Generatie ongeduld

Vrijdagavond en ik plof in de zetel. De opties zijn eindeloos. Ik kan inloggen op Spotify en eender welk nummer nu afspelen. Zo vaak ik wil. Of ik open Netflix of Disney+ en klik op ‘nu afspelen’. Wanneer ik op Amazon een ebook koop wordt het onmiddellijk naar mijn e-reader gestuurd en kan ik het een paar minuten later beginnen lezen. Deliveroo brengt een warme maaltijd aan huis. Niet onmiddellijk na bestelling, maar toch vaak binnen het uur.

Bovenstaande typeert een beetje de on-demand maatschappij waarin we momenteel leven. Alles is beschikbaar, vaak in realtime. Een webshop met een levertijd van enkele weken zal een pak minder verkopen wanneer hetzelfde product bij een concurrent een dag later al in huis kan zijn.

Dit hoeft allemaal niet zo negatief te zijn, maar het verklaart ook wel onze mentaliteit over dingen die minder materieel zijn. Het is namelijk niet zo complex om meteen toegang te krijgen tot een maaltijd, een film of een boek dat je koop in een webshop. Maar voor andere dingen in het leven werkt dat zo niet.

Ook al dalen we coronacijfers. Een normale besmettingsvrije samenleving komt niet zomaar op bestelling. Net zomin als dat lagere cijfer op de weegschaal wanneer we al een volle dag aan het diëten zijn. Of die promotie op het werk (of extra klanten voor je bijberoep) na een groot succes. We zijn generatie ongeduld geworden.

“Impatience is a dream killer. Good things take time” las ik onlangs ergens. Door ongeduldig te zijn maken we onze eigen dromen en passies kapot. We geven dat dieet of die sportlessen op omdat het toch geen effect lijkt te hebben. Ik had die grote offerte op het werk allang afgeschreven omdat de klant niets meer van zich liet horen binnen de beloofde timing en nogal flauw reageerde op de reminder. ‘Niet gelukt’, dacht ik met een wrang gevoel. Tot een week later de bevestiging kwam dat ze met veel enthousiasme met ons in zee willen gaan. Good things take time.

Dit geldt nog meer op vlak van zelfzorg. Een nieuwe routine kweken heeft tijd nodig. En eens die routine er is, moet daar nog wat tijd overgaan voor het tot een zichtbaar resultaat leidt. Geef jezelf die tijd. Zet door. Geniet van de weg er naartoe. En dan komt het echt wel. En dat zeg ik even hard tegen mezelf als tegen jou. Want ik stond vooraan toen ze de porties ongeduld uitdeelden.

Misschien moeten we soms terug wat meer leren uitkijken naar dat pakje dat op de stoep landt, in plaats van vol ongeduld op de klok te kijken omdat de e-mail zei dat het pakje er al moest zijn. Alle goede dingen nemen zijn tijd. Dan mag jij die tijd ook echt wel nemen.

Ben jij een geduldig persoon?

Over intuïtie

In een heel ver verleden schreef ik al eens dat ik de meeste keuzes vanuit mijn hart maak en dat ik soms op een fractie van een seconde een levenskeuze heb gemaakt omdat het juist voelt. Afgelopen week las ik dit interview over intuïtie (het is blijkbaar een plus-artikel dus geen idee hoe ik dat heb kunnen lezen :p). Het is in ieder geval stof genoeg voor deze blogpost.

Ik kreeg vroeger altijd de kriebels als iemand, vaak een soort coach of yogalerares of iemand anders die zich bezighoudt met je mentaal welzijn, luidop aanraadde om je intuïtie te volgen en toe te laten. Het leek me altijd zoiets zweverig. Alsof er een stem diep binnen in je zit die je gaat vertellen waar je echt gelukkig van wordt. Ik weet niet hoe jij dit leest, maar mijn oogballen beginnen spontaan te rollen bij dit soort taal.

Gelukkig heb ik geleerd dat intuïtie niet zo hoeft te zijn. Ik heb erop leren vertrouwen. Intuïtie gaat om dat voorgevoel vooraf aan iets of dat bevestigende gevoel achteraf. ‘Ik wist het’ zeggen de meesten dan. Een makkelijk zinnetje, maar echt iets aanvoelen is veel minder eenvoudig. (In coronatijden beweren allemaal te kunnen voorspellen wat er gaat gebeuren, maar daar draait het helemaal niet om bij intuïtie.)

En bij mij is dat helemaal geen stemmetje waarmee ik in gesprek ga. Het is een soort berusting die me verzekert dat dit het juiste is om nu te doen. Of het foute en dat ik het dus beter niet doe. Het gaat bij mij niet enkel om keuzes trouwens, ook om mensen. Ik voel vaak intuïtief aan of iemand wel of niet te vertrouwen is. En ik ga eerlijk zijn: ik heb me daar in het verleden al eens serieus in vergist, in beide richtingen. Iemand vertrouwt die dat niet verdiende en te vroeg een oordeel geveld over iemand die wel helemaal te vertrouwen is. Dus ik ben misschien meer op mijn hoede op dit vlak. Vaak net omdat ik mijn voorgevoel negeerde en iedereen een kans wou geven. Dus tegenwoordig ben ik daar veel strenger in geworden. Mensen genieten niet meteen mijn volle vertrouwen, ik probeer eerst aan te voelen of dat juist voelt.

Sommige mensen verwarren intuïtie met instinct. Je instinct dient om te overleven. Het is de flight-fight-freeze modus waarin je onbewustzijn in een ogenblik een keuze maakt zodat je het morgen nog kan navertellen. Bij intuïtie gaat het om een aanvoelen over dingen die misschien niet minder levensbelangrijk zijn, maar wel minder gevaarlijk.

