Struggles van het volwassen leven

Op je 16de is het laatste wat je wil op je ouders lijken als je zelf volwassen bent. Want jij gaat het allemaal anders aanpakken. Niet toegeven aan die sociale druk, het kapitalisme of de gezondheidstrends… Niet te veel werken. Niet saai uitgeput in de zetel zitten op vrijdagavond. Nope, dat nooit. En dan ben je plots 25 en begin je verdomme hard op je moeder te lijken. Want het volwassen leven, daar is geen ontwijken aan. *Insert dramatische ondertoon*.

Nee, even serieus. Ik vind het volwassen leven best oké. Je bouwt veel levenswijsheid op. Meer zelfvertrouwen. Je neemt je leven in eigen hand. Zo deelde Iris al 2x haar geheimen voor een volwassen leven. Maar soms wil je even allemaal niets van weten van dat volwassen zijn. Peter Pan is niet voor niets één van mijn favoriete Disneyfilms aller tijden. En dat is oké.

Dit is mijn lijstje van zaken waarvoor ik graag naar Neverland zou willen vluchten:

  • Stip op nummer één: administratie. Belastingen, bankzaken, verzekeringen, facturen en noem maar op. Gelukkig heb ik een sterk staaltje project management skills in huis, maar wees eerlijk: niemand besteedt graag tijd aan paperassen toch? Waar is de tijd dat de enige briefjes die je schreef liefdesverklaringen waren voor je vriendinnen of stiekeme crushes?
  • Niet meer kunnen uitslapen: eentje waar ik nog maar een half jaar last van heb. Vroeger sliep ik moeiteloos van 11 tot 11. En nu ben ik standaard om 6 wakker. Weekdag, weekend, vakantie of niet, maakt niet uit. Heel soms slaag ik er dan in om terug in te dommelen tot 9u, maximum 9u! I’m doomed.
  • Ik heb altijd veel slaap nodig gehad en een drukke werkweek van 40u of meer betekent dus dat ik echt wel veel moet slapen (zeker nu bijslapen in het weekend niet meer aan de orde is). Wat dus ook wil zeggen dat als het een keer later wordt dan pakweg half 12 ik twee dagen moet recupereren. En dat is pijnlijk #ikwordoud.
  • Wandelen vind ik heerlijk. De natuur in, of kilometers afleggen tijdens een citytrip. Ik ontdek alles graag te voet. Je ziet zoveel meer. Echt, waar is de tijd dat ik een hekel had aan wandelen, want dat is toch saai? Ik heb nog net geen nordic walking stokken en koos voor loopschoenen ipv. bergstapschoenen (want dat is toch nog net te lelijk en zwaar), maar ik vrees dat dat laatste geen 2 jaar meer gaat duren.
thumb_P1120988_1024

Heerlijk zo even herbronnen in de natuur

  • Niet meer mee zijn met de hedendaagse muziek. Ik merk dat mijn leeftijdgenoten wel nog mee zijn, het ligt dus aan mij blijkbaar. Ik hang nog steeds ergens in 2010 ofzo. De laatste tijd luister ik zelfs naar de 80ties. Ik was toen nog niet geboren, ik weet het!
  • Niet meer kwaad worden als iemand je mevrouw noemt. Want ik ben er al aan gewend. En ik voel me soms ook gewoon keihard een mevrouw. Zelfs wanneer ik een straffe meeting aan het doen ben met hartjesondergoed aan ja.
  • Ik smeer nog altijd niets op mijn gezicht. En dat is dus super slecht. Ik moet mijn huid verzorgen anders heb ik binnen 10 jaar rimpels waar het water blijft instaan na een regenbui en en en… maar ik het zweet breekt me spontaan uit bij de woorden dagcrème, nachtcrème, concealer en weet ik wat nog allemaal. Het leven van een vrouw is hard. En kostelijk. En keuzes jongens. Keuzes.
  • Ik ben gelukkig al vant straat want qua kledij en schoenen kies ik dus echt wel voor comfort in plaats van fabulous. Er heeft nooit een Sharpey in mij gezeten en die gaat er ook niet meer komen. Naar de bakker in jogging dat kan zelfs tegenwoordig. Sorry bakker. Kleine paniekaanval dat ik naar een trouw moet dit najaar en op zoek zal moeten naar iets dat op pumps lijkt in de diepste krochten van de schoenenkast van mijn 16-jarige ik. In Malta liep ik de hele tijd rond in flashy roze loopschoenen onder mijn jurkjes en shortjes met bloesjes. Wat jij daar van vindt kan me zelfs niet meer schelen want ik had dus geen enkele blaar he! #prioriteiten. Op loopschoenen naar nen trouw is not done zekers?
  • Ik verbeter spelfouten, ga op zoek naar structuur in pakweg alles, kan niet meer tegen rommel… Help! Peter, mag ik jouw Wendy zijn? Please?

