Keuzes met het hart

Keuzestress, het wordt de ziekte van onze generatie, de millennials, genoemd. Er is te veel keuze. En niet alleen in de supermarkt, of op de menukaart van een restaurant. Ik wil het hebben over diepgaandere keuzes in je professionele carrière of je privéleven. Er zijn honderden studierichtingen, miljoenen jobtitels en 7 miljard mensen op de wereld om een partner uit te kiezen. We kunnen alles doen wat we willen, mits het financieel wat meezit natuurlijk.

Studeren is niet langer een privilege. Het stond afgelopen week nog in de krant. Jongeren stellen hun studiekeuze almaar langer uit. Wij zijn de generatie die verlamd lijkt door de overvloed aan opties. Nochtans is de correlatie tussen een studierichting en een effectieve job nog nooit zo laag geweest. Een diploma begint in verschillende sectoren (waaronder de mijne!) niet veel meer uit te maken. Waarom kies je dan niet gewoon voor wat je graag doet? Voor wat je interessant lijkt? Daar wringt het schoentje, want we zitten met een economische crisis waarin een job vinden niet simpel is. Die studiekeuze lijkt ineens dan toch heel belangrijk. En dus gaan we het overdenken.

Ik zou een heel artikel kunnen schrijven met tips en tricks om keuzes te maken (en misschien doe ik dat nog wel eens). Maar nee, ik ga het hebben over hoe ik mijn keuzes altijd maak. Ik ben een vrij rationeel persoon, maar als het gaat om belangrijke zaken zoals een studierichting of een job maak ik vaak vreemde sprongen.

In derde middelbaar was ik onderweg mij in te schrijven voor Wetenschappen – Talen, ik had het wel gehad met Latijn. Een uur later kwam ik thuis met een inschrijvingsbewijs voor, jawel, Latijn – Talen. Ik heb heel lang getwijfeld om aan de universiteit iets met economie te gaan studeren, toch koos ik uiteindelijk voor Communicatiewetenschappen. En een jaar geleden zou ik dan wel iets met economie gaan doen, een master in het Management. Was het niet dat ik besloot om me, na de selectiedag overigens, toch kandidaat te stellen voor BAS. Ik wist amper wat dat jaar precies inhield, maar een week later was ik geselecteerd (hoera?!). Mijn drie stages heb ik gekozen op basis van één gesprek, het gesprek op mijn latere stageplaats. Kijken of het ergens anders beter was? Niet nodig blijkbaar. Het gras is overal even groen.

Mijn laatste ietwat vreemde beslissing dateert van dit voorjaar. Ik was aan het solliciteren als project manager in de reclame. En toen kwam de twijfel om het toch niet als copywriter te proberen. Ik heb uiteindelijk een contract getekend als online marketeer, niet in de reclame.

p1010923

Van geen enkele keuze die ik hierboven noem heb ik spijt. Al begrijp ik mezelf ook niet altijd. Het lijkt alsof ik belangrijke beslissingen, die toch wel mijn huidig leven bepaald hebben, zomaar neem. In een ogenblik. Heel impulsief. Ik kan het eigenlijk zelf niet verklaren.

De ware reden is waarschijnlijk dat ik in zo’n gevallen naar mijn hart luister. Niet bewust, maar ik doe het wel. Ik geloof gewoon dat je diep vanbinnen wel weet wat de juiste beslissing is. Maar door externe factoren, zoals je ouders en de media die je wijzen op de economische crisis, ga je met je verstand beginnen denken en een eventuele rationele beslissing uitspreken. Op het moment van de keuze zelf heb ik echter altijd naar mijn hart geluisterd.

Waarschijnlijk was economie jobzekerheidgewijs (is dat een woord?) een betere keuze, net als wetenschappen in het middelbaar misschien wel nuttiger was dan Latijn. En project manager was de veilige optie geweest (maar ja comfort zones zijn er om te breken, of niet?), waar ik ervaring kon in voorleggen. Maar telkens lag mijn hart ergens anders.

