ik weet niet of dat ooit gaat komen.
  16. De discipline om mijn smartphone op tijd weg te leggen. Verslaafd, zonder twijfel.
  17. Die ene crème die mijn wallen doet wegtoveren. Ik moet toegeven dat ik er nu niet bepaald actief naar op zoek ben ook niet. Vandaar de wallen.
  18. Het recept om me niet meer op te winden over mensen die het niet waard zijn. Ze zijn het echt nooit waard.
  19. De mensheid die heten en noemen correct leert gebruiken.
  20. Minder piekergedachten. Wie niet hé.
  21. Daarbij aansluitend: de remedie tegen stress.
  22. Vrienden met een zwembad. Zou heel handig zijn met die hittegolven van tegenwoordig.
  23. Een vaccin tegen verkoudheid. Of de oorzaak van mijn chronische verkoudheid/allergie.
  24. Een niet hormonaal alternatief voor De Pil, dat wel even makkelijk (geen gedoe) en pijnloos is zoals de Pil.
  25. STRUCTUUR. In zowat alles. Altijd.
  26. Nieuwe blogs om te volgen. Dus drop de jouwe, of je favorieten, zeker in de comments!

En jij, waar ben jij nog naar op zoek? 🙂

De ultieme gids om millennials te spotten in het wild

In de categorie Annelies vindt het soms zo zalig om eens goed ironisch af te geven op onze maatschappij, presenteer ik jullie deze exclusieve gids. Het is een sequel op die andere gids, die ongetwijfeld jouw leven heeft veranderd. Nog ingrijpender dan Marie Kondo of Gretchen Rubin.

Want ik zou ik niet zijn als ik jullie, mijn allerliefste lezers, af en toe wil helpen. Er bestaan nu eenmaal heel wat onduidelijkheden over millennials. Ik ga deze uit de wereld proberen helpen. Oké, neen, ik ga er mee lachen ;).

Opgelet deze post kan sporen van sarcasme, vooroordelen en veralgemeningen bevatten. Wie allergisch is voor bovenstaande zaken leest maar beter niet verder. Wie zijn gevoel voor humor heeft laten amputeren bij zijn geboorte stopt ook best nu met lezen. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb. 

  • Zoals ik al zei bestaan er veel onduidelijkheden over millennials. Om te beginnen al hoe je het schrijft. Want is het nu millenial, milennial of millennial? Gelukkig voor de millennial zelf is zijn schrijvend leven pas begonnen na de nieuwe spelling uit 1993 waarin insekt insect werd enzoverder. Ik zei ‘gelukkig’ want zoiets simpel als heten en noemen juist gebruiken blijkt al een mega opgave.
  • Maar hoe oud is de millennial dan? Algemeen wordt aangenomen dat millennials tussen de 18 en de 35 jaar oud zijn. Maar dit wordt al zeker een kleine tien jaar zo aangenomen…. Er zit dus wat speling op.
  • Millennials doen aan job hoppen. Wanneer ze eindelijk afgestudeerd zijn willen ze graag werk vinden om ervaring op te doen, maar ze vinden geen job wegens te weinig ervaring. Daarom nemen ze een job aan onder hun competenties. Want de financiële crisis heeft hen geleerd dat zekerheid belangrijk is. Die job verlaten ze na een tijdje opnieuw omdat ze er geen kansen krijgen of zich dood vervelen. En daardoor krijgen ze het verwijt dat ze niet snel tevreden zijn.
  • Sommige millennials trekken al eens een jaar rond de wereld tijdens een zogenaamd sabbatjaar. Veroorzaakt door het feit dat ze geen werk vinden. Tijdens deze reis komen ze tot zichzelf. Wat dat ook mag betekenen. Bij thuiskomst starten ze een yogaschool of schrijven ze een boek, maar enkel Eva Daeleman wordt daar rijk van.
  • Millennials zijn lui. Zo werken ze meer uren dan eender welke generatie ooit en komen ze stikdood thuis. Ze hebben dan het lef om enkele uren in de zetel aan Netflix en chill te doen, terwijl ze eigenlijk ook huizen op Immoweb hadden kunnen kijken die ze niet kunnen betalen.
  • Millennials zijn verknocht aan technologie. Gelukkig maar, anders zouden ze nog op de trein naar de klaagzang moeten luisteren van die mevrouw over haar kleinkinderen. Nu biedt het bekijken van de Instagram Stories van je neefje van 12 redding.
  • Millennials denken enkel aan zichzelf. Zo durven ze hun mening openlijk verkondigen. In plaats van te zwijgen en te slikken zoals de vorige generaties dit altijd deden.
  • Millennials zijn niet serieus. Het zijn echte partybeesten, voortdurend op reis en niet bezig met de toekomst. Of dat denk je toch als je hun Instagramfeed ziet. Zei iemand Netflix en chill?
  • Babyboomers verwijten millennials dat ze het allemaal makkelijker hebben dan zij vroeger… Want wat hebben zij te klagen? Ze willen veel te veel hé en ze willen het zonder er moeite voor te doen. Zoals bijvoorbeeld aangenomen worden op een job die ze leuk vinden of een betaalbaar huur- of koophuis. Wat arrogant van hen dat ze denken daar recht op te hebben.
  • Millennials hebben last van sociale druk, twijfels, keuzestress en meer kans om een burnout te ontwikkelen. Kan iemand hen dat kwalijk nemen?

