Later als ik groot ben wil ik Lucy Worsley worden

Het is een vraag die iedereen wel eens voor de kiezen krijgt. Wat is je droomjob? Ik denk dat ik in een ver verleden al eens heb verteld dat ik niet echt één uitgesproken passie heb en dus ook niet meteen dé droom heb om van die passie mijn beroep te maken. Sowieso hou ik van variatie in mijn job, die is cruciaal. En ben ik in al mijn nerdheid geïnteresseerd in heel veel verschillende dingen.

Maar als je mij vraagt ‘Annelies, wat is je droomjob?’. Dan is mijn antwoord ‘Lucy Worsley’. En ja, Lucy is een persoon en geen job. Maar wat zij doet, dat is mijn ultieme droomjob.

Wie is Lucy Worsley?

Wie is die Lucy Worsley nu? Lucy is een Britse historica gespecialiseerd in koninklijke geschiedenis. Oké, hoor ik u zeggen. Ik had inderdaad ook gewoon geschiedenis kunnen studeren om geschiedkundige te worden. Maar het is niet per sé dat dat ik aan haar benijdt.

Lucy is Chief Curator bij Historic Royal Palaces. HRP is een private organisatie verantwoordelijk voor zes paleizen in en rond Londen: the Tower Of Londen, Kensington Palace, Kew Palace, Hampton Court Palace, Banqueting House en Hillsborough Castle. Lucy mag daar dus dagelijks in rond lopen en komt daardoor waar iemand anders niet komt.

Hampton Court Palace, maart 2017

In de documentaire ‘Lucy Worsley’s royal Palace Secrets’ (nog steeds te bekijken op VRT NU) neemt ze ons mee achter de schermen. En daarin vertelde ze doodleuk dat haar sollicitatiegesprek in 2002 heeft plaatsgevonden in de kamer in Kensington Palace waar Queen Victoria is geboren. Haar kantoor in Hampton Court Palace staat dan weer in de vroegere slaapkamer van de eerste drie koninginnen van Henry VIII. Zijn derde vrouw Jane Seymour stierf in die slaapkamer aan de gevolgen van kraamvrouwenkoorts. Als ik dat allemaal hoor en zie komt het speeksel al uit mijn mond ;). Want het zijn ruimtes waar je als gewone bezoeker niet komt.

Lucy is vooral bekend van haar docu’s waarbij ze geschiedenis toegankelijk wil maken voor een breed publiek. Haar docu’s zijn begrijpbaar omdat ze smakelijke feiten uit de geschiedenis als een verhaal weet over te brengen waardoor het langer blijft hangen. Zowel op VRT NU, Netflix als YouTube kan je heel wat van haar docureeksen bekijken (gewoon even zoeken op Lucy Worsley). Eén van mijn favorieten zijn de afleveringen over de Romanovs waar Lucy je meeneemt naar de levens van bekende tsaren zoals Peter De Grote.

Het enige wat ik soms vervelend aan haar vind is dat ze de nood heeft om zichzelf altijd te verkleden in een bepaald personage. Dat lijkt soms wat kinderachtig. In de Amerikaanse versies die ze ook maakt voor PBS, worden die verkleedpartijen er trouwens uitgeknipt en spelen andere acteurs de historische figuren na. Volgens mij is dat verkleden dus eerder typisch Brits.

Hoe kan ik iets meer Lucy Worsley worden?

Ik kan nu natuurlijk afreizen naar Londen om te solliciteren bij HRP, maar zonder diploma geschiedenis wordt dat niet eenvoudig. Ik zou ook kunnen hopen dat Lucy het niet lang meer trekt en dat er dan niemand anders op de aardbol te vinden is om haar te vervangen. Maar bon, ik focus me beter op de realistische scenario’s.

Citizen M Tower Of Londen, november 2018

Ik hou van verhalen uit het verleden. Ik put daar veel kracht uit, zeker in deze vreemde tijden. En ik vind het idee om die verhalen toegankelijk te maken voor een breder publiek wel fijn. Ik droom ondertussen al even van een eigen nieuwsbrief, maar had nooit echt een idee waarover die dan zou moeten gaan. En na het ontdekken van een nieuwe tool hakte ik de knoop dan toch door: ik zou een nieuwsbrief starten.

De bedoeling is om een aantal thematische ‘blogreeksen’ te schrijven, waarin per e-mail telkens één verhaal centraal staat. De eerste reeks is getiteld: historische figuren in lockdown. Het leek me wel een gepast onderwerp :). Mijn eerste bericht kan je alvast lezen via deze link.

Heel nieuws dat ik dit doe is het niet natuurlijk. In de rubriek History Nerd vertel ik ook al over de levens van inspirerende historische figuren. Maar in de nieuwsbrief zal het kortere thematische content zijn met veel humor. Een soort tijdreis in een periode waarin reizen nog niet meteen aan de orde is.

