Het is nogal wat dat thuiswerken

Ondertussen zitten we al 37 ‘net niet lockdowns’ lang thuis achter onze computer in plaats van op kantoor. Onze collega’s zijn vervangen door huisdieren en we zetten nu zelf onze koffie. Wat voor verwarring zorgt op de wekelijkse terugkomdagen want daar sta je dan met je volle thermos te kijken naar dat sprankelende koffiemachine in de keuken van je werk.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar dat thuiswerken zorgt bepaalde dagen voor nogal lachwekkende taferelen. En soms voor frustraties. Of berusting. En heel soms kan ik ook goed doorwerken en heb ik het gevoel dat het een echt productieve dag was.

Hoog tijd dus om eens een lijstje te maken van de dagelijkse thuiswerkstruggles die ik ervaar. Nu we zicht hebben op versoepelingen waarin thuiswerken niet langer verplicht, maar enkel nog aanbevolen is, zou het zo maar eens kunnen dat we dit ooit zullen lezen met een nostalgische glimlach op ons gezicht. Of ook niet en zullen we nog steeds blij zijn dat we daar vanaf zijn. Wie zal het zeggen?

Hopelijk zorgt dit lijstje voor wat herkenbaarheid.

  • Mijn dagplanning bestaat vooral uit het zorgvuldig in het oog houden of ik een bepaalde klant of collega deze week al heb gezien – in videocall he. Is het antwoord ja, dan moet ik dus een andere hoodie gaan zoeken. Ik kan toch moeilijk vijf dagen na elkaar dezelfde hoodie dragen (en met dezelfde mensen bellen)? Gelukkig is een videocall geurloos.
  • Ik pas me altijd aan aan de systemen die de klant gebruikt (Google Meet, Teams, Zoom, Slack). Ik heb ondertussen zoveel accounts dat ik er zelf nog amper aan uitkan. En dan kom je dus in de situatie dat je met iemand aan het bellen bent in tool één en wordt opgebeld in tool twee. Ik krijg bijna heimwee naar de telefoon. Bijna zeg ik u. Iedereen weet dat millennials bellen haten.
  • Dit is geen mop: een van mijn katten herkent het Google Meet geluidje (nog steeds de tool die ik het meest gebruik) als er iemand bij in een meeting komt (dit is zo’n hoge pingtoon) en miauwt dan standaard omdat ze weet dat ik ‘Hallo’ of ‘Goeiemorgen’ ga zeggen (en zij antwoordt). Zoooo lang zitten we dus al thuis.
  • Wanneer je dan toch eens die ene dag in de week naar kantoor gaat, na enkele weken overgeslagen te hebben, zijn er amper collega’s en de valt de elektriciteit uit in het midden van een klantenmeeting. Tof zenne :D.
  • Thuiswerken is ook voortdurend de afweging maken of je toch nog naar beneden kan voor een snack die je dan nog snel naar binnen moffelt terwijl de meeting eigenlijk al aan het beginnen is. Voor jullie getest: en meestal lukt dat wel ;).
  • Het is ook tussen de op elkaar volgende meetings even twee minuten ademhalen op het tussenscherm ‘er zijn al zoveel mensen in deze call’. Ik wacht vaak bewust nog even en oefen alvast een enthousiaste mimiek, ook al ben ik al meetingmoe.
  • Een meeting afsluiten blijft één van de meeste rare dingen die er zijn. Ik blijf zwaaien als een idioot en probeerde al allerlei afsluitende zinnen van ‘Ciao’, ‘Salut’ tot ‘Allez, dag dan he’.
  • Het is momenteel zo snel donker en soms zelfs de hele dag door zo’n grijs weer dat mijn bureaulamp een hele dag aanstaat (heel tof met die hoge energieprijzen). En ik ben er dus al in geslaagd om de achterkant van mijn scherm te verbranden door de lamp er te dicht op te zetten. En plastic dat heel warm wordt, dat kan stinken ze. Again: gelukkig is een videocall geurloos.

En kijk jij uit naar het einde van het thuiswerken? Of vind je het prima zo?

Controledrang in tijden van corona

Jullie lazen het al in mijn alfabet. De C in mijn leven staat voor controle. Maar de grote C in al onze levens tegenwoordig staat voor covid of corona (en dat zal wel nog even zo blijven precies). Die twee C’s samen, dat is geen goed huwelijk. En daar heeft mijn innerlijke controlefreak het best moeilijk mee. Ok neen: heel moeilijk.