En hoe hard lijk jij op je ouders ondertussen?

Advertenties

Sevilla #3: rond de Guadalquivir + Casa de la Lebrija

Begin november 2017 ging ik 4 dagen de winterzon opzoeken in het Spaanse Sevilla. Ik had niet echt verwachtingen van deze stad waardoor ik omver werd geblazen door de schoonheid, gezelligheid, palmbomen, het eten <3. Vorige keer lazen jullie hoe we een voormiddag spendeerden in het prachtige parque Maria Luisa. In de namiddag trokken we richting de rivier.

Rond de rivier

De Quadalquivir loopt dwars door de stad en verbindt het centrum met de volkse wijk Triana, waar je het hart van de Flamenco kan vinden. Vanaf het park wandelden we langs het water richting Torre del Oro.

P1090946.JPG

P1100503De Torre del Oro is een middeleeuwse uitkijktoren die ooit deel uit maakte van de stadsmuren. Nu kan je een scheepvaartmuseum in de toren bezoeken en zo kan je er ook bovenop. Dat hebben wij niet gedaan. Maar ik heb een zwak voor torentjes dus probeerde ik het langs alle kanten op de foto te krijgen.

We lieten de rivier even achter om onze maag te vullen. We passeerden het hospital de Caridad en kwamen uit bij El Postiguillo. Een tapasbar met stierenkoppen aan de muren.

Sevilla is niet alleen de broeihaard van de Flamenco, maar ook het stierenvechten vindt zijn oorsprong in het warme Andalusie. De Plaza de Toros is de oudste stierenarena van de stad. Deze kan je enkel bezoeken via een rondleiding (we lieten dit aan ons voorbijgaan). In de zomer kan je ook effectief gevechten meemaken. Wat ik nooit zou willen doen, maar tradities fascineren me, zo ook deze.

P1090964.JPG

P1090965.JPG

We wandelden de brug over richting Triana waar we het Castillo de San Jorge passeerden en de mercado de Triana doorwandelden waar locals hun inkopen deden. Wandel je verder langs het water en steek je de volgende brug weer over dan kom je aan het station. Daar vind je een prachtige streetartmuur.

P1090977.JPG

De muurschildering van het slapende kind (El Niño) is een beschermd werk en mag niet overgeschilderd worden. Hierna staken we brug opnieuw over om richting het museum van moderne kunst te wandelen, maar daar was geen doorgang en dus moesten we het hele eind terug. The joy. Je blijft dus best aan de kant van het station en steekt de brug recht voor het oude klooster over (je ziet de schoorstenen al van ver uitsteken).

Aan de overkant vind je onder de brug de jardin Americano, nog een overblijfsel van de wereldtentoonstelling. Het is een – niet meer zo goed onderhouden – park met een cactus- en watertuin.

P1090986.JPG

P1090991Het Monasterio de la Cartuja was oorspronkelijk een fabriek waar aardewerk en keramiek werd gemaakt voor het een klooster werd. Ondertussen is het centrum voor moderne kunst (CAAC) hier gevestigd. Het is bepaalde dagen gratis te bezoeken voor EU-burgers. Wij trokken verder omdat we nog een ander doel hadden: het bezoeken van een paleis in het hart van het centrum.