Oeps, het werd misschien niet alleen een ironische post, maar ook een licht cynische. Misschien omdat ik deze keer zelf onder de definitie val ;).

Ben jij een echte millennial?

De ultieme gids om hipsters te spotten in het wild

In de categorie Annelies vindt het soms zo zalig om eens goed ironisch af te geven op onze maatschappij, presenteer ik jullie deze exclusieve gids. Want ik zou ik niet zijn als ik jullie, mijn allerliefste lezers, af en toe wil helpen. Want geef toe, er bestaan veel wannabe hipsters. Hoe je de echte van de fake onderscheidt ontdek je via dit handige lijstje.

(Deze post kwam tot stand naar aanleiding van het Instagramaccount van The avocado Bar in Leuven. Zij leggen heel erg de nadruk op het Instagramgehalte van hun gerechten. Maar daarnaast beweren ze ook honest te zijn, terwijl ze ondertussen één van de meest niet duurzame groenten ooit promoten en Instagram nu niet bepaald bekend staat om zijn eerlijkheid. De wereld is om zeep jongens.)

Opgelet deze post kan sporen van sarcasme, vooroordelen en veralgemeningen bevatten. Wie allergisch is voor bovenstaande zaken leest maar beter niet verder. Wie zijn gevoel voor humor heeft laten amputeren bij zijn geboorte stopt ook best nu met lezen. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb. 

  • Hipsters dragen vintage kleren alsof ze nieuw zijn. En dat zijn ze ook. De t-shirts en pulls met inspirerende of iconische quotes en de ruitenhemdjes lagen nooit vaker in de winkels dan de afgelopen jaren. Hadden houthakkers geweten dat ze nu zo populair zouden zijn, er zou geen boom meer rechtstaan.
  • Borden en glazen zijn passé. Een hipster eet bij voorkeur vanop een leisteen, een houtstronk of (dear help me God) uit een bowl. En hij drinkt zijn homemade lemonade (lees water met een smaakje bestond ook al in de jaren ’90) uit een confituurpot. Een ongebruikte maar speciaal hiervoor in de Ikea aangekochte confituurpot.
  • De hipster drinkt niet langer een latte macchiato of een flat white (tenzij met havermelk) in zijn favoriete koffiebar. Dat is veel te mainstream. Hij wil een kombucha of een black tonic. Id est gefermenteerde schimmel of koude koffie met tonic. Heerlijk!
  • Hipsters drommen ’s avonds samen in een trendy eetcafé. Te herkennen aan het feit dat je er niet kan reserveren, er maar een achttal tafeltjes staan met sowieso een lampje (zonder lampenkap) boven tafel en een ongemakkelijke retrostoel. Uiteraard staan de tafeltjes dicht tegen elkaar, je moest de ruzie van het koppeltje naast jou zo eens missen.
  • Wanneer je eindelijk een plaatsje heb weten te bemachtigen en je hebt je tussen de tafel en de stoel kunnen wringen waarbij de ober al een paar keer net niet een volledige maaltijd over je schoot heeft laten vallen (zo’n leisteen glijdt makkelijker), besef je dat er helemaal geen menukaart is. Het menu, vol met tijdelijke gerechten van verse seizoensgroenten, exotische combo’s en – niet te vergeten – avocado, staat vooraan genoteerd… op een krijtbord. Sta maar weer op dus.
  • Als je pech hebt moet je zelfs je bord, euh leisteen, nog delen met je gezelschap. Echte hipsters doen namelijk aan food sharing.
  • Hipsters laten soms ook hun home-made lemonade staan voor craft beer, biologische wijn of Fritz Cola & Ritchie Lemonade (of andere aanverwanten lokale versies van frisdranken). Hipsters zijn met name tegen de grote mainstream merken en kiezen voor lokale alternatieven. Die dan zo populair worden dat ze ineens op grote schaal geproduceerd moeten worden.
  • Wie dacht dat hipsters zich alleen verplaatsen met een bakfiets is eraan voor de moeite. Vanaf nu scheuren ze met gevoel voor risico door de straten met een elektrische step of een lichtblauwe Swapfiets.
  • Het Instagramaccount van de hipster is bedekt met witte flatlays van voornamelijk plantjes, koffie en foto’s van polaroidfoto’s… Of reisfoto’s waarbij de hipster de achterkant van zijn geruit hemdje toont terwijl hij op een bergtop zit.
  • De hipster is ondertussen alles geworden wat hij/zij nooit wou zijn. Mainstream.