Het virus laat zich niet controleren. Je hebt er als maatschappij alleen vat op als we allemaal aan hetzelfde zeel zouden trekken en dan nog doet het virus wat het wil. Als individu heb je er al helemaal niks over te zeggen. Behalve dan door jezelf en de mensen rondom je te beschermen door het volgen van de basisregels.

Maar corona zorgt er momenteel voor dat bepaalde dingen niet altijd kunnen of zomaar vanzelf gaan. Het virus heeft een grotere mate van onvoorspelbaarheid in ons leven binnen gebracht. En laat dat nu net een woord zijn waar ik het ontzettend moeilijk mee heb.

Want ja, ook als controlefreak moet je leren dat je niet alles kan controleren. Dat het leven nu eenmaal vol onverwachte zaken zit. Maar als je iemand bent die wel graag dingen plant of toch graag een gevoel heeft dat het allemaal in orde zal komen, dan snap je wel dat dat nu wat moeilijker gaat. En dat mijn hoofd daar niet zo blij mee.

De enige plek waar ik op dit moment nog over een gevoel van controle kan spreken is mijn werk. Dit najaar is ontzettend druk. Ik zit gemiddeld op 20 projecten tegelijk (en ik overdrijf deze keer eens echt niet). Twee jaar geleden zou ik nu letterlijk verzuipen, maar door de huidige omstandigheden blijf ik redelijk kalm en hou ik mijn hoofd erbij. Het is dan misschien wel veel, maar ik weet hoe ik dingen moet aanpakken. Ik kan de resultaten die we opleveren controleren (niet altijd, maar wel vaak). Kan dingen anders proberen aanpakken. Ik kan mijn agenda en die van colllega’s proberen plannen. Ik kan actie ondernemen wanneer dat nodig is.

Allemaal dingen die privé wat moeilijker liggen en net daardoor komt het er tijdens de werkuren extra uit denk ik. Ik heb het gevoel een gestage marathon aan het lopen te zijn, met de finish in zicht eind december. Is dit allemaal heel gezond? Geen idee. Maar het werk is wel een energiegever op dit moment, net nu er veel andere dingen vooral energie vragen (niet in het minst alle negativiteit die er heerst in de samenleving). Ik zou dat gevoel graag nog eens hebben bij andere dingen. Maar we doen het voorlopig met wat we hebben.

En we proberen de rest wat los te laten. Dit virus is oncontroleerbaar. We weten niet hoe het gaat zijn over enkele maanden. We kunnen alleen maar ons best doen en wat hoop en positiviteit behouden. Mijn innerlijke controlefreak heeft het daar moeilijk mee, maar moeilijk gaat ook zeker?

Ben jij een controlefreak? Heb jij moeite met de huidige onvoorspelbaarheid?

Nieuwe normaal?

Is dit het nu, dat nieuwe normaal? Het was een vraag die afgelopen week plots in me opkwam. Misschien omdat ik een van die clickbait koppen van een plusartikel zag verschijnen in mijn feed met de boodschap dat we ons weer allemaal massaal aan het opjagen zijn. Terug elke dag naar kantoor, gaan sporten, hobby’s van de kinderen en etentjes met vrienden…

Of misschien omdat er op donderdagochtend op de radio sprake was van gigantische files. Zuchtend achter dat mondmasker in de trein (ik begrijp waarom we daar nog een mondmasker moeten dragen, maar ik vind het in de trein echt verschrikkelijk. De combinatie kou – bril – ik heb moeten lopen voor de trein en mondmasker is geen succesformule), bedenk ik me dat we vandaag weer een gewone dag hebben gehad op het werk. Zoals vroeger.

Ik voel niet veel van dat nieuwe normaal, maar ik voel ook nog niet die drukte waarvan sprake in de nieuwsartikels (ik ga wel regelmatig naar kantoor en terug sporten, maar daar blijft het zowat bij). Ik ben gewoon blij dat ik niet meer gevangen zit tussen mijn vier muren thuis en dat ik mensen kan toelachen op straat zonder mondmasker. Ik ben blij dat dingen weer kunnen, maar mijn sociale agenda zit niet overvol.

