Op het nachtkastje #10

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Alweer de 10de keer dat deze rubriek online komt, de tijd vliegt!

Letters

  • Het meisje in de trein uitgelezen. Ik begrijp waarom iedereen dit een goed boek vindt. Ik had het alleen alweer halverwege door want stilistische technieken enal (een ongeloofwaardige verteller is niet nieuw). En te veel politieseries gezien vroeger. Enfin, mooi tussendoortje.
  • De zeven zussen, dit is het eerste deel van zeven (!) en focust op de oudste zus Maia. En met Maia had ik meteen een enorme klik dus het wordt moeilijk om dit nog te overtreffen denk ik… Naast Maia’s perspectief gaat het boek ook terug naar het verleden: het Brazilië in de jaren ’20. Daar heb ik meteen wat over bijgeleerd en het was allemaal heel verfrissend. En ja dit boek is halve chicklit, wat voorspelbaar, maar toch is het ook meer dan dat. En wil ik graag verder in deze serie.
  • Tijdens mijn twee citytripjes las ik The Agincourt bride uit. Dat was 1 van de boeken uit de kast die ik wou lezen dit jaar. Het vertelt het verhaal van een jonge Catherine Of Valois die wordt uitgehuwelijkt aan Henry V van Engeland na de slag van Agincourt. Maar dit deel focust vooral op de chaos in de Franse koninklijke familie waardoor de Fransen zo op hun doos hebben gekregen van de Engelsen. Complexe geschiedenis, maar zo makkelijk geschreven. Joanna Hickson is één van mijn favoriete schrijfsters, dat staat vast. Er is ook een vervolg: The Tudor Bride.
  • Een boek dat eerder toevallig op mijn pad is gekomen is het eerste deel in een trilogie over de Hugenotenvervolging in Frankrijk ten tijde van de Zonnekoning (Louis XIV). Klinkt heel zwaar, maar het boek stond in de bib bij leven en liefde. Veel drama dus, en dit tegen een historische achtergrond. Het leest heel vlot en ja het is voorspelbaar, maar tegelijk leer ik wel best wat bij over de situatie toen.
  • Begonnen in de vrouw van theeplanter. Ja, ik ben duidelijk luchtigere boeken aan het lezen die je moeder ook leest. Met een naïeve jonge vrouw in de hoofdrol die ontdekt dat haar ideale echtgenoot toch niet zo perfect is. Ow the drama. Ik weet het. Het is nog net geen Santa Montefiore 😀 Maar kijk: het leest vlot en gaat over Sri Lanka (toen nog Ceylus) ten tijde van de Engelse kolonisatie. Meer moet een treinboek niet zijn.

Beelden

  • Betrekkelijk weinig thuis geweest dus amper TV gekeken en het was dan ook nog eens mooi weer. Enkel Outlander opnieuw beginnen kijken tijdens mijn tripje naar Schotland (ah ja, dat moet dan he)

Melodie

  • Ik speel veel oldies de laatste tijd. Piano Man, Wake me up before you gogo, Bring me back to life, Numb… Het gaat alle kanten uit.

Gedachten

  • Geïnspireerd teruggekomen van mijn citytripjes (maar tegelijk ook met de neus op de feiten gedrukt, dat kon je hier al lezen). We hadden regen in Lissabon, maar tegelijk ook heel veel zon en warmte. We hadden enkel zon in Glasgow. Ja het was beter weer in Schotland dan hier. En het is daar zo mooi. Wordt allemaal vervolgd uiteraard. En ik breidde er ook nog een weekend aan zee bij aan. Het was een superfijne maand!
  • Veel trainen voor het dansoptreden, want het is weer de tijd van het jaar. En we zijn een jaar ouder, en ja dat voelen we.
  • Veel werk. Veel korte weken. Zeker met mijn verlofdagjes erbij. Een normale lange week is zo slecht nog niet momenteel.
  • Extreem genoten van het goede weer. Je wordt daar toch instant gelukkig van.

Terugblikken

  • De heide van Connecterra moet prachtig in bloei staan momenteel, een ideetje voor wie nog een daguitstapje wil plannen.
  • Een jaar geleden schreef ik deze post en het is best opvallend dat de drukte jaarlijks op dezelfde momenten lijkt terug te komen.

Wat hebben jullie allemaal uitgespookt tijdens de lange weekends?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Advertenties

Waar ik een hekel aan heb…

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^). Vandaag: de menseneditie. Want ergeren doe ik me toch vooral aan andere mensen. U bent bij deze gewaarschuwd!

