Gelezen in 2018 & leesdoelen 2019

Net zoals de afgelopen drie jaar (2017, 2016 en 2015), kijk ik ook dit jaar graag terug op mijn leesjaar. Ik deel elke maand mijn vooruitgang in de rubriek ‘Op het nachtkastje‘. Maar op hoeveel pagina’s ben ik nu gestrand? Welke boeken waren nu echt de moeite waard? En wat blijft er over van die ambitieuze doelen van vorig jaar?

Een overzicht van al mijn gelezen uit 2018 vind je in mijn GR-jaaroverzicht. Mijn leesvooruitgang kan je volgen op Goodreads. Voeg me daar gerust even toe.

De cijfertjes

  • Ik las 40 boeken uit in 2018. Dat zijn er 10 meer dan mijn doel van 30 boeken en 4 meer dan in 2017.
  • Die 40 boeken waren goed voor 16.228 pagina’s, dat zijn net geen 1.000 pagina’s meer dan vorig jaar.
  • Gemiddeld bestond een boek uit 405 pagina’s, dat is een beetje minder dan vorig jaar (wat logisch is als je meer boeken leest). Maar het zijn dus nog steeds wel best dikke boeken die ik lees.
  • Gemiddeld gaf ik een boek 3,4 sterren. Ik gaf drie boeken slechts twee sterren en eentje vijf sterren.
  • 11 boeken kwamen uit de eigen kast, de overige 29 uit de bib.
  • 26 boeken (en dus meer dan de helft) kan je als historische fictie beschouwen, overduidelijk mijn favoriete genre.

Ik ben dus opnieuw zeer tevreden van mijn leesjaar!

Mijn persoonlijke top 5

Net als vorig jaar deel ik graag mijn 5 beste boeken van het jaar met jullie. Het is een beetje een subjectieve top 5. Ik kies op basis van mijn gevoel, ik gaf veel boeken namelijk hetzelfde aantal sterren dit jaar. Ik merk ook dat ik niet altijd evenveel meer weet over de boeken die ik in het begin van het jaar las. Is dat al een ouderdomskwaaltje?

Sisters of treason – Elizabeth Freemantle

Het enige boek dat ik met 5 sterren heb beoordeeld. En toch lijkt het al even geleden dat ik het las. Freemantle is mijn favoriete historische schrijfster en dit boek gaat over Catherine & Mary Grey, de twee jongere zussen van lady Jane Grey. Het verhaal vertelt pakkend hoe gevaarlijk het was om Tudorbloed te hebben en dicht bij de troon te staan. Zoals altijd voegt Freemantle een perspectief toe van een onbekend iemand die dicht bij de hoofdpersonages staat, deze keer van de wat oudere schilderes Levina die bevriend is met de moeder van de meisjes.

Voor wie liever iets over de oudste zus, Jane, leest is Innocent traitor van Alison Weir een aanrader. Beklijvend boek.

The three musketeers – Alexandre Dumas

Ik verloor mijn hart aan Athos, Aramis, Porthos & d’Artagnan door de BBC-serie The Musketeers. Het werd dus echt tijd om het gelijknamige boek van Dumas te lezen. En hoewel het geen dun boekje is, zat ik helemaal in het verhaal. Het is een ironische avonturenroman met een historische tintje en ijzersterke personages. Dat vind ik zelf de beste beschrijving. Milady is de beste antiheldin ooit gecreëerd en hoewel de schrijfstijl hier en daar wat archaïsch is, heb ik toch enorm moeten lachen met dit boek.