Maar niet voor we ons te goed deden aan een super lekker ijsje. Bij Puro & Bio maken ze heerlijk artisanaal biologisch ijs. Het was die dag best warm in Sevilla, maar dan nog was het echt van het lekkerste ijs dat ik al gegeten heb (we gingen de dag erna dan ook terug). Aanrader!

Casa de la Lebrija

Laatste stop van de dag was dit ‘palacio’. Dit huis is kleiner dan de andere palacio’s die we bezochten en zit wat verborgen in een klein straatje. Maar het herbergt een prachtige patio met een vloer in Romeinse mozaïek. Ja kijk, daar werden wij gelukkig van #sorrynotsorry. Je betaalt 6 euro om de begaande vloer te bekijken en 9 euro om ook een rondleiding te volgen boven.

P1090995.JPG

P1100083.JPG

Het is niet dé toeristische trekpleister en het is er ook niet bijster groot. Maar als je nog wat tijd over hebt vind ik het wel echt de moeite. De hertogin van Lebrija had zeker smaak toen ze dit pand inrichtte en naast de patio werd ik vooral ook verliefd op het felgele buitenkoertje. Geef mij een boek en laat me hier ontspannen lezen. Dat moet echt zalig zijn.

P1100053.JPG

Hierna aten we heerlijke taart bij Orfeo. Een niet hipster koffiezaak waar locals met hun kinderen komen ontspannen. We brachten nog een bezoek aan de basiliek de Jesus de Gran Poder met een houten Christusbeeld waarvan je hiel kan aanraken om zijn zegening te ontvangen. Het plein voor de kerk is gezellig en volks.

P1100103.JPG

Toen was het echt wel tijd om ons neer te zetten voor we ons bed opzochten. In de buurt van ons hotel (vlakbij bij de tuinen waar onze dag was gestart) dronken we geweldig goede wijn en aten we heerlijke tapas in Vineria San Telmo. Een iets duurdere tapasbar, maar dat proefden we dan ook in de kwaliteit van de wijn en de speciale smaakcombinaties.

Meer lezen over Sevilla?

Hou jij ook zo van steden waar een rivier doorloopt?

Lichtpuntjes #9

Het is belangrijk om dankbaar te zijn voor die kleine alledaagse dingen die je blij maken. De lichtpuntjes die je door donkere of moeilijke periodes helpen, maar eigenlijk zijn er elke dag kleinere blijmakers om even dankbaar voor te zijn. De zomer staat standaard garant voor positieve dingen, so here we go:

  • Complimentjes krijgen in verschillende contexten. Misschien toch een beetje trots?
  • De toren van de universiteitsbibliotheek beklimmen samen met de collega’s. Leuven is een schone stad. Zeker ook vanuit de lucht.
IMG_20180621_172715

Het was wel best bewolkt, maar ik wou er geen filter over gooien.

  • Vakantieplannen maken.
  • Terug fysiek een beetje beter zijn. Of toch op zoek gaan naar een oplossing.
  • Toch eens wat dingen voor mezelf kopen. Nieuwe kleren. Schoenen. Het was van moetes, en nu moet ik weer een tijdje niet gaan shoppen, hoera!
  • Een stap verder zijn met #Projecthuis!
  • Een weekendje aan zee met het lief. We moesten er allebei even tussenuit met de drukte op het werk. En het deed deugd. En het was prachtig weer.

thumb_P1120806_1024

  • Het mooie weer. Ja het was warm. Maar eigenlijk hebben we niet te klagen hé.
  • Het feit dat ik steeds meer durf schrijven wat ik wil hier. Ook al merkte ik aan de reacties dat het nog steeds taboe is om het uit te spreken. Best wel weer met de neus op de feiten gedrukt dat ik blijkbaar niet mag klagen over de jaloezie waarmee ik in mijn leven al te maken heb gehad. Maar eigenlijk heeft niemand daar iets aan te zeggen. Dus ik wou het toch uitspreken. Sorry, if I hurt your feelings. Maar mijn gevoelens zijn ook meer dan eens gekwetst geweest.
  • Ijsjes eten met bakken. Maar echt met bakken. Ik kreeg het een keer zelfs niet op. Never happened before.
  • Even kunnen ademen op het werk qua werkdruk. Ook al heb ik graag een goed gevulde agenda, er is weer iets meer ruimte voor creativiteit.
  • Opnieuw naar Connecterra, in het zonnetje. Zeg maar hitte. Maar toch was het heerlijk!

