Picture imperfect #5: Blogperfectionist?

Ik ga deze post beginnen met iets dat jullie al lang weten: ik ben een perfectionist. Ik wil steeds de puntjes op de i zetten. Ik zal nooit van mezelf zeggen dat ik iets heel goed heb gedaan. Hoogstens goed.

Ik ben een controlefreak. Laat mij dus aub mijn ding doen of ik kan wel eens heel bot uit de hoek komen. Ik heb onafhankelijkheid en verantwoordelijkheid nodig. Voor mij geen job waarbij ik eerst langs 5 oversten moet om een andere koffiebonenleverancier te kiezen (fictief voorbeeld: ik drink geen koffie).

Maar ik ben ook een blogger. En die blogger in mij wil het goed doen. Die wil controle hebben over wat ze wanneer publiceert. Maar die blogger is alles behalve een perfectionist.

Je leest hier onsamenhangende stukken die zeker niet allemaal van een journalistiek niveau zijn. Je vindt in elk stuk wel een spelfout (en dat terwijl ik op het werk bekend sta als een taalnazi). Ik lees niet elk artikel 15 keer na. Ik doe maximum een half uur over het schrijven van een blogpost, die ik 1 of 2 keer nakijk op fouten. En dan blijven er uiteraard fouten staan. It is what it is.

Ik heb geen blogplanning. Ik post wel sowieso iets op zondag en af en toe op woensdag. Soms zit ik zondagochtend nog iets te typen. Soms staat het klaar. Soms is het hier veel van hetzelfde, soms niet. Mijn focus is al 300x veranderd. En dat zal nog 300x opnieuw gebeuren. Alle foto’s heb ik zelf genomen, maar ik gebruik heel vaak dezelfde foto’s. Onbewerkt. Niet bijgesneden. Staat de horizon scheef? Jammer dan. Mijn titels zijn niet SEO proof. Ik optimaliseer mijn posts zelfs niet voor SEO. Mijn lay-out is dezelfde als toen ik 2,5 jaar geleden live ging. Ik maak geen reclame voor de blog. Ik doe geen samenwerkingen. Ik probeer op elke reactie te antwoorden. Ik schrijf.

Op mijn blog is dat perfectionisme dus duidelijk wat meer afwezig. In mijn job moeten mijn teksten inhoudelijk sterk, geoptimaliseerd voor zoekmachines én creatief zijn. Ik moet een lijst met synoniemen gebruiken. Ik moet call-to-actions bedenken. Overtuigen. Entertainen. Informeren. En dat allemaal in enkele zinnen. Ik ben dan niet ik. Ik ben het doelpubliek. In mijn job moet het. Daar ben ik die perfectionist die tot het uiterste wil gaan voor klanten. Dat maakt mij goed in mijn job.

Hier moet het niet. En dat is zalig. Dat maakt het bloggen voor mij zo leuk.

Als blogger kan ik diezelfde brok energie namelijk niet aan de dag leggen. Dit is mijn uitlaatklep. Hier kan ik schrijven zonder regeltjes. En ik weet best dat wanneer ik op publish druk het een goede post is. Ik weet dat ik kan schrijven, maar dat kan iedereen in blogland. En velen beter dan ik. En ja, ik zie dit als mijn portfolio. Maar niet om mijn literaire schrijfstijl (die overigens onbestaande is wat mij betreft ^^) te showen, maar om mijn persoonlijkheid en wilskracht kracht bij te zetten. Ik bewijs hier dat schrijven een hobby is waar ik tijd in wil steken en dat ik er in slaag om minstens 1 keer per week iets live te zetten dat steek houdt (of meestal toch).

Hier op deze blog ben ik ik. Hier lees je wat mij bezielt. Wat mij bezighoudt. Wat ik wil delen. Ik verkoop hier niets. Ik moet hier niemand overtuigen. Ik schrijf hier dingen van me af. En de ene keer is dat voor jou boeiender dan de andere keer. Alle begrip daarvoor. De perfectionist in mij vindt wat ik hier publiceer ook zeker niet heel goed. Ik zou nog veel willen doen met deze blog. Een nieuw thema, een eigen domeinnaam, meer posts per week,.. en god weet wat nog allemaal. Maar misschien is dat ook geen must. Misschien is het genoeg dat ik schrijf.

Dit is mijn plekje. Ik heb hier alle controle. En ik zeg dat het perfecte hier niet hoeft.

Ben jij een blogperfectionist?