The Agincourt Bride – Joanna Hickson

Het eerste deel van twee (het vervolg las ik ook dit jaar en is eveneens de moeite) over Catherine of Valois en haar min Mette. Historische fictie met een stamboom of twee bij, love it. Maar je moet er voor zijn. Catherine moet door vele watertjes zwemmen en in het eerste boek lees je vooral veel over hoe het in Frankrijk gesteld was ten tijde van de verwoestende slag bij Agincourt. Ik heb er veel over bijgeleerd en kan de gebeurtenissen nu beter vatten. De relatie tussen Catherine en Mette ontwikkelt mooi doorheen de jaren en kent zijn ups en downs. Heel graag gelezen

De zeven zussen, Maia’s verhaal – Lucinda Riley

Lucinda Riley leek wel overal dit jaar en ook ik zwichtte voor dit eerste boek. En hoewel het best dikke kleppers zijn genoot ik van het verhaal van Pa Salt en zijn zes adoptiedochters die bij zijn dood een brief krijgen met aanwijzigingen over hun afkomst. In het eerste boek ga je samen met de oudste zus, Maia, op zoek naar haar verleden. Ik had een enorme klik met Maia en vond ook het andere historische perspectief interessant. Je merkt dat Riley het verhaal wel echt goed heeft uitgedacht. Ik las ook het tweede boek uit de reeks over Ally, waarvan ik eveneens genoot, maar gewoon net iets minder dan bij het eerste.

De familiereünie – Tatiana De Rosnay

De Rosnay bracht in 2018 eindelijk nog eens een roman uit. Ik las het tijdens de zoveelste hittegolf deze zomer en dat terwijl het over een overstroming gaat in Parijs. Linden trekt naar Parijs voor een familierëunie met zijn ouders en zus, die elk hun eigen problemen en geheimen mee dragen. Wanneer zijn vader in het ziekenhuis belandt en het niet ophoudt met regenen zit het gezin vast in de hoofdstad. Stilaan komen de geheimen een voor een boven water (en dat zou je gerust letterlijk kunnen nemen dus). Een De Rosnay stelt zelden teleur, deze dus ook niet.

Dit was mijn top 5. Zijn zeker ook een vermelding waard: Fools & Mortals van Cornwell voor wie meer wil weten over de wereld van Shakespeare in de vorm van een vermakelijk verhaal. De darkness to light trilogie van Golden Parsons, over de protestantse familie Clavell die vervolgt worden vanwege hun geloof en waarbij Madeleine een laatste smeekbede doet bij haar vroegere geliefde Louis XIV himself. Voor wie lichte historische literatuur wil vol actie, drama & liefde. En dan natuurlijk nog heel wat andere series zoals de Saxon series van Cornwell, de emperorserie van Iggulden en Outlander, altijd Outlander <3.

Klassiekers

Ook dit jaar las ik drie klassiekers en die vond ik alle drie goed. Ik las Persuasion en Lady Susan van Jane Austen. Daarmee heb ik haar volledige oeuvre gelezen. Gelukkig genoot ik van deze twee laatste boeken een pak meer dan van bv. Emma of Mansfield Park. Persuasion is misschien zelfs mijn favoriet geworden.

The three musketeers was een aangename kennismaking met het werk van Dumas. In 2019 wil ik absoluut verder met het lezen van klassiekers, alleen staan er geen meer in de kast dus zal ik bewust op zoek moeten naar klassiekers in de bib. Benieuwd hoe dat gaat. Iemand nog klassieke aanraders?

Leesdoelen 2018?

Vorig jaar maakte ik een lijstje van 10 boeken die ik absoluut wilde lezen dit jaar. Ik las 3 van de 5 boeken uit de eigen kast en 3 van de 5 bibboeken op het lijstje. Niet gebuisd dus, maar ik merk dat lezen met een lijstje niet altijd werkt voor mij. Soms heb ik even zin in iets totaals anders. Ik las wel 11 boeken uit de eigen kast, waar ik sowieso tevreden mee ben aangezien het doel op 5 stond dus.

Ik merk dat ik iets minder gevarieerd heb gelezen het afgelopen jaar, maar dat ik wel vaker teruggreep naar mijn favoriete auteurs en onderwerpen en daardoor een mooi leesjaar had.

Leesdoelen 2019?