Dus misschien moet je gewoon even diep in jezelf graven. Daar heb je allang een beslissing genomen. Een beslissing die je vast ook wel met rationele argumenten kan ondersteunen. Het eerste zal alvast zijn ‘ik wil dit echt’. Een betere reden kan ik mij niet bedenken. En laat anderen vooral hun mening zeggen, uiteindelijk maak jij je keuze. Met je hart.

Luister jij vooral naar je hart of naar je verstand als je een belangrijke keuze maakt? 

#BAS1516: the recap

En dan is het voorbij. BAS1516. De hoedjes zijn de lucht in gegaan, de laatste feedback is uitgedeeld en de eerste reünieafspraken staan te blinken in de agenda’s. Het moment van terugkijken is aangebroken. Hoe vond ik dat extra jaartje? Welke invloed heeft BAS op mijn persoon gehad? En vooral: waar sta ik nu?

13558936_10210110775110649_1360278403813482292_o

Wel waar ik nu sta is het misschien nog het makkelijkst te beantwoorden. Ik ben student af, heb een derde diploma op zak en begin heel binnenkort aan mijn eerste job. Ik ben ontzettend blij en trots dat ik al kan zeggen dat mijn volgende uitdaging om de hoek loert. Stilstaan is achteruitgaan weet je wel en ik heb zin om ‘voor echt’ aan de slag te gaan.

Wat BAS met mij als persoon heeft gedaan? Wel, ik heb nog nooit een jaar gehad waarin ik zo ongelukkig ben geweest. Ik heb nog nooit zo veel mentale dipjes gehad. Tegelijk ben ik nog nooit zo trots op mezelf geweest. Heb ik zo veel over mezelf geleerd. Ik ben niet gewoon buiten mijn comfort zone gegaan, ik heb mijn comfort zone soms aan stukken moeten scheuren. Ik ben tegen de muur gebotst, om er daarna over te klimmen en te constateren dat er opnieuw een muur staat aan de andere kant. Ik heb gedacht aan opgeven, meermaals. Ik heb mijn klasgenoten vervloekt, meermaals. Ik ben van mezelf geschrokken, in positieve zin, maar ook in negatieve zin.

De altijd kleurrijke, positieve en geen blad voor de mond nemende Annelies werd in een grote groep vol extraverten de stille, teruggetrokken en in zichzelf mompelende Annelies. De Annelies die ineens wel negatief begon te denken. Ik heb mijzelf daarvoor meermaals een schop onder mijn kont gegeven. Gelukkig heb ik die negatieve gedachten weten te bedwingen. Heb ik altijd het maximum uit alles proberen te halen. In kleinere groepen en op mijn stage lukte het wel om mezelf te zijn. Ik ben mijn privéleven nog meer gaan waarderen en heb mij daar omringd met de mensen die mij energie geven. Ik ben een introvert, het wordt tijd dat ik dat leer toegeven aan mezelf. Dat er niets mis is om de energie uit jezelf te halen in plaats van uit anderen.

P1040932

Het wordt tijd dat ik besef, en ik besef het ondertussen maar al te goed, dat er voor mij wel degelijk een plaatsje is weggelegd in deze oh zo mooie wereld die de reclame en bij de uitbreiding de marketing is. Ik kan iets bijdragen aan deze sector. En door te blijven leren en mezelf te ontwikkelen hoop ik dat over 30 jaar nog steeds te doen.

De hashtag #BAS1516 loopt op zijn einde, al zal dat hoofdstuk nooit echt afgesloten worden. Een nieuwe generatie #BAS1617 dient zich aan. Hopelijk met evenveel goesting als wij er in september daar in Bielebale aan begonnen. Loop vooral tegen die muur, maar blijf er dan niet verdwaasd staan, doe er iets mee! En als je hulp nodig hebt, ik en alle andere alumni staan altijd klaar om je dat extra duwtje te geven.

