Keuzes met het hart

Keuzestress, het wordt de ziekte van onze generatie, de millennials, genoemd. Er is te veel keuze. En niet alleen in de supermarkt, of op de menukaart van een restaurant. Ik wil het hebben over diepgaandere keuzes in je professionele carrière of je privéleven. Er zijn honderden studierichtingen, miljoenen jobtitels en 7 miljard mensen op de wereld om een partner uit te kiezen. We kunnen alles doen wat we willen, mits het financieel wat meezit natuurlijk.

Studeren is niet langer een privilege. Het stond afgelopen week nog in de krant. Jongeren stellen hun studiekeuze almaar langer uit. Wij zijn de generatie die verlamd lijkt door de overvloed aan opties. Nochtans is de correlatie tussen een studierichting en een effectieve job nog nooit zo laag geweest. Een diploma begint in verschillende sectoren (waaronder de mijne!) niet veel meer uit te maken. Waarom kies je dan niet gewoon voor wat je graag doet? Voor wat je interessant lijkt? Daar wringt het schoentje, want we zitten met een economische crisis waarin een job vinden niet simpel is. Die studiekeuze lijkt ineens dan toch heel belangrijk. En dus gaan we het overdenken.

Ik zou een heel artikel kunnen schrijven met tips en tricks om keuzes te maken (en misschien doe ik dat nog wel eens). Maar nee, ik ga het hebben over hoe ik mijn keuzes altijd maak. Ik ben een vrij rationeel persoon, maar als het gaat om belangrijke zaken zoals een studierichting of een job maak ik vaak vreemde sprongen.

In derde middelbaar was ik onderweg mij in te schrijven voor Wetenschappen – Talen, ik had het wel gehad met Latijn. Een uur later kwam ik thuis met een inschrijvingsbewijs voor, jawel, Latijn – Talen. Ik heb heel lang getwijfeld om aan de universiteit iets met economie te gaan studeren, toch koos ik uiteindelijk voor Communicatiewetenschappen. En een jaar geleden zou ik dan wel iets met economie gaan doen, een master in het Management. Was het niet dat ik besloot om me, na de selectiedag overigens, toch kandidaat te stellen voor BAS. Ik wist amper wat dat jaar precies inhield, maar een week later was ik geselecteerd (hoera?!). Mijn drie stages heb ik gekozen op basis van één gesprek, het gesprek op mijn latere stageplaats. Kijken of het ergens anders beter was? Niet nodig blijkbaar. Het gras is overal even groen.

Mijn laatste ietwat vreemde beslissing dateert van dit voorjaar. Ik was aan het solliciteren als project manager in de reclame. En toen kwam de twijfel om het toch niet als copywriter te proberen. Ik heb uiteindelijk een contract getekend als online marketeer, niet in de reclame.

p1010923

Van geen enkele keuze die ik hierboven noem heb ik spijt. Al begrijp ik mezelf ook niet altijd. Het lijkt alsof ik belangrijke beslissingen, die toch wel mijn huidig leven bepaald hebben, zomaar neem. In een ogenblik. Heel impulsief. Ik kan het eigenlijk zelf niet verklaren.

De ware reden is waarschijnlijk dat ik in zo’n gevallen naar mijn hart luister. Niet bewust, maar ik doe het wel. Ik geloof gewoon dat je diep vanbinnen wel weet wat de juiste beslissing is. Maar door externe factoren, zoals je ouders en de media die je wijzen op de economische crisis, ga je met je verstand beginnen denken en een eventuele rationele beslissing uitspreken. Op het moment van de keuze zelf heb ik echter altijd naar mijn hart geluisterd.

Waarschijnlijk was economie jobzekerheidgewijs (is dat een woord?) een betere keuze, net als wetenschappen in het middelbaar misschien wel nuttiger was dan Latijn. En project manager was de veilige optie geweest (maar ja comfort zones zijn er om te breken, of niet?), waar ik ervaring kon in voorleggen. Maar telkens lag mijn hart ergens anders.

Dus misschien moet je gewoon even diep in jezelf graven. Daar heb je allang een beslissing genomen. Een beslissing die je vast ook wel met rationele argumenten kan ondersteunen. Het eerste zal alvast zijn ‘ik wil dit echt’. Een betere reden kan ik mij niet bedenken. En laat anderen vooral hun mening zeggen, uiteindelijk maak jij je keuze. Met je hart.

Luister jij vooral naar je hart of naar je verstand als je een belangrijke keuze maakt? 