Geen vast lijstje dit jaar. Het wordt een druk jaar met project huis dus het is wat moeilijk om in te schatten hoe het gaat lopen met lezen. Ik zet mijn GR-challenge opnieuw op 30. Dat is een aantal dat goed werkt voor mij. Lees ik opnieuw meer boeken dan 30 zoals de afgelopen twee jaar, des te beter. Maar het is geen must.

3 van die 30 boeken zouden dus idealiter klassiekers zijn en graag een aantal uit de eigen boekenkast. Want ik ben dit jaar wel eens los gegaan in de Waterstones ^^.

Time travel challenge

Daarnaast roep ik even een eigen challenge in het leven. Ik lees heel veel historisch, maar merk dat ik vaak naar dezelfde periodes en landen grijp, terwijl er nog zoveel fascinerende tijden zijn.

Ik speelde dus met het idee om een specifieke historische challenge in het leven te roepen, even snel gedoopt tot de ‘Time travel challenge’ en de komende twee jaar boeken te lezen die zich afspelen in zoveel mogelijk verschillende eeuwen en tijdperken. Aangezien er 21 eeuwen zijn + een periode voor Christus leek me dat niet haalbaar binnen één jaar. Idealiter lees ik ook over zoveel mogelijk verschillende landen, maar ik weet nu al dat Engeland altijd veel van mijn aandacht zal krijgen.

Het idee kwam een beetje van She reads novels, die elk jaar bijhoudt in welke periode en welk land de boeken die zij leest zich afspelen en ik vind die statistieken de max, dus dat wil ik zelf ook gaan doen. Ik weet nog niet goed hoe, misschien door shelves aan te maken op GR ofzo. Ik hoor het graag als je zelf ook zin hebt om aan deze challenge deel te nemen, dan kunnen we elkaar wat motiveren en inspireren.

Ik heb deze oefening even gemaakt voor het afgelopen jaar en dan kom ik al op 12 verschillende eeuwen/periodes uit, maar zoals je kan zien vooral in dezelfde landen (Engeland & Frankrijk):

  • Het huis van de namen – ver voor Christus, Griekenland
  • Emperor #5 – 1ste eeuw, Italië
  • De legende van Swanhilde – 9de eeuw, Noorwegen
  • Death of Kings – 9de eeuw, Engeland
  • Pillars of the earth – 12de eeuw, Engeland
  • The Shadow Queen – 14de eeuw, Engeland
  • In the name of the family – 15de eeuw, Italië
  • The Agincourt Bride – 15de eeuw, Frankrijk
  • The lady of the rivers, the kingmaker’s daughter & the Tudor bride – 15de eeuw, Engeland
  • Sisters of treason, Innocent traitor & Fools & Mortals – 16de eeuw, Engeland
  • The darkness to lighttrilogie – 17de eeuw, Frankrijk & Amerika
  • Sneeuw & as (Outlander #6) – 17de eeuw, Amerika
  • The three musketeers – 17de eeuw, Frankrijk
  • Vrijheid – 18de eeuw, Frankrijk
  • Lady Susan & Persuasion – 19de eeuw, Engeland
  • Het spel van de engel – 20ste eeuw, Spanje
  • De nachtegaal – 20ste eeuw, Frankrijk
  • De vrouw van de theeplanter – 20ste eeuw, Ceylon (Sri Lanka)
  • De zeven zussen, Maia’s verhaal – 20ste en 21ste eeuw, Brazilië
  • De zeven zussen, Storm – 20ste en 21ste eeuw – Noorwegen
  • En uiteraard heel wat boeken die zich afspelen in de 21ste eeuw

Het is dus wel een uitdaging om hier wat meer variatie in te brengen en vooral boeken vinden uit de 2de tot 8ste eeuw zal niet simpel worden. Maar ik vind het wel een uitdaging om die oefening eens te maken.

Wat was jouw favoriete boek uit 2018? En ga jij een leesuitdaging aan in 2019?

