How I work

Het is een dankbaar onderwerp in blogland. Je werkroutines, handige tools en apps delen met je lezers. Ik zag het onder andere bij Evi en ook Talitha deed een gastblog bij Evi waarin ze haar werkroutines deelt. Eigenlijk is het vooral iets waar ik zelf nog niet vaak heb over nagedacht dus leek het me wel eens een uitdaging om dit op een rijtje te zetten.

How I work

  • Huidige job: online marketeer (dat is toch mijn jobtitel, eigenlijk doe ik nog veel meer dan dat ^^) bij het webbureau Statik.
  • Huidige Smartphone: door omstandigheden een Nexus 5X, maar ik ben vooral fan van de budgettoestellen van Huawei. Kwaliteit zonder dat je je blut hoeft te betalen.
  • Huidige laptop: Macbook Pro van het werk. Het enige Appletoestel dat ik in huis heb (en dat is oké).

img_0001

Zonder welke apps/tools/software kun jij niet werken en waarom?

Google Calendar gebruik ik uiteraard voor afspraken en af te stemmen met collega’s, maar eigenlijk gebruik ik het ook voor mijn eigen planning. Collega’s durven al eens klagen dat er veel in de agenda staat, maar eigenlijk zijn dat soms ook gewoon werkblokken om iets gedaan te krijgen. Niet doorvertellen hé, anders plannen ze mijn tijd vol met meetings ;).

En verder ook wel de rest van de Google bazaar: Drive voor bestanden, Photos gebruik ik privé heel vaak. Google docs, sheets en slides zijn super handig en zorgen ervoor dat Word en Excel nooit meer in huis komen (klanten die nog wel in Word werken en waarvan ik de documenten dus niet kan openen zijn de nagel aan mijn doodskist grr). En mijn G-mail waar ik inbox zero op toepas. We gebruiken op het werk ook nog een programma voor gedeelde mailboxen van waaruit ik vaak mail. Maar ik haat dat programma (echt een grote haat!), dus laat ik die mails ook toekomen in mijn persoonlijke van waaruit ik alles beheer. Maar voor het archief is zo’n gedeelde mailbox natuurlijk handig, bij vertrek of verlof van een collega.

Voor het bloggen gebruik ik de WordPress app op mijn telefoon en blogs volgen doe ik op Bloglovin of diezelfde WP app. Met het instellen van mijn nieuwe gsm heb ik het aantal apps bewust beperkt gehouden. Waardoor ik enkel de standaard social media shizzle actief gebruik. Zelfs Snapchat staat er ondertussen niet meer op. Misschien word ik toch nog volwassen.

Ik ben wel aan het experimenteren met Google Keep voor notities. Tot nu toe vind ik het vooral heel handig dat je notities makkelijk kan delen of de teksten kan verzenden naar een andere app. Sowieso de beste notitieapp die ik al geprobeerd heb!

Hoe ziet je bureau uit?

We hebben op het werk twee lange tafels in onze open office. En in ons team heerst er sinds kort de regel van clean desk en flex desk wat wil zeggen dat je ’s avonds je spullen opbergt en je bureau leegmaakt. Ik doe mee aan het opruimen, maar kies toch meestal hetzelfde plaatsje uit. Ben er best aan gehecht om mijn spulletjes en kastje bij mij te hebben. Maar ik functioneer an sich op elke plek, of dat maak ik mezelf toch graag wijs.

Ik heb een pennenhouder, fake cactusplantje en een knuffelmascotte van een veldritploeg op mijn bureau staan voor de gezelligheid. Meer niet eigenlijk. Er liggen vaak ook papieren all over the place en mijn uitgelezen bibboeken zwerven rond. Maar zoals ik al zei: dat proberen we te verminderen met onze clean desk policy.

Thuis schrijf ik nog zelden aan mijn schoolbureau op de kamer, zeker in de zomer. Vaak blog ik vanuit mijn bed, de zetel of aan de keukentafel.

Wat is je beste tijdbesparende shortcut/lifehack?

Jezelf kennen en weten wanneer je wel/niet productief bent bespaart sowieso tijd. Verder kan ik me echt ergeren wanneer ik een collega iets vraag dat 2 seconden duurt en ik ze dat op hun online to-do-list app zie zetten. Euhm ik vraag het nu? Doe dat even gewoon. Ik geloof dat je zaken die maar 2 minuten duren best meteen doet, dan zijn ze uit je systeem en van je lijstje. Dat geeft meer rust. Alleen oppassen dat je niet heel de dag door kleine dingen aan het doen bent, dan blijven de grote taken liggen. Met dat laatste struggle ik wel soms, want als mensen aan mijn bureau komen staan heb ik de neiging om alles te laten vallen en hen verder te helpen. En er zijn dagen dat ik veel volk zie.

Wat is je favoriete to do list manager?

Pen en papier. Echt al die apps die ik al geprobeerd heb… Het werkt niet voor mij. Aan de mailtjes die ik in mijn actionmap laat staan hangen meestal ook een to do vast dus dat geeft een goed beeld. En verder zet ik to do’s vaak ook in mijn agenda.

Is er naast je telefoon en computer een gadget waar je niet zonder kan?

Euhm de radio in mijn auto? Nee serieus, eigenlijk niet. Ik ben verknocht aan die smartphone en laptop maar dat is het zo wel. Geen tablet, geen fitbit, andere sporttrackers of weet ik veel wat.

In welke alledaagse bezigheid ben jij beter dan de rest? Wat is je geheim?

Veel projecten tegelijk managen. Het was van moetes de laatste maanden. En het geheim is gewoon: rustig blijven en prioriteiten stellen.

