Het is nogal wat dat thuiswerken

Ondertussen zitten we al 37 ‘net niet lockdowns’ lang thuis achter onze computer in plaats van op kantoor. Onze collega’s zijn vervangen door huisdieren en we zetten nu zelf onze koffie. Wat voor verwarring zorgt op de wekelijkse terugkomdagen want daar sta je dan met je volle thermos te kijken naar dat sprankelende koffiemachine in de keuken van je werk.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar dat thuiswerken zorgt bepaalde dagen voor nogal lachwekkende taferelen. En soms voor frustraties. Of berusting. En heel soms kan ik ook goed doorwerken en heb ik het gevoel dat het een echt productieve dag was.

Hoog tijd dus om eens een lijstje te maken van de dagelijkse thuiswerkstruggles die ik ervaar. Nu we zicht hebben op versoepelingen waarin thuiswerken niet langer verplicht, maar enkel nog aanbevolen is, zou het zo maar eens kunnen dat we dit ooit zullen lezen met een nostalgische glimlach op ons gezicht. Of ook niet en zullen we nog steeds blij zijn dat we daar vanaf zijn. Wie zal het zeggen?

Hopelijk zorgt dit lijstje voor wat herkenbaarheid.

  • Mijn dagplanning bestaat vooral uit het zorgvuldig in het oog houden of ik een bepaalde klant of collega deze week al heb gezien – in videocall he. Is het antwoord ja, dan moet ik dus een andere hoodie gaan zoeken. Ik kan toch moeilijk vijf dagen na elkaar dezelfde hoodie dragen (en met dezelfde mensen bellen)? Gelukkig is een videocall geurloos.
  • Ik pas me altijd aan aan de systemen die de klant gebruikt (Google Meet, Teams, Zoom, Slack). Ik heb ondertussen zoveel accounts dat ik er zelf nog amper aan uitkan. En dan kom je dus in de situatie dat je met iemand aan het bellen bent in tool één en wordt opgebeld in tool twee. Ik krijg bijna heimwee naar de telefoon. Bijna zeg ik u. Iedereen weet dat millennials bellen haten.
  • Dit is geen mop: een van mijn katten herkent het Google Meet geluidje (nog steeds de tool die ik het meest gebruik) als er iemand bij in een meeting komt (dit is zo’n hoge pingtoon) en miauwt dan standaard omdat ze weet dat ik ‘Hallo’ of ‘Goeiemorgen’ ga zeggen (en zij antwoordt). Zoooo lang zitten we dus al thuis.
  • Wanneer je dan toch eens die ene dag in de week naar kantoor gaat, na enkele weken overgeslagen te hebben, zijn er amper collega’s en de valt de elektriciteit uit in het midden van een klantenmeeting. Tof zenne :D.
  • Thuiswerken is ook voortdurend de afweging maken of je toch nog naar beneden kan voor een snack die je dan nog snel naar binnen moffelt terwijl de meeting eigenlijk al aan het beginnen is. Voor jullie getest: en meestal lukt dat wel ;).
  • Het is ook tussen de op elkaar volgende meetings even twee minuten ademhalen op het tussenscherm ‘er zijn al zoveel mensen in deze call’. Ik wacht vaak bewust nog even en oefen alvast een enthousiaste mimiek, ook al ben ik al meetingmoe.
  • Een meeting afsluiten blijft één van de meeste rare dingen die er zijn. Ik blijf zwaaien als een idioot en probeerde al allerlei afsluitende zinnen van ‘Ciao’, ‘Salut’ tot ‘Allez, dag dan he’.
  • Het is momenteel zo snel donker en soms zelfs de hele dag door zo’n grijs weer dat mijn bureaulamp een hele dag aanstaat (heel tof met die hoge energieprijzen). En ik ben er dus al in geslaagd om de achterkant van mijn scherm te verbranden door de lamp er te dicht op te zetten. En plastic dat heel warm wordt, dat kan stinken ze. Again: gelukkig is een videocall geurloos.

En kijk jij uit naar het einde van het thuiswerken? Of vind je het prima zo?

Thuiswerk als nieuwe ideaal?

Op 10 maart was ik voor het laatst op kantoor. Ik had in de namiddag een meeting in Brussel samen met een collega voor de opstart van nieuw project. Langs de klantzijde zou een man of 8 aansluiten. Een goedgevulde zaal. Het was er warm en duf, dus hadden we de airco opgezet. We gingen uiteraard met de trein, want we moesten echt in het centrum van Brussel zijn. En treinen naar Brussel zijn druk. Op elk uur van de dag.

’s Avonds wandelde ik terug naar kantoor en wenste mijn collega (toevallig ook zaakvoerder) me een goede reis (hoe het me in Valencia is vergaan lees je hier). We hadden het niet over een mogelijke crisis en planden de week na mijn verlof al heel wat zaken in. Het lijkt allemaal zo bizar. Dat een aantal dagen later het kantoor zou sluiten en we op telewerk zouden overstappen. Dat we een dikke twee maand verder nog altijd maar bij uitzondering naar kantoor gaan.

Ik zit in de luxepositie, als marketeer in een succesvol webbureau, dat thuiswerken überhaupt mogelijk is. Onze hele werking zit in de cloud. Geef mij internet en ik kan werken. Meer heb ik niet nodig. Daarnaast zitten we ook nog eens in de luxepositie dat het in de digitale sector nu drukker is dan ooit, omdat letterlijk elk bedrijf de omslag moet maken. En ten derde zijn we al een best volwassen bureau qua klantenportefeuille waardoor heel wat mensen hun weg vinden naar ons om hun digitale vragen aan te stellen.