Advertenties

2018 in anekdotes en blogposts

Vorig jaar schreef ik nogal laat een ietwat ludiek jaaroverzicht. Ik kon dat wel smaken en wil het dit jaar dus graag opnieuw doen, maar dan met mijn blogposts als leidraad, want ik heb uiteraard opnieuw niet goed genoeg bijgehouden wat er allemaal is gebeurd. Handig he, zo’n jaaroverzicht zonder overzicht.

Januari

Het begin van 2018 stond eigenlijk ook gelijk aan het begin van mijn relatie. Dus was januari een spannende maand, waarin we nog even in onze eigen cocon zaten. Lang heeft dat niet geduurd. Na 3 weken vond ik dat het toch echt wel tijd was om het lief mee te nemen naar een cross (dan kon hij nog net weglopen ;)) en op een veldrit staan camera’s. En ook al is er veel volk. Soms word je herkend. En zo heb ik mijn ouders zelf niets moeten vertellen. En zo hebt u alvast de grappigste anekdote gehad. Het gaat vanaf nu alleen maar bergaf.

Favoriete blogpost: er was dus best wat aan het veranderen in mijn leven, vandaar deelde ik een mooi inzicht met jullie in ‘over stappen zetten en verandering’

Februari

Februari was een korte maand en ik wil er ook kort over zijn. Het was geen goede maand. Laten we die vergeten.

Favoriete blogpost: een ode aan de onproductiviteit, eentje die ik regelmatig nog teruglees.

Maart

Begin maart trokken het lief en ik naar het ijskoude Rotterdam. Dat was exact wat ik even nodig had. Ook over deze maand herinner ik me bijzonder weinig. Ik keek halsreikend uit naar de lente die maar niet leek te komen. Het lief liep mee aan de 100km-run voor Kom Op Tegen Kanker waar het opnieuw ijskoud was. Ik volgde een workshop om ijs te leren maken die jammer genoeg tegenviel (of was dat in april?). En op het werk was het zwemmen tegen de drukte.

thumb_P1110019_1024

Favoriete blogpost: over sandwiches, boterhammen & feedback, geschreven naar aanleiding van een teambuildingsdag in februari.

April

Dit was wel een goede maand! Begin april trok ik een dagje naar Brussel en deden we het eerste terrasje van het jaar aan. Tijdens de eerste echte warmtegolf van het jaar, zat ik in het regenachtige Lissabon, jawel. Waar ons hotel op de hoogste berg van de stad lag en ik definitief een hekel kreeg aan trappen. En aan met veel te veel kleren aan een koffer de heuvel op sleuren. First world problems, ik weet het. Maar ik zal vanaf nu altijd de hoogtemeters checken van het hotel dat ik boek. Verder was Lissabon niet 100% mijn stad, maar heb ik er wel vele indrukken opgedaan (daar schreef ik al eens over) en bezochten we kasteeltjes in Sintra <3.

thumb_P1110348_1024

Een week later zat ik in Glasgow, waar het lief een loopwedstrijd zou lopen. In Schotland scheen de zon naar hartelust. Het was dus een maand met vreemd weer. Van Glasgow herinner ik me precies nog elk detail. Een kerkhof bijvoorbeeld en een trein die zou splitsen en waarvan ik niet echt wist of ik in het juiste deel zat. Topvakantie.

thumb_P1120656_1024

Verder vierden we de verjaardag van het lief met een bezoekje aan Planckendael en lekker uiteten gaan in Mechelen.

Favoriete blogpost: blogperfectionist?

Mei

Mei was ontzettend druk. Ik ging een weekendje naar zee en had mijn jaarlijks dansoptreden. Om van het werk nog maar te zwijgen.

