Over influencers, bloggers en #spon

Er zijn een aantal woorden waarbij de rillingen over mijn lijf lopen. Bungee jumpen, cliff diven en andere zaken die met hoog klimmen en diep vallen te maken hebben. Om over trappen met gaten in nog maar te zwijgen. Maar het heeft niet enkel met fysieke angsten te maken dat ik bepaalde zaken niet kan horen. In mijn job is een van die woorden ‘influencer’. Van dat woord gaat het haar op mijn armen echt rechtop staan.

Ik denk dan aan een 19-jarige die perfecte travelselfies post voor haar 20.000 volgers. Maar dat is natuurlijk niet het correcte beeld. Een influencer is iemand die op een bepaalde manier een (meestal commerciële, maar bv ook politieke) boodschap verspreid naar zijn/haar publiek gelinkt aan een merk dat daarom al dan niet gevraagd heeft. Influencer marketing betekent dat je dat soort mensen aanspreekt en betaalt of op een andere manier beloont om over je merk te praten (online).

Het is het soort marketing dat niet binnen mijn takenpakket valt. Ik word er dus vooral mee geconfronteerd als consument zelf en als blogger die andere blogs leest en de gesponsorde verhaaltjes er zo al na één zin uithaalt. Meestal toch.

Disclaimer: ik kijk niet neer op bloggers die samenwerkingen aangaan en wil echt niemand tegen het hoofd stoten met deze post. Ik vind het zelfs interessant om te volgen en voorbeelden te lezen/bekijken. Ik wil gewoon even mijn gedachten op een rijtje zetten. Dat is mijn goed recht, net zoals het jouw recht is om een samenwerking met een merk aan te gaan. #Nojudgement.

Aanleiding tot dit bericht is de aanbeleving van de Raad voor Reclame dat influencers die op een bepaalde manier betaald worden om iets te promoten dit transparanter moeten doen. Meer specifiek moeten ze de hashtags #spon, #adv, #prom of #reclame vermelden. En moeten is een groot woord, want het gaat om een aanbeveling. Er is nog geen influencerpolitie.

Ik vind dit maar een logische. Je gaat op vraag van iemand anders over iets schrijven (en face it: je schrijft er bijna altijd positief over), dan mag je ook aangeven dat dit gesponsord is. Er zijn namelijk altijd lezers die de link niet zullen doorhebben en dat vind ik dit ongepaste beïnvloeding (of hoe noem je zoiets). Ik heb het gevoel dat de meeste bloggers die ik volg dat al deden, voordat deze aanbeveling het nieuws haalde. Mocht ik iemand volgen die dat niet doet, is dit voor mij wel een reden om hem/haar te ontvolgen. Je bent eerlijk of je bent het niet.

Ik erger me er dan ook zelden aan. Het is eerder dat ik het soms jammer vind. Heel wat bloggers die ik al volg vanaf het begin waren eerst klein en zijn dan stilaan beginnen groeien. En dan merk je dat ze ineens een pak meer samenwerkingen aangaan. Of dat ze een bijberoep beginnen en dat actief promoten. Ze worden dus commerciëler op een bepaalde manier. En soms vind ik dat jammer, omdat die nieuwe content niet altijd is wat ik wil lezen. Dat is vaak wat verder weg van het oorspronkelijke onderwerp van de blog en dan zit er voor mij niets anders op dan ergens anders te gaan lezen. Maar het tegendeel bestaat zeker ook: soms is het helemaal wat ik wil lezen en ben ik super geïnteresseerd in het bijberoep van die persoon.

En ik kan het niemand kwalijk dat de onderwerpen waarover ze schrijven evolueren, want hun leven evolueert natuurlijk ook. En soms moet je concluderen dat je het niet meer zo interessant vindt en ontvolg ik een blog. Dat is ook helemaal niet erg vind ik. Meer nog: mijn eigen blog evolueert ook constant qua inhoud. Dus ik kan voor 100% begrijpen waarom een blogger een omslag maakt.

Goede voorbeelden van #spon vind je vooral bij travel bloggers. Ook de Belgische en Nederlandse. Een korte tijd geleden verscheen ineens dezelfde bestemming in mijn tijdlijn. Ik zie er nog altijd posts over verschijnen momenteel. Ik had van die bestemming nog nooit bewust gehoord en de eerste keer dacht ik: “Ah tof, dat is een originele vakantie!”. Bleek dat het ging om een georganiseerde bloggersreis naar die bestemming. En nu begint het mij toch wat te irriteren dat ik al 50 artikels heb zien passeren die uiteraard allemaal over hetzelfde gaan, want ze hebben daar hetzelfde programma afgewerkt. Maar opnieuw no judgement, die reis zag er fantastisch uit en de bloggers geven allemaal in hun post aan dat het een gesponsorde trip is.

Alleen was ik eerst echt helemaal mee. En voelde ik me een klein beetje bedrogen als ik op het einde van de post over de samenwerking las. Stom eigenlijk, want die bestemming is leuk. Maar ik hoef er gewoon niet over gebombardeerd te worden. Want ik mag wel marketeer zijn en door de trucjes zien, toch weet ik dat ook ik beïnvloed wordt door reclame en sponsoring. Het werkt bij iedereen weet je.

En bewust naar ergens op vakantie gaan om erover te bloggen is ook anders dan iemand die na wat sparen en een periode uitkijken naar zijn/haar verlof op reis gaat en achteraf een verslagje post. Opnieuw no judgement, maar ik vraag me gewoon af hoeveel van die bloggers die bestemming echt op hun bucket list hadden staan?