Inschrijven kan via inanotherera.substack.com. De nieuwsbrief krijgt dus dezelfde naam als mijn boekenblog, maar zal qua inhoud en stijl veel meer aanleunen bij GoAnnelies. Met hele persoonlijke toets dus. Ik zou het ontzettend fijn vinden mocht je inschrijven. Je mag dan ongeveer 1 à 2 keer per maand een berichtje van mij in je mailbox verwachten.

Ik wou eens heel graag zo’n button uitproberen van de nieuwe WordPress blokkenbuilder. Dit was mijn kans :D.

De nieuwsbrief is volledig gratis en ik verdien er zelf ook niks mee. Eén van mijn voornemens is om meer te creëren in 2021 en minder te scrollen op sociale media. En dan leek me dit wel een mooie stap om te zetten. Net als Lucy Worsley waarschijnlijk ook niet meteen docu’s mocht presenteren op BBC, zal ik niet snel een geschiedkundige worden. Maar met enthousiasme verhalen van even geleden schrijven, dat maakt me toch al iets meer haar ;). Ik ben trouwens heel benieuwd naar jullie reacties!

Wat is jouw droomjob? Hoe ga jij dit jaar iets doen waar je enthousiast van wordt?

Een ode aan mijn innerlijke nerd

Het is best opmerkelijk hoe snel de waarde of de betekenis van een woord kan veranderen. In het middelbaar studeerde ik Latijn-Moderne Talen en haalde ik best goede punten. De woorden ‘seut’ of ‘strever’ zijn mij bijgevolg niet vreemd. Ze waren ook niet echt goed bedoeld. Mocht ik een jongen geweest zijn, zou het woord ‘nerd’ vallen.

Maar nerd is zo’n woord dat de laatste jaren van iets negatief naar iets positiefs is geëvolueerd. Onder invloed van The Big Bang Theory bijvoorbeeld. Nerd en geek zijn niet langer scheldwoorden. Ze worden gezien als een persoonskenmerk, een eigenschap, een interesseveld.

Ook ik durf mezelf beschouwen als een nerd. Een seut of strever ben ik nooit geweest, die woorden impliceren dat ik leerde om hoge punten te halen en daarmee te kunnen stoefen. Bij een nerd gaat het om dingen bijleren puur omdat je plezier behaalt aan het bijleren op zich. Dat ben ik helemaal.

Net zoals iedereen haatte ik het vroeger om vakken te leren die me niet boeiden. Ik heb op de unief heel wat sociologische theorieën moeten leren en krijg daar nog steeds de kriebels van. Maar aan mijn politieke, geschiedkundige en communicatie- of marketingvakken bewaar ik goede herinneringen. Ik vond dat interessant, toch nog altijd belangrijk wanneer je een studie kiest me dunkt.

Maar ook in het dagelijkse leven komt mijn inner nerd vaak naar de oppervlakte. Als ik geïnteresseerd in iets ben, wil ik graag alles weten. Maar dan ook echt alles. Dan ga ik actief op zoek naar info en content en kan ik er van genieten om zaken bij te leren. Om me te verdiepen in een onderwerp.

Dat uit zich in mijn liefde voor geschiedenis, voor wie dat nog niet door had. Ja, ik lees daar boeken over en verslind documentaires en kostuumseries. Maar het gaat veel verder dan dat. Het veldrijden volg ik met een argusoog want niets mag aan mijn aandacht ontsnappen. Wanneer ik op vakantie ga naar een nieuwe bestemming lees ik me zodanig in dat ik mijn reisgids, en soms zelfs de bordjes, ter plaatse niet meer nodig heb. Wanneer ik iets koop dat wat duurder is, doe ik intensief research en kan ik de modellen moeiteloos met elkaar vergelijken.

Ik ben bovendien een why-person. Ik wil dingen niet alleen weten, ik wil ze begrijpen. Wanneer iemand mij een feit meedeelt is mijn innerlijke reflex meteen ‘Waarom?’. Ik wil de reden achter een beslissing kennen. Waarom doen we wat we doen?

Dat maakt mij soms tot die vervelende kritische persoon die met de waaromvraag komt aandraven. Dat maakt mij soms tot die betweter die ervan overtuigd is dat er nog een betere beslissing is (want ik heb daar eens iets over gelezen). Sorry not sorry. Want tegelijk maakt dat mij tot een persoon met een breed gezichtsveld en veel empathie. Ik heb een brede interesse en heb aandacht voor de verschillende redenen en drijfveren die mensen kunnen hebben. Ik kan iets vanuit meerdere standpunten bekijken. Ik wil begrijpen. Ik wil bijleren. En daarvoor ben ik bereid om iets vanuit een andere hoek te bekijken.