Er zijn er die intuïtie vooral koppelen aan vrouwen. Wij zouden er beter in zijn dan mannen. Ik heb geen idee of dat zo is. Intuïtie wordt ook sneller toegeschreven aan introverten of hsp’ers. Ik denk dat daar misschien wel iets in zit. Introverten zijn types die misschien wat beter luisteren, ook naar zichzelf. Ze nemen waar, eerder dan dat ze het voortouw nemen in bepaalde situaties. Maar ik denk eigenlijk dat intuïtie iets is waar iedereen naar kan leren luisteren. En hey, nu ga ik klinken als zo’n zweverig persoon, sorry not sorry. “Je moet er voor openstaan”. Want het is zo makkelijk om je gevoel te negeren of kapot te rationaliseren. Onze huidige maatschappij verheerlijkt nu eenmaal ons brein, onze ratio. En daardoor vergeten we soms onze emoties, onze intuïtie die ons iets wil vertellen.

Mocht ik ooit een blogbericht schrijven over mijn levenslessen dan zou ik er sowieso iets inzetten over ‘het luisteren naar je gevoel’. Is dit nu oud worden? :D.

Luister jij vaak naar je intuïtie?

Minimalisme – zonder Marie Kondo

Trends, ze zijn niet weg te denken uit onze wereld en zeker niet in de blogwereld. Het is ondertussen een hele tijd geleden dat de Japanse Marie Kondo zorgde voor een opruimrevolutie. Haar boek ‘The Life-Changing Magic of Tidying Up’ belooft jouw leven te veranderen via praktische tips om te ontspullen en de spullen die je wel hebt te ordenen. Want een geordend huis zorgt voor een geordend hoofd, right?

Ik heb het boek van Marie Kondo niet gelezen, ik zag ook nog nooit haar Netflixprogramma en ik heb nog geen tip van ons Marie uitgeprobeerd. Ik weet eigenlijk alleen wat ze in de media en op andere blogs van haar zeggen. ‘Does it spark joy?’ enzo.

Maar ik ben wel fan van de minimalismetrend. Of toch van het feit dat meer en meer mensen zich bewuster worden van de spullen die ze kopen. Vanuit een klimaatstandpunt valt dat alleen maar aan te moedigen, maar ik ben vooral een overtuigd aanhanger van de menselijke voordelen. Ik geloof dat spullen niet gelukkig maken. En dat te veel spullen kunnen zorgen voor chaos en onrust in iemands hoofd. Nah, there I said it!

Wat ik niet geloof is dat minimalisme draait om het oprollen en rechtopstaand opstapelen van je onderbroeken alsof het een kunst is. Of van je bij elk spulletje af te vragen of het je gelukkig maakt (Wie wordt er gelukkig van toiletontstopper? Yup. Niemand. Maar wie heeft er allemaal een toiletontstopper in huis? Iedereen! (of dat hoop ik toch).

Minimalisme is niet iets dat Marie Kondo heeft uitgevonden. Het is iets wat we allemaal op een eenvoudige manier kunnen toepassen in ons dagelijks leven. En ik geef je mijn tips om dat te doen.

Shop niet vaak online (of tijdens de solden)

Meteen eentje waarover ik vaak tegenwind krijg, maar ik bestel dus alleen dingen online die ik offline niet kan krijgen. Kledij, eten, boeken, schoenen, cadeautjes en wat je meer kan bedenken: ik koop ze in de daarvoor voorziende winkel. Steun ik meteen de lokale economie en niet de multinationals zoals Bol, Coolblue en Amazon.

Het ding met online winkelen is dit: ofwel doe je dit als je iets specifieks nodig hebt en dan zie je onderweg nog heel wat andere leuke dingen passeren of er is net iets in korting. En hup, voor je het weet zit het ook in je winkelmandje. Of je zit net onder de verzendingskosten met datgene wat je moet hebben. Dus klik en nog iets extra erbij, heb je die kosten toch maar mooi ontlopen, door extra brol te kopen (en ervoor te betalen) waarvan je 2 min geleden nog niet wist dat je ze nodig had.

Ofwel ben je je aan het vervelen en kijk je uit gewoonte op Zalando of die andere favoriete webshop. En dan koop je dus alleen maar dingen waar je niet naar op zoek was. Want je bent helemaal niet op zoek, je bent je aan het vervelen.

Het helpt dat ik werk in online marketing en al die trucjes om je meer te doen kopen er zo uithaal. Zie het als naar de supermarkt gaan wanneer je honger hebt: je koopt meer dan je nodig hebt. Wel neem het van me aan, online koop je altijd ook meer dan je nodig hebt.

Maar soms is een boek alleen online verkrijgbaar of maak ik online een fotoboek. Of gebruik ik andere online diensten. Kan perfect hé, ik zeg niet dat je niet meer mag online shoppen. Probeer je gewoon bewust te zijn van je gedrag. Ben je echt op zoek naar dat extra paar schoenen of heb je ze op Zalando gezien tijdens een scrollsessie op je telefoon?

Om dezelfde reden kan je maar beter niet tijdens de solden shoppen. Je brein is gewoonweg voorgeprogrammeerd om zaken beter of mooier te vinden als je korting krijgt. En dat zijn de aankopen waar je later spijt van krijgt. Hetzelfde met Black Friday, die reuzekortingen zijn goed als de week daarvoor je tv net kapot is gegaan, maar verder zorg je er vooral voor dat het magazijn van de winkels leger raakt en jouw huis voller.