Samenwerkingen kunnen dus echt wel werken. Als er een dikke match is tussen het merk/de bestemming en de blogger in kwestie. Maar dat is niet altijd het geval. Ik ben zelf nog nooit benaderd geweest, ik schrijf ook nooit reviews van producten ofzo. Ik schrijf over mijn leven. Dan val je moeilijk in een bepaalde categorie natuurlijk. Ik link bij boeken zelfs gewoon naar Goodreads en niet naar één of ander partnerprogramma waarmee ik een centje kan verdienen. Ook al zou ik dat centje wel kunnen gebruiken, ik wil daar persoonlijk niet mee bezig zijn.

Want één keer een samenwerking en je wordt al snel in een hokje geplaatst. Kathleen van Verbeelding verwoordde het mooi. “Ik blijf het gevoel hebben dat ik mij altijd moet verantwoorden als ik iets wil vertellen over een product dat ik zélf heb gekocht en dat ik leuk vind.” Ik ken Kathleen persoonlijk en als er nu één ding is dat ik weet, is dat zij altijd super authentiek blogt, ook als zij heel zelden eens een samenwerking aangaat. Het is altijd Kathleen haar echte stem en ik vind het ontzettend jammer dat zij het gevoel heeft dat ze zich moet verantwoorden.

Ik wil dat gevoel niet en dus is sponsoring geen ding op deze blog. Alles is vanuit mezelf geschreven, de goede en de slechte dingen. Of ik nu blog over uitjes die ik ben gaan doen, citytrips, boeken die ik gelezen heb of whatever. Van sponsoring is geen sprake. Dat is mijn keuze.

Ik weet hoeveel tijd er kruipt in een blog onderhouden. Als jij als blogger die samenwerking interessant vindt. Why not? Ik ga hier niet beweren dat ik nooit van mijn leven zou openstaan voor zoiets. Zoals Kathleen dat altijd ook zo mooi zegt: you do you he.

Maar dankzij #spon heeft een lezer wel meer macht in handen. Om die content te consumeren die hij/zij echt wil consumeren. Als ik geen zin heb in een gesponsorde boodschap kan ik die er nu veel sneller uitfilteren. Voor elke boodschap is een publiek, ook voor gesponsorde boodschappen. #spon is dus alleen maar een win-win voor beide kampen. En dat vind ik zeker een goede evolutie.

Beetje een moeilijke post om te schrijven omdat ik echt niemand in zijn gat wil bijten (voor de Nederlanders: voor het hoofd wil stoten). Dus ik hoop oprecht dat ik dat ook niet gedaan heb ❤️.

Vind jij #spon een goede evolutie?

Advertenties

Sevilla #4: het centrum met de kathedraal

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen en het eten <3. Voor wie nog een winterse citytripbestemming zoekt kan ik Sevilla alleen maar warm aanbevelen. De stad veroverde snel een plaatsje in mijn top 3 van Europese steden.

Sevilla heeft een klein maar interessant historisch centrum met maar liefst drie Unesco Werelderfgoedgebouwen. Het Alcazar is daar eentje van. Daarnaast heb je ook nog het Archivo des Indias (dat ik mij dus gewoonweg niet kan herinneren ook al moeten we daar voorbij gewandeld zijn, ik moet dus nog eens terug ^^) en de fameuze kathedraal met Giralda die beschermd zijn. Maar er is meer te zien in het centrum dan enkel de majestueuze kerk!

Santa Cruz & Alfalfa

Het historische centrum beslaat de wijken Alfalfa en Santa Cruz en na een voormiddag in het Casa de Pilatos (waarover later meer) wilden we het ontdekken tijdens een compacte wandeling die ons uiteindelijk tot op de top van de Giralda zou brengen.

Het centrum van Sevilla is gezellig met kleine straatjes waarin je letterlijk verlopen kan lopen. Mijn reisgenote volgde getrouw de kaart, ik ben van nature allesbehalve goed met een kaart, maar kan me na een aantal uren/dagen wel perfect oriënteren in zo’n stad. Die combinatie heeft ervoor gezorgd dat we nooit zijn verdwaald. Hoera!

De stoep in Sevilla is wel een probleem. Ofwel is er geen, ofwel kan je er net een halve voet op kwijt. En auto’s rijden er door elke steeg, ook de zeer smalle exemplaren… Het was dus af en toe wel goed uitkijken. Typisch mediterraans eigenlijk :).

P1090630

Wat sfeerbeelden van de smalle straatjes

 

P1090631

En de vele aparte gebouwen

Eerste stop: de Iglesia del Divino Salvador. Naast de kathedraal één van de grootste kerken van de stad, gelegen op een tof pleintje. Het is een barokke kerk en dat zal je geweten hebben. Het interieur is bombastisch, over-the-top en dus op en top Zuiders.

P1090637.JPG

Je bent fan of je bent niet. Ik zag al mooiere kerken maar sta nog steeds versteld hoe er ooit zoveel rijkdom naar kerken is kunnen gaan. Terwijl er waarschijnlijk mensen honger leden… Het zegt veel over de plaats die religie ooit gehad heeft in mensen hun leven en die het nog steeds bekleedt. Want ja, we zagen regelmatig heel wat Spanjaarden bidden in de kleinere kerken en de misdiensten zaten vol.

P1090652.JPG

Je snapt wat ik bedoel met bombastisch he?

Om de binnenkant van de kerk te zien betaal je 3 euro, maar je kan ook meteen een combiticket kopen voor de kathedraal. En dat is echt een protip. Je moet dan bij de kathedraal niet meer aanschuiven. De kathedraal is naast het Alcazar de grootste trekpleister van de stad en dit waren ook de enige twee bezienswaardigheden waarbij wij een rij hebben zien staan (en dat in putteke november). Je bespaart er dus echt tijd mee om eerst de Salvadorkerk te bezoeken en daar alvast je ticketje te kopen (en dan ga je de kathedraal die velen malen mooier is ook nog eens meer appreciëren ;)).