thumb_P1120993_1024

  • Boeken lezen van mijn favoriete auteurs
  • Aftellen naar onze vakantie #Voorpret

Wat maakte jou de afgelopen tijd gelukkig?

(f***) ik ben 25

Het is gebeurd. Vandaag is het mijn 25ste verjaardag. Gevreesd door sommigen, geliefd door velen. Ik krijg zo vaak een nostalgische zucht als mensen me vragen hoe oud ik ben. Alsof 25 de ideale leeftijd is. En misschien is het dat ook wel. Maar ik schreef al eerder een aantal posts over hoe de quarter life crisis steeds op de loer ligt en hoe moeilijk het voor onze generatie/leeftijdsgroep kan zijn om een houvast te vinden. Om te weten welk pad we moeten volgen.

En ik ga daar niet stom over doen. Ook voor is het moeilijk geweest en zal het nog moeilijk zijn. Want ik noem het misschien geen crisis, maar er is wel onrust aanwezig. Soms. En ook al weet ik diep vanbinnen dat ik het goede doe. Dat mijn keuzes oké zijn. De maatschappij is streng en de onzekerheid is groot.

Soms denk ik: Vandaag ben ik 25. Help! Ik heb geen idee wat er het komende jaar gaat gebeuren en hoe het gaat zijn. Of ik goed bezig ben. Wat mensen van me denken. Of het allemaal beter wordt.

Soms denk ik ook: Vandaag ben ik 25. So what? Ik ga echt geen seconde langer bij dit feit stilstaan. Want ik ben nog steeds dezelfde als gisteren en zal dat morgen ook zijn. Ik ga niet toegeven aan die onrust. Geen crisis voor mij. En die sociale druk kan de pot op.

De ene gedachte is de andere niet. Er is geen juist. Er is geen fout. Er is alleen dit moment. 25 of niet. Ik leef verder.

Als jullie dit lezen dan zit ik op een vliegtuig richting Malta, of misschien ben ik zelfs al het strand en de rotsige kusten aan het verkennen. Pas op het einde van de zomer op vakantie vertrekken leek een goed idee want het is goedkoper en je hebt wat aan de zomer hier. Maar ik moet zeggen dat na wekenlang zitten zweten op kantoor en al de rest van de wereld te zien genieten het nu toch wel goed is dat mijn tijd eindelijk is gekomen. Quarter life of niet. Daar ga ik nu eens kei hard van genieten sé.

Hoe ga jij om met verjaardagen?

Vlaanderen Wonderland: the Crystal Ship in Oostende

Het is altijd fijn om even een uitstap te doen naar een mooie plek in België. Dat zorgt vaak voor een instant vakantiegevoel. Want Vlaanderen is soms echt een schoon land! Sinds ik in Shoreditch in Londen op street art tour ging en lovend enthousiast werd, kijk ik op een andere manier naar deze kunstvorm. Ik zoek het dan ook bewust op als ik in een nieuwe stad ben. In Glasgow deed ik mijn tweede grote street art wandeling. En mijn derde? Die wandeling was in een stad waar ik al 100 keer was geweest: Oostende.

Sinds 2016 is the Crystal Ship aangemeerd in de koningin der badsteden. Geen echte boot natuurlijk. Dit schip brengt kunst naar de openbare ruimte. Met zowel grote als kleine werken, door bekende of minder bekende kunstenaars, zowel nationaal als internationaal. Het is ondertussen al de derde editie (ieder jaar komen er werken bij) waardoor het totaal aantal kunstwerken in en rond Oostende al meer dan 50 bedraagt.