En eerlijk duurt het langst. Ik probeer in meetings nooit een mooier plaatje te schetsen dan wat realistisch is. Kunnen we een mooier plaatje creëren op het einde van het verhaal? Zoveel te beter. Underpromise, overdeliver. Ik ben ook vrij direct en ook dat wordt geapprecieerd door de klant. Ik denk dat ik best goed ben in het uitbouwen van een langetermijnrelatie met een klant. Vertrouwen kweken. En dat vind ik ook echt heel fijn. Soms moet je dan beslissingen nemen die op korte termijn weinig opleveren, maar op lange termijn voor iets moois kunnen zorgen. En ik krijg gelukkig de vrijheid ‘van boven’ om die zaken zelf in handen te nemen. Ik doe eigenlijk mijn eigen goesting wat op mijn leeftijd best uniek is.

IMG_4398.jpg

Foto’s door huisfotograaf Snerk One

Waar luister je naar terwijl je werkt?

De gekke uitspraken van collega’s en het lawaai op de speelplaats naast ons kantoor. Ja, je hoort het (pun intended), ik zet geen muziek op en ook geen hoofdtelefoon. Ik ben graag in de sfeer van het kantoor. Zij het een rustige dag waarop iedereen geconcentreerd is (het kan soms echt stil zijn bij ons). Zij het een rumoerige vrijdag. Meegaan met de flow. En ja, sommige dagen kan ik daar wat minder tegen (wanneer ze op de speelplaats kinderen een blokfluit geven bijvoorbeeld), dan zal ik me wel terug trekken. Of heel hard zagen daarover ^^.

Wat ben je op dit moment aan het lezen?

The three musketeers van Alexandre Dumas. Een klassieker vol ironie. I like!

Ben je eerder een introvert of een extrovert?

Ik ben duidelijk een introvert. Al zit ik ergens naar het midden toe op de schaal. Ik kan mezelf dus heel erg pushen naar extravert, wat zeker van pas komt in mijn klantgerichte job. En introverten zijn naar het schijnt betere verkopers omdat ze meer vertrouwen wekken bij (potentiële) klanten. Ik heb die introverte kant dus helemaal aanvaard en ben ervan overtuigd dat het me helpt in mijn job.

Hoe ziet je slaaproutine eruit?

Ik probeer voor 23u in bed te liggen, elke dag. Dat is zowat de enige routine die ik heb. Dat en wat hersenloos scrollen op mijn telefoon. Ik weet het, het is slecht om dat te doen. Blauw licht enzo. Maar ik kan het niet laten. Verder ben ik best een goede slaper, tenzij in stressperiodes, dan duurt het al eens wat langer voor ik de slaap vat.

Wat is het beste advies dat je ooit kreeg? 

Fake it till you make it. Klinkt hard. Maar je kan echt meer dan je denkt. Het maakt echt niet uit of het de eerste keer is dat je dit doet. Laat dat gewoon niet merken en doe wat jij denkt dat goed is. En dan komt alles meestal effectief goed. Iedereen expert weet je wel.

Is er iets dat je hieraan wilt toevoegen dat ook interessant kan zijn voor je lezers? 

Doe iets met passie en overtuiging of begin er niet aan.

En help elkaar. Wat betreft hulp vragen: kijk eerst even zelf of je er niet uitkomt (niets zo hatelijk als mensen die nooit zelf iets uitzoeken). Zo niet vraag dan zeker hulp. Blijven zitten met een probleem helpt niemand verder en zorgt op lange termijn sowieso voor meer problemen. En als je uitleg krijgt maar het dan nog niet begrijpt. Dat is niet erg. Durf dat toegeven. Want opnieuw: het helpt je geen zak verder als je dankuwel zegt en dan nog even vast zit als 10 minuten eerder. Wees niet te mooi om iemand aan de arm te trekken. Dat heb ik echt moeten leren.

Wat zijn jouw werkroutines? En zijn er apps of gadgets die ik echt moet leren kennen?

Advertenties

Quarter life #2: de standaard

2018 is het jaar dat ik 25 word. Voor velen is dat de ideale leeftijd. Je moet nog veel beslissingen maken in je leven. Alles kan nog. Maar het is tegelijk de leeftijd dat velen zich wat vastrijden. Dat de keuzemogelijkheden je belemmeren. Dat je je afvraagt of dit het nu wel is. Wat dit ook mag zijn.

Omdat er over schrijven kan helpen om het onderwerp toegankelijker en meer bespreekbaar te maken vond ik het een goed idee om een rubriek in het leven te wijden die enkele moeilijkheden, vragen, onzekerheden over de quarter life bespreekt. Want er is zoveel zever over te vinden online en dat helpt de vooroordelen niet echt de wereld uit.

Vorige keer had ik het over de oneindige lijst met checkboxes waaraan een 25-jarige wanhopig probeert te voldoen en dat dit een negatief effect heeft op het zelfbeeld als een box aftikken niet lukt.

Maar het feit dat die lijst überhaupt zo lang kan worden heeft te maken met het feit dat er vandaag geen standaard meer is om leven in te vullen.

Niets is nog standaard

Vroeger lag je leven al voor een groot deel vast op het moment dat je geboren werd. Denk maar aan middeleeuwen: je werd geboren in een bepaalde stand en dat bracht zaken met zich mee (voorrechten, plichten, financiële situatie…). Overgaan naar een andere stand was praktisch onmogelijk, je trouwde dan ook met iemand uit dezelfde stand en voor je  kinderen werd hetzelfde verhaal geschreven. Armoede hoorde er op die manier gewoon bij voor veel families.