P1090665

Van de kerk stapten we richting het ayuntamiento, een woord dat ik nog kende uit de Spaanse les. Het stadhuis zit in een prachtig wit gebouw op het San Franciscoplein, een mix van laatgotisch met toch vooral renaissance-elementen. Ik ben fan! Op het plein vind je nog andere mooie gebouwen, onder andere de Nationale Bank. Het is echt het hart van de stad waar we de volgende dagen nog meermaals passeerden.

P1090672

Aan de achterkant van het stadhuis vind je het groenere Plaza Nueva met appelsienbomen en het typische ruiterstandbeeld. Het is de ontmoetingsplaats in de stad en veel gezelliger dus dan het grote Franciscoplein.

P1090680

P1090681

Hier zou ik wel eens een namiddag mensen willen kijken op een bankje! Moorse invloeden vind je verspreid doorheen de stad. Die smeltkroes van gebouwstijlen deed me echt verliefd worden op Sevilla. Een gebouw zoals dit zie je niet zo vaak:

P1090677

Toen hadden we toch wel een klein hongertje. Dankzij de reisgids belandden we in El Pinton. Een origineel eetplekje dat niet enkel richt op tapas. Het is dan ook de enige keer geweest dat Leen en ik ons eten niet gedeeld hebben. Porties waren zeker oké en lieten ruimte voor dessert. Dat we niet konden laten staan. Het interieur was vooral leuk. Vrij modern en toch met veel tegeltjes. Het doet zelfs wat Portugees aan.

P1090686.JPG

De kathedraal

Hierna wandelden we richting kathedraal. Ik ben sowieso wel fan van kerken. De Sint-Pieterbasiliek in Rome staat uiteraard stip op nummer 1. Maar de Catedral de Santa María de la Sede beloofde wel wat. Het is de grootste gotische kerk ter wereld en de derde grootste kerk in Europa, na die in Rome en St-Pauls in Londen.

De kathedraal is gebouwd op de grondvesten van een vroegere moskee en een aantal elementen zijn behouden gebleven zoals de minaret die vandaag de naam Giralda draagt. De Giralda zou ook als voorbeeld genomen zijn voor de nieuwe bibliotheektoren op het Ladeuzeplein in Leuven en awel ja, het heeft er wel iets van.

P1090713.JPG

P1090816.JPG

Groot is het zeker, je bent wel even bezig met er gewoon rond te wandelen. Nadat we de ingang hebben gevonden, en dus de rij konden overslaan, kwamen we meteen de kerk binnen. Het is een gotische kerk dus geen bombastisch gedoe, maar sober met grote pilaren. En weinig glas-in-loodramen vond ik waardoor het best donker was binnen (en dus allesbehalve ideaal om foto’s te nemen).

P1090728

P1090743.JPG

Je bent binnen wel even zoet met alle kleine hoekjes en kantjes te bekijken. Een aantal bijzaaltjes hebben echt prachtige plafonds. Je vindt in de kerk ook het vermeende graf van Columbus waar je niet naar hoeft te zoeken door de vele toeristen.

P1090724

Nadat we wat hadden rondgewandeld binnen, beklommen we de toren naar de top van de Giralda. Ik had wat schrik voor de tocht, maar het waren gelukkig geen trappen. Enkel steile opkantjes, steeds per vier voor elke verdieping. Het ging goed vooruit en was niet zo zwaar naar mijn mening. De gangen zijn breed dus het is ook te doen voor mensen met een beetje claustrofobie. We waren vrij snel boven. En wat een uitzicht!

P1090780.JPG

P1090782.JPG

P1090787.JPG

Je verlaat de kerk langs een tof binnenpleintje. Tijd voor een obligatoir fotomoment:

Ook een must-take foto: de Giralda vanuit de poort van het Alcazar.

P1090820.JPG

De kathedraal mag je echt niet overslaan bij een bezoek aan Sevilla. Ook al is gotiek niet mijn meest favoriete bouwstijl, de grootte van het gebouw is overweldigend en de Giralda steekt mooi af met het sobere kerkgebouw. Ook het uitzicht is de moeite waard.

P1090824.JPG

Nog een mooi random gebouw in het centrum

Langs de tuinen van Murillo wandelden we terug naar het hotel. Dromend van torentjes en tapas was het bijna weer tijd voor een nieuwe dag ;).

Meer lezen over Sevilla?

Wat is mooiste/interessantste/meest speciale kerk die jij al hebt bezocht?

Waar ik een hekel aan heb… #3

Ons ergens aan ergeren, we doen het allemaal. Aan grote dingen. Maar vooral aan kleine dingen. Talitha noemt het pet peeves. Dingen die andere mensen doen en waar je een hekel aan hebt. First world problems dus eigenlijk. Maar oh zo leuk om van je af te schrijven als een ware Cruella De Vil en jezelf in te herkennen (dat doe ik toch altijd bij Talitha haar stukjes ^^). Ik ging al eerder los over irritante mensen en taalfouten.

De context waarin ik mij met voorsprong het meeste erger aan anderen is *tromgeroffel* het verkeer. Maar echt, sorry, zaten er vroeger soms rijbewijzen in een chipszak zoals flippo’s wanneer ik klein was? Ik denk dat iedereen zich gaat kunnen herkennen in onderstaande puntjes. En daardoor vraag ik mij af wie die mensen die dat doen dan zijn (waarschijnlijk doen we dus het allemaal wel eens ofzo)?