Ik merk dat steeds meer mensen ervoor uitkomen dat ze nerdy zijn. Het is zoals gezegd niet langer een scheldwoord, maar wordt gezien als iets positiefs. Het is ook iets positiefs naar mijn bescheiden mening. En we zijn ook allemaal wel over iets nerdy.

Iemand die vegan wil gaan leven zal zich (hopelijk) grondig gaan inlezen in die levensstijl. Wat kan, wat kan niet en welke risico’s brengt het met zich mee (bv. tekorten). Die zal de ingrediëntenlijst van elk voedingsmiddel in zijn keuken beginnen te bestuderen. Dat is niet minder nerdy dan ik met mijn geschiedenis.

We zijn allemaal nerdy in de dingen die ons aanbelangen. Plezier beleven door zaken bij te leren is ook een belangrijke factor voor zingeving en geluk. Het is een soort intrinsieke motivator, een stap naar een gelukkiger leven. Er moet mij niemand geld, eten of een andere beloning geven om te lezen over geschiedenis of naar de cross te kijken. Dat doe ik 100% vanuit mezelf omdat ik het oprecht interessant vind en er gelukkig van word. Ik vind dat iets heel moois.

Laten we de innerlijke nerd dus allemaal wat meer omarmen en appreciëren. Het woord nerd hoort bij mij en daar heb ik vrede mee.

Herkenbaar? Wat zijn de zaken waar jij nerdy over bent?

5 levenslessen uit 2018

Vorig jaar keek ik ludiek terug op 2017 en ook dit jaar komt die post er nog aan ;). Maar ik wil toch ook wel even serieus terugblikken. Want 2018 was me wel een jaar. En dat is zeker ook positief bedoeld!

Ik merk dat ik ontzettend persoonlijk ben gaan schrijven en zeer persoonlijke dingen ben beginnen delen met jullie. Ik heb ook nooit meer geschreven. Ik voel dat ik dat schrijven echt nodig heb om dingen uit mijn systeem te krijgen. Noem het een soort verwerkingsproces. Schrijven is soms zoals ademen. Noodzakelijk om verder te kunnen. En ik ben blij dat jullie af en toe heel lief reageren dat het allemaal zo herkenbaar is en me tips geven. Ik sta niet alleen. En daar wil ik jullie allemaal voor bedanken.

Mijn manier om jullie te bedanken is om 5 levenslessen met jullie te delen die misschien kunnen helpen om moeilijke dingen te relativeren en misschien wel eens op een andere manier naar iets te kijken. 5x een portie positiviteit en een duwtje in de rug. Here we go!

It doesn’t have to be crazy at work

Naar het gelijknamige boek dat ik nog niet heb gelezen. Het was best crazy at work dit jaar. Ik had het toen niet door, maar ik ben in het voorjaar heel dicht bij een crash geweest (noem het de eerste fase van een potentiële burnout). En ik moet nog altijd oppassen dat de stress me niet in zijn macht krijgt.

Maar het kan anders. Het moet anders. Ik heb sinds de zomer een beetje een berusting gehad op dat vlak. Wat vandaag niet gedaan is, is niet gedaan. Er is altijd werk. Klanten willen altijd meer. En sneller. Maar ik ben geen dokter. Er hangen geen mensenlevens van af. Het kan morgen ook nog.

En ik doe mijn werk goed, waardoor er werk blijft komen. Dat stelt mij in een luxepositie. In plaats van iedereen te willen pleasen kan ik kiezen welke projecten ik doe. Het is nog een lange weg. Maar ik wil nooit meer zoals dit voorjaar tegen de kraan open aan het dweilen zijn, door die muur gaan en het gevoel hebben dat ik er alleen voor sta. Ik heb het recht om te kiezen voor die zaken die me energie en voldoening geven. En dat betekent dat ik af en toe nee moet zeggen. So be it.

Een relatie verandert jou niet noodzakelijk

Ik ben zo iemand die altijd dacht dat ik anders zou worden wanneer ik in een relatie zou zitten. Je weet wel, zo die vervelende vriendin, die jaloers is, of nog erger: altijd aan haar lief plakt. Ik zou veranderen en een betuttelende mevrouw worden, zoals die koppels op restaurant of in de film. Blijkbaar heb ik mezelf onderschat.

Het was mijn eerste jaar met partnerstatus op ‘in een relatie’ en eigenlijk ben ik daar heel natuurlijk in gegroeid. Ja, je houdt meer rekening met die persoon. En soms zal ik wel eens betuttelende dingen zeggen, maar het is niet dat ik daarvoor al niet deed af en toe ;).