Sinds 25 mei kan je een boete krijgen als je niet in lijn bent met GDPR (de nieuwe Europese privacywetgeving voor zij die dit jaar in een grot hebben geleefd ^^). Mei was daardoor de hel op het werk. Er was zoveel paniek rond GDPR en alle vragen kwamen bij mij uit. Ik heb heel wat klanten kunnen helpen, maar heb ook veel negatieve reacties gehad. En nog meer chaos wanneer mensen twee dagen voor de deadline mailen wat ze moeten doen. Cookies. Privacyverklaringen. Banners. E-maillijsten. Ik kon het echt niet meer aan. En het bleek tijdverspilling. Op 26 mei gebeurde er niets. Helemaal niets. En ik heb niet het gevoel dat we er allemaal beter van zijn geworden. Als ik zie hoeveel bedrijven het aan hun laars lappen. Noch de consument, noch de bedrijven die wel in lijn zijn ondervinden enig voordeel. En ik ben zo blij dat het voorbij is. Grootste teleurstelling van 2018, absoluut.

Ik kreeg maar liefst twee keer taart als steunbetuiging wanneer de deadline eindelijk voorbij was. Een keer had een collega speciaal voor een taart gezorgd met I agree op. Super lief. En het was de lekkerste taart die ik dit jaar heb gegeten. En ik eet best veel taart op zo’n jaar.

IMG_20180601_140310

Het weekend na 25 mei hadden we ons jaarlijks teambuildingsweekend. Het was echt zooo warm. We hebben ver gewandeld in de hitte, een aansluiting gemist met de trein tijdens het spel waardoor de organisatoren moesten improviseren en we volgden met zijn allen een workshop haka. Je kent dat wel, zo wat de Nieuw-Zeelandse rugbyploegen doen om elkaar te imponeren voor de wedstrijd. Met roepen en op je bovenbenen slaan. Ik had echt blauwe plekken achteraf, wij allemaal.

Het was een van de tofste dingen die ik heb gedaan dit jaar. Nochtans niet evident in een groep vol introverten, maar door allemaal hetzelfde tempo aan te houden en dezelfde onverstaanbare woorden te roepen terwijl je dezelfde pasjes doet, smeer je een band. Achteraf werd er nog lekker gegeten en zoals altijd speelden we spelletjes tot laat in de nacht. <3.

Favoriete blogpost: ‘over selfhelpboeken en blauwe plekken‘, want mei was dus meer blauwe plekken dan zelfhulp ;).

Juni

Juni is opnieuw een beetje een zwart gat in mijn hoofd. Het was warm, stilaan begon door te dringen dat mijn gezondheid niet echt in orde was. Er werd wat rustiger gewerkt, we beklommen de toren van de universiteitsbibliotheek en we boekten onze vakantie naar Malta.

Favoriete blogpost: sarcastische postjes, daar ben ik best goed in. Ik deed dus de aankondiging op de blog en daar hoorde 12 opmerkingen die je niet wil horen als je een relatie aankondigt bij.

Juli

De zomer was warm. En in tegenstelling tot de vorige jaren niet ontzettend druk. Ik heb minder deelgenomen aan de typische festivals, marktjes en andere zomeractiviteiten. Ik ging een avond naar Beleuvenissen en had een vrijgezellen in de wellness. Verder gingen we half juli een verlengd weekend naar zee, waar we een wandeling langs the crystal ship deden. Street art is wel een beetje een rode lijn doorheen 2018, want naast deze wandeling in Oostende, deden we ook street art wandelingen in Glasgow, Berlijn & Londen.

thumb_P1120945_1024

Favoriete blogpost: ik zei al eens dat ik dit jaar persoonlijker ben beginnen schrijven en het groene monster is daar het beste bewijs van. De impact die onterechte jaloezie op mijn leven heeft gehad moest er eindelijk eens uit.

Augustus

Ik kreeg een nieuwe collega ter versterking, woohoo! En daardoor kon ik ook eindelijk wat verlof nemen. Ik zette heel wat stappen voor project huis, we trainden in het door de hitte wandelen (want in Malta gaven ze 30+ graden) op Connecterra. En ik kreeg de diagnose B-12 tekort, na alweer een fysieke inzinking van het kan niet meer. Ik vertrok op mijn verjaardag dan eindelijk naar Malta & Gozo, waar ik een ontzettend fijne en warme (in alle zijn betekenissen) vakantie had. Wat wandelen, cultuur, natuur, lekker eten en rusten. Het was exact wat ik nodig had.

thumb_P1130931_1024

Favoriete blogpost: (f***) ik ben 25, want ja f*** dat ;).