Dat laatste was compleet nieuw voor mij. Ik kom al van jongs af in Oostende en ik vond het altijd een vrij grauwe stad. Het werd dus echt wel tijd om de kunst te verkennen en het deed me met een heel ander oog naar Oostende kijken.

Praktisch

Toerisme Oostende heeft een fietsroute van 30 km uitgestippeld waarbij je voorbij zo goed als alle grote werken komt. Daarnaast is er ook een wandelroute van 11 km die een groot deel van de werken aandoet in het centrum van de stad en de wijk aan de oude viswijn. Je kan op voorhand het plannetje online aanvragen, maar ik vond het ontzettend onleesbaar/onhandig op mijn smartphone. Gelukkig kan je in het toerismeloket een grote kaart gaan afhalen.

Met de kusttram stap je hiervoor uit aan het Marie-Joséplein, om de hoek vind je het toerismekantoor en ook het eerste werk van Strook waarmee de wandeling/fiestroute start. Het handige aan het plannetje is dat de nieuwe werken van dit jaar in een andere kleur zijn aangeduid. Als je de wandeling dan al gedaan hebt kan je je wat aanpassen aan de nieuwe.

thumb_P1120809_1024.jpg

Strook is een Belgische artiest en gebruikte voor dit werk onder andere hout van de Mercator.

Volgens het plannetje zagen we 27 werken. Het is wat veel om deze allemaal te laten zien, maar ik haal er mijn persoonlijke favorieten even uit.

Eigenlijk vond ik het eerste deel van de wandeling het leukst. Het is weg van de drukte van de toeristen en je komt in toffe straatjes die zijn aangelegd met fonteinen. Het was eens wat anders.

IMG_20180714_141114 thumb_P1120839_1024

De eerste favoriet is een werk van Faith47, een feministe. Het werk toont een omhelzing (of meer) tussen twee vrouwen. Ik vind het tegelijk heel gedetailleerd en toch nog abstract. Het laat ruimte voor interpretatie. Ik vind vooral de muur waarop het staat heel interessant: er zitten gaten in, er hangt een soort elektriciteitskast aan, de klimop groeit rustig verder. Het werk is echt een deel geworden van de omgeving.

thumb_P1120841_1024.jpg

Dit werk vind je op de gevel van een parking aan een ziekenhuis. Het dateert uit 2016. Het jaar van de aanslagen in Brussel. Het is een hommage aan de slachtoffers. Het Amerikaanse duo Cyrcle gebruikt wel vaker thema’s als dood in hun werken. Wat ik hier zo mooi aan vind is het marmeren effect op de volledige muur. Je zou er bijna aan willen voelen of het niet echt is.

thumb_P1120852_1024

Soms is een werk ook gewoon mooi omwille van de kleur die het brengt in een omgeving. Deze is aan de achterkant van een garage van de Delhaize. Het Hell’O Collective gebruikt geometrische figuren om iets moois te scheppen.

thumb_P1120873_1024.jpg

Misschien wel mijn absolute favoriet. Een nieuw werk ook van dit jaar en op een heel toeristische plaats vlak aan de haven. De Amerikaan Gaia gedenkt alle mensen die stierven op zee met een reddingsvest gevuld met bloemen. De kleuren zijn super fel en gewoon prachtig. Net als de details. De zee komt echt tot leven. Jep, echt mijn favoriet!

thumb_P1120887_1024.jpg

En dan misschien wel de bekendste kunstenaar: de Belg ROA. Zijn zwarte-witte reuzegrote dieren vol details vind je op verschillende plaatsen in Europa (bv. Shoreditch in Londen). In Oostende zijn het knaagdieren geworden die op elkaar liggen. Enorm gedetailleerd. De vraag rest: zijn deze dieren aan het slapen of zijn ze dood?