13501868_10210028095839225_5651461922515693372_n

Ik wil iedereen, en dan in het bijzonder mijn vrienden die mij ontzettend gesteund hebben dit jaar, bedanken. Ook een speciaal dankwoordje aan mijn waanzinnig gestoorde klasgenoten, die vanaf nu collega’s zullen worden, en aan mijn ex-collega’s bij Seven, die voor altijd mijn collega’s zullen blijven. En ook dankjewel aan mijn mentoren, in de eerste plaats om mij te selecteren, en aan iedereen met wie ik het afgelopen jaar in contact ben gekomen. Jullie zijn met velen! Bedankt!

Nog 1 week student

Nog 1 week ben ik student. De categorie van mensen met te veel vrije tijd die een dieet van bier volgen en vooral niet te veel nadenken. Enfin, dat is toch wat men zegt 😉 Ik zei het studentenleven vorig jaar eigenlijk al vaarwel, want BAS is toch meer ‘gratis’ werken dan studeren. Maar nu is het definitief: ik begin heel binnenkort aan mijn eerste job.

Een echte job. Zo eentje met een echt loon en met echte verantwoordelijkheden. Het is allemaal heel spannend en serieus ineens. Ik begin op 11 juli als online marketeer bij Statik in Leuven. Geen pure reclame meer dus, maar wel nog steeds een bureau dat werkt voor verschillende klanten én – wat voor mij belangrijk was – een sterke focus op het digitale. En ik keer natuurlijk terug naar de mooiste stad van Vlaanderen. Hoe fijn en gezellig Mechelen ook was, ik heb Leuven intens gemist. En dus heb ik mijn belangrijkste doel van 2016 bereikt: BAS met succes afgerond (dat hoop ik toch :p) en een leuke eerste werkervaring om mijn tanden in te zetten.

Nog 1 week ‘naar school gaan’ en binnenkort de allerlaatste proclamatie. Ik heb een geweldige studententijd gehad, maar ik voel al langer dan vandaag dat het nu wel genoeg is geweest. Ik zal elke dag, elke seconde blijven leren. Want zo zit ik in elkaar. Ik wil nog zoveel leren. Mezelf blijven ontwikkelen. Maar buiten de schoolcontext graag 🙂 Niet meer student, maar online marketeer. Het kan snel gaan.

Zo, dit was even een serieuze update 🙂 Maar wel een fijne om met jullie te delen.

#BAS1516: mijn stage

Tijd voor een nieuwe #BAS1516 update! Begin december zijn we alle 25 aan onze stage begonnen. 5 maand lang nemen we een diepe duik in -voor mij toch wel- het onbekende: een reclamebureau. Ondertussen ben ik een dikke zes weken bezig, maar hoe vind ik het nu om te werken in zo’n reclamebureau?

Seven productions

Ik loop stage bij Seven Productions in Sint-Katelijne-Waver. Seven is een klein bureau met een 15tal werknemers, ideaal voor mij om bij alle aspecten van reclame betrokken te worden. We werken voor klanten als Netflix, 20th Century Fox en Tempo-Team. Heel dankbare merken om voor te werken natuurlijk! 🙂 Daarnaast is ook de locatie een troef, we zitten namelijk in oud gezellig wit kasteeltje en ook binnen is de inrichting een dolle boel. Oh ja, en de collega’s vallen ook best mee…. 😉 Ze vallen heel goed mee zelfs!