Er werd misschien van ons verwacht dat we bepaalde nieuwe goede gewoontes uit de lockdown zouden behouden. Maar ik ben precies niet veel verder gekomen dan minder tv kijken en meer lezen. Nu ik weer naar de dansles ga, heb ik niet echt meer tijd precies voor een pilateslesje achter de computer. En ik ga eerlijk zijn: ik ben allang niet meer gaan wandelen.

En toch voelt dit allemaal veel beter. Nieuwe of oude normaal, noem het zoals je wil. Ik denk dat ik gewoon nog soms wat vaker moet voorstellen om iets te gaan doen met vrienden. Ik heb nog steeds de reflex van mijn avonden thuis door te brengen en nu het weer vroeger donker is, merk ik wel dat ik daar moe(deloos) van word. Misschien tijd om nog eens een extra binnenhobby weer op te pikken.

Ik denk dat ik ook minder wil focussen op het woord ‘nieuw’, maar eerder op ‘normaal’. Want het voelt stilaan allemaal weer gewoon aan, misschien is dat wel net waar ik naar op zoek was.

Hoe gaat het met jou? Heimwee naar de lockdown? Of gaat het ook gewoon allemaal zijn gewone gangetje?

Onderweg

Het is de laatste tijd soms moeilijk om goed uit mijn woorden te raken en dat merk je hier ook wel. Ik had op zich wel wat van deze zomer verwacht. Misschien eindelijk terug eens wat zaken om naar uit te kijken, en hoewel die er ook wel zijn blijven de eentonigheid en de onrust een dingetje in mijn hoofd.

Alsof we met zijn allen al heel lang onderweg zijn. Je weet wel, op zo’n op elkaar gepakte reis waarbij je de anderen stilaan begint te ruiken of per ongeluk wat ellebogen in je gezicht krijgt. Je moet naar het toilet, maar we zijn er bijna dus je gaat niet. Je kijkt uit naar die frisse lucht als je van het vliegtuig of de bus stapt, om je spieren eindelijk nog eens te laten ontspannen. Vooral op de terugweg heb ik dit gevoel wel vaker.

Niemand is echt de beste versie van zichzelf tijdens zo’n rit toch? Onderweg zijn is deel van de beleving zegt men dan, maar ik heb toch altijd het idee dat ik beter een tientje meer had uitgegeven voor een comfortabele rit. Dit gevoel heb ik momenteel en ik heb geen idee of het herkenbaar is.

Ondertussen lijkt de wereld in brand te blijven staan, soms letterlijk met bosbranden of die verschrikkelijke overstromingen, maar ook figuurlijk weegt alle onverdraagzaamheid zwaarder door dan ik zou willen. Soms vraag ik me af naar waar we juist op weg zijn? Er gebeurt nog zoveel moois maar je moet soms moeite doen om het te zien.

En ik wil moeite heel graag doen. Dus blijf ik genieten van de kleine dingen die me doen glimlachen. Hopend dat de bestemming om de hoek lonkt.

P.s. het gaat best ok hoor, ik probeer gewoon mijn gevoelens rond deze vreemde periode op papier te zetten via een aantal metaforen om het van me af te schrijven.

Herkenbaar?

Een nieuwe jas

Wie mij kent weet dat ik wel fan van ben van metaforen om iets in woorden uit te drukken. Een bepaald beeld zegt vaak zoveel meer. Ik las in de Libelle zo’n rake metafoor van Dr. Elke Van Hoof over wat ik enkele weken geleden het grotsyndroom noemde.

Onze oude jas (het leven tijdens corona) is aan vervanging toe en er hangt een nieuw exemplaar (het leven na corona) klaar. Sommigen hebben die jas al aan en showen hem enthousiast aan iedereen die ze tegenkomen (dat zijn de mensen die al enthousiast een vakantie of concerttickets hebben gebouwd). Anderen hebben de jas zien hangen, maar weten nog niet of ze er wel mee staan. Ze staan er wat voor de spiegel mee te draaien. Bij nog anderen hangt de jas nog uit het zicht in de kast, want de oude jas zit nog als gegoten en waarom veranderen?