Ok, ik wil ons niet gaan vergelijken met de middeleeuwen, maar zelfs in de tijd van onze ouders en vooral grootouders bepaalde de omgeving waarin je geboren werd heel veel. Het beroep dat iemand ging uitoefenen was niet toevallig heel vaak het beroep van een van de ouders (en vaak deden beide ouders hetzelfde beroep en was dit de reden dat ze elkaar hebben leren kennen). Kinderen die verder droomden dan dat werden vaak met de voeten weer op de grond gezet.

Vandaag is dat helemaal anders. We worden opgevoed met het idee dat alles mogelijk is. Dat we op zoek moeten gaan naar wat we echt willen, waar we gelukkig van worden. En dat leidt tot veel meer verschillende levenssituaties waarin mensen kunnen zitten dan de oorspronkelijke drie standen of 10 beroepen.

Kijk alleen al maar eens naar onze gezinssituatie: vroeger had je verloofd/getrouwd, single of weduwe/weduwnaar. Vandaag heb je daarnaast: wettelijk samenwonend, gescheiden, eenoudergezinnen (al dan niet door een scheiding of BOM’s), samengestelde gezinnen, in een relatie maar niet samenwonend (LAT-relatie), holebi-relaties, friends with benefits, it’s complicated… ;). Trouwen is niet langer de standaard. Er is zelfs geen standaard meer.

It’s complicated

Die laatste relatiestatus vat het mooi samen: het is allemaal een pak complexer geworden doordat de standaard is verdwenen. Maar een standaard zorgt voor een referentiekader. Iets om aan vast te houden, om naar toe te werken. Noem huisje, tuintje, kindje cliché, maar het is een patroon. Iets om te volgen. Het neemt veel stress en beslissingen weg.

Heel veel leeftijdgenoten hebben geen idee waar ze over een jaar zullen wonen en welke job ze over 5 jaar zullen uitoefenen. Door alle technologische veranderingen is het sowieso niet zeker dat een bepaalde job nog bestaat. Een horlogemaker dacht er 100 jaar geleden niet over na of hij zijn zaak wel zou overdragen aan zijn zoon zodat die genoeg werk zou hebben. Wie koopt er vandaag nog een horloge bij een echte horlogemaker? Wie draagt er überhaupt nog een horloge die geen fancy zwancy Fitbit is?

Er is geen standaard meer om aan vast te houden, er is ook geen kader meer. Ons referentiekader is voortdurend in verandering. Zekerheid is een schamel goed geworden. Dit is geen vroeger-was-het-beter pleidooi. Het feit dat iemand die in een ongunstige situatie is geboren zich daaruit kan werken vind ik fantastisch. Maar het maakt ook dat veel jongeren vastlopen op dingen omdat ze een weg zijn ingeslagen waar ze het eindpunt niet meer van zien.

We gaan op zoek naar een ander referentiekader. En daarvoor gaan we nog altijd kijken naar anderen. En de informatie over het leven van die anderen vinden we op sociale media. En dat is dan weer een oplossing die andere problemen met zich mee brengt. To be continued :).

Of toch een standaard?

En ik? Ik merk dat ik toch nog vaak de oude standaard als mijn referentiekader gebruik. Ik kom uit een goede omgeving en merk dat ik automatisch beter klik met mensen die dezelfde achtergrond hebben. Ik werk ook een vrij klassiek lijstje af: studeren, een auto, een job, volgende stap: een huis. Maar tegelijk durf ik tegen die standaard te schoppen. Kinderen staan bij mij niet op het lijstje. En oh wee, als ik dat durf uit te spreken!

Want dat is het echte probleem. Ik kan hier wel staan beweren dat er geen standaard is en dat alles mogelijk is, maar we kennen allemaal de mensen die verstoten worden uit de groep/de maatschappij/… omdat ze het patroon niet volgen.

In veel landen is homoseksualiteit hiervan jammer genoeg steeds een goed voorbeeld. Alles mag, maar verliefd worden op iemand van hetzelfde geslacht hoort blijkbaar niet bij alles.

Zo zie je maar: die alles mag wordt vooral gezegd door mensen wanneer het hen goed uitkomt. En dus is de standaard er meestal niet, maar soms toch wel. Niet moeilijk dat we het bos door de bomen niet meer zien als we als begin twintiger ons leven moeten vormgeven.

Merk jij veel van de standaard die er niet meer (of net wel nog) is?

Lissabon #1: Biaxa & Chiado

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

We verbleven in Tings Lissabon. Ons hotel lag op het hoogste punt van het centrum. Verder was het volledig in orde. Maar als je een hotel boekt in Lissabon kan het dus nuttig zijn om te checken hoe hoog je hotel ligt. Want elke avond 100 meter klimmen na een hele dag citytrippen in de hoogte kan al eens tegenvallen.

Langs de andere kant: we werden elke ochtend wakker en het eerste wat we zagen was dit prachtige uitzicht. De Miradouro da Senhora do Monte is met voorsprong de mooiste miradouro (Portugees voor uitzichtspunt), je moet er alleen even voor zweten. Pro-tip: trappen zijn niet beter dan omhooglopende weg. Ik herhaal niet: trappen zijn niet alleen de hel, ze zijn dat bootje in de onderwereld waar je nooit meer uit kan. Nah.

thumb_P1120155_1024.jpg

Op onze eerste dag (na heel wat gesleur met de koffers) besloten we de modernste wijken in de stad te bezichtigen. Dat leek ideaal voor een halve dag en dat was het ook! Daarnaast was het een perfecte kennismaking met de geschiedenis van Lissabon. Alles komt eigenlijk neer op de verwoestende aardbeving, gevolgd door een tsunami en enorme brand in 1755. Lissabon was volledig van de kaart geveegd. Je ziet heel duidelijk het verschil tussen de wijken die voor een deel overeind bleven en nu dus in de categorie ‘oud’ vallen en het nieuwe ‘moderne’.