Betaal nog regelmatig in cash

Nog eentje waardoor ik vaak wordt gezien als een alien. Ik betaal nog wel wat in cash. Je weet maar nooit dat er iets scheelt met uw bankkaart denk ik dan.

Maar door cash te betalen, of nog beter op voorhand een bepaald bedrag bewust af te halen, weet je hoeveel je aan het spenderen bent. Of weet je wat het maximum bedrag was dat je in gedachten had. En geef je minder uit tijdens het shoppen, want halverwege heb je opeens door dat die broek en die trui in de solden samen toch al mooi 150 euro hebben gekost.

Ik merk zelf dat ik de laatste twee jaar minder en minder met cash aan het betalen ben. Voornamelijk omdat etentjes onder vrienden tegenwoordig met de Bankcontact App worden geregeld achteraf. Vroeger haalde ik voor zoiets steevast geld uit de muur, want geen gedoe en je gaat niet over budget.

Koop pas nieuwe dingen als het vorige stuk is. 

Een open deur, vind ik zelf. Niemand heeft 5 mixers in huis, toch? Want je kan nu eenmaal maar met één mixer te gelijk mixen. Dus je koopt een nieuwe mixer wanneer de oude stuk is (of stuk aan het gaan is want hij draait nu wel echt traag – ik heb nog nooit een mixer gekocht dus geen idee of dit op iets slaat :p). Maar jij hebt wel 5 paar sneakers? Omdat je beschikt over 10 voeten in plaats van 2?

Ik koop pas nieuwe schoenen als mijn oude kapot aan het gaan zijn. Jep, iedereen verklaart me gek op dat vlak. Dat wil niet zeggen dat ik maar 1 paar schoenen heb trouwens. Ik heb van elk type schoen, maar één paar. Sneakers, sandalen, enkellaarsjes, botjes, pumps en sportschoenen. Ik heb dus 6 paar schoenen. En misschien nog een oude versie van één type dat nog niet versleten genoeg is. Het kan! Zonder dat ik er uitzie als een clown terwijl ik probeer te combineren. Of zonder dat ik die-hard over een capsule-kleerkast beschik.

Hetzelfde met al je elektronische toestellen of die duizend potjes nagellak (guilty, heel schuldig hier). Koop gewoon 5 kleuren nagellak en als er een potje op of droog is koop je een nieuw, dat mag in een andere kleur.

Focus op ervaringen, maar gun jezelf ook wat

Ik ken veel mensen die oprecht blij worden van nieuwe spullen, en dat mag zeker. Een nieuwe fiets, een goed boek of dat kleedje waarin je je goed voelt. Beloon jezelf met die zaken waar je gelukkig van wordt (dan toch die spark joy, Marie heeft soms wel een punt). Maar weet dat, hoe blij je ook bent met dat nieuwe spulletje, dat nooit je herinnering gaat halen. Want je herinnert je niet die nieuwe fiets, maar wel dat fantastische fietstochtje met vrienden en die picknick achteraf.

Ervaringen zijn belangrijk. Durf dus ook dat paar schoenen laten staan en kies eens voor een museumbezoek. Of trek de natuur in ipv. die drukke winkelstraat. En dat doelloos scrollen op bol.com? Dat is helemaal stom als je weet dat de hele wereld daarbuiten binnen handbereik ligt. Gratis en voor niets.

Minimalisme draait niet alleen maar om opruimen of minder kopen. Het gaat om bewuster leven. En zonder mevrouw Kondo haar job te willen afpakken. Dat is de reden dat ik deze trend de moeite waard vind. Amen.

Heb jij veel spullen? Probeer je ook wat minimalistischer te leven of zegt het je niets?

Quarter life #6: Het is geen wedstrijd

Ondertussen ben ik 26, dat is technisch gezien de quarter life voorbij. Maar dat wil niet zeggen dat ook de twijfels weg zijn onder mijn leeftijdsgenoten. Wel duidelijk te merken is dat we allemaal veel serieuzere beslissingen aan het maken zijn. Sommigen zijn net als ik aan het bouwen, of hebben net een huis gekocht. Anderen veranderen van job of raken hogerop op de carrièreladder. Nog anderen vinden de liefde van hun leven of gaan ver op reis. Dat levert toch lichtelijk andere gesprekken op dan vroeger.

Maar niemand van ons tikt al deze checkboxes aan. En dat kan ook niet, want we zijn nog maar 26. Het zou wel te mooi zijn dat je al een eigen stekje hebt met je droompartner, een job waar alles geweldig loopt en voldoende geld hebt opgebouwd voor dure reizen of hobby’s. Dat bestaat niet. Maar logischerwijs zijn er ook mensen die geen van deze zaken kunnen afvinken.

En dat zorgt soms voor moeilijke, maar ook heel eerlijke gesprekken. Ik praat heel open over mijn bouwavonturen en het feit dat andere delen uit mijn leven daarop moeten inboeten. Zo is er momenteel maar weinig tijd en geld voor hobby’s of verre reizen. Ik kan niet altijd meer flexibel afspreken met vrienden. Ik heb ook niet altijd de broodnodige energie op het werk. Ik ben vaker ziek… Enfin, ik kan nog wel even doorgaan met zagen.

Maar natuurlijk krijg ik dan soms de reactie “Maar jij bent wel je eigen huis aan het bouwen zoals je dat zelf wil en weet al waar je gaat wonen.”. Dat klopt. Ik heb uiteraard niets te klagen. En het is best een grote stap in mijn leven die ik zet. En die ook voor heel wat mooie dingen in de toekomst gaat zorgen. Een eigen plek. Een financiële buffer. Een lening die wat vroeger is afbetaald dan bij leeftijdsgenoten die na hun 30ste beginnen bouwen.