To copy or not to copy

Wat voer ik daar nu hele dagen uit? Ik werk er voornamelijk als project manager (in de reclamewereld ook wel eens accounts of producers genoemd), wat wil zeggen dat ik mee de lopende campagnes van a tot z begeleid en zorg dat alles op tijd bij de klant komt te liggen. Ik zorg er dus voor dat de creatieven gebriefd worden en volg dit nauw met hen op. Ik verzorg de planningen en heb meetings met de klanten. Als project manager ben je dus eigenlijk verantwoordelijk voor de verschillende projecten en moet je op elk moment van elk aspect van de campagne op de hoogte zijn. Momenteel ben ik hier nog veel over aan het bijleren en doe ik nog niet al deze dingen, maar dat is op termijn wel de bedoeling.

Ik doe het project management (PM) werk heel graag, maar het voordeel bij Seven is dat ik ook met alle andere zaken in contact kom. Ik heb namelijk altijd graag geschreven (vandaar ook uiteraard deze blog ^^), maar ik heb dat schrijven nooit gezien als een job, niet iets waar je je brood mee kan verdienen. Gewoon een leuke hobby, waar ik trouwens voor dat ik deze blog had ook niet te veel aandacht aan besteedde. Bij BAS zijn er echter verschillende mensen die meteen zeiden dat ze copywriter wilden worden. Schrijven kan dus wel degelijk een voltijdse job zijn…

Bij Seven heb ik al een aantal keren copy mee mogen bedenken en eigenlijk vond ik dat wel leuk, heel leuk. Ik heb nog veel te leren. Copy in de reclame is iets anders dan verhalen of blogposts schrijven. Je moet op een gebalde en creatieve manier een boodschap duidelijk kunnen overbrengen, meestal slechts in enkele zinnen of woorden. Daar heb ik nog veel te leren. Heel veel. Ik ben ontzettend blij dat ik bij Seven deze kans krijg.

Of er echt een copywriter in mij zit? Ik heb geen idee. Geen flauw idee. Maar we zien wel weer waar ik uitkom. De combinatie tussen project management, copy en zelfs af toe wat concepten bedenken bevalt me prima. Een stage is een ontdekkingsreis en daar ben ik volop mee bezig.

Zelfvertrouwen

Mijn grootste struggle is mijn onzekerheid. Je komt terecht in een bedrijf waar iedereen zijn plek heeft en jij moet daarbinnen je eigen plekje en ritme zien te vinden. De eerste weken was dit zeker en vast wennen en aanpassen en dan sluipt de onzekerheid er dik in bij mij. Ik ben al sinds het begin van BAS op zoek naar mijn meerwaarde. Ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik die gevonden heb. Misschien ligt die in PM, misschien in copy, misschien wel buiten de reclame. Een ontdekkingsreis it is! Gelukkig heb ik deze week van mijn stage positieve signalen gekregen waardoor ik toch al iets meer zelfvertrouwen heb gekregen. Mijn plekje vind ik wel, ik heb nog tijd.

Ondertussen is BAS1516 al over de helft. Het gaat allemaal zo snel. Ik probeer zoveel mogelijk op te pikken en bij te leren. En de donkere dagen te overleven 😉

Vier mooie jaren

Afgelopen vrijdag was het zover. Het einde van een tijdperk. Onder het motto eentje is geentje ging ik voor de tweede keer naar de proclamatie van de faculteit Sociale Wetenschappen van de KU Leuven. Dit keer om een geweldige periode af te sluiten samen met de vriendinnetjes. Of mijn studententijd de mooiste periode uit mijn leven zal zijn, dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat het vier mooie jaren waren.

Vier jaar geleden, toen ik eindelijk van die middelbare school af was, ging voor mij een nieuwe wereld open. Als boerenmeisje voor het eerst naar de grote stad Leuven en dat elke dag met de trein (ik was nogal optimistisch toen ^^).

Al snel bleek dat Leuven niet zo’n grote stad is. Maar wat vaststaat is dat Leuven geweldig is! Ik ga Leuven ontzettend missen. De clash tussen jong en oud, de terrasjes die na één zonnestraal al vol zitten, het lekkere eten, de mooie gebouwen, … Leuven, je bent nog niet van mij af, ik zal je blijven bezoeken.