De werken aan de ouwe vismijn zijn ook zeker de moeite waard. Sla dit deel van de wandeling dus niet over. Het werk van Phlegm was voor mij de blikvanger. Het is een vreemd beeld, maar met zoveel details. Elk vogeltje is sterk uitgewerkt. Ja, dit is echt kunst.

thumb_P1120945_1024.jpg

Naast de grote werken vind je op het plannetje ook kruisjes. Dit zijn kleinere werken, waar je soms even moet naar zoeken, van de interventionisten. In het begin hebben we er een paar gewoonweg niet gevonden, maar zoals dat dan gaat ontwikkel je doorheen de wandeling een street art blik waardoor je ineens wel de kleine details spot.

Favorieten zijn hier het Outings Project waarbij historische kunstwerken uit hun context gehaald worden. Geplakt met papier hebben we ze zo bijvoorbeeld gevonden op een verlaten gebouw.

thumb_P1120860_1024.jpg

Oakoak gaat dan weer voor humor, zoals met dit zebrapad.

thumb_P1120915_1024.jpg

En dan heb je nog Bué The Warrior die de stad van de nodige vogeltjes voorziet en Jaune die vuilnismannen overal laat opduiken.

thumb_P1120898_1024.jpg

Het maakt je wandeling nog net wat leuker. Wij hebben zeker niet altijd het kruisje gevonden. Dat is oké zo. Een stad is voortdurend in beweging, street art ook.

Ik kan nog heel wat werken besprekenn maar je gaat best gewoon zelf op ontdekking. Het is niet ver en het is eens wat anders om te doen aan de Kust.

Kende jij the crystal ship al? Waar spotte jij de leukste street art?

Op het nachtkastje #13

In deze rubriek vertel ik jullie wat er leeft tijdens dat spreekwoordelijke laatste uur voor ik ga slapen. Welke boeken ben ik aan het lezen? Aan welke series ben ik hooked? Welke nummers luister ik momenteel? En wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd?

Letters

  • Terwijl de wereld kreunt onder een hittegolf lees ik een boek van mijn favoriete niet historische schrijfster over een Parijs dat geteisterd wordt door overstromingen na wekenlang regen. Het is eens iets anders. Tatiana De Rosnay bracht eindelijk nog eens een echte roman uit en hij is weer fantastisch. Goed geschreven, straffe personages en een originele invalshoek. De familiereunie is ideaal om af te koelen ;).
  • Ik duik dus duidelijk weer in de boeken van mijn lievelingsauteurs. Zo lees ik ook eindelijk In the name of the family, het vervolg op Blood & Beauty van Renaissancekoningin Dunant. Het vervolgt het leven van de The Borgias en laat ons zeggen dat de echte geschiedenis meer dan boeiend genoeg is. In dit boek speelt Machiavelli ook een belangrijke rol en dat is zeker fijn om te lezen. Die man integreert mij.
  • Nog zo’n vervolgdeel, Still me (of Voor mij) van Jojo Moyes. Lou Clarke zit voor altijd in mijn hart. Ze is zo’n geweldig realistisch hoofdpersonage. En mijn spirit animal want ik haal vaak even stomme stoten uit. Benieuwd wat ze nu weer meemaakt. Het hoeft niet allemaal moeilijke literatuur te zijn ;). Ik ben trouwens nog op zoek naar zo’n boeken als die van Moyes. Luchtig, maar toch meer dan standaard chick-lit. Iemand aanraders?

Beelden

  • Ik keek een seizoen uit van Suits, geen idee het welk (ik denk seizoen 5?), maar ik vond het weer fantastisch. Verder te warm om tv te kijken, nog steeds.

Melodie

  • Kunnen we stoppen met Zoutelande te spelen op de radio aub? Danku!