  • Oude mensen in de supermarkt op zaterdag. Ik heb echt niets tegen oude mensen die hele dagen tijd hebben om euhm niets te doen tijdens hun zuurverdiend pensioen. Maar ga dan gewoon niet naar de supermarkt op het enige moment dat het werkvolk – dat meebetaalt voor jullie pensioen – tijd heeft om naar de supermarkt te gaan. Er zijn nog altijd maandagen, dinsdagen, woensdagen, donderdagen en vrijdagen. Pas op uw kleinkinderen ofzo op zaterdag.
  • Studenten op vrijdag op de trein tijdens de spitsuren met zo’n grote valies dat ze een Boeiing zouden kunnen neerhalen met het gewicht ervan. Ik heb echt niets tegen studenten die hele dagen tijd hebben om tijdens het academiejaar God weet wat te doen. Maar neem dan gewoon niet de trein op vrijdagavond tussen 5 en 6 als het werkvolk – dat meebetaalt zodat jullie inschrijvingsgeld niet de spuigaten uitloopt zoals in de buurlanden – naar huis gaat en het sowieso al megadruk is. Ofwel heb je les tot 4 en neem je de trein voor 5, ofwel heb je les tot 6 en neem je de trein na 6. Ga je niet naar de les, dan moet je überhaupt niet op mijn systeem komen werken, nah.
  • Ambtenaren die bij alles wat je vraagt kunnen doen alsof je de eerste bent die dat ooit heeft gevraagd in heel hun carrière. En alsof je ze dan met een energievretend karwei hebt opgezadeld omdat ze iets moeten opzoeken op hun computer en dus Facebook moeten sluiten. Wat ontzettend irritant van mij zeg.
  • Mensen die ineens blijven stilstaan in het midden van de stoep, het perron, het gangpad whatever. Want er is een bord dat ze moeten lezen, of ze moeten zo nodig een selfie nemen, of nog beter: ze hebben het lief al zeker 2 minuten niet meer gekust. Ga voor mijn voeten uit. En ga vooral opzij, aan de kant. Je weet wel, zo waar je niet in de weg staat.
  • Mensen die op het moment dat je iets ongezonds in je mond wil stoppen beginnen over hun dieet, allergie of de nieuwe gezondheidstrend die ze willen volgen. Zo van ‘dat mag ik nu niet meer eten se’. Gruwelijk is dat. Ik ga dit toch even lekker opeten en daar van genieten en dat ga je me niet afpakken.
  • Nieuwe gezondheidstrends tout court en de mensen die deze volgen. Uitspraken zoals ‘Brood is ongezond’. Ga weg, mensen eten al meer dan 100 jaar brood, wat geeft jouw het recht om dat niet meer te doen? Eet dat eens gewoon op.
  • Hierbij aansluitend: hoe iedereen ineens in recordtempo een nieuwe allergie ontwikkelt. ‘Ik mag geen… – aangevuld door een willekeurig woord dat eindigt op -ose of -ase – eten’. Wel, ik ben ook allergisch, aan jullie. En het is sowieso niet erg respectvol ten opzichte van mensen die echt wel een voedselallergie hebben, dat is geen pretje geloof mij. Stel u niet zo aan.
  • Mensen die in hokjes denken. Een bloedhekel heb ik eraan en je hoort het de hele dag door. ‘Ja maar, het is nogal een stille, dus die praat daar niet gemakkelijk over’ . Urghh, vraag het hem dan gewoon. ‘In zijn land is dat zo’. Ah ja, goed dat je het zegt. Misschien moet jij ook je eigen land gaan stichten dan, ergens op pluto ofzo. En de grootste lulkoekopmerking aller tijden: ‘Hij is voor de mannen (of vul eender welke minderheidsgroep aan), maar toch wel ok’. Weet je, hij is meer dan ok, jij daarentegen moet dringend naar de dokter (om je tong te laten amputeren) en vooral uit mijn ogen.
  • Een categorie erger dan mensen: kinderen. Altijd en overal. En hun ouders. Ook altijd en overal.

Ik ga stoppen want anders heb ik letterlijk al mijn lezers beledigd vrees ik ^^. Herkenbaar?

Disclaimer: voel je vooral niet aangesproken, dit zijn – zoals ik al zei – kleine hekelpuntjes. Ik ben niet verzuurd, ik haat niemand. Ik doe zelfs sommige dingen onbewust ongetwijfeld ook. Dit lijstje is just for fun.