Ik ben een hervormer

Ongeveer een dik jaar geleden schreef ik de post ‘een beetje introvert is best oké‘ over hoe ik de MBTI-test deed en het daar niet zo eens mee was. Over hoe ik eindelijk aan mezelf durfde toegeven dat ik een introvert was. Dat heeft me het afgelopen jaar enorm geholpen om mijn eigen noden te herkennen. Ik ben een mensenpersoon, maar na een tijdje veel mensen om me heen moet je me vooral wat rust geven in mijn eentje. Ik heb geleerd om veel toffe dingen te plannen, maar daar tussen vooral ook tijd vrij te laten om alleen te zijn. Met andere woorden: de MBTI is niet 100% correct, maar je haalt er wel wat uit.

Wat ik wel allang durfde toegeven aan mezelf is dat ik een perfectionist en nog meer een controlefreak ben. Een paar weken geleden pende ik daarover eindelijk mijn gevoelens neer. Het bepaalt vrij hard mijn leven, maar blijkbaar ook dat van jullie. Ik kreeg op beide persoonlijkheidsposts ontzettend veel reacties en dat deed echt heel veel deugd.

Maar niet alleen online, ook in mijn omgeving maken dit soort posts en discussies over persoonlijkheidstrekjes veel los. Niet in het minst onder collega’s, want om 40u per week samen te werken moet je toch wel weten hoe je met elkaar moet omgaan. En ik die zo hard tegen hokjes ben moet dan toch toegeven dat hokjes op zo’n moment enorm kunnen helpen. Introvert-extravert is zo’n schaal, maar er zijn er nog ontelbare anderen.

En zo kreeg ik opnieuw een persoonlijkheidstest doorgestuurd, namelijk de Enneagram. Mijn wenkbrauwen gingen al vanzelf sceptisch naar omhoog (ironisch genoeg typisch voor een hervormer ^^).  Maar omdat mijn collega eerst haar uitslag doorstuurde en dit profiel precies voor haar alleen geschreven was (ik verdenk haar er nog altijd van de test zelf opgezet te hebben en gewoon 9 collega’s uitgekozen te hebben als inspiratie voor de profielen), waagde ik het er toch nog maar eens op. Wat had te verliezen?

Een paar – 14 pagina’s ^^ – stellingen waarbij je moet aanduiden ‘ja, dit ben ik’, ‘dit ben ik deels’ of ‘nee, dit ben ik niet’. De test blinkt alvast uit in eenvoud. De uitslag was minder verassend dan bij MBTI. Maar het is wel wie ik ben. Ik heb niet echt iets nieuw geleerd over mezelf, maar ben wel nog eens geconfronteerd met mijn goede en vooral minder goede kanten (principieel zien staan doet altijd even pijn).

IMG_0195

Ik blijk een type 1, een hervormer. Samengevat zijn dit: ‘Perfectionisten, verantwoordelijk, gefixeerd op verbetering’ (haha, ja dat verbaast jullie niet waarschijnlijk).

De Hervormer samengevat (met live commentaar tussen de haakjes)

Mensen van dit persoonlijkheidstype zijn in essentie op zoek naar het beter maken van dingen, omdat ze vinden dat niets ooit echt goed genoeg is. Dit maakt hen perfectionisten die graag willen hervormen en verbeteren; idealisten die ernaar streven om orde te creëren uit de alomtegenwoordige chaos.

  • Oog voor detail (ook voor die ene spellingsfout). Bewust van de omgeving en de gebreken van die omgeving (vooral voor die gebreken eigenlijk ^^).
  • Behoefte om te verbeteren, kan zowel goed als belastend zijn voor zichzelf en de mensen rondom hem/haar (absoluut, maar dit is bij mij niet zo sterk, geen enorme idealist hier).
  • Schuldgevoelens wanneer ze de perfectie niet kunnen bereiken, dit kan zijn tol eisen en leiden tot depressie of burnout (lalalalala, dat wisten we al zeker?).
  • Zien kwaadheid als het ultieme negatieve gevoel. Kwaadheid wordt dan ook verdrongen en omgezet in andere gevoelens zoals kritiek, ergernis en frustratie (ik voeg hier zelf ook graag jaloezie aan toe, ik heb het daarnaast ook heel moeilijk met onmacht, dat is die controlefreak weer).
  • Gedreven, ambitieus en betrokken. Op werkvlak zijn het workaholics. Ze maken lijstjes die zo ook afwerken, hoe lang ze daarvoor ook op de bureau moeten blijven zitten. Plichtmatige mensen ook. (ja, bij mij is beloofd altijd beloofd en ik wil alles op tijd klaar hebben, veel ambitie ook en workaholic tja).
  • Drang naar perfectie zorgt ervoor dat ontspannen moeilijk is en dat ze zich zaken ontzeggen die eigenlijk onschadelijk zijn (ik ontzeg mezelf wel dingen ja, te vaak eigenlijk).
  • Ze zijn principieel, competent en compromisloos. Ze verwachten dat ook anderen aan de regels voldoen. Dat maakt hen vaak uitstekende leiders. (deze doet altijd een beetje pijn, maar mijn principes kunnen mij soms echt blokkeren, tijd om dat onder ogen te zien).
  • Emotioneel geremd. Diepe gevoelens laten ze niet gemakkelijk zien. (klopt, er staat een muur tussen mij en mensen en je moet even klimmen voor ik mijn gevoelens laat zien).
  • Verschillende interesses en talenten. Ze hebben altijd wel iets te doen. (check, dit zie ik als iets positiefs, mag ook wel eens zeker).
  • Zelfstandig, intelligent en onafhankelijk. Mensen van actie, niet van denken. (ook positief, ik ben niet van de blablabla, doe maar boemboemboem).
  • Om al deze redenen zijn ze moeilijk om mee samen te leven (mijn excuses!), maar ze zijn wel bijzonder loyaal en verantwoordelijk (allez toch iets positief!).