Onze wandeling startte aan het hooggelegen Parque Eduardo VII en zou ons leiden tot aan de Taag. Het park is heel straightforward aangelegd met twee brede wandelboulevards. Bovenaan is er een monument ter herdenking van de ramp in 1755 én heb je uiteraard een prachtig uitzicht.

thumb_P1110348_1024.jpg

thumb_P1110350_1024.jpg

Beneden aan het park is een druk verkeersplein met in het midden een standbeeld van de Marqués de Pompal. Hij was premier na de aardbeving en heeft meegeholpen om dit stadsdeel, Biaxa, weer op te bouwen. Hier vind je ook veel grote hotels en officiele gebouwen zoals ambassades.

thumb_P1110356_1024.jpg

De Avenida Da Liberdade kan je vergelijken met de Champs-Elysees in Parijs (of dat denk ik toch, Leen gaat mij eens meenemen naar daar). Een brede laan die uitkomt in het hart van het centrum. Er stonden marktkraampjes, zijn leuke winkels en veel fijne pleintjes. Aan de rechterkant kwamen we langs de elevador da Gloria, een trammetje (het was ons eerste trammetje dat we zagen!) dat je kan nemen om je voeten te laten rusten als je het hogergelegen Chiado wil verkennen.

thumb_P1110364_1024.jpg

Toeristenfoto: check! Wij bleven nog even beneden en stapten richting Rossio, langs het mooie station naar misschien wel het bekendste plein. Met het theater en fonteinen, maar toch is het vooral het zwart witte gegolfde vloerpatroon dat de aandacht trekt.

thumb_P1110372_1024.jpg

thumb_P1110380_1024

Ik nam er ook mijn favoriete foto van de hele vakantie. Ongewild. Het gaat namelijk om een heuse photobomb:

thumb_P1110376_1024.jpg

Rossio is dé toeristische wijk met de winkelstraat met alle grote ketens. Je vindt er ook de bekendste lift van Lissabon, gemaakt door een leerling van Eiffel. De Elevador de Santa Justa brengt je naar Chiado voor 5 euro. Als je heel veel geduld hebt. De rij aan de kassa is namelijk immens lang (of toch toen wij er passeerden). We stapten naar boven – weliswaar trager dan met een lift – waar je langs de ruïnes van Carmo eigenlijk exact hetzelfde uitzicht hebt als in de lift. 5 euro bespaard check, zei het met wat verloren zweet.

thumb_P1110439_1024.jpg

Maar eigenlijk waren we naar boven gestapt om de ruïnes van het klooster van Carmo te bezoeken. Het was de grootste kerk voor de aardbeving en wonder boven wonder zijn de pijlers van deze gotische kerk blijven staan. Het is zeer mooi behouden allemaal en in het grasveld lagen zelfs mensen te chillen. Een oase van rust in een wereldstad. Ik was onder de indruk hoe sterk de constructie geweest moet zijn om de ramp te overleven. Jammer genoeg stond de zon heel slecht om goede foto’s te kunnen nemen. Toegang tot de ruïnes en het archeologisch museum binnen kostte 3,50 euro. Een koopje!

thumb_P1110402_1024

thumb_P1110419_1024

We lesten onze dorst bij een kiosk op het gezellige pleintje voor de kerk. Kioskjes zijn daar een typisch iets, toffer dan binnen zitten op café in ieder geval.

Daarna was het tijd voor de laatste stop: het paleizenplein. Alleen staat er geen paleis meer, opnieuw door de aardbeving. Het Praca do Comércio blinkt vandaag als weleer met een mooie arc en felgele gebouwen die dienst doen als ministerie én natuurlijk een ruiterstandbeeld van een koning. Een wereldstad zonder, dat kan niet.

thumb_P1110470_1024.jpg

Dit mooie plein ligt aan de Taag. Ik had geen idee dat het zo’n brede rivier zou zijn. En door de golven kreeg ik echt een beetje een zeegevoel.

thumb_P1110474_1024.jpg

Nadien was het welletjes en namen we de metro richting hotel waar ons nog een beklimming wachtte. We aten in het Aziatische restaurant van ons hotel met een verrukkelijke chocoladetaart als dessert. Geslaagde dag!

Ben jij al in Lissabon geweest?

History nerd #4: Jacquetta of Luxembourg

In deze geschiedenisrubriek beschrijf ik sterke personen of gebeurtenissen, geef ik er mijn visie op of vertel ik waarom ik dit zo interessant vind. Nerd modus on dus.

Vandaag een verhaal dat je misschien bekend in de oren zal klinken. Deze vrouw vertoont namelijk veel gelijkenissen met Cecily Neville. Ze zal tijdens de Rozenoorlogen zelfs haar tegenhanger worden. Ook Jacquetta ging van de rode naar witte roos, van Lancaster naar York, al maakt ze die keuze zelf. En ook zij wordt uitgehuwelijkt aan de op dat moment tweede belangrijkste man van het koninkrijk (want de koning is uiteraard de belangrijkste).

Een onmogelijke liefde – of niet?

Maar Jacquetta’s verhaal begint vroeger en niet eens in Engeland zelf. Jacquetta is de dochter van John of Luxembourg en dus een begeerde bruid. In het midden van de 100-jarige oorlog tussen Frankrijk en Engeland houdt Jacquetta’s nonkel Jeanne D’Arc gevangen om haar later over te leveren aan de Engelsen. Het is de eerste zaak rond hekserij waarmee ze in contact komt.