Alles is eng en raar in het begin. Maar alles went. En ik ben ik, ook in die relatie. Het heeft me niet per se veranderd, het heeft me verrijkt. Het geeft me iets om op terug te vallen. En als het me dan toch op één manier heeft veranderd dan is het dat ik me heb leren openstellen. Kwetsbaarheid tonen. En dat kan ik alleen maar categoriseren als een mooie evolutie.

Constant geluk bestaat niet

Het was echt wel een moeilijk jaar. Fysiek. Mentaal. En toch was het een jaar vol mooie momenten en kus ik mijn pollekes om wat ik allemaal heb. Tegendraads? Ik?

We streven steeds meer naar dat geluksgevoel. De (sociale) media doen uitschijnen dat we voortdurend moeten rondlopen met een gevoel van euforie. Maar dat kan niet. We kunnen niet elke dag, elke seconde, dolgelukkig zijn. Geluk is niet een soort jasje dat je kan aantrekken om je te beschermen tegen slechte dagen. Slechte dagen zullen er altijd zijn.

Dus ja, 2018 was een moeilijk, maar goed jaar. Het bestaat. En over 5 jaar, als het al zo lang gaat duren, kijk ik terug op dit jaar als een succes.

Je gedachten zijn niet echt

Hierover schreef ik al een aantal keer een postje neer (De witte wolfDoemdenken). We maken ons vaak zorgen om dingen die er niet zijn. En hoewel er jammer genoeg nog geen knop bestaat om die gedachten gewoon uit te zetten, doet dit inzicht relativeren.

Uit de reacties op mijn schrijfsels hierover maak ik op dat we allemaal wel eens last hebben van doemdenken. En dat niemand de sleutel in handen heeft om het op te lossen. Opnieuw: je staat niet alleen. En iedereen is bezig met zijn eigen gedachten. Die dus niet echt zijn. We doen allemaal maar wat.

We doen allemaal maar wat

Ik heb het afgelopen jaar heel wat posts geschreven die over de quarter life en de vragen die daarbij opborrelen gaan. Ik heb vrienden zien strugglen of ik zie ze streven naar dingen die het niet waard zijn. Ik weet dat ik zelf heel veel nadenk over de toekomst. Net zoals een zestiger dat waarschijnlijk ook nog soms doet.

We zoeken allemaal onze weg. En we moeten allemaal zelf die obstakels overwinnen. Maar het zijn voor iedereen wel dezelfde obstakels waar ze op, over of onder moeten.

Ook al doen sociale media uitschijnen van wel, niemand weet exact waar hij/zij mee bezig is. We doen allemaal maar wat. Wat we denken dat goed is voor ons en onze omgeving. Niemand heeft de waarheid in pacht.

Ook ik niet ;). Dit waren even vijf heel persoonlijke levenslessen die het afgelopen jaar bij mij zijn opgekomen en waar ik probeer aan vast te houden op een moeilijker moment. Misschien zijn ze voor jou evident, misschien niet. Hoe dan ook, ik wens jullie allemaal een prachtig 2019.

Wat heb jij bijgeleerd in 2018?

Doemdenken

Het is me al wat geweest de laatste maanden. Ik heb weer zoveel bijgeleerd over mezelf. Maar niet alles wat je leert is per se goed. Ook dat is, ironisch genoeg, weer iets dat ik heb geleerd.

In 2018 (jep, het is vroeg voor een terugblik, I know) heb ik namelijk leren doemdenken. En dat is iets dat ik ook graag in 2018 zou laten. Ik heb me enorm vaak opgejut door iets wat ik dacht. Piekeren is niet nieuw, dat doet iedereen wel eens. Maar ik heb me effectief laten leiden door gedachten. Ik heb me fysiek en mentaal slecht gevoeld door wat ik dacht. En dan gaat het echt om angstgevoelens over iets dat (nog) niet is.

Mijn B-12 tekort is daar zeker een oorzaak van. Dat tekort beïnvloed je gedachten en je gevoelens zoals een depressie dat ook kan doen. Ik had dus verwacht dat het doemdenken wel stilaan ging verdwijnen nu ook dat tekort verholpen is.

En ja, ik sta mentaal terug sterker om zaken om te buigen naar iets positief. Maar ik ben er nog lang niet. Ik heb soms geen controle over waar mijn gedachten naartoe gaan en de invloed die deze gedachten hebben op hoe ik mij voel. En je kent mij, ik wil graag controle. Die controledrang maakt het allemaal nog moeilijker.

Maar eigenlijk is er vaak helemaal geen link tussen je gedachten en je gevoelens. Je moet die gedachten niet zo serieus nemen. Je moet er afstand van nemen. Dat is de basis van mindfulness. Gedachten, zeker de negatieve, gaan zelden over het nu. En alleen over het nu heb je controle.