  • Niet pinken als je van een rotonde gaat! Kijk, ik kan tegen veel. Maar dat ik minutenlang sta te wachten om een rotonde op te kunnen met 85 anderen in mijn gat en dan tientallen auto’s zie afslagen zonder te pinken, daar kan ik nu eens moordlustig van worden se.
  • Mensen die consequent 10 km/u minder rijden dan dat je er mag. Ook in zone 30. Ik heb geen immens zware voet, maar ik rijd wel graag 50 waar je 50 mag en geen 40.
  • Mensen die denk dat ritsen enkel die dingen zijn om je jas mee dicht te doen. We willen na een evenement allemaal graag naar huis jongens.
  • Mensen die geen beslissing kunnen nemen. Ze hebben voorrang, ik stop, en dan gaan ze twijfelen of ze nu echt wel verder mogen rijden… Ik stop niet voor mijn plezier he of om jullie velgen van dichtbij te bekijken… ^^. In dezelfde categorie: mensen die de weg aan het zoeken zijn en twijfelen of ze moeten afslaan. Ik ben zo iemand die dan toch afslaat om zeker niet in de weg te rijden en dan in die straat wel even zal stoppen om op de gps te kijken. Maar niet iedereen denkt hetzelfde.
  • Zigzaggers. Dat is gevaarlijk. Altijd en overal. En je wint er dus niets mee he.
  • Mensen die te dicht achter me aan rijden. En te dicht is in mijn hoofd voor jullie waarschijnlijk niet eens dicht. Ik weet niet waarom ik daar niet tegen kan. Ik wil gewoon niet dat als ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk ik recht in de ogen van iemand staar ofzo.
  • Sneeuw in combinatie met autorijden. Daar moet ik echt niet van weten.
  • Toucours mensen die hun pinkers niet gebruiken. Er worden geen auto’s verkocht zonder, al zijn BMW’s een twijfelgeval, dus pink gewoon voor je afslaat.
  • Auto’s met van die super felle lichten. Ik heb sowieso nogal last van mijn ogen bij fel wit licht en ik heb het gevoel dat alle nieuwe wagens met van die koplampen rijden waar je een hele straat mee kan verlichten. Een verblindend effect is niet nodig. En gevaarlijk. Hopelijk leest er een autoconstructeur mee.
  • Mijn GPS en ik. We hebben nogal vaak ruzie.
  • Eikels die overal tussen willen wringen, stoppen zonder te kijken naar wie er achter hen rijdt, zomaar van een parking rijden en dan menen dat ze wel voor jou mogen. Echt, het zijn vaak mannen van rond de 40-50 en dan kijken die je aan alsof je een domme blonde griet bent, terwijl ik niks gedaan heb. Sowieso liggen die thuis onder de sloef.
  • Mensen die denken dat een wegomlegging voor iedereen geldt behalve voor zichzelf en zich dan vastrijden en alles ophouden.
  • Mensen die überhaupt vinden dat verkeersregels voor iedereen gelden behalve voor zichzelf.

Is het verkeer ook zo’n bron van ergernissen voor jou?

Op het nachtkastje #16

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Gelezen

  • Ik las nog eens een non-fictie boek. Eentje die al eeuwen in de kast stond. Dan Ariely bespreekt aan de hand van wetenschappelijke experimenten hoe onze schijnbaar rationele beslissingen vaak genomen worden vanuit irrationeel gedrag. Niet eenmalig, maar bijna altijd opnieuw. Op die manier zijn we eigenlijk voorspelbaar irrationeel en zouden we hier dus op kunnen inspelen. Heel toegankelijk en soms confronterend. Van mij mocht het nog wat uitgebreider zelfs, ik merk dat als ik non-fictie lees, ik boeken over menselijk gedrag en psychologie het meest interessant vind. Predictably irrational werd de passende naam van het boek.
  • Tijdens koude dagen grijp ik al sneller naar een klassieker en het was nodig, want ik las er nog maar eentje dit jaar. De teller staat nu op twee met Persuasion van Jane Austen. Daarmee las ik nu 6 van haar 7 verhalen en Persuasion komt meteen de top 3 van favorieten binnen. Anne Elliot vind ik, naast Elinor uit S&S, het hoofdpersonage waarmee ik de grootste klik had en het is een mooi volwassen verhaal.
  • Deze twee boeken werden nummer 30 en 31 van 2018, daarmee is mijn reading challenge van 30 boeken dus succesvol behaald, want ik heb nog anderhalve maand te gaan. Ik gok dat ik dus net als vorig jaar net over de 35 ga uitkomen. Hoera!
  • Van Colm Toibin las ik nog niets, maar toen hij vorig jaar een boek uitbracht over de Griekse mythologie, meer bepaald het verhaal van Clytemnestra en Agamemnon, moest ik het lezen. Het is mijn huidige treinboek en die man kan echt goed schrijven. Een hervertelling is altijd afwachten, maar ik wordt helemaal meegezogen in het verhaal alsof het mensen van vlees en bloed zijn. Het huis van de namen doet me beseffen dat ik vaker over de Griekse mythen moet lezen.
  • Daarnaast lees ik deel 2 ‘gevangene van Versailles‘ van de serie van Golden Parsons over de hugenotenvervolging in Frankrijk onder Louis XIV. Klinkt heftig, maar eigenlijk is het verhaal vooral veel drama, actie en liefde, eerder dan zware geschiedenis. Ik vlieg door de pagina’s en geniet onverwacht nog veel meer van dit deel dan van het eerste, dus deel 3 zal snel volgen.

Gekeken

  • Outlander seizoen 1 met het lief uitgekeken, dus nu kunnen we verder met 2 om dan naar 3 & 4 over te gaan, die ik zelf nog niet heb gezien.
  • Dancings with the stars want koppeldansen <3, ook al boeien de BV’s me dit seizoen niet echt (uit welke kerker hebben ze die gehaald allemaal?) en ik mis Francesca Vanthielen en Jacques Vermeire. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen. Maar komaan, de presentatie is toch echt slecht?