Ik krijg soms de indruk dat het leven een wedstrijd lijkt. Eentje waarbij we allemaal op dezelfde lijn vertrekken en dan sprinten om toch maar de ander wat voor te blijven. Maar zo eenvoudig is het gewoonweg niet.

Om te beginnen start niemand van ons op dezelfde lijn. We hebben allemaal een andere achtergrond. Sommigen zijn vroeg gaan werken en hebben al een spaarpot, anderen moeten nog een vaste job zoeken en zullen dus nog niet zoveel gespaard hebben. Daarnaast hebben we ook allemaal een andere definitie van winnen. We lopen heus niet allemaal naar dezelfde aankomstlijn. Want er zijn ook gewoon vrienden die niet geïnteresseerd zijn in een relatie op dit moment, of in een eigen huis. Dus die mensen hebben geen last van jaloezie (als ik dan toch een lelijk woord moet gebruiken) op dat  vlak.

En misschien wel het allerbelangrijkste: in het leven loop je niet enkel vooruit. Soms gaan mensen uit elkaar. Of veranderen ze van job en is het niet per se beter dan daarvoor. Elke vergelijking die je trekt tussen jezelf en een leeftijdgenoot is per definitie niet correct. Je kan gewoon niet vergelijken tussen levens. Net zoals je geen emoties kan vergelijken.

Dus ja, soms wringt het om een vriend of vriendin een stap te zien nemen die je zelf al heel lang wil zetten. Of soms wringt het om over een stap te vertellen waarvan je weet dat je gesprekspartner deze nog niet heeft gezet. Allebei zeer herkenbaar voor mij én mijn vrienden denk ik.

Ik probeer steeds oprecht blij te zijn voor mijn vrienden. Daar draait vriendschap ten slotte om. En het leuke is dat in mijn vriendenkring iedereen heel open praat over zijn of haar successen, maar ook over zijn/haar tegenslagen. Iedereen heeft wel iets om niet tevreden over te zijn, of om zich zorgen om te maken. Ongeacht welke stappen hij/zij al heeft gezet. Geen enkel leven is altijd 100% plezier en geluk. En dat besef ik ondertussen maar al te goed. Het helpt je eigen problemen en successen te relativeren en het zorgt voor diepere vriendschappen.

En dat werkt best goed merk ik. Ook al zie ik ze minder dan vroeger, mijn vrienden zijn nog altijd bij de belangrijkste personen in mijn leven. En ik waardeer ze zoals ze zijn. Met of zonder lief, huis en zorgen.

Hebben jullie soms ook zo’n wedstrijdgevoel?

Vakantie vieren

Morgen ga ik terug werken na een weekje vakantie. Een weekje maar. Gelukkig wel eentje die ik in het buitenland doorbracht en mijn collega’s weten uiteraard van mijn reisplannen (niet omdat ik hen heb gespamd op Instagram, of toch maar een beetje bij sommigen ;)). Dus morgen zal ik voldoende vragen krijgen over mijn verlof, en diezelfde vragen stellen aan wie ook terugkeert of nog moet vertrekken. Want het is hét gespreksonderwerp aan het koffiemachine.

Het zit al in het woord vaKANtie zelf. Alles kan. En nog mooier is dat we het zo vaak hebben over vakantie vieren of vakantie houden. Alsof het om een feestelijke gelegenheid gaat. Maanden kijken we er naar uit. Naar die jaarlijkse zomervakantie. Sommigen plannen het tot in de puntjes en maken een draaiboek (guilty as charged). Iedereen heeft verwachtingen en kijkt er naar uit.

En die verwachtingen gaan zelden over slechte zaken. Nee, we beelden ons de perfecte vakantie in. En na die laatste weken vol stress om zaken af te ronden op het werk, de trein die ook nog eens vertraging had, het inpakken van de koffers en de eindeloze zoektocht naar die geweldige bikini…. is het zover. Vakantie!

En dan vergeten we dat ook tijdens onze vakantie, het leven het leven is. Met zijn leuke en minder leuke momenten. Ook tijdens onze reis kan de trein vertraging hebben of sta je in een snikhete file.

Om nog maar te zwijgen van al die andere ongemakken tijdens een week zonnebaden, citytrippen of trekken in de bergen. Spierpijn, blaren en natuurlijk hoofdpijn van te weinig te drinken (of hoofdpijn van te veel te drinken, afhankelijk van de situatie :p). Je maag reageert niet goed op de plaatselijke delicatesse waardoor je iets te familiair wordt met het kleinste kamertje op je slaapplaats. Je lichaam plakt de hele dag door van de zonnecrème met zweetuitslag tot gevolg om dan op hotel te merken dat je een kleine streep naast je bikinibandje bent vergeten insmeren die nu vuurrood ziet. Herkenbaar? Ik vermoed van wel.

En dan heb ik het enkel nog maar over fysieke ongemakken. Want ook op vakantie maken de kinderen ruzie of ben je moe na enkele dagen rondstappen en dus sneller geïrriteerd als je buren in het hotel luidruchtige Duitsers blijken te zijn. En dan zwijg ik nog over die vermoeiende vliegtuigreis met eindeloos wachten aan paspoortcontrole of vertraging aan de gate.