Nog 1 week student

Nog 1 week ben ik student. De categorie van mensen met te veel vrije tijd die een dieet van bier volgen en vooral niet te veel nadenken. Enfin, dat is toch wat men zegt 😉 Ik zei het studentenleven vorig jaar eigenlijk al vaarwel, want BAS is toch meer ‘gratis’ werken dan studeren. Maar nu is het definitief: ik begin heel binnenkort aan mijn eerste job.

Een echte job. Zo eentje met een echt loon en met echte verantwoordelijkheden. Het is allemaal heel spannend en serieus ineens. Ik begin op 11 juli als online marketeer bij Statik in Leuven. Geen pure reclame meer dus, maar wel nog steeds een bureau dat werkt voor verschillende klanten én – wat voor mij belangrijk was – een sterke focus op het digitale. En ik keer natuurlijk terug naar de mooiste stad van Vlaanderen. Hoe fijn en gezellig Mechelen ook was, ik heb Leuven intens gemist. En dus heb ik mijn belangrijkste doel van 2016 bereikt: BAS met succes afgerond (dat hoop ik toch :p) en een leuke eerste werkervaring om mijn tanden in te zetten.

Nog 1 week ‘naar school gaan’ en binnenkort de allerlaatste proclamatie. Ik heb een geweldige studententijd gehad, maar ik voel al langer dan vandaag dat het nu wel genoeg is geweest. Ik zal elke dag, elke seconde blijven leren. Want zo zit ik in elkaar. Ik wil nog zoveel leren. Mezelf blijven ontwikkelen. Maar buiten de schoolcontext graag 🙂 Niet meer student, maar online marketeer. Het kan snel gaan.

Zo, dit was even een serieuze update 🙂 Maar wel een fijne om met jullie te delen.

Over dwaze blikken en #BAS1516

Eindelijk. Ik kan er een antwoord op geven. Op die ene vraag. De vraag die ik maandenlang verafschuwd heb. De vraag die ik zelf zo vaak heb gesteld. Aan anderen (sorry daarvoor). En aan mezelf. Telkens opnieuw. Wat ga je volgend jaar doen? 

Ja, wat ga ik volgend jaar doen? Voor het zogenaamde volwassen deel van de bevolking was het duidelijk: ik moest maar eens werk gaan zoeken na vier jaar studeren (en op mijn luie kont zitten hoorde ik ze daarbij denken). Onder mijn peers klonk het motto: we zijn nog veel te jong om al te gaan werken! Verder studeren dus. En ik? Ik had die vraag het liefst willen beantwoorden met: Ik ga volgend jaar op een warm eiland in de Stille Oceaan zitten met vier knappe halfblote mannen en liters kokosmelk. Maar ja, ik lust geen kokosmelk dus ik antwoordde dan maar meestal: ik weet het nog niet. Oeps, niet sociaal aanvaardbaar blijkbaar. Eerst een dwaze blik en dan het bemoedigende: Je hebt nog tijd. Bedankt, echt, ik voel mij zoveel beter nu… -_-

Maar nu kan ik die vraag wel beantwoorden. Ik weet namelijk waar ik mij het komende jaar mee ga bezig houden. Met BAS. Zo simpel is het. Voor mij althans. De rest van de wereld staart mij opnieuw aan met een dwaze blik als ik hun dat vertel. Mijn probleem is nog helemaal niet opgelost. Die ellendige vraag blijft me achtervolgen. Het is aartsmoeilijk om iemand uit te leggen wat BAS is. Het is geen werk, maar ook niet echt een opleiding zoals het beeld dat mensen in hun hoofd krijgen bij het woord opleiding. Dus ja, dwaze blikken all over again.

IMG_9311

Oké, ik ga toch een poging wagen. Eerst the basics. BAS staat voor Belgian advertising school, reclameschool dus. Het is een postgraduaat van één jaar in Mechelen aan Thomas More. Het is een opleiding met slechts 25 jonge mensen die allemaal een passie hebben voor reclame. Samen met die 24 anderen zal ik the future of advertising (her)schrijven (of dat is toch de bedoeling). Ik zal enkele weken les krijgen van mensen uit de praktijk, echte pro’s dus en geen proffen meer. In team zullen we allerlei projecten tot een goed eind moeten brengen. Na deze weken zal ik 5 maand intensief stage lopen in een reclamebureau of iets dergelijks. Learning by doing. Daarnaast gaan we met zijn allen op inspiratietrip. De kers op de taart is het opstarten van ons eigen pop-up reclamebureau of het organiseren van ons eigen evenement in juni. Dat is BAS. In het kort. Dat is wat ik ga doen.

De komende tijd zal ik hier zeker nog wat vaker op mijn ervaringen tijdens BAS terugkomen. Nu kan ik alleen maar zeggen dat ik er veel goesting in heb. Die dwaze blikken zal ik er dan nog maar even moeten bijnemen.