Een dunne lijn

We schrijven half april. Een regenachtige zondag in Lissabon. We besluiten Alfama, een bekende wijk onder toeristen, te verkennen. We kopen een kaartje voor een klooster waar we bijna alleen rondlopen. De andere toeristen slapen uit of wachten tot de bui voorbij is. Op een bus Japanners na. De regen kan ons niet deren. We genieten van het uitzicht. De geschiedenis van het gebouw. We nemen veel te veel foto’s. Mislukte selfies. Ergeren ons aan de Japanners.

Weer buiten hebben we honger. De Time To Momo (een reisgids) leidt ons naar een hipster Burgerrestaurant aan het water. Op het terras hebben we uitzicht op een cruiseschip. Er wordt afval uitgeladen. Na een uur eten zijn ze nog steeds niet klaar. De ene camion afval wisselt de andere af. Terwijl een nieuwe lading passagiers aan boord stapt.

P1110601

We vertrekken naar de wijk Alfama. Kleine gezellige straatjes. Veel foto’s. Met toeristen erop deze keer. Het is gestopt met regenen en dus wat drukker. De huizen zijn schattig. Klein. Vervallen. De was hangt buiten aan het raam. Hier en daar ligt er afval. Bomma’s staan op de eerste verdieping toe te kijken hoe toeristen selfies nemen met de deurtjes. Kleine deurtjes. Heel dicht tegen elkaar. Wat verderop aan de kade in het moderne deel van de stad bouwen ze een spiksplinternieuwe cruiseterminal. In Alfama zijn ze niet bezig met cruises. 2018 heeft hier niet zo hard zijn intrede gedaan. Jonge kinderen spelen op de trappen. Kijken al niet meer op van toeristen.

Het voelt allemaal wat raar aan. Alfama is de armste wijk van de stad. Het is ook de wijk die in alle reisboekjes staat. Het heeft charme dat zeker. Maar het voelt als binnengluren. En dat is iets waarvan je moeder altijd heeft gezegd dat je dat niet mag doen. Hier verdienen ze niets aan het toerisme. Want na de selfies trekken de mensen verder naar een hippe bar voor een drankje. In Alfama vind je geen café om je dorst te lessen of toeristenwinkeltjes met het soort souvenirs die al kapot zijn voor je goed en wel terug thuis bent.

P1110609

Alfama

De wereld is een dorp geworden. In amper 3 uur waren we in hartje Lissabon. Het heeft me bijna niets gekost. Dat cruiseschip brengt op 8 dagen toeristen van Barcelona naar Lissabon via tal van andere steden. Een week later was ik alweer op citytrip. In Glasgow, een stad die het decennialang moeilijk heeft gehad en zijn industriële geschiedenis van zich af probeert te schudden. Er komen toeristen voor een dag of 2 om dan verder te trekken naar de Highlands of het meer populaire Edinburgh.

De wereld is een dorp en voor sommige steden zoals Glasgow is dat voorlopig een zegen. Het was ooit een grimmige postindustriële stad die bekend stond als de moordhoofdstad van Europa. Ondertussen heeft de stad veel inspanningen gedaan en lokt het ook eindelijk toeristen. Dat betekent een nieuwe economie, meer werkgelegenheid en de stad wordt heropgewaardeerd. In populaire steden die al decennia toeristen lokken – Barcelona als ultiem voorbeeld – zorgt massatoerisme ervoor dat de locals vertrekken. In Barcelona klagen mensen dat ze zelf niet meer op de bus kunnen richting werk, familie of de sportschool. In Lissabon konden we geen tram nemen naar ons hotel op een hoge heuvel. Want het is tram 28 dat daar passeert. De typische gele tram waar toeristen de hele dag door staan voor aan te schuiven. Die tram nog pakken waarvoor hij bedoelt is – jezelf verplaatsen – is een illusie die Lissabonners al lang aanvaard hebben.

Ik ga het hier niet hebben over vliegtuigen en hoe vervuilend die zijn. Of over die immense berg afval van het cruiseschip. Ik ga zelf ook niet minder reizen. Dit is geen pleidooi voor minder toerisme. Dit is een vaststelling, of nog eerder een bedenking. Reizen inspireert net zoveel als je het met de neus op feiten drukt die je liever zou negeren.

P1110608

Alfama

Toen ik wandelde door Alfama besefte ik dat de wijk twee mogelijke toekomsten heeft. Ofwel trekken alle jongeren eruit weg en raakt de wijk binnen een tien- tot max. twintigtal jaar stevig in verval waardoor toeristen hem links laten liggen voor hippere delen van de stad. Ofwel maken we er een soort Bokrijk van om een inkijk te geven in hoe het leven toen was. Maar dan zonder local karakter dat het nu nog zo de moeite maakt.