Deze verhalen komen uiteraard niet boven aan het koffiemachine of op Instagram. En ik moet eerlijk toegeven dat ik elke vakantie opnieuw het moeilijk heb wanneer die eerste imperfectie of frustratie de kop op steekt. Want zo had ik het allemaal niet gepland. Het is toch vakantie? Het moet toch allemaal nog beter gaan dan normaal?

IMG_20190720_104134.jpg

Vakantie is inderdaad vieren. Het is het leven vieren. En het leven is imperfect. Op elk moment. Of het nu vakantie is of niet. Het draait om loslaten. Om die momenten die bijna perfect zijn, met je geliefden om je heen.

Ik hoop dat jullie allemaal keihard genieten van jullie vakantie. Ver weg, of net thuis in de tuin. En omarm ook die imperfecte momenten, ze horen bij het leven. ❤️

(Deze post werd geschreven op woensdag 24 juli, ondertussen ben ik alweer aan het werk ;)).

Vier jij het leven tijdens je vakantie?

Over venten en oplossingen

De titel van deze post is misschien wat misleidend. Misschien doe ik dat ook wel een beetje met opzet ^^.

Want zonder er teveel MBTI bij te halen. Je hebt feelers (mensen waarbij zaken een fractie van een seconde sneller binnenkomen via de buik dan het hoofd) en je hebt thinkers (mensen waarbij zaken een fractie van een seconde sneller binnenkomen via het hoofd dan de buik). Meestal zijn vrouwen feelers en mannen thinkers. Maar het omgekeerde bestaat zeker voor 1/4de in de samenleving ook.

Thinkers focussen zich op de inhoud van een gesprek (Wat wordt er gezegd? Ben ik daarmee akkoord), feelers op de toon (Hoe zegt die persoon dat? Hoe voel ik me daarbij?). Wat wil zeggen dat we fundamenteel anders reageren op een conflict of een probleem bijvoorbeeld. Omdat wij andere zaken definiëren als een conflict.

Ik ben een die hard feeler, in die zin dat emotie heel sterk binnenkomt bij mij en me zelfs compleet doet afwijken van de inhoud van een conflict. Ik ervaar een conflict als iemand iets zegt op een manier die me kwetst. Ongeacht of de inhoud juist is of niet. Onterechte kritiek zal door een thinker rationeel afgedaan worden als gezever, voor een feeler ligt dit anders. Die blijft daar over malen, want er was iemand onvriendelijk en de harmonie is stuk. Ook al heeft die persoon ongelijk. Dat maakt niet uit. Het gaat om het gevoel dat ze erbij hebben.

Die drang naar harmonie zorgt er ook voor dat ik vaak dingen laat passeren omdat de relatie met die persoon belangrijker is voor mij dan het inhoudelijke argument winnen.  Maar dat gevoel blijft desondanks nog wel even hangen.

Dat zorgt er ook voor dat ik op een lager niveau soms frustraties ervaar en daar wil over praten. Venten noem ik dat. Even afgeven als iemand iets vervelends zei of deed. Als iets oneerlijk is. Als ik mij niet betrokken voel. In 80% van de gevallen is er eigenlijk helemaal geen probleem rationeel gezien, maar voel ik emotionele onrust die ik eruit moet praten. Of schrijven.

De standaard reactie van een thinker (lees het lief, mijn vader, de bazen…): “Ah dat is simpel. Je kan dat zo oplossen.” of nog erger “Maar dat is toch geen probleem?”.

Ik weet niet, lieve lezer, of jij een feeler bent, maar als je dit wel bent dan zou je eigenlijk al bijna aan het roepen moeten zijn tegen het scherm. Want hoewel wij emotionele mensen zijn, zijn we niet dom. Wij beseffen heel goed dat er geen probleem is, of dat er een makkelijke oplossing is. Met die reactie ben ik dus absoluut niets.

Wij zoeken ook niet naar een oplossing als we aan het praten zijn over hoe we ons ergens bij voelen. Wij hebben gewoon nood om er even over te praten. En eens heerlijk af te geven. Soms is het nodig om daarbij te wenen. Soms beginnen we niet zo vriendelijke dingen te zeggen over iets of iemand. In mijn geval ook vaak over mezelf. Maar dat is puur omdat we ons gekwetst voelen. Omdat er iets leeft in ons hoofd dat eerst is binnen gekomen via de buik en allerlei reacties in gang heeft gezet.

Dit is reden waarom vrouwen doorheen de eeuwen als emotioneel onstabiel en onbetrouwbaar worden gezien. Omdat we soms zo emotioneel kunnen reageren. Nu is dit dus helemaal geen genderding, maar een persoonlijkheidskenmerk en kan een man op exact dezelfde manier reageren (misschien met iets minder tranen en meer cynisme, dat wel).

Dus aan alle venten -euh- thinkers. Laat ons soms gewoon even ventileren en aangeven waarom we ons gekwetst voelen. We weten ook wel dat dit zal overgaan en dat het eigenlijk geen issue is. Maar we voelen daar iets bij en voelen de nood om dit uit te spreken. Dramaqueens of -kings zijn we met momenten, maar dat is onze manier om iets verwerken.

Als ik zelf mocht kiezen zou ik graag een thinker zijn. Met een focus op het puur rationele en minder emoties die blokkerend in de weg zitten. (Het gaat hier om het in de weg zitten, het is niet zo dat thinkers minder emoties hebben, absoluut niet). Maar helaas hebben we dat niet te kiezen ;).

Ben jij ook een feeler? Of eerder een thinker?