Driedubbele luxe noem ik dat. Ik heb heel wat vrienden die in gelijkaardige agencies werken en die wel een paar weken tijdelijk werkloos hebben thuisgezeten, of die ineens gratis webinars doen in de hoop toch maar wat klanten binnen te halen. Terwijl mijn collega’s en ik niet weten wat eerst doen. Het is in het voorjaar altijd druk, nu is het best pittig druk. Maar ik klaag niet. Ik doe mijn job nog steeds graag en deze crisis zorgt net voor heel wat interessante projecten en samenwerkingen.

Maar bon thuiswerk dus. Hoe gaat dat nu? We mochten voor de crisis ook al thuiswerken. Geen vaste dag per week, maar eerder wanneer de agenda het toeliet om eens een hele dag geconcentreerd te kunnen doorwerken. Ik maakte daar eerlijk gezegd weinig gebruik van, tenzij om een bepaalde reden bv. omdat ze voor de bouw iets kwamen doen waarvoor ik best thuis was of ik met de auto naar een klant moest. Ik vond van mezelf dat ik thuis te snel raakte afgeleid.

Ik kan me op het werk vaak wel concentreren (ook al is er in de kantoortuin heel wat lawaai en geroezemoes). Daarnaast heb ik ook gewoon een functie waarbij ik vaak moet overleggen met collega’s en klanten en dat is handiger op kantoor, toch?

Vandaag lees ik allerlei doemberichten over hoe ‘dit nieuwe normaal’ de doodsteek zou zijn voor kantoren, en dan vooral kantoortuinen waar iedereen allemaal samen in één grote open ruimte zit. Bedrijven zoals Shopify en Twitter hebben nu al hun werknemers laten weten dat ze thuis, of toch remote, zullen moeten werken tot en met 2021. De kantoren blijven gesloten. Iedereen thuis aan het werk lijkt wel het nieuwe ideaal.

Ik vind dat persoonlijk verre van ideaal. Naast het feit dat je zo geen scheiding meer hebt tussen werk en privé en er ook geen vaste kantooruren meer zijn (waardoor je continue bereikbaar lijkt, ik werk daardoor veel langer dan anders) stelt dit ons nog voor heel wat andere uitdagingen.

Wat met mensen in een klein appartement die eigenlijk helemaal geen ruimte hebben om een ergonomische bureau neer te planten? Ik zit zelf in een donkere hoek van mijn slaapkamer op mijn oud studiebureau te werken. Zonder groot scherm of tussenstukken. Mijn nek zit al wekenlang vast, mijn ogen doen pijn van al dat niet natuurlijk licht en zo kan ik nog wel doorgaan. Stel ze verplichten mij om nog voor een lange tijd thuis te werken zal ik moeten investeren in een wifi-versterker, schermen, tussenstukken… Ik zal zelfs op zoek moeten naar een andere plek om te werken in een huis waarin elke ruimte al een functie heeft. Gaat de werkgever dit allemaal betalen?

Ik heb daardoor vooral het gevoel dat de Shopify’s van deze wereld willen besparen op allerlei kosten door iedereen thuis te zetten. Kantoorruimte huren is duur. Iedereen remote laten werken, al dan niet met een minimale vergoeding, is een pak goedkoper veronderstel ik (voor zover ik daar een zicht op heb).

En wat met gezinnen waarbij meerdere mensen in huis moeten thuiswerken? En zo op elkaars lip leven? Wat met het feit dat mensen minder bewegen door altijd thuis te zitten? Is het wel goed voor je brein om zo versnipperd te werken, waarbij je tussen twee intensieve videocalls door nog snel even de was insteekt? Is dit echt hoe wij het nieuwe ideaal zien? Of is dit een burnoutmachine?

Ik kan eigenlijk niet wachten om terug naar kantoor te gaan. Ik ben als introvert heel graag thuis en kan perfect mijn werk uitvoeren vanachter mijn donkere bureau. Maar het zal nooit de experience van een kantoor gevuld met collega’s kunnen vervangen. De deur ’s morgens achter mij sluiten om naar kantoor te vertrekken biedt een enorme structuur die ik nu mis.

Los daarvan zie ik het ook niet zitten om de komende tijd mijn klanten alleen maar online te blijven zien. Er zijn heel wat goede tools online beschikbaar, maar niets kan een goede fysieke workshop of opleiding vervangen. Ik ben zo’n typische voeler. Ik probeer tijdens vergaderingen aan te voelen hoe anderen reageren op wat ik zeg. Lichaamstaal lezen. Blikken vangen. Gezichten aflezen. Allemaal dingen die ik nu al enorm hard mis tijdens mijn honderden calls per week.

Ondertussen ben ik het ook wel beu om iedereens kinderen en huisdieren altijd op de achtergrond te zien. Ik wil gewoon naar kantoor. Als binnenkort kinderen in een kampbubbel mogen van 50 personen, mogen wij met ons dertig dan ook niet gewoon in onze bubbel? Pretty please?

Dat thuiswerken het nieuwe ideaal wordt, dat hoop ik dus van harte niet. Dat heel wat bedrijven nu eindelijk hebben ingezien dat thuiswerken niet een verborgen vorm van verlof nemen is en dat ze nu meer vertrouwen krijgen in hun werknemers, daar sta ik wel volledig achter. Zelfs bij ons zie je die evolutie, thuiswerken bleef toch altijd een slechte naam hebben en dat is nu wel aan het verdwijnen. Dat we dus zullen evolueren naar een samenleving waarin het de norm is om minstens 1 dag per week van thuis te werken, is helemaal oké voor mij. Dat zou al heel wat files en drukte verminderen. Maar elke dag thuiswerken? That’s a no for me.

Zou jij ervoor kiezen om elke dag van thuis te werken? Of toch liever naar kantoor?