Meegemaakt

  • Ziek geweest in één van de drukste weken van het jaar. Dus euh ja, niet echt goed kunnen uitzieken. Boe!
  • De jaarlijkse herfstwandeling was weer een succes. Ik moet me met deze temperaturen echt naar buiten sleuren. Maar ik geniet er altijd van als dit lukt.
  • Het was verder een opvallend rustiger maandje dan september. Privé dan, op het werk is het alle hens aan dek.
  • Gaan quizzen en kei hard op ons doos gekregen, het kan niet elke keer prijs zijn.
  • Maar afgelopen weekend zat ik dan eindelijk in Londen <3. Net tijdens Remembrance Day weekend en dat is in Engeland een groot ding. We sliepen met zicht op de Tower Of Londen die ’s avonds een massa volk trok doordat er duizenden lichtjes werden aangestoken ter herdenking. Uniek om dit mee te maken. Verder maakte ik vooral kennis met het levendige centrum, wandelden we langs de Themes en bezochten we de prachtige St Pauls Cathedral. Sowieso later nog veel meer over dit tripje!

Me afgevraagd

  • Weer veel te veel. Mijn piekergedachten gaan echt alle kanten op. Minder denken is het doel voor volgende maand alvast.
  • Waar de tijd naartoe, het is echt alweer bijna december. En ik ben geen kerstmens dus vind dat niet zo’n leuke periode. 2018 is echt aan rotvaart voorbij gevlogen.
  • Facebook (de app) van mijn telefoon verwijderd. Om eens te kijken of het iets met me doet. Voorlopig mis ik bitter weinig.

(Veel) geblogd

Kijk jij uit naar de feestdagen?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

History nerd #5: the fair maid of Kent

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik de levens van sterke historische personen of bepaalde belangrijke gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op en vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Het is even geleden dat deze rubriek online kwam. Ik blijf wat hangen in de Engelse geschiedenis en wil het vandaag hebben over het merkwaardige parcours van een Plantagenet prinses. Haar naam zal misschien van heel ver een belletje doen rinkelen: Joan Of Kent. Spoiler alert: de naam Edward zal een paar keer voorkomen in dit verhaal dus neem er een koffie en een koekske bij en zet u schrap.

Een turbulente jeugd

Joan Of Kent is de jongste van vier en groeit op in een turbulente tijd. Haar vader was een halfbroer van koning Edward II. Wanneer die wordt afgezet door zijn vrouw Isabella van Frankrijk en diens minnaar Mortimer ten voordele van haar jonge zoon, kiest hij partij voor zijn halfbroer. Nadat Isabella’s zoon Edward III aan de macht komt, wordt Joan’s vader geexecuteerd en komt zij samen met haar moeder, broers en zussen onder huisarrest te staan. Wanneer de nieuwe koning, Joan’s neef, zich later tegen zijn moeder Isabella en Mortimer keert, wordt het gezin van Joan in ere hersteld. Ze gaat naar het hof en komt onder hoede van Edwards koningin, Philippa Of Hainault.

Edward III zou de koning worden die de 100-jarige oorlog met Frankrijk start en ook een ridderorde opricht, The Knights Of The Garter, naar het voorbeeld van de legende van koning Arthur. Op jonge leeftijd komt Joan in contact met deze ridders en dat zou niet zonder gevolgen blijven.

Een niet zo monogaam huwelijk

Joan is knap en krijgt heel wat aandacht aan het hof. Op 12-jarige leeftijd legt ze in het bijzijn van enkele getuigen een geheime huwelijkseed af met Thomas Holland, een ridder zonder vooruitzichten. Voor de nicht van de koning met Lancasterbloed niet echt een slimme zet en trouwen zonder koninklijke toestemming was bovendien een misdaad. Joan weet haar huwelijk goed verstopt te houden.

Vlak na het huwelijk trekt haar man namelijk naar het slagveld. Haar moeder en de koning hebben ondertussen een ander huwelijk voor haar geregeld. Met William Montagu, erfgenaam van de earl of Salisbury, een goede vriend van de koning. Het koppel is nog te jong om het huwelijk ook vleselijk te voltrekken en dus houdt Joan haar mond over haar eerdere geloften.

Wanneer Thomas na een veldslag succesvol terugkeert, maakt hij bekend dat Joan zijn vrouw is. De koning is hier uiteraard niet blij mee. Een commissie van de paus onderzoekt in Avignon de rechtsgeldigheid van haar eerste huwelijk. Joan wordt opgesloten door William en mag zichzelf niet verdedigen in dit proces. Uiteindelijk wordt haar eerste huwelijk rechtsgeldig verklaart, wat wil zeggen dat ze niet langer countess of Salisbury is, maar de vrouw van een minder belangrijke ridder.

Joan’s reputatie is hierdoor danig aangetast. Uiteraard wordt er gelachen in de straten met het dubbele huwelijk. De koning kan zo’n schandaal wel missen. Joan en Thomas trekken zich terug van het hof en zullen vier kinderen krijgen die hun jeugd overleven.

The black prince

Wanneer haar laatste broer sterft, wordt Joan in haar eigen recht Countess Of Kent, wat toch wat weelde met zich meebrengt. Voor Thomas is het uiteindelijk een echte eer om zo’n adellijke titel te mogen dragen. Lang heeft hij er wel niet van kunnen genieten. Na ongeveer 11 jaar samen te leven sterft Thomas en keert Joan in rouw terug naar het hof.

Haar jeugdvriend, Edward, de oudste zoon van Edward III, en dus de troonopvolger, heeft een boontje voor Joan en maakt haar het hof. De koning is eerst tegen het huwelijk gekant. Een buitenlandse prinses zou beter zijn en Joan heeft niet bepaald een nette reputatie. Bovendien zijn Joan en Edward neef en nicht in eerste lijn en moet er een dispensatie gevraagd worden bij de paus. Edward III stemt uiteindelijk in met het huwelijk en zo komt Joan wel heel dicht bij de kroon.