Nja, beetje confronterend allemaal. Het lijkt ook heel negatief als je dit zo ziet staan, al kan je veel van deze karaktertrekken ook goed aanwenden. Het pure uitgangspunt dat ik de wereld wil verbeteren is op zich wel mooi, alleen krijg ik problemen wanneer het niet lukt zoals ik het wil. Herkenbaar tot in de 1000ste.

Niemand is ook 100% 1 type, je hebt altijd een vleugel van een ander type. Bij mij is dat type 2, de helper. Dat zijn mensen die anderen op de eerste plaats zetten en ongelukkig worden als ze niet kunnen helpen. Ik denk dat mijn onafhankelijkheid, typisch hervormer, er hier dan weer voor zorgt dat ik niet te fel ongelukkig wordt door anderen. Zo zie je maar, elk type heeft zijn voor- en nadelen en vooral iedere persoon is uniek.

Enfin, mijn haat-liefdeverhouding voor persoonlijkheidstesten blijft bestaan. Maar ik probeer telkens wel iets nuttigs mee te nemen uit de test en dat heb ik deze keer opnieuw gedaan.

Wil je de test ook zelf een keertje doen? Dat kan hier. Je mag de uitslag natuurlijk altijd hieronder even delen 😉

Over perfectionisme, controledrang en loslaten

Perfectionisme, ik heb er al zo vaak over willen schrijven. Ik had concepten opgeslagen die ik nadien weer verwijderde. Deze week las ik een post over perfectionisme bij Samaja (naar aanleiding van een boek dat nu op het lijstje komt). En toen kwam dit idee weer op te proppen. Perfectionisme is nu eenmaal zo’n groot deel van mezelf…

Maar ook een moeilijk deel omdat ik er nog niet echt de vinger op kan leggen hoe het mijn leven bepaalt en waar mijn perfectionisme start of stopt. Ik krijg er best wel opmerkingen over soms (zeker sinds ik aan het werk ben). “Je kan wel niet goed loslaten hé”, “Je bent weer kritisch aan het doen Annelies”, “Je kan niet over alles controle hebben”.

Ik wil alles goed doen. Ik wil alles te goed doen. Ik leg de lat voor mezelf hoog, op sommige vlakken te hoog. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik zonder die hoge lat nu niet stond waar ik sta. Vooral tijdens mijn schoolperiode was, en ook momenteel op werkvlak is goed nooit goed genoeg. Tegelijk kan ik op sommige momenten heel laks zijn in dingen. Persoonlijke self care bijvoorbeeld, of ook met deze blog. Ik steek weliswaar veel tijd en moeite in de content, maar ik heb nog geen eigen domeinnaam, het design is al 2 jaar hetzelfde… Soms neem ik dus wel genoegen met ‘goed genoeg’. Is dat dan perfectionisme?

Ik denk dat ik best perfectionistisch ben, alleen niet op elk vlak. Wat ik echter wel extreem hard ben is een controlefreak. Ik kan dingen niet loslaten, ook al kan ik ze niet controleren. Zolang de controle bij mezelf ligt is er geen probleem. Iets dat ik moet doen is af wanneer ik het wil, een beslissing maken ligt bij mezelf. Als ik met andere woorden een avondje wil luieren in de zetel dan mag ik dat van mezelf. Ik heb geen problemen met een niet perfect moment, als ik het maar zelf kan bepalen.

Om dezelfde reden ben ik ook nooit aangeschoten wanneer ik alcohol drink. Ik weet waar mijn grenzen liggen en stop dan met drinken, want wat zou er gebeuren als ik verder ga? Dan verlies ik controle… En nog om diezelfde reden kan ik immens kwaad zijn op mezelf omdat iets niet lukt, of omdat ik naar mijns inziens heb gefaald. Want ik had in die situatie de controle en heb het dan naar mijn mening niet goed gedaan. Dan kan ik mezelf vervloeken en blijven piekeren over de “Wat als?”.