De trein: tja ik heb dat vier jaar gedaan. Elke dag opnieuw. Correctie: elke dag dat er geen treinstaking was (en er was nogal vaak een staking). Ik ben ook niet elke dag op tijd in de les geraakt (ofwel veel te vroeg natuurlijk). Enfin, ik zou uren kunnen vertellen over mijn belevenissen met de NMBS tijdens de afgelopen vier jaar maar ik zal het kort houden: ik denk niet dat ik nog vaak een trein zal nemen.

p1020091

En dan het studeren zelf. Eindresultaat: een bachelor Communicatiewetenschappen en een master Bedrijfscommunicatie. Goed voor 240 studiepunten, meer dan 40 opleidingsonderdelen (en dus evenveel examens), twee stages, twee seminaries, vele groepswerken en één Masterproef. Het was vaak afzien en blijven zwemmen maar ik heb de eindmeet gehaald.

Ik heb heel wat kennis vergaard over media en strategische communicatie maar ook over politiek en taalkunde, over recht en psychologie, over statistiek en wetenschap,… Het meest heb ik echter geleerd over mezelf. Ik ben niet langer dat meisje van vier jaar geleden. Ik heb ondertussen een vele ruimere blik op de wereld, een kritische blik ook. Ik heb ontelbare mensen ontmoet en met hun bijhorende achtergrond en levensvisie kennis gemaakt.

Na vier jaar leef en denk ik als een communicatiewetenschapper en dat… dat had ik niet verwacht. Het lijkt allemaal zo banaal: je gaat naar lessen, maakt opdrachten, leert de theorie en legt examen af. En dat steeds opnieuw en opnieuw. Maar het doet meer met je dan je denkt. Je neemt een bepaalde houding aan, een bepaalde mentaliteit, een levensvisie bijna. Ik ben nu een meisje van 22 met een kritische open geest. En dat valt niet in punten of graden te omschrijven. Dat is iets dat ze me nooit meer afpakken.

Beste KU Leuven, u hebt mij gevormd als persoon. En laat dat nu net het doel van een universiteit zijn: onderwijs en vorming. Ik dank u en alle mensen waarmee ik de afgelopen vier jaar in contact ben gekomen. Bedankt voor vier mooie jaren! 

Masterproef: vind ik leuk?

Ik heb zonet te horen gekregen dat ik geslaagd ben voor de master in de Bedrijfscommunicatie. Op mijn masterproef behaalde ik een mooie 15/20 en jawel ik ben daar trots op. Toch moet ik eerlijk toegeven dat ‘Oef ik ben er vanaf!’ mijn eerste reactie was. Mijn medestudenten hebben het blijkbaar ook niet zo met het schrijven van een masterproef. Eén bepaald artikel werd namelijk nogal veel geliket. Masterstudente Journalistiek Stéphanie Verzelen pleitte in De Morgen voor het afschaffen van ‘de meesterlijk irrelevante thesis’. Wel, ik ga nu iets zeggen dat waarschijnlijk minder likes zal behalen bij leeftijdsgenoten. Ik vind helemaal niet dat de masterproef afgeschaft moet worden.

Vond ik het schrijven van mijn thesis dan leuk? Neen. Absoluut niet. Het was verdomd hard werken. En vloeken. En wenen. Herbeginnen. En opnieuw wenen. Maar moet alles in het leven altijd leuk zijn? Is het soms niet goed om eens iets te moeten doen dat je anders nooit zou doen? Even door de tranen bijten om uiteindelijk tot een mooi resultaat te komen waar je trots op bent?