Haar man, die later de geschiedenis zal ingaan als the black prince, wordt prins van Aquitanië, een gebied dat de Engelsen in Frankrijk hebben veroverd. Maar Edward komt niet overeen met de plaatselijke edelen en mengt zich in een nutteloos conflict in Castilië (Spanje). Joan bevalt in Aquitanië van twee prachtige zonen: Edward (dit is de laatste Edward, belooft!) en Richard. De toekomst van de Engelse troon lijkt verzekerd.

Maar the black prince wordt ziek, heel ziek. En dan sterft tot overmaat van ramp hun oudste zoon Edward plots. Zijn vader wordt nog zieker en kan de politieke situatie in Frankrijk niet meer onder controle houden. Joan trekt met haar doodzieke man en jonge zoon Richard verslagen terug naar Engeland.

Op 46-jarige sterft Engelands troonopvolger en één van de beroemdste strijdheren ooit in zijn bed. Joan’s zoon Richard wordt zo eerste in lijn voor de troon. Joan beseft dat ze nooit koningin zal worden én dat we weg voor haar heel jonge zoon nog lang zal zijn. Richard’s grootvader Edward III is verzwakt en verlaat iets later dan zijn oudste zoon ook het rijk der levenden.

Queen mother

De 10-jarige Richard komt zo op de troon als Richard II. Joan zal als queen mother samen met John of Gaunt, Richard’s nonkel en earl of Lancaster, mee regeren tot Richard oud genoeg is. Zo regelt Joan het huwelijk met Anne of Bohemia, dochter van Karel IV van het heilige Roomse Rijk.

Richards regering was een turbulente periode. Hij wordt uiteindelijk afgezet door Lancaster (Henry IV, de zoon van John of Gaunt) en sterf een eenzame hongerdood. Joan zal dit gelukkig niet meemaken. Maar haar dood is even tragisch.

Haar oudste zoon met Thomas Holland keert zich op een gegeven moment tegen zijn halfbroer de koning, waarna Richard hem veroordeelt tot de dood. Joan smeekt Richard om dit niet te doen en sterft enkele dagen later. Dit conflict werd de druppel voor haar, nadat ze al twee echtgenoten en enkele jonge kinderen heeft moeten afgeven. In rouw spaart Richard uiteindelijk toch zijn halfbroer.

Fair maid of Kent

Joan herstelt haar reputatie wanneer ze met the black prince trouwt en wordt tot het einde van haar leven beschouwd als een knappe vrouw. Zo krijgt ze de bijnaam the fair maid of Kent. Ik vind dat ze een buitengewoon leven heeft geleid. Voor de liefde offert ze in eerste instantie haar aanzien op. Dat ze zich als 12-jarige laat verleiden is te begrijpen, maar ze kiest een paar jaar later toch voor Thomas Holland. En dat terwijl ze als Countess van Salisbury alles had wat haar hartje kon begeren. Ze had perfect kunnen zwijgen of haar eerste huwelijk kunnen ontkennen.

Ze maakt dus een moedige keuze die haar niet in dank wordt afgenomen door haar koninklijke familie en die haar reputatie de grond in boort. Het is dan ook een beetje een vreemde zet wanneer Joan binnen de 9 maanden na de dood van Thomas met Edward trouwt. Ineens wordt ze de potentieel nieuwe koningin in plaats van de vrouw van een eenvoudige ridder. Ineens blijkt Joan heel wat ambitie te hebben…

Haar derde huwelijk is bovendien een risico vanwege haar reputatie. Haar kinderen worden zo troonopvolgers, maar als er ook maar een klein beetje twijfel zou zijn over de rechtsgeldigheid van haar eerste huwelijk zou dat grote consequenties kunnen hebben. Haar zogenaamde tweede man was nog in leven op het moment dat ze met the black prince trouwde en dat zou hun kinderen tot bastaarden maken. Iets dat wel eens tegen haar zonen gebruikt zou kunnen worden door iemand die zelf op de troon aast…

Het zal uiteindelijk niet zo’n vaart lopen en Joan heeft best wat invloed gehad op de regering van haar jonge zoon. Er wordt niet langer gelachen met the fair maid of Kent. Tot op heden stroomt Joan’s bloed door de aderen van de huidige koninklijke familie van Engeland.

Meer lezen?

  • Ik las over Joan Of Kent in ‘the shadow queen‘ van Anne O’Brien. Het boek focust voornamelijk op haar eerste twee huwelijken en hoe die kwestie wordt opgelost, maar ook haar relatie met the black prince wordt uit de doeken gedaan.
  • Een ander boek op het lijstje is ‘A triple knot‘ van Emma Campion. Ook hier gaat het, zoals de titel al doet vermoeden, over de dubbele relatie die Joan in het begin van haar leven aangaat.

Wat zou jij gedaan hebben in Joans plaats? Voor de liefde en onzekerheid of de standvastigheid en het aanzien kiezen?

Meer History Nerd berichten?

De generatie die het niet waarmaakte

Het viel me ineens op. Tijdens een samenvatting van de veldrit in Neerpelt. Niet, het publiek dat er niet stond. Want ja, vergane glorie die cross. Een gebrek aan toppers en geen echte live tv-uitzending (serieus Telenet, hoeveel volk kijkt er live via die betaalzender van jullie?) zorgen voor weinig animo naast het parcours.

Nee, er viel mij iets anders op. David Van Der Poel nam de kopstart met net daarachter Kevin Pauwels. De man die op voorhand heeft aangekondigd dat zonder goede resultaten dit zijn laatste seizoen zal zijn. De man die ik vergeten was. Het was precies de eerste keer dat hij mij opviel dit seizoen. Wat moet er door zijn hoofd gaan? Is hij al bezig met stoppen?