September

Een nieuw schooljaar, met nieuwe projecten, nieuwe collega’s, een nieuw cross- en dansjaar, wat feestjes en etentjes en een driedaagse naar Berlijn. Berlijn onder een laat zomerzonnetje boordevol street art, oorlogsgeschiedenis en lekker eten. Met een balzaal van een kamer, eerst in een AirBNB en daarna in het hotel. Met de beste pizza van het jaar.

IMG_4820.jpeg

Ik had nul komma nul verwachtingen van Berlijn, want Duitsland is nooit echt een land geweest dat me aansprak. Maar jawel, Berlijn is zo’n stad die het heeft. Wat dat dan is, geen idee, maar dat ik er zal terugkeren staat buiten kijf.

Favoriete blogpost: Struggles van het volwassen leven. Grappig en herkenbaar voor velen denk ik dan.

Oktober

Meer stappen voor project huis, meer nieuwe collega’s (met deze post tot gevolg). We gingen curlen met het werk. Je weet wel, zo vegen met een borstel op het ijs. Grappig, ja. Moeilijk, zeker! Alweer een fijne bucketlistervaring.

Tip voor als je gaat curlen: als je valt niet blijven liggen, je maakt dan warmtevlekken op het ijs en dat is niet goed. Direct opstaan dus of je krijgt commentaar van de bondscoach himself. ik spreek uit ervaring.

Favoriete blogpost: Waarom onze Instagramfeeds allemaal hetzelfde zijn en waarom dat oké is

November

De maand begon met een rustig verlengd weekend. Daarna trokken we naar Londen, waar we tijdens Remembrance Day heel wat mooie herdenkingen meepikten. We sliepen trouwens met zicht op The Tower Of London, hoe prachtig is dat? We spendeerden de volle drie uur in St-Pauls, werden uitgeregend (want Engeland!) en ik at een hoop pannenkoeken bij The Breakfast Club. Alweer genoten van deze prachtige stad.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1119

We gingen ook naar een trouwfeest, waar ik eindelijk nog eens danste tot in de vroege uurtjes en er heel wat sociale verwachting in de lucht hing. Op het einde van de maand deden jammer genoeg de ziektekiemen hun intrede.

Favoriete blogpost: Over influencers, bloggers en #spon, ook meteen de meest besproken blogpost.

December

Begon met ziek zijn #bah, het afwerken van de fundering #projecthuis en opnieuw naar Londen #jeej! Met een bezoek aan het Natural History Museum als hoogtepunt. Het werk werd goed afgesloten tijdens het kerstfeestje. En tijdens de kerstvakantie was er naast tijd voor kroketten, ook tijd om de liefde te vieren in Keulen. Goed afsluiten heet dat.

Favoriete blogpost: Over HSP en stempels

Wat is jouw mooiste moment uit 2018?

 

Mijn 15 reisfavorieten uit 2018

Het kan soms raar lopen. Zo schreef ik eind 2017 nog over mijn vrees dat 2018 saai zou worden omdat ik nog absoluut geen plannen had. 2018 bleek uiteindelijk allesbehalve saai, het was een rollercoaster van emoties, maar het was vooral een jaar van tripjes. Ik pakte maar liefst 8 keer mijn koffers naar het buitenland (nu ja koffers, er waren ook enkele tripjes van slechts 2 of 3 dagen bij) en heb ook in België zelf heel wat fijne dingen gedaan.

Ik vond het dus wel een tof idee om een lijstje met mijn reisfavorieten van 2018 op te stellen (zeker aangezien ik er nog niet bijna in geslaagd ben om over alles te schrijven in de vorm van reisverslagjes, ooit, jongens, ooit). De keuze was enorm. Dus dit zijn echt wel de hoogtepunten der hoogtepunten. Neem je bucket list erbij en noteer. We beginnen voor de verandering een keer van beneden naar boven.