Het toont aan hoe iedereen op zijn eigen tempo naar het nieuwe normaal aan het toewerken is. Want we zullen allemaal die nieuwe jas gaan dragen (de oude gaat het echt wel begeven), maar niet bij iedereen loopt dat proces op dezelfde manier.

Grappig genoeg was dit zo herkenbaar op veel vlakken. Ik ben iemand die helemaal niet graag kledij wegdoet, ook al zijn ze eigenlijk aan vervanging toe, want ik ben er toch altijd wat aan gehecht. Maar als ik iets nieuws koop ben ik meestal ook wel heel blij om het meteen te dragen. Et voila, zo besef ik weer het allemaal wel goed komt.

Op kantoor is er stilaan sprake van een duidelijk plan voor de terugkeer in september. Maar voorlopig merk ook daar dat die nieuwe jas nog vooral voor de spiegel wordt gedragen. Er zijn al eens wat drukkere dagen op kantoor, maar even vaak blijven de meeste stoelen leeg. Sociaal gezien durf ik al eens hopen op wat plannen met vrienden. Ik denk na over uitstapjes (in België weliswaar). Ik boekte zelfs tickets voor een buitenconcert.

De ritssluiting is misschien nog niet dicht, maar de nieuwe jas hangt toch al over mijn schouders.

Wat je van een pandemie leren kan

We kunnen er niet omheen. De jaren 2020 en 2021 zullen voor altijd verbonden zijn met het woord covid en hopelijk stopt het hier en moeten we volgend jaar niet de conclusie maken dat dit voor 2022 ook nog geldt. Maar niet alles is kommer en kwel deze dagen en deze situatie heeft er ook voor gezorgd dat we weer heel wat zaken hebben bijgeleerd. Ook over onszelf. Ik dacht dat het wel eens fijn kan zijn om dat op te lijsten. Dus bij deze mijn poging. Het zijn zaken die ik heb geleerd, dus dat stemt niet noodzakelijk overeen met jouw ervaring.

We zijn veerkrachtiger dan we vaak denken

Van de ene op de andere dag moesten we allemaal omschakelen naar binnen blijven, thuiswerken, sociale contacten beperken, afstand houden… en hoewel dat niet eenvoudig was en is, is dat bij velen toch min of meer gelukt. We vonden nieuwe routines en andere manieren om in contact te blijven. Ik vind dat we allemaal een schouderklopje verdienen voor die omschakeling, hoe moeilijk het soms ook was. Wij mensen houden van nature niet van verandering, maar eigenlijk zijn we ook best flexibele en veerkrachtige wezens. En dat vond ik chique om te beseffen.

Er zijn lichtpuntjes overal, als je maar goed kijkt

We worden dagelijks overstelpt met slecht nieuws. Nooit eerder kregen we een dagelijkse update over hoeveel mensen er sterven of in het ziekenhuis belanden, niet bepaald een opbeurend bericht. Los van alle andere mediaheisa over de maatregelen, vaccinproblemen, mensen die de regels niet volgen, varianten die opduiken. Het perspectief ontbrak heel lang en elk goed bericht werd wel door een ander negatief nieuwtje de grond in geboord. Je wordt hier snel moedeloos van. Maar toch is het mij, en velen met mij, gelukt om regelmatig de lichtpuntjes te zien. We klappen misschien al even niet meer voor de zorg en er wordt niet meer gezongen in de meeste straten, maar er is nog altijd wel veel solidariteit.

Collega’s die voor elkaar inspringen, buren die helpen met de boodschappen, vrienden die luisteren, mensen die achter hun mondmasker proberen glimlachen. Het gebeurt. Het is er. En het geeft hoop. We komen er samen wel uit. Het is makkelijk om je te laten meeslepen in die negatieve spiraal, maar deze crisis heeft me echt doen beseffen hoe belangrijk het is om te focussen op het positieve.

Ik heb mijn introverte zelf en alleentijd omarmd

Alleen zijn is niet noodzakelijk hetzelfde als eenzaam zijn. En ik kan goed alleen zijn. Maar binnenblijven staat niet meteen synoniem voor alleen zijn als je huisgenoten hebt. Dus ik heb enerzijds beseft dat ik redelijk goed alleen kan zijn (of toch me kan bezig houden als alle hobby en sociale activiteiten wegvallen) en anderzijds is het duidelijk dat ik ook echt nood heb aan alleen zijn en stilte af en toe. En dat laatste was/is niet evident, hoe contradictorisch dat ook klinkt.