Kevin is 34. Een mooie leeftijd om te stoppen voor sommigen, maar nog niet echt de leeftijd om die fiets aan de haak te slaan, toch? Pauwels werd in 2002 wereldkampioen bij de junioren, in Zolder nota bene. Twee jaar later mocht hij als tweedejaarsbelofte opnieuw die wereldtitel aan. De kleine zou sowieso wereldkampioen worden bij de profs, dat riep elke door zichzelf verklaarde ‘veldritexpert’ van de daken. Nys en Wellens konden niet eeuwig blijven domineren.

P1060621

En dat is van zovelen gezegd. De jeugd na Nys en Wellens, zij zouden het gaan maken. België zou die overheersing nooit meer afstaan. In de afgelopen 15 jaar zijn daar 5 renners in geslaagd: Boom, Albert, Stybar, Van Aert en Van Der Poel. De vraag is in welke mate je van die eerste drie kan zeggen dat ze ooit echt gedomineerd hebben. Daarvoor was hun aanwezigheid in de cross misschien net te kort. En geen van alle drie, neen ook niet Albert, hebben ooit een volledig seizoen gemaakt. 

Maar wat met al die andere leeftijdsgenoten? Ik heb het over al die (begin) dertigers die elke wedstrijd nog zouden moeten meestrijden. Hoeveel 30ers vind je aan de top momenteel? In de profselectie voor het EK in Rosmalen van afgelopen weekend is geen dertiger te bespeuren. Tim Merlier is met zijn 26(!) lentes de ouderdomsdeken van de groep.

Er lijkt een generatie van de kaart geveegd. Maar kan je hen dat kwalijk nemen?

Toen ze bij de elite binnenstroomden kregen ze de moeilijke, de bijna onmogelijke, opdracht om te strijden tegen iconen. Sven Nys. Niels Albert. Zdenek Stybar. 7 wereldtitels in 6 woorden. Slokoppen is het correcte woord. Het lukte Pauwels om in 2011 zijn voet ernaast te zetten. Ze werden plots ‘de grote 4’ genoemd.

Wanneer deze toppers door allerlei omstandigheden van het terrein verdwenen (respectievelijk fin de carrière, hartproblemen en een overstap naar de weg) zouden hun gloriejaren echt aanbreken. Maar als zelfs de grootmeester in zijn laatste jaar moet wijken voor twee jonge veulens met bakken talent zag je het al aankomen. Net als de papa van Simba die de kudde antilopes hoorde aankomen en wist hoe laat het was (uit The Lion King), voelden ook zij de bui al hangen. Ze zouden vertrappeld worden.

Ze worden de tussengeneratie genoemd. Maar ze zijn helemaal nooit ergens tussen geweest. Er was geen jaar zonder Van Aert of Nys. Zonder Albert of Van Der Poel. Ze hebben altijd moeten vechten voor hun plaats. Ze hebben elkaar moeten vertrappelen voor een plek in de selectie van het WK. Het heeft hen kapot gemaakt. 

Pauwels en Meeusen (29, nog geen 30) mag je gerust de moedigen noemen. Ik ben eens even in de analen van hun hoogdagen tijdens de jeugd gaan kijken wie daar nog rondreed. Wie won er toen de prijzen bij elkaar?

Bart Aernouts, wereldkampioen junioren in 2000 (Sint-Michiels-Gestel). Geeft ondertussen al meer dan 2 jaar co-commentaar op Proximus en vult zijn dagen als brandweerman. Rob Peeters. Vorig jaar gestopt omdat hij crossen niet meer plezant vond. Philip Walsleben. Het Duitse talent die bij de jeugd geen wedstrijd verloor is gedesillusioneerd gestopt voor zijn 30ste. Radomir Simunek Jr. zal nooit zo’n carrière uitbouwen als zijn vader. Martin Bina, die andere Tsjech, die na een aantal mentale dipjes en een heroïsche wereldbekeroverwinning in Hoogerheide, compleet van de radar is verdwenen. Julien Taramarcaz verhuisde hebben en houden naar, jawel, Baal om bij een Belgische ploeg te kunnen rijden, maar zit ondertussen met zijn gezin opnieuw in Zwitserland. Thijs Van Amerongen, gestopt toen hij geen ploeg meer vond om hem te sponsoren, of rijdt hij toch nog ergens rond?

Ja makkelijk van mij he, de buitenlanders eruit halen? En Aernouts en Peeters zijn nu niet echt de grootste talentjes ooit geweest, ik geef het toe. Weet dan dat Joeri Adams ooit de hoop is geweest voor onze toekomst na zijn wereldtitel bij de junioren in 2007. Het loopt niet altijd zoals wij, of zijzelf, denken.

De cross is zo’n kleine wereld dat het dodelijk is voor wie net niet dat reuzetalent heeft. Alle respect voor Pauwels dat hij het week na week probeert. Maar die topcarrière en die derde wereldtitel in de hoogste categorie zal er niet komen. Een trui zal daar in Kalmthout nooit aan de muur hangen. En hij is niet de enige voor wie die droom uitblijft.

Thibau Nys kan dan wel aanzien worden als een talent, maar hem een toekomstige kampioen noemen is een stap te ver. Hij zal sowieso deel uitmaken van de generatie die tegen Van Aert en Van Der Poel moet vechten, een even onmogelijke opdracht als die van Pauwels. Of wie weet ligt de weg naar succes wel net open na een overstap van beide toppers naar de weg of de mountainbike. Geen krantenkop die het ons nu al kan vertellen.