Gedachten

  • Aftellen. Ik ben zo die irritante collega die vraagt naar mensen hun vakantie om dan in dezelfde zin ook te zeggen dat het goed is dat hij/zij terug is want dat het dan bijna aan mij is. Met mij samenwerken is de max ja! Maar het is dus echt bijna aan mij. Nog anderhalve week. Echt, wie had er gezegd dat op het einde van de vakantie pas op verlof gaan een goed idee was?
  • De hitte, het niet zo goed slapen en iets minder druk qua werk zorgde ervoor dat de afgelopen weken allesbehalve productief waren. Best stom eigenlijk, het voelt als verloren tijd. Maar de week voor mijn vakantie belooft dan weer wel druk te worden.
  • Dat het toch nog meer taboe is dan ik dacht: jaloezie ontvangen omdat je succes boekt en waar je dus eigenlijk niets kan aandoen. Die post was best hard dat besef ik. En het is waarschijnlijk niet wat mensen willen horen/lezen. Maar ik ben er nog altijd van overtuigd dat ik dat verhaal eens moest vertellen. Hoe weinig reactie ik ook kreeg. Alleen maar positieve gelukkig, maar ik weet goed genoeg dat veel mensen vinden dat ik overdrijf. En sorry maar ik overdrijf dus niet in die post ^^.

Terugblikken

  • Ik wandelde deze maand de 11 km (in de hitte ja) rond Connecterra. Het was veel beter weer dan afgelopen herfst toen mijn haar een eigen leven leidde. Ik deed daarom een update van die blogpost met wat zonnigere foto’s. Wie er nog niet is geweest heeft nu echt geen excuus meer.
  • Een jaar geleden zag ik het bos door de hypes niet meer. Nog altijd niet trouwens, meer ben er sowieso minder mee bezig de laatste tijd. You do you of zoiets.
  • Ook een jaar geleden is deze post over controledrang en perfectionisme geschreven die toen heel wat losmaakte. Mijn controledrang is op dit moment weer fel aanwezig. We doen ons best om er mee om te gaan.

P.S. Een op het nachtkastje teruglezen? De vorige postjes uit deze reeks vind je hier.

The one you feed

Er heerst al maanden best wat onrust in mijn hoofd. Je kan het quarter life noemen, of gewoon een periode waar ik door moet. Het feit dat fysiek niet alles goed draait heeft er waarschijnlijk ook mee te maken. Maar er is onrust. Die zich bij mij vooral uit in angst: irrationele angst om mensen, huisdieren en dingen te verliezen.

Stilaan lukt het om deze angstgevoelens weg te duwen, van me af te zetten. En er is een inzicht dat me geholpen heeft. Eentje die ik tegenkwam bij Kelly. The one you feed. Het komt van een parabel maar om het kort te houden: het gaat erom dat je zelf kiest welke gevoelens je in stand houdt. Welke wolf je eten geeft dus.

Ik ben al veel te lang die zwarte angstige wolf eten aan het geven. Te weinig aan het waarderen wat er is. Ik ben de lichtpuntjes aan het vergeten. Ik geef aandacht aan wat er niet is en dat is eigenlijk te belachelijk voor worden. Want het is er niet. Het beeld dat ik in mijn hoofd heb is onbestaande. Waarom me er dan door laten opjagen?

Het heeft er allemaal mee te maken dat het laatste jaar als een roetsjbaan is voorbij gevlogen. Ik heb sinds kort op het werk eindelijk tijd om verder te denken dan de volgende week. Ik denk dat dat geleden is van vorig jaar september. Om eens wat dingen te doen die niet hyperbilleable zijn waar de klant op wacht en dat ik moet kiezen welk dringend project eerst voorrang krijgt. En dan heb je nog project huis, een nieuwe relatie, een gezondheid die niet mee wil. Ergens is het niet meer dan normaal dat die zwarte wolf rustig heeft kunnen eten. Maar overdaad schaadt, hij moet op dieet.

Dus geef ik wat meer aandacht aan die fysieke basis. En probeer ik even van de wat rustigere periode te genieten (ook al is dat best moeilijk- want hey ik wil billeable werk en kendet?). En bij elke zwarte gedachte komt the one you feed naar boven. Om die gedachte weinig of toch minder kans te geven. Stap voor stap.

Soms moet je die onrust toelaten. En aanvaarden dat die er is. Maar dat wil niet zeggen dat die onrust je leven mag overnemen. Ik heb weer heel wat bijgeleerd de laatste tijd.

Hoe ga jij om met angstige of andere zwarte gevoelens?