15. Pharmacia, Lissabon – april

Ik ben niet echt het type blogger dat eetfoto’s post, maar hier kom ik zwaar in de verleiding. Want als er één eetadresjes het verdient om deze top 15 te halen dan is het wel Pharmacia in Lissabon. Vlak aan het museum over farmacie en ingericht in apothekersthema met een gezellig terras aan een prachtig uitzicht over de Taag in Bairro Alto.

thumb_P1120252_1024.jpg

Hun concept is foodsharing en dat met smaakvolle eenvoudige combinaties die je misschien met een wenkbrauw omhoog besteld, maar na een hap weet je dat je goed hebt gekozen. Het was er een prikje duurder dan op de andere plekken waar we gegeten hebben. Maar dat was het waard. Zeker het dessert niet overslaan.

14. The crystal ship, Oostende – juli

Onze grote zomervakantie zou dit jaar wat op zich laten wachten, door omstandigheden op het werk konden we pas verlof nemen eind augustus en zouden we de zomer dus grotendeels in België spenderen. Midden juli lukte het dan toch om 3 daagjes af te zakken richting de zee, waar ik toch altijd wat tot rust kom.

thumb_P1120873_1024

We deden The Crystal Ship wandeling in Oostende waarover ik hier al eens blogde. Mijn liefde voor street art is ondertussen groot en ik zag al heel wat werken in het buitenland, maar in Oostende moeten ze daar zeker niet voor onder doen. Een aantal van mijn favoriete werken vind je namelijk gewoon aan onze kust. Dus voor wie eens iets anders wil dan de Dijk of de winkelstraat, is dit een goed alternatief.

13. The national portrait gallery, Londen – november

Ok, nerd modus on. Ik bezocht eerder al de National Gallery op Trafalgar Square, maar deze keer was het de beurt aan het kleine broertje, de National Portrait Gallery. Was ik even vergeten dat die een specifieke Tudorafdeling hadden zeg! En een Stuartcollectie en ook best wat portretten uit de tijd van Queen Victoria. En ja, ik ben alweer aan het kwijlen nu ;).

IMG_20181110_114356.jpg

Laat ons zeggen dat het lief geen bordjes heeft moeten lezen, ik vertelde honderduit over de mensen achter de portretten die ik al van ver herkende alsof ze mijn vrienden zijn. Op zo’n moment besef ik hoe een ontzettende nerd ik ben en hoe ik toch ook best wel wat weet over de Britse geschiedenis. Er is echt een gids aan mij verloren gegaan vrees ik. Enfin, rustig rondslenteren in dit museum was dus zeker een hoogtepunt.

12. De haven met de Erasmusbrug, Rotterdam – maart

Rotterdam was het eerste tripje van het jaar. Het was ijskoud en Rotterdam is zeker niet het soort stad waar ik op slag verliefd op was. Maar steden aan het water hebben altijd een streepje voor. En ik heb gewoon een ding met bruggen. Dus ondanks de sneeuw probeerde ik de Erasmusbrug langs alle kanten op de foto te krijgen. En we spotten heel wat boten van kleine pleziervaart tot grote containerschepen.

thumb_P1110104_1024

Verslagjes van een koude wandeling in Rotterdam vind je hier en hier.

11. Keulen – december

Ook aan het einde van het jaar stond er een koude citytrip of twee op het programma. Twee dagen Londen met het werk en twee dagen Keulen met het lief tijdens de kerstvakantie. In Keulen viel het gelukkig nog best mee met de koude en deden we een fijne wandeling doorheen het historische centrum, langs het eiland in de Rijn helemaal tot aan de volksgarten, een mooi park waar het in de zomer heerlijk vertoeven moet zijn.