Want ook te vinden in de medaillelijst van een WK bij de junioren: Jaroslav Kulhavy, Peter Sagan en Julian Alaphilippe. Geen van hen heeft die trui toen mee naar huis gekregen, maar dat zal hen nu niet zoveel meer kunnen schelen.

Vind je de cross saai geworden door de dominantie van Van Aert en Van Der Poel?

Quarter life #3: is dit het nu?

2018 is het jaar dat ik 25 word. Voor velen is dat de ideale leeftijd. Je moet nog veel beslissingen maken in je leven. Alles kan nog. Maar het is tegelijk de leeftijd dat velen zich wat vastrijden. Dat de keuzemogelijkheden je belemmeren. Dat je je afvraagt of dit het nu wel is. Wat dit ook mag zijn.

Omdat er over schrijven kan helpen om het onderwerp toegankelijker en meer bespreekbaar te maken vond ik het een goed idee om een rubriek in het leven te wijden die enkele moeilijkheden, vragen, onzekerheden over de quarter life bespreekt. Want er is zoveel zever over te vinden online en dat helpt de vooroordelen niet echt de wereld uit.

Ik heb al eens van gedachten gewisseld over de checkboxes die we allemaal willen vervullen en de standaard die is weggevallen. Vandaag vertel ik jullie wat meer over dé vraag die steeds met een quarter life en ook een mid-life crisis wordt geassocieerd: Is dit het nu?

We kennen het fenomeen van een mid-life allemaal. De kinderen zijn het huis uit, op het werk moddert het allemaal maar wat aan en in je relatie is het niet meer wat het geweest is. De man des huizes beslist om de sleur te doorbreken en koopt een nieuwe sportwagen, gaat een nieuwe sport beoefenen of doet aan extra sport tussen de lakens met zijn minnares. Insert dramatische scène in een Hollywoodfilm.

Net zoals er vaak wordt overdreven rond een mid-lifecrisis, is dat ook het geval met een quarter life crisis. De vraag ‘Is dit het nu’ is dus zeker niet op iedereen van toepassing en wil niet zeggen dat iedere jongere op zijn 25ste besluit de wereld rond te trekken.

Maar 25 is wel de leeftijd dat je vaak in een vast stramien belandt. Je bent afgestudeerd en dus verloopt je leven op een gestructureerdere manier: werk, hobby’s, een minder bloeiend social leven en al dan niet een partner. De impulsieve beslissingen die je als student vaak maakte en de vrijheid om te kiezen wat je met elke dag wil gaan doen zijn niet meer aan de orde. Het is logisch dat je dan begint na te denken of de keuzes die je gemaakt hebt wel de juiste zijn.

Zit ik in de juiste sector? In het goede bedrijf? Is dit de partner waarmee ik mijn hele leven verder wil? Wil ik gaan huren of kopen? Bouwen of verbouwen? Waar wil ik dan gaan wonen? Ik merk dat het steeds meer deze onderwerpen zijn die de gesprekken met mijn vrienden overheersen, eerder dan het volgende feestje in de plaatselijke parochiezaal. Dat is niet meer voor ons.

En ergens is het dubbel, want ‘is dit het nu?’ is geen correcte vraag. We zijn 25 en eigenlijk ligt alles nog open. Is mijn job niet mijn ding, wie houdt mij dan tegen te veranderen? Of een sabatjaar in te lassen en te gaan reizen of zelfs opnieuw te gaan studeren? Noem ons verwend, maar er is niets mis mee om bij te sturen wanneer je het gevoel hebt dat het anders kan. Ik snap dat iemand van 50 jaar soms al eens terugkijkt en het gevoel krijgt dat hij/zij alle belangrijke beslissingen uit het leven al heeft genomen. Maar op je 25ste zou je dat gevoel niet mogen hebben.

En dus wordt ‘is dit het nu?’ eerder een vraag als ‘is dit nu wel wat ik wil?’. En dan is daar opnieuw dat verhaal dat omdat alles mogelijk is, er per definitie ook te veel mogelijk is. Het gras lijkt altijd groener op Instagram. Mogelijk omdat het gras daar bewerkt wordt door een of andere filterapp.

En stel dat op je 25ste toch die vraag rijst. Is dit het nu? Moeten we dan daar eigenlijk wel een probleem van maken? Is het niet logisch dat we ons af en toe afvragen of we wel willen doen wat we doen? Maakt dat ons niet net menselijk? Ik zie een kat zichzelf niet afvragen of het wel een goed idee is om weeral een dutje te doen. Een robot kan misschien wel Wikipedia doorbladeren en een quizvraag beantwoorden, maar zal niet snel in een existentiële crisis belanden.

Het is normaal dat we soms allemaal twijfelen over waar we mee bezig zijn. Jezelf in vraag stellen is helemaal niet zo erg. Wie is er niet onzeker? Ook die ene persoon waarvan het lijkt dat hij van zijn droom zijn beroep heeft kunnen maken zal soms twijfelen of hij ermee door moet zetten.

Op je 25ste, wanneer je voor die eerste keer al een tijdje in datzelfde stramien zit, zal die vraag dus zeker eens opdoemen. Je kan die vraag met alle rationaliteit proberen te beantwoorden of hem negeren. Maar misschien moeten we allemaal ons gezond verstand, onze gutfeeling, gebruiken en gewoon blijven doen wat goed voelt.

Is die job niets meer voor jou? Kijk dan uit naar ander werk. Ben je niet meer gelukkig in je relatie? Praat erover. Maar is alles wel oké? Doe dan vooral verder en zie die vraag als een soort tussentijdse evaluatie. Noodzakelijk om even stil te staan bij wat we doen, maar nu ook niet zo cruciaal dat je je hele leven ervoor op pauze moet zetten.

Komt de vraag ‘Is dit het nu?’ al eens bij jou op?