Jacquetta wordt als 17-jarige uitgehuwelijkt aan de man die verantwoordelijk is voor de verbranding van Jeanne. John of Lancaster, Duke of Bedford is de broer van de vorige koning en dus nonkel van de zwakke Henry VI. Jacquetta woont met hem in Frankrijk, maar haar man sterft binnen de 2 jaar zonder dat er kinderen verwekt zijn. Jacquetta gaat naar Engeland, waar ze als weduwe-hertogin de belangrijkste vrouw in het koninkrijk wordt en opnieuw een begeerde bruid, een rijke bruid ook deze keer.

Maar een jong meisje wordt al eens verliefd op de verkeerde. De eer is aan Richard Woodwille, een schildknaap van haar overleden echtgenoot. Een man zonder aanzien, geld of titels. Ze trouwen in het geheim en dat wordt haar eerst niet in dank afgenomen. Dat Jacquetta hier kiest voor de liefde bewijzen de 14(!) kinderen die uit het huwelijk zullen verder komen.

Van Lancaster naar York

Dan trouwt ook de koning, de keuze valt op de Franse Margaret of Anjou. Jacquetta wordt haar vertrouwelinge. De jonge koningin krijgt het hard te verduren in een hof met een geesteszieke koning, waar de duke of York aast op de troon en zij pas na 8 jaar huwelijk erin slaagt een erfgenaam op de wereld te zetten. En toch mag het niet zijn. Edward IV (de oudste zoon van ons Cecily) neemt de troon na een aantal jaren van spanningen en burgeroorlog en Jacquetta staat aan de verliezende kant.

Edward IV is een jonge knappe koning die gewend is alles te krijgen wat hij wil. Wanneer hij Jacquetta’s oudste dochter Elizabeth ontmoet wil hij haar ook. Elizabeth kwam als weduwe smeken om het erfrecht van haar twee zoontjes terug te krijgen na de dood van haar man aan de zijde van Lancaster. De twee trouwen in het geheim en voor de liefde. Het is duidelijk de dochter van haar moeder, die een van de weinige aanwezigen was op het huwelijk. Maar ook dit geheime huwelijk wordt niet aanvaard, Edward was namelijk al beloofd aan een Franse prinses.

Het koningshuwelijk zorgt er niet alleen voor dat de Woodwilles aan de andere kant terechtkomen, Jacquetta zet haar vroegere vriendin Margaret Of Anjou, die in ballingsschap nog steeds vecht voor de troon van haar zoon, hiermee letterlijk een hak. Het maakt hen ook niet populair: vroegere Lancasters zijn sowieso niet graag gezien onder de Yorksisten en Elizabeth is dan nog eens de dochter van een eenvoudige schildknaap. De Earl Of Warwick die het Franse huwelijk voor Edward aan het regelen was wordt een geduchte vijand.

Je zou kunnen zeggen dat Jacquetta’s leventje tot nu toe rozengeur en maneschijn is. Van haar 14 kinderen, verliest ze slechts haar oudste zoon Lewis tijdens zijn kindertijd. Door het huwelijk van Elizabeth maken al de andere kinderen een geweldig huwelijk. De jonge Catherine wordt uitgehuwelijkt aan de erfgenaam van de Duke of Buckingham en John trouwt met Katherine Neville, duchess of Norfolk, bijna 50 jaar ouder dan hemzelf én steenrijk.

Hekserij

Maar geen enkel mooi liedje blijft duren. The Earl of Warwick en Edward’s jongere broer George smeden een complot tegen de koning en de familie van zijn koningin. Jacquetta’s echtgenoot Richard en haar zoon John worden gevangengenomen en zonder proces geexecuteerd. De man voor wie Jacquetta alles heeft opgegeven is niet meer.

Ook koning Edward wordt even gevangengenomen maar na zijn vrijlating vergeeft hij zowel Warwick als George. Jacquetta krijgt geen gerechtigheid voor de dood van haar geliefden. Zij zag zelf trouwens ook de dood in de ogen.

Jacquetta werd door aanhangers van Warwick beschuldigd als heks. Zij zou poppen gemaakt hebben van Edward en Elizabeth om hen verliefd te laten worden. Zij krijgt gelukkig wel een proces (en heeft geleerd uit het Jeanne D’Arc verhaal dat je dat best serieus neemt) en wordt vrijgesproken. Of Jacquetta, die volgens de legende afstamt van de watergodin Melusina, echt paranormale krachten had zullen we nooit zeker weten. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat men een machtige vrouw probeert neer te brengen door haar heks te noemen.

Jacquetta sterft 3 jaar na haar man, op het moment dat haar dochter stevig op de troon zit na een woelige tussenperiode waarin Lancaster opnieuw de troon in handen had. Via haar dochter kan de huidige Britse koninklijke familie haar tot een voorouder rekenen.

En voor de geïnteresseerden: hoewel Cecily en Jacquetta beide schoonmoeder werden door het huwelijk tussen Edward en Elizabeth konden ze nooit door dezelfde deur.

Meer lezen?

  • Over Jacquetta is niet veel meer geweten dan wat ik net heb verteld, ook de fictieboeken over haar liggen niet dik bezaaid. Enkel Philippa Gregory schreef ‘the lady of the rivers‘ waarin ze wel magische krachten toeschrijft aan Jacquetta door haar Melusina afstamming. Als je een Gregory leest laat het dan deze zijn.
  • Janet McTeer speelt Jacquetta in de BBC-serie The White Queen, ook op basis van de boeken van Gregory en doet dat fenomenaal.