Gedachten bevatten zelfs zelden waarheid. Je maakt je zorgen over iets dat niet is en dat vaak ook nooit zal zijn. Je verliest er veel energie door die je beter in iets anders kan stoppen. Dat heb ik meermaals moeten ondervinden.

“I’m an old man and have known a great many troubles, but most of them never actually happened” – Mark Twain

Deze quote vat het allemaal mooi samen. We maken ons zo vaak zorgen om niets.

Ik denk dat ik dat ombuigen van negatieve gedachten, van die angstgevoelens, terug stap voor stap zal moeten leren. Ik herken het nu al wanneer het met mij gebeurt. Wanneer mijn gevoelens worden aangetast door gedachten die niet echt zijn. Ik kan het alleen nog niet stoppen. Herkenning is de eerste stap denk ik dan. Nu er nog voor zorgen dat dat doemdenken mij niet zo in de greep krijgt.

Hoe ik dat ga doen, geen idee, maar ik wil er wel alles aan doen.

Heeft er iemand een gouden tip voor mij?

Een beetje introvert is best oké

Ik heb zonet de MBTI-test eens gedaan. De Myers-Briggs Type Indicator is een test die mensen onderverdeelt in 16 persoonlijkheidstypes op basis van vier schalen die een lettercombinatie vormen. Ik blijk een ‘protagonist’ te zijn, een ENFJ. De E staat voor extravert. Ik viel zonet van mijn stoel. Ik schreef al eerder dat ik moeite heb met accepteren dat ik introverter ben dan ik had gedacht. Wat is het nu?

Voor mij – en vele anderen – heeft introvert altijd betekent dat je moeilijker sociaal contact kan leggen. Dat je iets stiller en verlegen bent dan anderen. Dat je minder snel je mening zal zeggen in groep. Niet echt positieve eigenschappen als ik dit zo lees. Maar het is geen juist plaatje van introvert zijn.

De tegenstelling introvert – extravert heeft puur betrekking op je focus. Waar haal jij je energie uit? Als je meer naar binnen bent gericht, waardoor je je energie en motivatie voornamelijk uit jezelf haalt, ben je een introvert. Als je een focus hebt op anderen en energie en motivatie krijgt door die anderen ben je eerder extravert.

Er worden daarnaast nog heel wat anderen eigenschappen toegeschreven aan introverten. Ze zouden liever met een boek op de bank zitten, terwijl extraverten de feestjes afschuimen. Wat mij betreft kan het ook net omgekeerd zijn, alleen zal de introvert iets minder snel contact leggen met nieuwe mensen op zo’n feestje, terwijl de extravert nerveus zal worden als hij drie avonden na elkaar op de bank zit met een boek of serie.

Ik denk dat we moeten beseffen dat er maar weinig mensen 100% het ene of het andere zijn. We zijn vooral het ene met wat eigenschappen van het andere. Ik ben een introvert die zich in kleine groepen bij mensen die ik ken als een extravert gedraagt. Ik vind die extravert in kleine groepen leuker, maar die introvert is er nu eenmaal vaker. Het wordt tijd dat ik dat ga accepteren.

IMG_0439

Ik heb wel degelijk een focus op mezelf. Ik krijg energie van mezelf te ontwikkelen op verschillende vlakken. Daarvoor blijf ik soms liever een avond thuis dan op café te gaan. Wil dat zeggen dat niet sociaal ben?

In grote groepen ben ik dat stille verlegen meisje. Mijn sterke mening hou ik dan voor mezelf. Ik ben wat afwachtend bij mensen die nog niet ken. Dat is niet ideaal, ik zou graag wat minder verlegen willen zijn in zo’n groep, maar het is nu zo. Ik ben niet niet sociaal, het vraagt gewoon meer energie om sociaal te zijn.

Een beetje introvert is best oké. Het maakt me tot wie ik ben. Het geeft me bepaalde geweldige eigenschappen, maar ook enkele minder leuke. En die MBTI-test? Wel, ik ben geen ENFJ (protagonist), sommige eigenschappen kloppen maar lang niet alles. Ik heb namelijk ook veel (misschien zelfs meer) weg van INTJ (architect) en zelfs een beetje van INFJ (advocate). MBTI is geen exacte wetenschap. Het is een leidraad.  Als jij de test wil doen, kan je dat hier. Ik verkies om zonder hokje door het leven te gaan.

Zie jij jezelf eerder als intro- of extravert?