Ik vraag mij nu vooral af of er veel hipsters zitten onder mijn lezers? En zijn dat dan nu ex-lezers? 🙈

8 willekeurige feitjes over mij

Onder het motto het moeten niet altijd diepzinnige posts zijn vol inzichten om mij wat beter te leren kennen deel ik vandaag acht random dingen over mezelf. Gratis en voor niks, jawel. Feitje nummer 7 geloof je nooit. 😀

  • Ik eet elke dag chocola en ik merk – zonder zever – een effect als ik dat niet doe. Op vakantie is die chocola niet altijd vanzelfsprekend en dan ontstaat er na een aantal dagen een ontzettende drang naar chocola waardoor ik chagrijnig word als die onvervuld blijft. Er zijn ergere verslavingen waarschijnlijk, maar zonder mijn dagelijkse cacaoshot kan ik echt niet.
  • Ik was als kind altijd een moeilijke eter, maar heb de laatste jaren een serieuze inhaalbeweging gedaan. Het resulteert alleen nog in het feit dat ik absoluut geen vis eet. En nee ook geen schaaldieren. Ik lijd dus meestal wat langer honger op etentjes aangezien de hapjes en het voorgerecht vaak met vis zijn. Waardoor ik ook altijd veel medeleven voel met mensen die om andere reden bepaalde zaken niet eten bv. een allergie of een veggie/vegan levensstijl.
  • Ik heb eigenlijk een grondige hekel aan sociale media en was er ook heel laat bij met Facebook, Instagram en aanverwanten. Facebook maakte ik aan omdat er op de unief te veel groepswerken waren die daar werden besproken. Als online marketeer moet ik daarnaast wel de nodige accounts in stand houden om mijn werk te kunnen doen. En er is mijn blogpagina natuurlijk. Maar als ik echt kon kiezen mochten ze dat afschaffen.
  • Ik haat het om materialistische dingen te kopen. Aka ik ben geen shopping queen. Niet alleen kledij, schoenen, handtassen, maar ook gsm’s en andere praktische zaken. Minimalisme is al mijn levensstijl van in de vroege jaren 2000 (eat that hipsters) en ja dan loop ik soms rond in schoenen die eigenlijk kapot zijn of te grote broeken omdat ik wat ben afgevallen. Zolang ik maar niet naar de winkel moet.
  • In dezelfde categorie heb ik nog een grotere hekel aan de supermarkt. Hoe altijd alles van plaats verandert, mensen die met hun kar in de weg staan, jengelende kinderen, het hoogste schap waar je net niet aan kan, mensen met te veel klein geld aan de kassa, jengelende kinderen… Ik wil hier weg.
  • Ik heb niets met sporten die je alleen en op eigen initiatief moet gaan doen. Zoals lopen of fietsen. Naast saai, is het moeilijk om me te motiveren na een lange dag en dus stel ik het uit met de gedachte dat het morgen ook nog kan. Maar dat dan elke dag. Samengevat: ik ben nogal lui en blijf graag in de zetel liggen. Daarom heb ik een soort sociale druk nodig om op een vast tijdstip per week naar een groepsles te gaan. Vandaar dat mijn danslessen en de zumba zo goed werken. Ik heb even weinig zin om die sportkleren aan te trekken en die zetel uit te komen, maar anders ben ik niet meer mee met de pasjes dus ja, ik moet wel.
  • Ik ben nogal direct in de omgang. Ik zeg wat ik denk.Maar ik heb daar vaak wel zeer grondig over nagedacht. Het is dus niet zo dat ik er zaken uitflap. Ik denk gewoon zo hard na over de inhoud, dat ik vergeet aandacht te besteden aan de vorm. En dus kan ik al eens fel of bot overkomen. Maar nooit zonder dat wat ik zeg ook op iets slaat. Waardoor ik er vaak mee weg kom. En mijn naaste omgeving dit aan mij apprecieert. Maar iemand die mij niet kent die kan soms raar opkijken. Sorry not sorry.
  • Ik heb zodus een hekel aan smalltalk. Vooral aan de telefoon. Mensen bellen jou met een reden, dus maak maar direct je punt. In mijn job heb ik leren smalltalken aan de telefoon en tijdens meetings. Maar ik heb het niet zo graag over hond van de tante van de ex-vriendin van je schoonbroer. Dat boeit me helemaal niet. Geef mij maar diepgaande gesprekken die echt over iets gaan.