Meer History Nerd berichten?

Wat is jouw standpunt over hekserij? Bestaan heksen echt of is die term gecreëerd om vrouwen politiek uit de weg te ruimen? 

12 opmerkingen die je niet wil horen als je een relatie aankondigt

Ik schreef ooit de megasarcastische post ‘13 opmerkingen die ik als single niet meer wil horen‘ omdat je als single gewoon telkens dezelfde dingen op je bord krijgt. Die niet altijd steek houden en waarbij alles in mij jeukt (maar echt van die enorm harde jeuk) om groffe antwoorden te geven. Maar dat doet Annelies niet, Annelies is altijd vriendelijk enzo. Dus schreef ik het eens van me af. Op mijn manier. Met de nodig portie humor en sarcasme.

Nu blijkt dat als je aankondigt dat je een relatie hebt je evenveel opmerkingen krijgt die op niets slaan. Mensen zullen altijd de verkeerde dingen zeggen. En voor 1 keer is dat niet zo erg, want het levert meer inspiratie voor een nieuwe sarcastische post. #BringItOn

  • En is het serieus? METEEN MIJN FAVORIET. Mijn reflexantwoord is: ‘Uw vraag of waar hebt ge over?’. Want hallo, ik kruip met willekeurige mensen in bed en die noem ik dan mijn lief. Ah ja, want ik ben een millennial en liefde kennen die niet… Ik ben gewoon f**** serieus ja. Serieus pissed.
  • Dat werd tijd. Want ik was mijzelf al jaren elke dag in slaap aan het wenen en mijn leven was echt zielig enal zo als single.
  • En gaat het blijven duren? Onze ‘vriendschap’? Ik denk het niet.
  • Maar jij wil toch geen kinderen? Ah ja, oei, en van een relatie word je automatisch zwanger, daar had ik nog niet aan gedacht. Nee, ik wil geen kinderen voorlopig en mijn klok begint nog niet te tikken nu ik een relatie heb. Wat is dat trouwens voor een belachelijke metafoor, zo’n biologische klok?
  • Elkaar gevonden via Tinder zeker? Millennials vinden blijkbaar geen lief meer zonder Tinder. Wij kunnen geen gesprek meer voeren zonder smartphone. Maar laat dat nu net zijn wat er is gebeurd. Wij hebben elkaar in real life ontmoet en zijn zo beginnen praten. Ongelofelijk en baanbrekend. Ik weet het.
  • Ik had gedacht dat je nog even alleen zou blijven. Lees: ik had gedacht dat je hopeloos was. Dit is zo’n opmerking waarvan ik niet goed weet wat ik er mee moet. Die mensen bedoelen dat niet als een belediging denk ik. Leuk dat je hebt zitten nadenken over mijn liefdesleven, maar ik denk dat ik het alleen ook wel aan kan.
P1030567

Ik durf zelfs nog zonder hem op reis gaan, foto: @leenvdb

  • En hoe heet hem? Of haar, want da kan ook hé (al dan niet gevolgd door het woord tegenwoordig). Dit is het vervolg op de opmerking ‘het mag ook een meisje zijn.’ die ik kreeg als single. Iets met dat ik kort haar heb ofzo. Jammer genoeg heeft het lief een naam waaruit duidelijk blijkt dat het om een man gaat. Kim of Sam ofzo was leuker geweest om deze mensen te pesten.
  • Dan ga je wel niet meer dansen/uit/afspreken/(vul aan met eender welke vrijetijdsbesteding) zeker? Ah nee, dat kan ik mijn lief echt niet aandoen. Dat ik me zonder hem amuseer. Dat kan echt niet. Leibandje aan en volgen.
  • Nu is dat nog tof hé, jullie moeten elkaar nog leren kennen. Wacht maar. Hoe kan ik het hoofd van betweters die je willen waarschuwen in een pinata laten veranderen? ‘Wacht maar’ zijn de twee hatelijkste woorden ooit. Je wacht op een bus, een trein of een tram. Niet op een relatie of op een ruzie in je relatie.
  • Hebben jullie al ambras gemaakt? Ambras is hier een woord voor ruzie 😉. Ik weet niet wat mensen willen bereiken met deze vraag. Betekent een ja dat je een slechte relatie hebt? Ter info: het antwoord is nee. De kans is groter dat ik met jou ambras ga krijgen met al die stomme opmerkingen hier.
  • Wonen jullie al samen? Jep en de kinderkamer is al behangen en morgen gaan de trouwuitnodigingen de deur uit. Serieus mensen, chill even.
  • Allez, zeg… Enthousiasme, niet iedereen heeft er last van ^^.

Lieve mensen, als iemand een nieuwe relatie aankondigt probeer eens ‘Proficiat’ of ‘Ik ben blij voor u’ ;).

Disclaimer: deze post is puur voor de fun. Ik wil hier niemand mee kwetsen, ik heb niet al deze opmerkingen op deze manier gekregen. Het is een parodie op wat ik over het algemeen heb gehoord. Een overdrijving, want dat doen we graag hier af en toe :D. En dit is ook gewoon mijn blog, ik doe hier wat ik wil.

Heb jij al een van deze opmerkingen op je bord gekregen? Herkenbaar?