 

Een gezonde geest in een…

Ik vertelde al eerder dat ik niet zo goed ben in self-care. En als ik er dan toch even tijd voor maak is dat vooral tijd die ik stop in mentaal opladen. In mijn hoofd proberen vrijmaken en rust te nemen. Ik besteed amper tijd aan mijn fysieke zelf, vandaar die blauwe plekken, droge huid, en ja, ook die wallen onder mijn ogen zo nu en dan.

In Flow 7 kreeg ik het inzicht mee dat dit een maatschappelijk probleem aan het worden is. Wij focussen zo hard op het rationele. Wij zijn voortdurend aan het nadenken, vergaderen, typen en lezen op het werk. Thuis zijn we het ene huishoudelijke klusje na het andere aan het doen terwijl die telefoon constant trilt door allerlei meldingen. Naar de sportschool gaan is de volgende to do op het mentale lijstje. En geef toe, zelfs tijdens het lopen zijn we bezig ons mentaal te voeden door naar podcasts of TED talks te luisteren.

Er is sprake van een ‘ontlijving’ in onze maatschappij. De lijven waar we dan nog wel mee in contact komen via sociale media zijn perfect gebruind, mager, afgetraind en vooral bewerkt. Ze lijken in het niets op dat flabberige (is dat een woord?) lichaam dat onder je kleren zit. Waardoor je je nog meer gaat afzetten tegen dat lichaam van jou.

We moeten terug meer appreciatie voelen voor ons lichaam. Want geef toe, je kan er fantastische dingen mee. We moeten opnieuw onze imperfecties koesteren. Opnieuw gaan voelen.

Vandaar het grote succes van yoga en meditatie, waarbij je terugkeert naar de basis: je ademhaling en in het geval van yoga daarna een aantal poses doet om opnieuw contact te maken met je lichaam.

Het heeft me wel wat wakker geschud, want ook het laatste waar ik mee bezig wilde zijn was dat lichaam. Sinds kort ga ik voor mijn nek en rug af en toe naar de kine. En daar werd ik vlakaf geconfronteerd met hoe hard mijn lijf uit balans is. Er is werk aan de winkel.

Komt erbij dat mijn lijf door het B-12 tekort ook best wat veranderd is (met name wat kilo’s minder waardoor er hier en daar wat botstructuur zichtbaar is) en ik het sowieso wat moeilijk had met die verandering, want ja, het valt nu eenmaal op. Ik heb er ondertussen terug vrede mee. Ik ben ik. En ik heb nooit echt grote complexen gehad over mijn lichaam. Dan is het echt wel te laat om hier nu nog mee te beginnen, neen? 😀

Dus in plaats van altijd maar bezig te zijn met dat koppeke ga ik vanaf nu nog wat meer naar mijn lichaam luisteren. En misschien geldt dat voor jou ook wel. We hebben maar één lichaam en moeten het er de hele rit mee doen. Laten we dat dan ook verzorgen. En mee opnemen in die oh zo belangrijke self-care.

Het is een inzicht dat ik jullie niet wou onthouden. En het leidde ertoe dat ik voor het eerst in een dikke tweeënhalf jaar mij ziek meldde op het werk. Omdat het lichaam tegen pruttelde. Normaal zou ik daar keihard doorgaan en dat in het weekend moeten bekopen. Nu koos ik bewust voor wat mijn lijf nodig had: rust en de juiste medicatie. Stap voor stap.

Ben jij vaak bewust bezig met het verzorgen van je lichaam? Of net niet?

Te veel chaos vandaag

September wordt weleens de drukste maand van het jaar genoemd. Kinderen terug naar school, deadlines op het werk, sportscholen die opnieuw hun deuren openen,… Het komt allemaal samen op je schouders. En dat weegt. De chaos is compleet! We kunnen alleen maar hunkeren naar die rustige zomeravonden van weleer.

Bij mij valt de chaos dit jaar goed mee, ik heb de hele zomer gewerkt dus is er niet zo veel verschil met de vorige weken. Ik ben zelfs blij dat iedereen rondom mij ook weer in een vaste structuur valt. Niettemin is september een moeilijk maand voor iedereen. Hieronder enkele tips om er mee om te gaan. Voor je het weet is het zo alweer oktober.

Routine

Eigenlijk is niet september, maar de zomer de boosdoener. Tijdens de zomer ligt je ritme, zowel privé als op het werk, lager dan tijdens de rest van het jaar. Je hebt niet alleen een tijdje vakantie, je doet elke dag meer ontspannende dingen. Zoals langer slapen, want de kinderen moeten niet vroeg op. Huishoudelijke klusjes kunnen wachten tot morgen en de sportschool is een tijdje dicht. Koken? We gaan wel op restaurant. En met de helft van de collega’s op vakantie worden deadlines vaker uitgesteld.

De afgelopen twee maanden hebben je routine dus grondig doorbroken. Dat is de reden dat je lichaam het nu zo moeilijk heeft. Je voelt je futloos en oververmoeid. Veel mensen proberen de zomer nog wat langer vast te houden door in september nog veel avonden tot laat van huis weg te zijn. Heel fijn, maar het maakt het niet makkelijker om te wennen aan de routine.

Mijn tip: omarm in september de routine, geniet terug van de gewone dingen (een kopje koffie bij het ontbijt). Die fijne uitjes hoef je niet uit te stellen, maar plan ze gewoon in het weekend (heb je meteen iets om naar uit te kijken). Zo bouw je opnieuw een bioritme op en ga je je snel fitter voelen.