Herkenbare puntjes? Of helemaal niet?

Waar ik een hekel aan heb… #3

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^). Ik ging al eerder los over irritante mensen en taalfouten.

De context waarin ik mij met voorsprong het meeste erger aan anderen is *tromgeroffel* het verkeer. Maar echt, sorry, zaten er vroeger soms rijbewijzen in een chipszak zoals flippo’s wanneer ik klein was? Ik denk dat iedereen zich gaat kunnen herkennen in onderstaande puntjes. En daardoor vraag ik mij af wie die mensen die dat doen dan zijn (waarschijnlijk doen we dus het allemaal wel eens ofzo)?

  • Niet pinken als je van een rotonde gaat! Kijk, ik kan tegen veel. Maar dat ik minutenlang sta te wachten om een rotonde op te kunnen met 85 anderen in mijn gat en dan tientallen auto’s zie afslaan zonder te pinken, daar kan ik nu eens moordlustig van worden se.
  • Mensen die consequent 10 km/u minder rijden dan dat je er mag. Ook in zone 30. Ik heb geen immens zware voet, maar ik rijd wel graag 50 waar je 50 mag en geen 40.
  • Mensen die denken dat ritsen enkel die dingen zijn om je jas mee dicht te doen. We willen na een evenement allemaal graag naar huis jongens.
  • Mensen die geen beslissing kunnen nemen. Ze hebben voorrang, ik stop, en dan gaan ze twijfelen of ze nu echt wel verder mogen rijden… Ik stop niet voor mijn plezier of om jullie velgen van dichtbij te bekijken… ^^. In dezelfde categorie: mensen die de weg aan het zoeken zijn en twijfelen of ze moeten afslaan. Ik ben zo iemand die dan toch afslaat om zeker niet in de weg te rijden en dan in die straat wel even zal stoppen om op de gps te kijken. Maar niet iedereen denkt hetzelfde.
  • Zigzaggers. Dat is gevaarlijk. Altijd en overal. En je wint er dus niets mee he.
  • Mensen die te dicht achter me aan rijden. En te dicht is in mijn hoofd voor jullie waarschijnlijk niet eens dicht. Ik weet niet waarom ik daar niet tegen kan. Ik wil gewoon niet dat als ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk ik recht in de ogen van iemand staar ofzo.
  • Sneeuw in combinatie met autorijden. Daar moet ik echt niet van weten.
  • Toucours mensen die hun pinkers niet gebruiken. Er worden geen auto’s verkocht zonder, al zijn BMW’s een twijfelgeval, dus pink gewoon voor je afslaat.
  • Auto’s met van die super felle lichten. Ik heb sowieso nogal last van mijn ogen bij fel wit licht en ik heb het gevoel dat alle nieuwe wagens met van die koplampen rijden waar je een hele straat mee kan verlichten. Een verblindend effect is niet nodig. En gevaarlijk. Hopelijk leest er een autoconstructeur mee.
  • Mijn GPS en ik. We hebben nogal vaak ruzie.
  • Eikels die overal tussen willen wringen, stoppen zonder te kijken naar wie er achter hen rijdt, zomaar van een parking rijden en dan menen dat ze wel voor jou mogen. Echt, het zijn vaak mannen van rond de 40-50 en dan kijken die je aan alsof je een domme blonde griet bent, terwijl ik niks gedaan heb. Sowieso liggen die thuis onder de sloef.
  • Mensen die denken dat een wegomlegging voor iedereen geldt behalve voor zichzelf en zich dan vastrijden en alles ophouden.
  • Mensen die überhaupt vinden dat verkeersregels voor iedereen gelden behalve voor zichzelf.