Op het nachtkastje #11

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Letters

  • Ik las een Hilary Mantel: vrijheid, het eerste deel van drie over de Franse Revolutie. Onder andere Robespierre wordt gevolgd vanaf zijn jeugd tot het cruciale moment dat hij een rol gaat spelen in de revolutie. Heel hoogdravend geschreven, je merkt dat Mantel hier nog zoekende is qua schrijfstijl. Vandaar ook niet echt een boek dat me lag.
  • Momenteel is mijn treinboek er eentje van Philippa Gregory. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Het zijn niet echt de beste historische fictieboeken, maar ze kiest wel altijd interessante vrouwen uit. The lady of the Rivers gaat over Jacquetta of Luxembourg en brengt ons naar het prille begin van de Rozenoorlogen. Momenteel heb ik zelfs nog geen grote issues met het verhaal, dus dit kan wel eens een van mijn favorieten worden van deze schrijfster.
  • Ik lees ook verder in de Zeven-Zussen-serie van Lucinda Riley. Ik zit aan boek 2 Storm dat Ally’s verhaal vertelt. Mooie opzet alweer, al kruipt het minder onder mijn huid dan het vorige. Ik heb een niet zo’n sterke klik met Ally en ook met de context waarin bet verhaal zich afspeelt heb ik minder deze keer. Het is niet meer dan logisch dat ik niet alles even geweldig vind, ik hoop gewoon dat het mooiste verhaal niet al gepasseerd is in deze reeks.

Beelden

  • De zomerperiode is in aantocht en als niet-voetbalfan heb ik het nu al gehad met het WK. Enfin, het wordt een saaie zomer wat betreft series. Vlaamse TV zal hier niet vaak opgezet worden.
  • Eén zond op vrijdagavond nog wel een pareltje uit. Ik zag ooit ‘Tut’ een serie over de farao Tutankhamun en vond die geweldig. Maar de gelijknamige serie ‘Tutankhamun’ is ook de moeite. Het gaat niet over de farao zelf, maar over de ontdekking van zijn graf door de Brit Carter. Max Irons (de zoon van Jeremy jawel) en Sam Neill spelen de hoofdrollen, twee acteurs die ik heel graag bezig zie. Onverwachte aanrader. Wie had gedacht dat archeologie zo sexy kon zijn?
  • Maar gelukkig is er de BBC tijdens de zomer. Zij zenden wel nieuwe afleveringen uit van topseries. Het derde en laatste (snif snif) seizoen van Versailles en het 4de (en voorlaatste – ook snif snif!) seizoen van Poldark. En ow yes, dat zijn twee series die voor altijd in mijn hart zitten. Ik ga zo hard fangirlen deze zomer.
  • Na meer dan een jaar naar de film geweest. Deadpool 2. Ik heb ooit nog mee reclame gemaakt voor Deadpool 1 en dat was zo’n geweldige tijd! Deze is uiteraard minder dan de eerste. Maar het kijkt lekker weg.

Gedachten

  • Ik heb GDPR overleefd op het werk. Een jaar geleden was ik mee aangesteld om deze wetgeving op te volgen bij klanten, maar wie had gedacht dat er in mei zoveel vragen zouden binnenkomen? Heel fijn dat ik vaak de paniek bij klanten kan laten wegebben en hen echt vooruit help. Maar het was een beetje te veel van het goede. Op 25 mei zat ik er echt even door, ik kon er niets meer over horen. Gelukkig waren mijn collega’s er om me op te beuren met taart, twee weken na elkaar zelfs <3. Op mijn blog ben ik er dan ook niet mee bezig. Met een gratis blog van WordPress heb ik geen enkele invloed op welke cookies hier worden bijgehouden (dat lezen jullie in de policy van Automattic) en met jullie gegevens, lieve lezers, doe ik helemaal niets. Ik ben blij met elke reactie en het enige wat ik daarmee doe is dat lezen en er weer op reageren.
  • De zomer is in aantocht en dus wordt er alweer gekeken naar een nieuwe vakantie. Het wordt Malta met het lief ergens eind augustus. En ik kijk er niet normaal hard naar uit al! Iemand tips?

Terugblikken

  • Sinds deze week is het opnieuw gelukt om een lege inbox te krijgen, dat deed even echt deugd. Mijn tips voor inbox zero lees je hier.
  • Ondanks de drukte waren er zoveel leuke lichtpuntjes de laatste tijd, heerlijk!

Naar waar ga jij op vakantie deze zomer?

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

Quarter life #1: checkboxes

2018 is het jaar dat ik 25 word. Voor velen is dat de ideale leeftijd. Je moet nog veel beslissingen maken in je leven. Alles kan nog. Maar het is tegelijk de leeftijd dat velen zich wat vastrijden. Dat de keuzemogelijkheden je belemmeren. Dat je je afvraagt of dit het nu wel is. Wat dit ook mag zijn.

De quarter life crisis hakt er bij veel leeftijdgenoten danig in. Ik merk dat ook rond mij. En ik weet dat ik zelf ook regelmatig heel onrustig word in mijn hoofd. Er is tegelijk ook weinig begrip van ouderen, want wat hebben wij te klagen? Het zal wel liggen aan het feit dat we millennials zijn: te verwend, te egocentrisch, te lui om echt iets met ons leven te doen, te weinig waardering voor wat we wel hebben.

Omdat er over schrijven kan helpen om het onderwerp toegankelijker en meer bespreekbaar te maken vond ik het een goed idee om een rubriek in het leven te wijden die enkele moeilijkheden, vragen, onzekerheden over de quarter life bespreekt. Want er is zoveel zever over te vinden online en dat helpt de vooroordelen niet echt de wereld uit.

Voor alle duidelijkheid: ik heb geen quarter life crisis. Ik ben wel in mij quarter life en deze vraagstukken zijn al allemaal eens op mijn pad gekomen zonder dat ze mijn leven beheersen. Toch een belangrijke nuance.