Ik denk dat die nood aan alleentijd bij heel veel mensen naar voren is gekomen de laatste maanden. Dus laat ons dat ook onthouden nadat alles weer kan.

En dit zijn nog maar de eerste drie dingen die bij mij opkwamen. Wat heb jij geleerd tijdens deze pandemie?

Dingen die we over 20 jaar tegen elkaar zeggen

  • Weet ge nog 2020-2021? Toen met dieje co-ro-na?
  • Toen moesten we allemaal binnen blijven. Dat noemden ze toen een lockdown of zoiets. Ik werd gek van mijn kinderen/partner/ouders/ alleen thuis te zitten (schrap wat niet past).
  • We moesten toen iets dragen voor ons gezicht als we buiten wilden komen. Hoe heet dat nu weer? Een neusmasker? Mondkapje? Ik heb nog ergens een stapel liggen met allerlei vormen en patronen, ik zal het straks eens zoeken op zolder. Ge kon daar niet in ademen bijna!
  • We moesten toen overal afstand houden. In de winkel trokken ze lijnen op de grond of plakten ze stickers op de vloer zoals in de kleuterschool om aan te geven waar je mocht staan.
  • We moesten toen kiezen wie we wel of niet wilden zien en zoveel mogelijk buiten afspreken. Ik herinner me nog dat ik veel gewandeld heb. Altijd maar wandelen, ik was dat ferm beu.
  • De grenzen waren een tijdje gesloten dus we konden alleen in België op vakantie. Resultaat? De treinen naar de kust zaten vol.
  • We mochten zelfs geen hand meer geven. Alles wat je vastnam moest je ontsmetten met zo van die stinkende plakkerige gel. Dat stond echt overal. Uw handen werden daar kei droog van.
  • De regering gaf toen elke maand een persconferentie en veranderde constant van gedacht over de regels.
  • We zijn maandenlang niet op restaurant of café kunnen gaan. Zelfs een pintje op een terras drinken mocht niet.
  • Ik had enorm lang haar omdat de kappers een tijd gesloten waren. Dat was niet meer om aan te zien!
  • We kregen plots allemaal een brief voor een vaccin en er werden zelfs sport- en cultuurzalen omgedoopt tot een vaccinatiecentrum. En dan moesten we daar gaan aanschuiven voor een prik.
  • Ik werkte elke dag van thuis uit en zag mijn collega’s maandenlang niet.
  • We konden ook niet naar een optreden of festival. Zelfs de cinema was gesloten! Weet gij nog wat de cinema is? Dat is gelijk Netflix in een grote zaal, en dan moest je betalen voor de film die je wilde zien. Alleen die ene film dan hé.
  • Alleen werken en thuis zitten kon, alles dat plezant was mocht niet.
  • Mijn oma zei toen nog dat het erger was dan tijdens de oorlog en zij kon het weten hé.
  • En dingske van dingske (vul aan met een random naam) die is daar toen serieus ziek van geweest.
  • We hadden eigenlijk nog geluk, in andere landen moest je zo’n briefje hebben om buiten te gaan.
  • Er kwamen altijd maar nieuwe varianten van dat virus ook. En dan moesten ze dat vaccin weer aanpassen. Dat was nogal een gedoe zenne.
  • Het was om zot van te worden eigenlijk. Goed dat dat nu niet meer is hé.

Met zeer veel zin voor overdrijving geschreven dit hé :). Maar ik ben wel eens benieuwd wat we dan tegen elkaar zeggen.

Coronagedachten #3

Nooit gedacht dat ik een dik jaar later nog steeds deze rubriek zou kunnen gebruiken, maar soit. De comments van editie 1 en 2 herlezen is best confronterend. We dachten toen blijkbaar dat we er tegen de zomer wel vanaf zouden zijn… Hahaha. Niet grappig eigenlijk.

Bon nog wat losse gedachten, gewoon omdat het kan.