1 jaar GoAnnelies

Ik vier vandaag een beetje feest! Exact 1 jaar geleden kwam namelijk de eerste blogpost online op Goannelies (dat was deze). Ik vier dus het eenjarig bestaan van deze blog. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik na een jaar nog altijd zoveel zin zou hebben om elke week een nieuw stuk te publiceren. Maar inmiddels is dit mijn 46ste post en streef ik ernaar om elke week iets online te zetten.

P1040068

Macarons voor iedereen!

Ik heb altijd graag geschreven, maar het laatste jaar is schrijven een ‘must’ geworden. Ik schrijf nog liever dan vroeger en haal er door te bloggen nog meer voldoening uit. Passie als toverwoord is nog steeds het motto van deze blog en als bij toverslag is bloggen nu een extra passie geworden.

Het doel van deze blog was het creëren van soort online oefenboek van de copywriter die ergens diep vanbinnen in mij schuilt. Ik merk nu al dat mijn schrijfstijl veranderd is, daarom niet verbeterd, maar ik ben anders gaan schrijven. Ik ben nog steeds mijn eigen stijl aan het zoeken, maar GoAnnelies laat mij toe om hier volop mee te experimenteren. GoAnnelies is niet alleen maar een oefenboek, het is een online uithangbord geworden van wie Annelies is. En daar ben ik blij mee.

De vele persoonlijke stukjes, of net de grappige, de inhoudelijke posts over mijn opleiding, de mindstyletips of mijn liefdesverklaringen voor het veldrijden. Allemaal maken ze deel uit van wie ik ben en waar ik van hou. En dat is de enige trend waar ik mee verder wil. De onderwerpen zullen misschien nog maandelijks veranderen, maar het zal steeds mijn persoonlijkheid weerspiegelen.

En dan zijn jullie er nog. Mijn lezers! Soms zijn jullie met velen, soms met wat minder. Maar ik doe dit niet voor de statistieken. Het belangrijkste vind ik jullie feedback. Ik heb het afgelopen jaar veel reacties gehad op mijn blog in het algemeen of op specifieke stukken. Er was geen enkele negatieve bij! Jullie enthousiaste reacties zorgen ervoor dat ik elke week opnieuw weer iets moois wil schrijven. Of ik jullie nu in het echte leven ken of niet, jullie feedback helpt mij enorm verder. Bedankt daarvoor!

Volgende week komt er eventjes geen stuk online, ik geniet namelijk van een laatste weekje vakantie voor ik begin te werken! En ondertussen drink ik een glaasje op mijn eerste blog anniversary 😉

Blijf mij ook zeker feedback geven. Wat vinden jullie van GoAnnelies? Wat is er goed? Wat kan beter?

#BAS1516: the recap

En dan is het voorbij. BAS1516. De hoedjes zijn de lucht in gegaan, de laatste feedback is uitgedeeld en de eerste reünieafspraken staan te blinken in de agenda’s. Het moment van terugkijken is aangebroken. Hoe vond ik dat extra jaartje? Welke invloed heeft BAS op mijn persoon gehad? En vooral: waar sta ik nu?

13558936_10210110775110649_1360278403813482292_o

Wel waar ik nu sta is het misschien nog het makkelijkst te beantwoorden. Ik ben student af, heb een derde diploma op zak en begin heel binnenkort aan mijn eerste job. Ik ben ontzettend blij en trots dat ik al kan zeggen dat mijn volgende uitdaging om de hoek loert. Stilstaan is achteruitgaan weet je wel en ik heb zin om ‘voor echt’ aan de slag te gaan.

Wat BAS met mij als persoon heeft gedaan? Wel, ik heb nog nooit een jaar gehad waarin ik zo ongelukkig ben geweest. Ik heb nog nooit zo veel mentale dipjes gehad. Tegelijk ben ik nog nooit zo trots op mezelf geweest. Heb ik zo veel over mezelf geleerd. Ik ben niet gewoon buiten mijn comfort zone gegaan, ik heb mijn comfort zone soms aan stukken moeten scheuren. Ik ben tegen de muur gebotst, om er daarna over te klimmen en te constateren dat er opnieuw een muur staat aan de andere kant. Ik heb gedacht aan opgeven, meermaals. Ik heb mijn klasgenoten vervloekt, meermaals. Ik ben van mezelf geschrokken, in positieve zin, maar ook in negatieve zin.

De altijd kleurrijke, positieve en geen blad voor de mond nemende Annelies werd in een grote groep vol extraverten de stille, teruggetrokken en in zichzelf mompelende Annelies. De Annelies die ineens wel negatief begon te denken. Ik heb mijzelf daarvoor meermaals een schop onder mijn kont gegeven. Gelukkig heb ik die negatieve gedachten weten te bedwingen. Heb ik altijd het maximum uit alles proberen te halen. In kleinere groepen en op mijn stage lukte het wel om mezelf te zijn. Ik ben mijn privéleven nog meer gaan waarderen en heb mij daar omringd met de mensen die mij energie geven. Ik ben een introvert, het wordt tijd dat ik dat leer toegeven aan mezelf. Dat er niets mis is om de energie uit jezelf te halen in plaats van uit anderen.