In beide scenario’s zal het Lissabon van nu niet meer hetzelfde zijn als het Lissabon over 20 jaar. De ontstedelijking (of hoe noem je dat?) van de jongere generatie is nu al een feit. Verandering is het pad voor elke wereldstad en ik ben ervan overtuigd dat Glasgow een stap vooruit heeft gezet. Net zoals ik ervan overtuigd ben dat, als het ooit komt, ook deze stad geen massatoerisme aan kan. Elk mes snijdt aan twee kanten.

Charme is iets tijdelijks en de wereld mag dan wel een dorp zijn: alles is mogelijk is niet hetzelfde als alles wordt beter. De enige constante: alles is voortdurend in verandering.

En niet elke overpeinzing op deze blog moet tot een conclusie leiden. Soms is overpeinzen alleen meer dan voldoende.

Massatoerisme nu de wereld een dorp is geworden, wat denken jullie daarvan?

Iedereen expert

Regelmatig probeer ik een aantal carrièretips of werkinzichten met jullie te delen. Tips om je productiviteit te verbeteren bv. Dit was alweer even geleden en eigenlijk is er één inzicht dat voor mezelf altijd terugkomt. Dat me steeds een schop onder mijn kont geeft en mijn zelfvertrouwen in mijn job verhoogt. En dat inzicht is eigenlijk vrij eenvoudig.

Iedereen heeft een unieke expertise.

Dat stemmetje

Ik geef regelmatig opleidingen en workshops aan klanten. Soms heb ik die mensen nog niet gezien en spreken we af via mail. En dan begint daar een klein stresskonijntje in mijn hersencellen rond te huppelen: wat als die persoon een pak ouder is, al jaren werkt en dus veel meer weet van marketing dan ik? Of nog erger: wat als die persoon teleurgesteld is dat hij zo’n jong meisje voor zich krijgt met amper twee jaar werkervaring?

Vervelend dat je op zo’n moment je eigen zelfvertrouwen ondermijnt. Ik bereid mijn workshops altijd grondig voor en probeer mij zo goed mogelijk in te leven in de sector van de klant en de mogelijke uitdagingen waar ze voor staan. Ik weet dus best wel dat ik iets nuttig te vertellen heb, maar dat stemmetje dat is er altijd.

Dat stemmetje heeft nog nooit gelijk gekregen. Ja, de ene workshop merk ik dat mensen al wat meer opsteken dan de andere. Omdat het niveau van de persoon voor me kan verschillen. Maar in het slechtste geval heb ik die persoon dan de bevestiging gegeven dat hij/zij goed bezig is en hier en daar een nieuw idee aangereikt. Inspireren, dat is uiteindelijk mijn doel, veel meer dan een vastomlijnd plan voor te leggen à la ‘Zo moet het, en niet anders!’. Dus word ik steeds warm bedankt en verlaten zowel de klant als ik de zaal met een glimlach.

Expertise en anciënniteit

Waarom ben ik dan altijd zo verdomd gestresseerd voor die eerste minuten? Waarom heb ik zoveel schrik om te falen? Het slaat op niets. Ik denk dat het te maken heeft met mijn gevoel rond expertise. Expertise lijkt in onze wereld vaak verboden met jaren ervaring. Anciënniteit is nog steeds een belangrijke factor in promoties en loononderhandelingen. En eerlijk gezegd: dat slaat op niets. Iemand die al 10 jaar voor hetzelfde merk in een afgesloten kantoor nieuwsbrieven zit te tikken weet minder van marketing dan iemand die op een dag soms 3 verschillende klanten voor zich krijgt met uiteenlopende problemen.

En toch hebben we beiden een zeer waardevolle expertise. Ik zal nooit zo goed worden in het samenstellen van nieuwsbrieven als hij, maar zal hem wel heel wat tips kunnen geven om de inhoud van de nieuwsbrief te verbeteren door inzichten die ik heb opgedaan bij gelijkaardige of net verschillende merken.

Iedereen heeft een expertise die voor een ander op een bepaald moment super relevant en waardevol kan zijn. En die is niet te tellen in jaren. Nah!