  • Stop aub eens allemaal met situaties te vergelijken. Of het nu de ouderen zijn, de jongeren of iedereen daartussen die het meest afzien in deze pandemie… wat maakt het uit? Ik denk dat we het allemaal beu zijn en dat iedereen het moeilijk heeft. Ik heb het echt gehad met hoe de media generaties tegen elkaar wil opzetten. En bepaalde groepen duidelijk demoniseert.
  • Het wordt precies steeds moeilijker om mijn huis uit te gaan. Alsof je het zo gewoon raakt van niemand te zien en dat een uitstapje dan meteen voor enorm veel prikkels zorgt die je moet verwerken. Ik pleit voor een rustige ‘wenperiode’ eens ‘alles’ weer mag. Maar ik vrees dat er meteen veel te doen gaat zijn.
  • Ik ben nog steeds heel tevreden met mijn introverte zelf die zich bezig weet te houden. Maar toch wordt het stilaan een grote sleur. Werken, eten, werken, eten, tv kijken, lezen, slapen. Repeat.
  • Ik zou graag eens iets anders doen met vrienden dan wandelen. Wijn en tapas bijvoorbeeld. Of een echte uitstap. (en ja ik weet dat bepaalde dingen al mogen, maar het voelt nog niet goed).
  • Ik ben mijn vakantiedagen voor de zomer zo laat mogelijk aan het plannen (eind augustus). In de hoop dat tegen die tijd de vaccinatiegraad een pak hoger ligt en de situatie genormaliseerd is. Vorig jaar was dat ook al de tactiek maar toen is er een tweede golf begonnen tijdens ons verlof. Dus dit jaar beter hopelijk 🙏.
  • Ik heb stiekem ook wel schrik met al die versoepelingen, want de cijfers zijn niet goed. Tegelijk hoop ik ook dat bepaalde sectoren snel kunnen openen want dit is niet houdbaar.
  • Ik ben het eigenlijk grondig beu. Net als iedereen denk ik.
  • Ik zie vooral ook plots nog veel meer mensen strugglen dan een paar maand geleden. De paaspauze heeft er zeker geen goed aan gedaan bij ouders. Het gaat niet meer om het beu zijn merk ik. Mensen zijn op. Ze hebben nood aan tijd voor zichzelf, een uitlaatklep, iets om naar uit te kijken. Perspectief eigenlijk, om het met een lelijk woord te zeggen.

Et voila, dat is toch weer allemaal even uit mijn hoofd.

Durf jij al verlof plannen?

Wat ik ga doen als alles weer mag

Vaccinaties of niet, ik vind dat we nog altijd weinig perspectief hebben. Het eerste mooie weer maakt wel een ding duidelijk: de lente komt er stilaan aan. Dus wil ik positief blijven. En heb ik een lijstje gemaakt met dingen die ik wil gaan doen als het weer mag. Of als het weer veilig voelt (want sommige van onderstaande dingen mogen nu al, maar voelen niet zo oké voor mezelf). Het lijstje bestaat eigenlijk opvallend uit kleine dingen. Ik ben dan ook niet de grote dromer of de extravert die de drukke festivals mist. Ik hou niet van mensenmassa’s en zo vlak na covid gaat dat voor mij ook nog een brug te ver zijn denk ik. Maar er zijn genoeg dingen die ik wel mis en graag nog eens zou doen.