IMG_0195

Maar er zijn duizenden dingen die buiten mijn controleveld liggen. Een taak waarvoor je input van een collega nodig hebt, een afspraakje dat niet doorgaat omdat een vriendin niet meer kan, file waardoor ik te laat kom en ga zo maar verder. Vaak kan ik dat wel begrijpen en ga ik daar goed mee om, maar niet altijd. En op zo’n moment kan ik het niet loslaten en begint het aan mij te vreten.

En net dan komt mijn perfectionisme boven die de lat even hoog begint te leggen voor anderen dan voor mezelf . En krijg ik het idee ‘wat ik zelf doe, doe ik beter’. Of in het andere extreme ga ik mij rot piekeren of opjagen over zaken waar echt niets aan te doen valt. Hier wordt het gevaarlijk. Je gaat je eigen grenzen te buiten en er loert een burnout om de hoek.

Met andere woorden: ben ik perfectionistisch? Ja, maar dat op zich heb ik dat best wel in de hand. Heb ik last van controledrang? Ja, en dat zorgt ervoor dat ik moeilijk kan loslaten en zaken meezeul in mijn hoofd. Conclusie: het is wanneer mijn perfectionisme en controledrang elkaar vinden dat er problemen ontstaan.

De sleutel? Ik denk dat die ligt bij het loslaten. Dat gaf ik eerder ook al aan. Als ik kan loslaten wat buiten mijn controle ligt, gaat mijn perfectionisme enkel de kop op steken bij zaken die ik kan controleren en daar mag ik op zich mijn best voor doen toch? En ja, af en toe zal ik dan eens heel kwaad worden op mezelf. Maar daar bezorg dan ook enkel mezelf last mee.

Ik weet niet of deze redenering steek houdt. Het is moeilijk om dit allemaal onder woorden te brengen. Misschien gaat het allemaal wel best samen, dat perfectionisme en die controledrang. Maar het is niet slecht om er af en toe bij stil te staan.

Een beetje een warrige post denk ik, moet kunnen af en toe. Bij Samaja bleken er veel perfectionisten onder de bloggers te zitten. Zitten hier ook controlefreaks die zich hierin herkennen? 🙂

14 dingen die ik niet meer zou moeten doen

Het is weer lijstjestijd! We doen allemaal wel eens zaken waarvan we weten dat het niet goed voor ons is. We kunnen het gewoon niet laten. Hieronder mijn dingen waarmee ik eigenlijk zou moeten stoppen. Niet overmorgen, maar nu meteen!

  1. Piekeren over de meest belachelijke dingen. Ben ik niet te dik in deze broek? Heb ik vandaag wel hard genoeg gewerkt? Vind die persoon mij nog wel leuk?
  2. Op mijn nagels bijten. Vorig jaar tijdens BAS mee begonnen, van de stress. Niet OK.
  3. Mijzelf blijven verantwoorden voor het feit dat ik nog geen lief heb. Iets met mijn leven en moei je er niet mee.
  4. Agressief worden als iets niet lukt. Mijn laptop kan er van meespreken. Perfectionist tot in de kist!
  5. Mij ergeren aan iedereen zijn ‘perfecte’ leventje op sociale media. Ja, ik kijk vooral naar jou, Instagram. Allemaal opgezet spel, geef maar toe.
  6. Om de 10 minuten naar mijn smartphone grijpen, hij zal wel trillen als ik een melding heb. Het toppunt is dat ik soms op zoek ben naar mijn gsm als ik hem al vastheb. Tja.
  7. Mijn mening voor me houden omdat ik denk dat niemand naar mij zal luisteren. Grootste fout tijdens #BAS1516.dsc_0914
  8. Foto’s van mij nooit mooi vinden. Ik heb topfotografen als vrienden. En ik ben wie ik ben. Ook met mijn haar in de war (heeft het vooral niet over de foto hierboven ^^).
  9. Mijn schrijfsels onderwaarderen. Ik vind altijd wel iets dat nog niet goed is. Terwijl ik er heel wat tijd insteek en daar best wel trots op mag zijn. Perfectionisme anyone?
  10. Tijd verspillen aan slechte boeken of tv-programma’s. Ik heb de neiging om alles af te werken waar ik aan begin. Zonde, er zijn nog boeken genoeg!
  11. Überhaupt tijd verspillen aan iemand die het niet waard is. Dat slorpt energie op die ik best voor iets anders kan gebruiken. Een beetje me-time bijvoorbeeld.
  12. Emoties opkroppen. Doet alleen maar meer pijn achteraf.
  13. Geen hulp aanvaarden. Ik sta altijd klaar voor iedereen, maar zelf iets aannemen? Hola, dat is moeilijk hoor. Iets met perfectionisme en een ego ^^
  14. Te weinig genieten van de kleine mooie dingen. Lichtpuntjes weet je wel.

Herkenbaar? Wat zou jij niet meer mogen doen?