P1050180

Schrijf het op

Chaos speelt zich vooral af in je hoofd. Je hebt het gevoel dat je nog 256 dingen moet doen, allemaal tegelijk. Schrijf daarom al je to do’s neer op een blaadje papier. Op die manier zul je zien dat er bepaalde zaken zijn die je op dit moment toch niet kunt aanpakken (bv. ik moet morgenavond naar de proefles aquazumba), door ze neer te schrijven zijn ze echter wel uit je hoofd en kan je focussen op de belangrijkste to do’s.

Een tweede blad gebruik je om al je losse gedachten neer te pennen. Als je deze nadien leest, zul je zien dat dit meestal dingen zijn waar je niets kan aan veranderen. Door ze op te lijsten kun je ze opnieuw beter van je af te zetten. En waarom je zorgen maken om iets waar je toch niets aan kan doen?

Prioriteiten

Ik zei het al: focus op de belangrijkste to do’s. Je kan niet alles tegelijk (ook al denk je van wel, multitasken werkt niet!). Het kopen van een winterjas kan in oktober ook nog, net als dat etentje dat op een moment valt dat je eigenlijk toch liever een avond rust hebt. Orden dus meteen je to do’s volgens je prioriteiten.

Hoe je prioriteiten stelt? Wanneer je je lijstje overloopt, zul je snel natuurlijk aanvoelen welke zaken je het belangrijkste vind. Ook al is een bepaalde taak niet fijn, ga gewoon aan de slag. Just do it! Als je echt een uitsteller bent, kan je elke taak een deadline geven.

Door opnieuw een routine aan te nemen, je gedachten op te schrijven en deze te ordenen volgens je prioriteiten kom je al een heel eind ver om die chaos te verdrijven. Probeer verder gewoon te genieten van alledaagse dingen (zoek naar de lichtpuntjes) en dan komt alles wel weer goed. Want het komt altijd goed, toch?

Heb jij last van een chaotisch hoofd deze dagen? 

De (on)zin van comfort zones

Life begins at the end of your comfort zone

Grote kans dat je bovenstaande quote al eens hebt gedeeld op pakweg Instagram of Pinterest. Ik waarschijnlijk ook. Een comfort zone is de verzameling van situaties in je leven waarin je je veilig en ontspannen voelt. Dit is voor iedereen anders. Een gesprek met de koning is voor jou wellicht ver buiten je comfort zone, maar voor zijn vrouw de koningin is dat het niet. Wanneer de koningin morgen uit een vliegtuig springt zal ze iets meer schrik hebben dan een ervaren springer.

Sociale druk

Van zo’n comfort zone wordt gezegd dat je eruit moet stappen om het echte geluk te vinden, dat je dan pas je dromen kan waarmaken. En neem dat moeten gerust letterlijk, want het lijkt wel een vorm van sociale druk geworden.

Comfort zones zijn vandaag de dag een hot topic. We moeten allemaal naar de andere kant van de wereld reizen. Om daar dan het liefst een berg te gaan beklimmen met een go-pro om onze nek. Als bewijs voor de kleinkinderen later. Een avondje in de zetel is te saai, te gemakkelijk. Ga eens een les taekwondo ofzo volgen, dan voel je pas echt dat je leeft.

Iedere loopbaancoach zal het je bevestigen. Ook op carrièrevlak moeten we rekening houden met onze comfort zone. Ik schreef al eerder dat BAS mij dwong om mijn comfort zone aan stukken te scheuren. Ook mijn nieuwe job als online marketeer staat ver af van wat ik al gedaan heb. Het is nog elke dag opnieuw bijleren en aanpassen. En dat is maar goed ook want na een jaar advertising school zou een job in advertising te simpel zijn geweest, toch? Te veel in mijn comfort zone? Dat was mijn redenering althans.

Vloek of zegen?

Maar is een comfort zone altijd iets positief? Als ik deze week voor de eerste keer in mijn leven een salespresentatie moet geven dan is dat dik uit mijn comfort zone. Dan zal dat stress opleveren, klamme handjes en doe ik de dag erna best een ander bloesje aan. Maar niet erg, want het gevoel van opluchting en die trots die je voelt nadat je geslaagd bent in je opzet is eens zo fijn.

Maar wat als die opluchting er niet is? En na een tweede, een derde keer ook niet? Dan hou ik dat misschien twee maanden vol, om daarna volledig uitgeput te moeten toegeven dat dit deel van de functie toch niet aan mij besteed is. Dan ben ik uit mijn comfort zone geweest om mezelf nog meer uit te putten. Is dat dan geluk? Het waarmaken van mijn dromen? Een comfort zone kan niet alleen verrijken, maar ook belemmeren. En dat is belangrijk om mee te nemen.

P1050051.JPG

A ship is safe in harbor, but that’s not what ships are for. 

Durven springen

Wil ik hiermee zeggen dat comfort zones onzin zijn? Nee, ik wil alleen maar zeggen dat niet alleen de binnenkant van een comfort zone voor iedereen persoonlijk is. Ook de mate waarin je jezelf kan uitdagen is persoonlijk. Hoe meer je dat doet, hoe groter je comfort zone zal worden en hoe verder je dus zal moeten stappen om er buiten te treden. En soms wordt die afstand te groot. Avonturiers die halverwege hun leven besluiten zich te gaan settelen bijvoorbeeld. En soms, zoals in het voorbeeld van de salespresentatie, is de afstand klein, maar staat er een sterke wind waartegen je moet opboksen.

Een comfort zone gaat om het feit dat je moet durven springen. Of zoals een andere bekende quote zegt: je moet een schip gebruiken waarvoor het bedoeld is en er mee naar het midden van de oceaan varen. Maar wat die quote vergeet te zeggen is dat een schip niet perfect is. Het moet af en toe terugkeren naar de veilige haven. Voor bevoorrading en een stevige opknapbeurt. Dat is minstens even belangrijk als het varen zelf. Durf springen, maar doe dit in beide richtingen.