  • Met stip op één: urenlang op een terras zitten babbelen met mijn vrienden. In het zonnetje of de schaduw. Met een (alcoholvrij) aperitiefje en wat knabbels. Ik ben het beu om te gaan wandelen om elkaar te zien. Laat ons gewoon zitten en babbelen.
  • Een paar keer per week naar kantoor. We zijn zo gegroeid het afgelopen jaar dat elke dag allemaal samen niet gaat lukken en we weten ondertussen dat remote werken wel kan. Dus ik hoef niet elke dag die trein op, maar ik wil wel elke week mijn stuk taart, euh, ik bedoel babbel aan het koffieapparaat.
  • Gaan lunchen met (ex-)collega’s tijdens de middagpauze.
  • Terug naar de dansles twee keer per week. En bij voorkeur ook nog eens gaan eten met de mede-dansers. Of een BBQ in den hof van iemand.
  • Met de trein naar een stad om dan een museum te bezoeken, wat rond te wandelen en lekker te gaan eten. Zo een echte daguitstap.
  • De trein nemen zonder mondmasker en zonder zorgen.
  • Naar de bibliotheek om naar hartelust te kunnen struinen tussen de rekken.
  • Naar zee zonder me af te vragen of dit nu een straat met mondmasker verplicht is of niet. Of zonder constant de straat te moeten oversteken omdat er mensen afkomen. Zonder een druktebarometer te hoeven checken.
  • Op restaurant lekker gaan uiteten met het lief. En met een groot dessert.
  • Een volledige dag naar de wellness met een boek. Beetje liggen lezen, beetje zwemmen, saunake doen.
  • Op vakantie naar het Verenigd Koninkrijk, Brexit of niet. Ik breng tegenwoordig veel tijd door op Google Maps in Engeland, Schotland en Northern Ireland. Oeps.
  • Op vakantie of een paar dagen weg tout court. Hoeft niet per se in het buitenland te zijn.
  • Op weekend met het werk. Want ik organiseer dat mee en het zou zo fijn zijn om het met de nieuwe grote groep te doen.
  • Eindelijk nog eens fysiek gaan winkelen met iemand. Ik ben geen shopper, maar af toe jezelf eens iets nieuw aanschaffen is wel ook fijn. En na een jaar niets kopen, kan ik bepaalde dingen wel gebruiken, *ahum*.
  • Een kappersafspraak kunnen maken en weten dat die doorgaat.
  • Een avondje bij iemand thuis gezelschapsspellen spelen of een film kijken. En je niet moeten afvragen hoeveel mensen je mag uitnodigen en of je naar het toilet mag gaan of niet.
  • Misschien toch ook eens naar een klein optreden, een openlucht event in de buurt, een quiz, Allez chantez… Enfin gewoon iets dat je met meer mensen doet.

Eigenlijk allemaal redelijk simpele dingen, toch? Wat ga jij weer doen als het kan?

Altijd hetzelfde en toch verschillend

Altijd hetzelfde en toch verschillend. De dagen gaan voorbij. Sneller dan ik er vat op kan hebben. Ik zit met mijn dikke winterkousen en fleece dekentje over me heen achter mijn scherm. De chauffage op mijn slaapkamer is niet voorzien op een hele dag thuiswerk in hartje winter. Om drie uur in de namiddag begint het alweer donker te worden. Mijn kleine bureaulamp zorgt voor een gele schijn op mijn gezicht tijdens de laatste videocall van de dag.

Ik klap de laptop toe en plof in de zetel of op bed. Niet wetende wat ik vanavond wil doen. Heel af en toe slaag ik erin een pilates les op te zetten. Veel vaker voer ik weinig uit. Lees ik een dik uur (thank God voor boeken!). Om vervolgens op te zoek te gaan naar een tv programma dat me net genoeg interesseert. Ik kijk nu al op tegen de periode dat er enkel kerstfilms op tv zullen zijn, want mijn digibox is ondertussen leeg gekeken.

Ik blijf steeds vaker een half uur langer in mijn bed liggen. Om dan toch iets later te beginnen werken. Ik heb mijn planning weer op orde en hou van de dagelijkse ochtendcalls in mijn twee teams (praten met mensen!). Rond 12 uur is het etenstijd en dus middagpauze. Maar veel meer dan eten komt er niet van en ik ben vaak blij dat ik weer in de to do lijst kan vliegen.

Altijd hetzelfde en toch verschillend. Zo voelt het allemaal momenteel. De dagen zijn hetzelfde, maar tegelijk heel anders dan vorig jaar. Dit jaar geen kerstreceptie waarop alle nieuwe collega’s de partners kunnen ontmoeten. Met veel te veel eten. Deze keer zullen we elkaar via een videocall zien. Altijd weer die videocall.

De kerstvakantie komt eraan. Nooit mijn favoriete vakantie. En als niet kerstmens moet ik toegeven dat het niet doorgaan van de familiefeesten voor mij geen probleem is. Eerder een zegen. Maar het idee om opnieuw anderhalve week thuis te zitten. Daar zie ik best tegenop. Altijd maar weer hetzelfde. Met die dikke sokken aan en dat fleecedeken om me heen.

We moeten volhouden. We moeten doorzetten. Het komt allemaal weer terug. Maar voorlopig is het best kaa-u-tee.

Dit bericht werd meer dan een week geleden geschreven, ondertussen gaat het weer wat beter met mij. Maar het besef dat deze situatie nog wel enkele maanden gaat aanslepen, kwam vrij hard binnen.