Persoonlijke ervaring

We hebben allemaal die unieke invalshoek. Niet omdat we een aantal jaren theorie hebben zitten studeren uit een stoffig handboek. Neen, die invalshoek komt uit onszelf. Uit onze ervaring. Persoonlijke ervaring, maar vooral ook het feit dat dit niet de eerste keer is dat je het doet. Het is niet je eerste klant of je eerste nieuwsbrief. En ook al is het deze keer een totaal andere case, sector en weet ik wat allemaal, een case oplossen is niet de eerste keer. Zelfs wanneer het wel je eerste case is, heb je een expertise die degene voor je mist. Je hebt cases bestudeerd in je les of tijdens je stage. Je hebt artikels gelezen… Je hebt een soort gut feeling. Kortom: je bent er mee bezig.

Je mag dan nog het gevoel hebben dat je niets kan of niets weet. Je bent wel elke week 38 uur of meer bezig met je job. Dat is vaak 38 uur meer dan degene voor je. Je hebt sowieso al dingen gezien, meegemaakt, desnoods gehoord, die je kan aanwenden.

En iemand stapt naar jou omdat hij die expertise niet heeft. Dat is ook een mooie. Niemand vraagt in principe hulp voor iets waarvan hij vindt dat hij er fantastisch goed in is. En hij vraagt het aan jou omdat hij denkt dat jij iets te vertellen hebt. En dat heb je, geloof me nu maar.

Stap voor stap wordt dat stemmetje het zwijgen opgelegd. En soms vind ik een workshop van mezelf wel eens wat minder en pak ik het de volgende keer anders aan. Er zijn altijd onderwerpen die me minder liggen. Maar die meerwaarde voor de klant die is er. En dat geeft zoveel voldoening.

Vind jij soms dat je niet genoeg ervaring of expertise hebt? Hoe ga je daar mee om?

Picture imperfect #5: Blogperfectionist?

Ik ga deze post beginnen met iets dat jullie al lang weten: ik ben een perfectionist. Ik wil steeds de puntjes op de i zetten. Ik zal nooit van mezelf zeggen dat ik iets heel goed heb gedaan. Hoogstens goed.

Ik ben een controlefreak. Laat mij dus aub mijn ding doen of ik kan wel eens heel bot uit de hoek komen. Ik heb onafhankelijkheid en verantwoordelijkheid nodig. Voor mij geen job waarbij ik eerst langs 5 oversten moet om een andere koffiebonenleverancier te kiezen (fictief voorbeeld: ik drink geen koffie).

Maar ik ben ook een blogger. En die blogger in mij wil het goed doen. Die wil controle hebben over wat ze wanneer publiceert. Maar die blogger is alles behalve een perfectionist.

Je leest hier onsamenhangende stukken die zeker niet allemaal van een journalistiek niveau zijn. Je vindt in elk stuk wel een spelfout (en dat terwijl ik op het werk bekend sta als een taalnazi). Ik lees niet elk artikel 15 keer na. Ik doe maximum een half uur over het schrijven van een blogpost, die ik 1 of 2 keer nakijk op fouten. En dan blijven er uiteraard fouten staan. It is what it is.

Ik heb geen blogplanning. Ik post wel sowieso iets op zondag en af en toe op woensdag. Soms zit ik zondagochtend nog iets te typen. Soms staat het klaar. Soms is het hier veel van hetzelfde, soms niet. Mijn focus is al 300x veranderd. En dat zal nog 300x opnieuw gebeuren. Alle foto’s heb ik zelf genomen, maar ik gebruik heel vaak dezelfde foto’s. Onbewerkt. Niet bijgesneden. Staat de horizon scheef? Jammer dan. Mijn titels zijn niet SEO proof. Ik optimaliseer mijn posts zelfs niet voor SEO. Mijn lay-out is dezelfde als toen ik 2,5 jaar geleden live ging. Ik maak geen reclame voor de blog. Ik doe geen samenwerkingen. Ik probeer op elke reactie te antwoorden. Ik schrijf.

Op mijn blog is dat perfectionisme dus duidelijk wat meer afwezig. In mijn job moeten mijn teksten inhoudelijk sterk, geoptimaliseerd voor zoekmachines én creatief zijn. Ik moet een lijst met synoniemen gebruiken. Ik moet call-to-actions bedenken. Overtuigen. Entertainen. Informeren. En dat allemaal in enkele zinnen. Ik ben dan niet ik. Ik ben het doelpubliek. In mijn job moet het. Daar ben ik die perfectionist die tot het uiterste wil gaan voor klanten. Dat maakt mij goed in mijn job.

Hier moet het niet. En dat is zalig. Dat maakt het bloggen voor mij zo leuk.