Vandaag wil ik het hebben over jezelf zo hard pushen om alle checkboxes in je leven te kunnen afvinken.

Afvinken

Want dit begin je wel te doen tijdens je quarter life: je vergelijkt je eigen situatie met die van een ander en ziet meteen heel wat gelijkenissen. Want iedereen lijkt een toffe job te hebben, een leuke partner, gaat regelmatig avontuurlijk op reis, woont op een eigen plekje… Al snel is er sprake van een soort mentale onuitgesproken checklist tussen leeftijdgenoten. En als je niet genoeg zaken van die lijst kan afvinken lijkt je leven niet de moeite waard.

Ik merk dat heel erg in gesprekken met vrienden en kennissen. De eerste grote uitdaging na het afstuderen is het vinden van een job en dan is het iedereen tegen elkaar op. De jacht op de leukste, meest uitdagende en prestigieuze job is geopend. Grappig genoeg is hoeveel je betaald wordt dan weer niet belangrijk. Het gaat om de inhoud. En laat dat nu net geen objectieve parameter zijn. Maar het is tegenwoordig niet makkelijk om überhaupt werk te vinden. Dus voor sommigen is dit al de eerste checkbox die leeg blijft. En moeten ze tekenen voor werk dat beneden hun kunde ligt. Dat kan je zelfbeeld sterk naar beneden halen.

Een tweede must lijkt het hebben van een droompartner en op zoek gaan naar een eigen nest samen. Ik had niet door hoe belangrijk deze was tot ik zelf mijn relatie aankondigde en ik in mensen hun gezicht de opluchting zag. Een goede job en een alleen-wonen-plan was er al, maar met een lief vinden had Annelies duidelijk meer problemen. Of dat was toch de algemene opinie. Het is alsof wij niet alleen bezig zijn met onze eigen checklist maar ook waken over die van een ander.

En dan heb je die ene vriend of vriendin bij wie een lange relatie ineens voorbij is. Er wordt ondertussen veel minder dan vroeger gezegd: je hebt nog tijd. Tinder wordt snel boven gehaald als lapmiddel. Als er 1 checkbox is waar ik van walg dan is het deze. Je kan perfect gelukkig zijn alleen, meer zelfs, het is dan dat je aantrekkelijk bent voor anderen. Mensen bij wie de relatie afspringt krijgen meteen ook een serieuze deuk in hun zelfbeeld.

En dan heb je het: alles-uit-je-leven-want-je-bent-nog-jong-motto nog. Saai zijn is te vermijden. Dus beginnen jongeren met een goede job en een lief al eens na te denken: is dit het wel? Als ik een jaar wil gaan rondreizen moet ik het dan niet nu doen? Voor ik een lening af te betalen heb en voor kinderen moet zorgen? Je hebt er die meteen alle zekerheid overboord gooien en vertrekken, maar het merendeel blijft verder doen en dromen. Ze zoeken het avontuur ergens anders. Gebruiken elke vakantiedag om op het vliegtuig te springen en wekken op sociale media de indruk dat alles wat zij doen zo veel indrukwekkender is dan jouw Netflix & chill.

Saai is een stempel die niemand wil. Maar niet-saai willen zijn is verdomd vermoeiend. Vergelijken kan dan opnieuw een moeilijk punt zijn voor je zelfbeeld. Het zelfbeeld krijgt het duidelijk danig te verduren. Niet moeilijk dat burn-outs en depressies steeds jongere slachtoffers maken. Want het probleem met zo’n checklist is niet alleen dat deze constant in je achterhoofd zit, maar ook dat het gewoon onmogelijk is om hem te vervullen.

Een onmogelijke opdracht

Voor iedere 25-jarige zal het moeilijk zijn om een volledig afgevinkte lijst te hebben. Als je voluit voor je job gaat dan moet je inboeten qua avontuur en de liefde heeft niemand onder controle. Er zijn daarnaast nog massa’s andere checkboxes denkbaar (een slank lichaam, het lekkerste en gezondste eten op Instagram kunnen gooien, freelancer zijn, een creatieve hobby en noem maar op…) en dat is het probleem: we willen te veel. Hoe meer er op de lijst staat hoe moeilijker deze te vervolledigen is. Logisch toch?

We vragen iets van onszelf dat niet kan. Maar wekken tegelijk de indruk aan iedereen dat het kan. Waardoor je jezelf gefaald vindt, want iedereen rond je lijkt er wel in te slagen. Het is een vicieuze cirkel. Een zeepbel waarvan je naald niet meer vindt om deze te doorprikken.

Met mijn lijst is het over het algemeen wel goed gesteld vind ik. Ik ben er niet fanatiek mee bezig. Of toch minder dan mensen rondom mij blijkbaar bezig zijn met mijn lijst. Dat lief maakt mijn leven leuker, maar ben ik daarom nu per se meer compleet?

Ik zou 10 jaar geleden getekend hebben voor wat ik nu heb. Wat wil niet wil zeggen dat ik het niet beter kan. Ik ben gelukkig realistisch genoeg om te beseffen dat ik nog alle tijd heb om die lijst uit te breiden. Daarbij als je op je 25ste al alles hebt, wat moet je dan de komende jaren nog doen? ;).

Volgens mij is zo’n checklist van alle generaties. Alleen stopte hij vroeger bij een partner, een huis en kinderen (dit is kort door de bocht uiteraard, maar je weet wat ik bedoel). Vroeger was er een vastomlijnd ideaal. Nu niet meer. Het kader is weggevallen en wanneer we zelf een ruim kader scheppen merken we te laat dat het invullen onmogelijk is.

Herkenbaar? Hoe ervaar jij die checkboxes?