Ga jij vaak buiten je comfort zone?

Nieuwe skills aanleren

Persoonlijke ontwikkeling, het is een beetje mijn stokpaardje.  Ik wil er dan ook groot topic van maken op deze blog. Werken aan jezelf is iets waarvan ik geloof dat het je als persoon gelukkiger kan maken. Een mooie manier om jezelf als persoon te verrijken is door je skillset uit te breiden.

Skills of vaardigheden zijn concrete, meestal fysieke, competenties die je verworven hebt. In ons onderwijs ligt de focus jammer genoeg nog steeds op kennis, waardoor de wil om een vaardigheid onder de knie te krijgen toch vooral vanuit jezelf zal moeten komen. Hieronder geef ik je enkele concrete tips en mogelijkheden.

Een cursus

Of je jezelf nu wil leren drummen, koken of metsen, na een beetje online research zal je merken dat er wel ergens in de buurt een cursus voor bestaat. Een voordeel aan deze  ‘offline’ cursussen is dat je face-to-face interactie hebt met je ‘leraar’ en dat de cursus meestal in groep is waardoor er een soort sociale druk is om toch elke week je zetel uit te komen. Langs de andere kant is zo’n cursus steeds op een vast tijdstip,  moet je soms een soort van examens, opdrachten of testen afleggen en is er altijd wel een prijskaartje aan verbonden.

MOOC’s

Watte? MOOC staat voor een Massive Open Online Course en is dus eigenlijk een online cursus of lessenpakket. Deze cursussen komen vaak van gerenommeerde instellingen die hun kennis openstellen voor ‘studenten’ van over heel de wereld. MOOC’s heb je in allerlei maten en gewichten. Voor sommige cursussen zal je heel wat moeten betalen, andere zijn gratis. MOOC’s kunnen theoretisch zijn of net heel praktisch. Bekende voorbeelden van MOOC-platforms zijn Khan Academy, Coursera en Edx die lessen aanbieden over uiteenlopende onderwerpen. Voor sommige cursussen kan je ook effectief een certificaat krijgen dat je kan toevoegen aan bv. je LinkedIn-profiel.

De voordelen van MOOC’s zijn de uitgebreide keuze aan onderwerpen, het feit dat je kan leren op je eigen tempo en dat je zelf in de hand hebt hoeveel geld je eraan uitgeeft. Een nadeel is dat dit een erg Angelsaksische wereld is en dat de meeste cursussen dus in het Engels zijn met een duidelijk Amerikaanse inslag vaak.

CA

Ik ben zelf net met mijn eerste MOOC begonnen. Via Codeacademy.com ben ik mezelf aan het leren coderen. Ik ben volop bezig met HTML en CSS. Mijn ervaring met Codeacademy is eigenlijk zeer positief. Je leert de theorie en kan deze meteen omzetten in de praktijk via oefeningen. Regelmatig is er een recap van wat je al geleerd hebt en er zit best veel humor in de lessen 🙂 En het is volledig gratis!

Apps

Daarnaast zijn er ook vele gratis en betalende apps waarmee je jezelf iets kan aanleren. Vaak werken deze met principe dat je elke dag een aantal minuten moet bezig zijn met de leerstof. Een goed voorbeeld hiervan is Duolingo dat je helpt met een taal te leren. Via luister-, spreek- en schrijfoefeningen binnen verschillende topics leer je op een fijne manier woordenschat en grammatica. Elke dag 10 minuutjes van je tijd, meer vraagt Duolingo niet. Ik ben hier momenteel mijn Frans mee aan het opfrissen en ik heb gemerkt dat de app voor mij echt goed werkt. Het voelt meer aan als een spelletje dan als leren 🙂 Nadeel is dat de app enkel om Engels te leren in het Nederlands bestaat.

Screenshot (01-53PM, mei 13, 2016)

Het voordeel van dit soort apps is dat je herinnerd wordt wanneer je al een tijdje niet meer geoefend hebt en je elke dag maar een beperkt aantal minuten bezig bent, waardoor je het makkelijk kan volhouden.

How-to boeken

Een voorbeeld van boeken die je helpen om iets onder de knie te krijgen is de ‘Voor Dummies’  reeks, maar het kan net zo goed een boek zijn om te leren breien. How-to boeken geven veel aandacht aan het uitleggen van de theorie en zijn vaak geïllustreerd met goede voorbeelden. In sommige boeken wordt ook aandacht gegeven aan een concreet stappenplan of oefeningen.

Het voordeel van boeken is dat je veel achtergrondkennis meekrijgt, het nadeel is dat de praktische kant zeer beperkt blijft. We hebben allemaal wel al eens een recept proberen namaken vanuit een kookboek dat er uiteindelijk helemaal anders uit blijkt te zien dan op de prentjes.

Conclusie

Er zijn verschillende manieren om jezelf iets aan te leren. Het belangrijkste is dat je weet wat voor jezelf werkt. Heb je sociale druk nodig? Of net meer achtergrondinfo? Wil je een vast uur in de week aan je skill besteden of liever enkele minuten per dag? Vergeet vooral niet dat het initiatief bij jou ligt. Als je iets wil kunnen zal er zelf voor moeten werken, op jouw manier.

Hoe leer jij jezelf een nieuwe vaardigheid aan? En wat wil je zeker nog eens onder de knie krijgen?