Als blogger kan ik diezelfde brok energie namelijk niet aan de dag leggen. Dit is mijn uitlaatklep. Hier kan ik schrijven zonder regeltjes. En ik weet best dat wanneer ik op publish druk het een goede post is. Ik weet dat ik kan schrijven, maar dat kan iedereen in blogland. En velen beter dan ik. En ja, ik zie dit als mijn portfolio. Maar niet om mijn literaire schrijfstijl (die overigens onbestaande is wat mij betreft ^^) te showen, maar om mijn persoonlijkheid en wilskracht kracht bij te zetten. Ik bewijs hier dat schrijven een hobby is waar ik tijd in wil steken en dat ik er in slaag om minstens 1 keer per week iets live te zetten dat steek houdt (of meestal toch).

Hier op deze blog ben ik ik. Hier lees je wat mij bezielt. Wat mij bezighoudt. Wat ik wil delen. Ik verkoop hier niets. Ik moet hier niemand overtuigen. Ik schrijf hier dingen van me af. En de ene keer is dat voor jou boeiender dan de andere keer. Alle begrip daarvoor. De perfectionist in mij vindt wat ik hier publiceer ook zeker niet heel goed. Ik zou nog veel willen doen met deze blog. Een nieuw thema, een eigen domeinnaam, meer posts per week,.. en god weet wat nog allemaal. Maar misschien is dat ook geen must. Misschien is het genoeg dat ik schrijf.

Dit is mijn plekje. Ik heb hier alle controle. En ik zeg dat het perfecte hier niet hoeft.

Ben jij een blogperfectionist?

Vlaanderen Wonderland: Brussel

Het is altijd zo fijn om even een uitstap te doen naar een mooie plek in België. Dat zorgt vaak voor een instant vakantiegevoel. Want Vlaanderen is soms echt een schoon land! Het moet ergens tijdens onze citytrip in Sevilla geweest zijn dat medereisgezel Leen het had over haar voorliefde voor Brussel. Ik moest toen toegeven dat ik onze hoofdstad amper ken en dat ik pas in 2017 voor het eerst op de Grote Markt was geweest. Toen spraken we af dat ze me een keer mee zou nemen en haar favoriete plekjes tonen.

Concrete aanleiding tot ons dagje uit werd een expo over Pompeii in de beurs van Brussel. Over de expo ga ik het zelf niet hebben. Ik deel wat dat betreft Leen’s mening volledig: het was niet slecht, maar ik werd niet weggeblazen en dan was de toegangsprijs wat aan de hoge kant. Naar Pompeii zelf wil ik wel heel graag ooit eens.

We hadden die dag intens geluk met het weer: het was een zonnige dag eind maart vlak na een stevige winterprik. Te warm aangekleed genoten we zo van ons eerste terrasjes en het maakte Brussel nog heel wat mooier. De foto’s zijn een mix van mijn twee tripjes.

Kunstberg en omgeving

Met de trein kwamen we aan in Brussel-Centraal en de eerste stop was meteen goed voor het mooiste uitzicht over de stad. De kunstberg was het gedeelte dat ik het jaar daarvoor al had gezien, alleen was het toen Paasmaandag en was er niets open en dus weinig bedrijvigheid.

P1080547.JPG

Kunstberg, april 2017

Boven op de Kunstberg heb je het gezellige Love, Ciabatta. Een soort koffiehuisje meets hipsterbroodjeszaak (met uiteraard ciabattabrood^^) dat heel gezellig is ingericht. Ideaal om uit te rusten mocht je moe zijn van de klim.

P1080551.JPG

Het paleis van Karel van Lorraine, april 2017

P1080558.JPG

Grondwettelijk Hof, april 2017

Dit gedeelte van Brussel is het meest officiele en koninklijke. Je hebt er verschillende musea (zo zou ik graag eens het Margrittemuseum bezoeken) en oude paleizen. Allemaal in mooie gebouwen die stammen uit de 19de eeuw. Ga je hier naar links kom je bij het Koninklijk Paleis en het Warandepark. Achter het park kom je uit in de Wetstraat. Het paleis is zeker niet over te slaan tijdens een bezoekje aan Brussel.