Is het verkeer ook zo’n bron van ergernissen voor jou?

Struggles van het volwassen leven

Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 25 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.

Nee, even serieus. Ik vind het volwassen leven best oké. Je bouwt veel levenswijsheid op. Meer zelfvertrouwen. Je neemt je leven in eigen hand. Zo deelde Iris al 2x haar geheimen voor een volwassen leven. Maar soms wil je er even allemaal niets van weten, van dat volwassen zijn. Peter Pan is niet voor niets één van mijn favoriete Disneyfilms aller tijden. En dat is oké.

Dit is mijn lijstje van zaken waarvoor ik graag naar Neverland zou willen vluchten:

  • Stip op nummer één: administratie. Belastingen, bankzaken, verzekeringen, facturen en noem maar op. Gelukkig heb ik een sterk staaltje project management skills in huis, maar wees eerlijk: niemand besteedt graag tijd aan paperassen toch? Waar is de tijd dat de enige briefjes die je schreef liefdesverklaringen waren voor je vriendinnen of stiekeme crushes?
  • Niet meer kunnen uitslapen: eentje waar ik nog maar een half jaar last van heb. Vroeger sliep ik moeiteloos van 11 tot 11. En nu ben ik standaard om 6 wakker. Weekdag, weekend, vakantie of niet, maakt niet uit. Heel soms slaag ik er dan in om terug in te dommelen tot 9u, maximum 9u! I’m doomed.
  • Ik heb altijd veel slaap nodig gehad en een drukke werkweek van 40u of meer betekent dus dat ik echt wel veel moet slapen (zeker nu bijslapen in het weekend niet meer aan de orde is). Wat dus ook wil zeggen dat als het een keer later wordt dan pakweg half 12 ik twee dagen moet recupereren. En dat is pijnlijk #ikwordoud.
  • Wandelen vind ik heerlijk. De natuur in, of kilometers afleggen tijdens een citytrip. Ik ontdek alles graag te voet. Je ziet zoveel meer. Echt, waar is de tijd dat ik een hekel had aan wandelen, want dat is toch saai? Ik heb nog net geen nordic walking stokken en koos voor loopschoenen ipv. bergstapschoenen (want dat is toch nog net te lelijk en zwaar), maar ik vrees dat dat laatste geen 2 jaar meer gaat duren.
thumb_P1120988_1024

Heerlijk zo even herbronnen in de natuur

  • Niet meer mee zijn met de hedendaagse muziek. Ik merk dat mijn leeftijdgenoten wel nog mee zijn, het ligt dus aan mij blijkbaar. Ik hang nog steeds ergens in 2010 ofzo. De laatste tijd luister ik zelfs naar de 80ties. Ik was toen nog niet geboren, ik weet het!
  • Niet meer kwaad worden als iemand je mevrouw noemt. Want ik ben er al aan gewend. En ik voel me soms ook gewoon keihard een mevrouw. Zelfs wanneer ik een straffe meeting aan het doen ben met hartjesondergoed aan ja.
  • Ik smeer nog altijd niets op mijn gezicht. En dat is dus super slecht. Ik moet mijn huid verzorgen anders heb ik binnen 10 jaar rimpels waar het water blijft instaan na een regenbui en en en… maar ik het zweet breekt me spontaan uit bij de woorden dagcrème, nachtcrème, concealer en weet ik wat nog allemaal. Het leven van een vrouw is hard. En kostelijk. En keuzes jongens. Keuzes.
  • Ik ben gelukkig al vant straat want qua kledij en schoenen kies ik dus echt wel voor comfort in plaats van fabulous. Er heeft nooit een Sharpey in mij gezeten en die gaat er ook niet meer komen. Naar de bakker in jogging dat kan zelfs tegenwoordig. Sorry bakker. Kleine paniekaanval dat ik naar een trouw moet dit najaar en op zoek zal moeten naar iets dat op pumps lijkt in de diepste krochten van de schoenenkast van mijn 16-jarige ik. In Malta liep ik de hele tijd rond in flashy roze loopschoenen onder mijn jurkjes en shortjes met bloesjes. Wat jij daar van vindt kan me zelfs niet meer schelen want ik had dus geen enkele blaar he! #prioriteiten. Op loopschoenen naar nen trouw is not done zekers?
  • Ik verbeter spelfouten, ga op zoek naar structuur in pakweg alles, kan niet meer tegen rommel… Help! Peter, mag ik jouw Wendy zijn? Please?

En hoe hard lijk jij op je ouders ondertussen?