P1040932

Het wordt tijd dat ik besef, en ik besef het ondertussen maar al te goed, dat er voor mij wel degelijk een plaatsje is weggelegd in deze oh zo mooie wereld die de reclame en bij de uitbreiding de marketing is. Ik kan iets bijdragen aan deze sector. En door te blijven leren en mezelf te ontwikkelen hoop ik dat over 30 jaar nog steeds te doen.

De hashtag #BAS1516 loopt op zijn einde, al zal dat hoofdstuk nooit echt afgesloten worden. Een nieuwe generatie #BAS1617 dient zich aan. Hopelijk met evenveel goesting als wij er in september daar in Bielebale aan begonnen. Loop vooral tegen die muur, maar blijf er dan niet verdwaasd staan, doe er iets mee! En als je hulp nodig hebt, ik en alle andere alumni staan altijd klaar om je dat extra duwtje te geven.

13501868_10210028095839225_5651461922515693372_n

Ik wil iedereen, en dan in het bijzonder mijn vrienden die mij ontzettend gesteund hebben dit jaar, bedanken. Ook een speciaal dankwoordje aan mijn waanzinnig gestoorde klasgenoten, die vanaf nu collega’s zullen worden, en aan mijn ex-collega’s bij Seven, die voor altijd mijn collega’s zullen blijven. En ook dankjewel aan mijn mentoren, in de eerste plaats om mij te selecteren, en aan iedereen met wie ik het afgelopen jaar in contact ben gekomen. Jullie zijn met velen! Bedankt!

5 dingen waar ik niet zonder kan

Noem het gerust een verslaving of een ongezond grote obsessie, maar er zijn nu eenmaal dingen waar ik niet zonder kan, niet zonder wil en hopelijk ook nooit zonder moet. Ook al zijn ze niet levensnoodzakelijk, de volgende zaken zou ik toch heel erg missen op een onbewoond eiland in de oceaan.

Zoetigheden

En dan vooral ijs en chocolade. Als het maar zoet is en als het maar veel is. Oké, ik heb een beetje een chocoladeverslaving (sorry suikerspiegel). Ik eet het alleen maar elke dag (een paar keer ^^). Mijn favoriete ijs is trouwens alles behalve chocolade-ijs. Ja, ik ben een beetje vreemd.

Intellectuele uitdaging

Klinkt een beetje zwaar, maar ik denk gewoon graag na (ik heb een hoge need for cognition, waardoor ik met dit soort moeilijke termen kan gooien :p). Zelfs wanneer ik mij wil ontspannen door een boek te lezen of een serie te kijken heb ik graag dat er wat diepgang en complexiteit inzit. Gewoon lekker ‘wegkijken’ zit er bij mij niet in. Geef mij maar iets dat ik kan laten bezinken.

Muziek

Tijdens mijn puberteit was ik ofwel aan het slapen ofwel muziek aan het luisteren. Ondertussen heb ik nog wat andere nevenactiviteiten gevonden ^^, maar muziek is nog steeds erg aanwezig. Vooral tijdens het autorijden is muziek een uitlaatklep (auto en uitlaatklep, heb je hem? xD). Ik heb trouwens geen favoriet muziekgenre, het type muziek dat ik luister hangt echt af van mijn humeur.

IMG_7066

Mijn bed 

Inclusief mijn katten die vaak het volledige bed inpalmen. Rust is gewoon iets wat ik erg nodig heb, toch zeker zo’n 8u slaap per nacht of ik kan al eens chagrijnig worden (en dat wil je niet ^^). Ik slaap ook nergens zo goed als in mijn bed. En mijn katten blijkbaar ook niet…

Mijn vrienden

Als single komen mijn vrienden natuurlijk op de eerste plaats. Ik heb nu eenmaal iemand nodig om tegen te zagen… Nee mopje! Vriendschap vraagt misschien wel meer inspanning dan een relatie, maar gelukkig heb ik toppers als vrienden. Elkaar steunen door dik en dun en vooral veel plezier maken. Bij mijn vrienden blijf ik me voor altijd 18 voelen!

Wat zou jij enorm missen op een onbewoond eiland?

Nog 1 week student

Nog 1 week ben ik student. De categorie van mensen met te veel vrije tijd die een dieet van bier volgen en vooral niet te veel nadenken. Enfin, dat is toch wat men zegt 😉 Ik zei het studentenleven vorig jaar eigenlijk al vaarwel, want BAS is toch meer ‘gratis’ werken dan studeren. Maar nu is het definitief: ik begin heel binnenkort aan mijn eerste job.