Processed with VSCO with f2 preset

Koninklijk paleis, april 2017

Mijn perfecte gids loodste ons deze keer niet langs het paleizenplein, maar aan het Grondwettelijk Hof liepen we de Naamsestraat in waar je verschillende streetartwerken kan spotten die er ooit gezet zijn in het kader van het project Propaganza. Sinds mijn trip naar Shoreditch ben ik een echte liefhebber van de betere streetkunst geworden.

thumb_P1110230_1024

Naamsestraat, maart 2018

Volgende stap: het Egmontpaleis, het idyllische plekje aan de Notre-Dame Kerk en de oase van rust midden in de stad: het Egmontpark. De graaf Egmond kwam in opstand tegen de Spaanse overheersing in de 16de eeuw (je weet wel ten tijde van de Beeldenstorm enzo) en werd hierop geëxecuteerd op bevel van de hertog van Alva, die in onze contreien niet bepaald populair was. Woelige geschiedenis, maar nu geniet je er vooral in het zonlicht op een bankje aan de voeten van zijn standbeeld.

thumb_P1110232_1024.jpg

Standbeeld voor Egmont aan de Notre-dame kerk, maart 2018

Volgende stop: het immense justitiepaleis. Dit staat jammer genoeg nog in de steigers (geplande afronding 2028) waardoor de schoonheid van het gebouw niet goed naar voren komt. Volgens Leen kan er een olifant binnen, maar door de steigers kon ik dat niet zelf gaan checken. Nog weetjes: het gebouw is groter dan de Sint-Pietersbasiliek in Rome en Hitler was een enorme fan. Aan het justitiepaleis heb je opnieuw een goed uitzicht over de stad en kan je met wat geluk het Atomium spotten.

thumb_P1110241_1024.jpg

Het justitiepaleis, maart 2018

thumb_P1110243_1024.jpg

Spot jij het Atomium?

Marollen

Vanaf dit punt kan je een glazen lift nemen naar de Marollen (glazen liften zijn f*****ng eng, dat legde ik hier al eens uit). De Marollen is een heropgewaarde multiculturele wijk waar vooral de vlooienmarkt heel bekend is.

thumb_P1110248_1024.jpg

Marollen, maart 2018

thumb_P1110249_1024.jpg

Vlooienmarkt op het Vossenplein, maart 2018

Hierna hadden we honger (we kennen onze prioriteiten). Toevallig waren we in de buurt bij het favoriete eetplekje van Kathleen: Houtsiplou. Met een burger en een huislimonade zaten we een tijdje in het lentezonnetje op hun kleurrijk terras. Aanrader.

Het toeristische hart

Na het eten deden we de musts aan en dat was te zien aan de horde Japanners met een fototoestel in hun ene hand en een wafel, een Luikse trouwens, in hun andere hand. De Grote Markt blijft indrukwekkend, hoe vaak ik er ook kom.

thumb_P1110266_1024.jpg

Het stadhuis, maart 2018

P1080536.JPG

De Grote Markt in panorama, april 2017

Tja Manneke Pis, het is en blijft een fenomeen. Al ga je maar naartoe om alle toeristen wanhopig selfies te zien nemen met zo een klein beeldje. Maar ik word er niet warm. Ik zag dit jaar voor het eerst de vrouwelijke tegenhanger, Jeanneke Pis. Tja, het is wat het is. Een beeldje gecreëerd voor het toerisme en daar een soort halve legende aangeplakt.

P1080604               thumb_P1110273_1024

De galerij Sint-Hubert is dan weer wel de moeite om even door te lopen en aan windowshopping te doen. Daar laat je het best bij want de galerij herbergt winkels zoals Delvaux en dure chocolatiers. Laat die portefeuille dus maar waar hij zit.

thumb_P1110267_1024.jpg

Galerij Sint-Hubert

De Muntschouwburg is misschien wel het gebouw met de grooste historische waarde. Hier werd in 1830 de opera ‘De stomme van Portici’ opgevoerd wat de druppel was die emmer deed overlopen en uiteindelijk uitmondde in een onafhankelijk België. Ik vind het vooral een heel mooi gebouw in neoclassicistische stijl

thumb_P1110275_1024.jpg

De Munt, maart 2018

Eindhalte van de tocht: de levendige Dansaertwijk en de Beurs in de Anspachlaan. Shoppen kan je hier naar hartelust of gewoon in het zonnetje zitten en kijken naar de breakdancers bijvoorbeeld. De Beurs is niet meer an sich in gebruik, maar doet dienst als expositieruimte voor tijdelijke tentoonstellingen, zoals die van Pompeii.

thumb_P1110284_1024.jpg

De Sint-Catharina Kerk in de Dansaertwijk vind je op een gezellig pleintje

thumb_P1110287_1024

De beurs, maart 2018

Brussel zal niet het plekje van meest favoriete stad in Vlaanderen veroveren in mijn hart. Daarvoor vind ik Leuven en op de tweede plaats Gent te geweldig. Maar het heeft iets. Zeker in een heerlijke lentezonnetje. En met deze wandeling heb je op korte tijd de grootste bezienswaardigheden bewonderd en geniet je tegelijk van het multiculturele karakter van de stad.