Stéphanie vertelt in haar opiniestuk dat ze vooral broodnodige praktijkervaring wil opdoen tijdens haar master Journalistiek. Laten we even het verschil tussen hogeschool en universiteit onder de loep nemen. Een universitaire opleiding is een academische opleiding. Wetenschappelijke kennis en vaardigheden zijn nu eenmaal een essentieel onderdeel van zo’n opleiding. Je kiest er als student dus eigenlijk zelf voor om tijdens je hogere studies met wetenschappelijk onderzoek in aanraking te komen en als sluitstuk van je academische loopbaan ook een eigen onderzoek uit te voeren. Het ontwikkelen van specifieke praktische vaardigheden is dan weer de hoofdtaak van een professionele (het woord zegt het eigenlijk zelf) bachelor. Akkoord, dat besef was er bij mij als 18-jarige totaal niet. En ik geef toe dat ik vakken als statistiek en methoden van het sociaal wetenschappelijk onderzoek haatte. Maar nu vier jaar later ben ik blij dat ik deze opleidingsonderdelen heb gehad. Dus weet waar je aan begint voor je een universitaire opleiding aanvat en weet dat je op een dag een masterproef zal moeten schrijven. Of je het nu leuk vindt of niet.

Daarnaast zegt Stéphanie dat ze tijdens het schrijven van haar thesis enkel nutteloze skills ontwikkelt. Moet alles wat je doet of leert dan resulteren in een bepaalde vaardigheid? En moeten dat dan vaardigheden zijn die je op dagdagelijkse basis kunt gebruiken of slechts enkele keren per jaar? Zullen we dan meteen het volledige middelbare onderwijs met vakken als geschiedenis, aardrijkskunde en zelfs wiskunde (wie gebruikt er dagelijks een cosinus?) maar afschaffen? Wat dan met algemene vorming? Skills zijn belangrijk en het hoger onderwijs moet daar zeker aandacht aan besteden. Maar onderwijs (en vooral universitair onderwijs) heeft nu eenmaal een bredere functie dan puur het focussen op skills.

Via een masterproef leer je kritisch zijn, enquêtes afnemen, interpreteren en statistische analyses uitvoeren. Skills die Stéphanie als nutteloos beschouwt voor een toekomstige journaliste. Ik daag jullie uit om een krant open te slaan, online of offline, en op zoek te gaan naar een artikel dat de resultaten van een onderzoek of enquête behandeld. Je zal niet ver moeten zoeken. Om zo’n artikel te kunnen schrijven moet je de cijfers kunnen interpreteren en bevattelijk kunnen maken voor een breed publiek. Op zo’n moment is het handig als je als journalist het verschil tussen causaliteit en correlatie kent. Een verschil dat trouwens in krantenartikels meermaals door elkaar wordt gehaald. Nutteloze skills? Ik vind van niet.

Ik begrijp Stéphanie haar standpunt zeker. Ze zal de komende vakantie moeten doorbrengen met het schrijven van een thesis met een onderwerp dat – naar eigen zeggen – praktisch niet relevant is en dat nooit de krant zal halen. Zal mijn masterproef de krant halen? Absoluut niet. Is mijn onderwerp praktisch relevant? Zeker wel. Ik heb mijn onderwerp zelf gekozen uit een gegeven lijst, net als Stéphanie waarschijnlijk. Ik vond mijn onderwerp immers interessant genoeg om er een heel jaar lang aan te werken. Maar ik had best mijn eigen onderwerp kunnen voorstellen, een onderwerp dat me passioneert en dat zo praktisch relevant is als ik zelf wil. Dat had zij ook kunnen doen…

ALS, hoe klein de kans ook, men mij op een sollicitatiegesprek zou vragen om iets te vertellen over mijn thesis, dan zal ik dat met veel plezier doen en ik zal hierbij meteen de praktische waarde van mijn resultaten duidelijk maken. Daar heb ik een heel jaar lang voor gewerkt. Met veel trots overigens.

De masterproef afschaffen? Neen. Het systeem van de masterproef herbekijken? Ja! Misschien kan er in studierichtingen als Journalistiek een praktische component aan de thesis verbonden worden? Ik ben in ieder geval benieuwd hoe deze discussie verder gaat.