Een echte job. Zo eentje met een echt loon en met echte verantwoordelijkheden. Het is allemaal heel spannend en serieus ineens. Ik begin op 11 juli als online marketeer bij Statik in Leuven. Geen pure reclame meer dus, maar wel nog steeds een bureau dat werkt voor verschillende klanten én – wat voor mij belangrijk was – een sterke focus op het digitale. En ik keer natuurlijk terug naar de mooiste stad van Vlaanderen. Hoe fijn en gezellig Mechelen ook was, ik heb Leuven intens gemist. En dus heb ik mijn belangrijkste doel van 2016 bereikt: BAS met succes afgerond (dat hoop ik toch :p) en een leuke eerste werkervaring om mijn tanden in te zetten.

Nog 1 week ‘naar school gaan’ en binnenkort de allerlaatste proclamatie. Ik heb een geweldige studententijd gehad, maar ik voel al langer dan vandaag dat het nu wel genoeg is geweest. Ik zal elke dag, elke seconde blijven leren. Want zo zit ik in elkaar. Ik wil nog zoveel leren. Mezelf blijven ontwikkelen. Maar buiten de schoolcontext graag 🙂 Niet meer student, maar online marketeer. Het kan snel gaan.

Zo, dit was even een serieuze update 🙂 Maar wel een fijne om met jullie te delen.

Vier mooie jaren

Afgelopen vrijdag was het zover. Het einde van een tijdperk. Onder het motto eentje is geentje ging ik voor de tweede keer naar de proclamatie van de faculteit Sociale Wetenschappen van de KU Leuven. Dit keer om een geweldige periode af te sluiten samen met de vriendinnetjes. Of mijn studententijd de mooiste periode uit mijn leven zal zijn, dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat het vier mooie jaren waren.

Vier jaar geleden, toen ik eindelijk van die middelbare school af was, ging voor mij een nieuwe wereld open. Als boerenmeisje voor het eerst naar de grote stad Leuven en dat elke dag met de trein (ik was nogal optimistisch toen ^^).

Al snel bleek dat Leuven niet zo’n grote stad is. Maar wat vaststaat is dat Leuven geweldig is! Ik ga Leuven ontzettend missen. De clash tussen jong en oud, de terrasjes die na één zonnestraal al vol zitten, het lekkere eten, de mooie gebouwen, … Leuven, je bent nog niet van mij af, ik zal je blijven bezoeken.

De trein: tja ik heb dat vier jaar gedaan. Elke dag opnieuw. Correctie: elke dag dat er geen treinstaking was (en er was nogal vaak een staking). Ik ben ook niet elke dag op tijd in de les geraakt (ofwel veel te vroeg natuurlijk). Enfin, ik zou uren kunnen vertellen over mijn belevenissen met de NMBS tijdens de afgelopen vier jaar maar ik zal het kort houden: ik denk niet dat ik nog vaak een trein zal nemen.

p1020091

En dan het studeren zelf. Eindresultaat: een bachelor Communicatiewetenschappen en een master Bedrijfscommunicatie. Goed voor 240 studiepunten, meer dan 40 opleidingsonderdelen (en dus evenveel examens), twee stages, twee seminaries, vele groepswerken en één Masterproef. Het was vaak afzien en blijven zwemmen maar ik heb de eindmeet gehaald.

Ik heb heel wat kennis vergaard over media en strategische communicatie maar ook over politiek en taalkunde, over recht en psychologie, over statistiek en wetenschap,… Het meest heb ik echter geleerd over mezelf. Ik ben niet langer dat meisje van vier jaar geleden. Ik heb ondertussen een vele ruimere blik op de wereld, een kritische blik ook. Ik heb ontelbare mensen ontmoet en met hun bijhorende achtergrond en levensvisie kennis gemaakt.

Na vier jaar leef en denk ik als een communicatiewetenschapper en dat… dat had ik niet verwacht. Het lijkt allemaal zo banaal: je gaat naar lessen, maakt opdrachten, leert de theorie en legt examen af. En dat steeds opnieuw en opnieuw. Maar het doet meer met je dan je denkt. Je neemt een bepaalde houding aan, een bepaalde mentaliteit, een levensvisie bijna. Ik ben nu een meisje van 22 met een kritische open geest. En dat valt niet in punten of graden te omschrijven. Dat is iets dat ze me nooit meer afpakken.

Beste KU Leuven, u hebt mij gevormd als persoon. En laat dat nu net het doel van een universiteit zijn: onderwijs en vorming. Ik dank u en alle mensen waarmee ik de afgelopen vier jaar in contact ben gekomen. Bedankt voor vier mooie jaren!