Wat is jouw favoriete plekje in onze hoofdstad?

Op het nachtkastje #9

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En speelt er nog iets anders door mijn hoofd?

Letters

  • Om uit mijn leesdipje te raken had ik zin in wat lichtere lectuur. Versplinterd van Dani Atkins bungelde al eeuwen op het lijstje. Wegens veel goede reviews en een vergelijking met Jojo Moyes. Ik las het boek in sneltempo uit op de trein. Dat alleen was al heerlijk, terug die leesflow ontwikkelen. Het verhaal is dat van een volwassen chicklit: wel wat drama en romance maar met nog net dat tikkeltje meer. De boeken van Moyes zijn beter, maar ik neem nog wel eens een volgend boek van haar op.
  • Het volgende treinboek is wat zwaarder. Alsof het voorbij is van Julian Barnes. Winnaar van de Man Booker Prize in 2011 (en dat was een van de doelen, om meer van die winnaar te lezen). Meteen mijn kennismaking met Barnes wat toch wel een gevierd auteur is. Ik snap waarom het boek de prijs heeft gewonnen, maar zoals altijd doet een dun boek het niet bij mij. Mooie zinnen dat wel.
  • Op uitgerekend 15 maart (de iden van maart weet je wel ^^) ben ik begonnen aan het laatste deel uit de Caesarreeks van Iggulden (de toorn van de goden). We weten allemaal hoe het eindigt, maar zoveel liefde voor de reeks <3. Ik vond dit boek veel beter dan het derde en het beste nieuws is dat ik heb ontdekt dat Iggulden een sequel heeft geschreven over Augustus. Wat betekent dat ik het Oude Rome nog niet achter me moet laten, hoera!
  • Ondertussen net begonnen in 2 nieuwe boeken. Het lezen begint weer te lukken! De zeven zussen en het meisje op de trein zijn allebei veelbelovend gestart.

Beelden

  • Nog nooit zo teleurgesteld geweest in een BBC-serie. Ik keek zo uit naar Troy: a fall of a city. Ik moet toegeven: ik zag nog maar 1 aflevering. Maar die viel zo tegen, en toevallig ben ik de tweede aflevering vergeten opnemen, dat mijn motivatie om verder te kijken helemaal weg is. Helena en Paris, het is naar mijn gevoel de grootste romance aller tijden (straffer dan Romeo en Julia) en deze Helena en Paris hadden echt nul komma nul chemie samen. Je snapt werkelijk niet waarom ze met hem meegaat. Ik bedoel, daar hadden ze nu toch wel echt op kunnen casten? Ik heb dat met de Troyfilm ook wel een beetje, dat ik Helena daar niet wauw vind (maar ze komt dan ook amper in beeld gelukkig ^^). Ik wil gewoon eens een echte oogverblindende en op slag verliefde Helena. Neemt iemand notities?
  • De Mol natuurlijk. Ik kijk eigenlijk vooral voor de proeven. Ik vind het zo leuk om te zien wat ze telkens bedenken en hoe je een bepaalde proef moet oplossen. (En meestal de groep zien falen). Natuurlijk denk ik ook mee na over wie de mol is, maar dat vind ik net wat minder belangrijk. En dat is toch allemaal montage.
  • Nog veel series te bekijken, maar ik ben gewoon seizoen 3 van Poldark aan het herbekijken. Want howly sh** dat was me nog al een seizoen. Eeuwige liefde voor Dwight en Caroline <3. En Ross en Demelza en Drake en Morwenna natuurlijk ook. Zucht, topserie!

Melodie

  • Weinig de laatste tijd. Ik wacht op die eerste zomerhits. Waar blijven ze trouwens?

Gedachten

  • Het is uitkijken naar mijn tripje naar Lissabon dit weekend. De eerste vakantie van 2018. Ik ben echt benieuwd naar de stad, het eten, de cultuur. Tuurlijk gaan we ook paleizen kijken in Sintra. Iemand nog tips?
  • Er werd veel geschreven de laatste tijd dus er komen nog heel wat leuke blogjes aan. En de komende maanden worden vrij druk dus dan is een voorsprong altijd mooi meegenomen.

Terugblikken

  • De laatste weekends voor mijn volgend citrytripje waren vrij rustig. Gewoon lekker een zo-zo zondag en het koersmeisje in mezelf naar boven halen. Energie bijtanken heet dat. En twee fijne blogjes voor mocht je ze nog niet gelezen hebben 😉

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.