P1150708.jpg

10. Oorlogsgeschiedenis in Berlijn – september

Ik heb nooit iets gehad met de Tweede Wereldoorlog. Laat staan met de Koude Oorlog. Ik ben iemand van de veel vroegere geschiedenis. Maar we kunnen er niet omheen dat er in de 20ste eeuw heel wat is gebeurd. Heel veel verschrikkingen die tot vandaag een invloed hebben op ons bestaan. En die dingen mogen we nooit vergeten.

P1140364.JPG

Daarom vind ik het ook zo innemend dat Berlijn zo open is over het verleden. En dat je op heel wat plaatsen, waar gruwelijke dingen zijn gebeurd, op een ingetogen manier informatie krijgt over de gebeurtenissen. Met respect voor de slachtoffers. Opdat we nooit zouden vergeten. Ik werd er oprecht stil van.

9. The Three Cities, Malta – augustus

Middeleeuwse lege straatjes om in te verdwalen en leuke haventjes. Dat zijn The three cities in een notendop. Ze worden vaak overgeslagen door toeristen ten voordele van Valetta. Maar hier proef je nog het echte Maltase leven. Neem dat gerust letterlijk want je vindt er niet veel restaurants, maar als je daar een plaatsje weet te bemachtigen dan kom je er al rollend uit.

IMG_20180826_200707.jpg

Op onze eerste avond was er een soort religieus feest waardoor de straatjes versierd waren met riddervlaggen en het toverde mij zo weer enkele eeuwen terug.

8. Mosteiro de Sao Vicente De Fora, Lissabon – april

Een klooster dat deze top 15 haalt? Absoluut! En niet het bekende Mosteiro De Jeronimos in Belem, maar een iets minder toeristisch en rustieker klooster in de wijk Graça in Lissabon.

thumb_P1110516_1024

Het zal waarschijnlijk door onze eigen beleving zijn dat dit klooster zo hoog scoort. Want nee, zo uniek is de architectuur niet. Maar we vonden er rust op een regenachtige dag in de prachtige patio’s, gangen en op het dakterras.

6. Glasgow onder een lentezonnetje, Glasgow – april 

Ik kan onmogelijk één hoogtepunt kiezen uit ons bezoek aan Glasgow. De week ervoor zat ik nog in Lissabon en toch blijft Glasgow mij vooral heel erg bij. Het is in sé niet mijn stad, heel industrieel en strak opgebouwd. Maar er hing daar iets in de lucht dat het hem deed bij mij. Misschien was het gewoon dat Schotse.

thumb_P1120656_1024.jpg

Ik denk dat vooral het weer er mee te maken had. Ik had een valies met best wel wat warme kleren ingepakt en het werd een lentetripje met 18 graden en zon. We hebben dus heel wat van de stad gezien en alles stond in bloei in de mooie parken. In de lente kleurt Schotland dus duidelijk nog wat mooier.

5. The castle of the Moors, Sintra, Lissabon – april

Het is een understatement om te stellen dat ik iets heb met kastelen en paleizen. Zeg trouwens nooit zomaar paleis tegen een kasteel, en omgekeerd. Ons daguitstapje naar Sintra werd dan ook een persoonlijk hoogtepunt. Persoonlijk? We bezochten dus 3 paleizen en 1 kasteel, my inner princess was gelukkig pakt. Hoogtepunt? Wel, laat ons zeggen dat die bergen in Portugal echt wel de naam berg waard zijn.

Mijn persoonlijke favoriet werd The castle of the Moors (een kasteel dus want ter verdediging). De eerste vestiging stamt uit de 10de eeuw en het is prachtig bewaard gebleven. Het heeft zoveel kantelen van waaruit je de prachtige omgeving kan bewonderen. Ja, Pena Palace is prachtig met alle kleurtjes en een hoog Disneygehalte. Maar ik word pas echt opgewonden van simpele kanteeltjes uit steen.

4. Kreuzberg, Berlijn – september

Kreuzberg kan je vergelijken met Shoreditch in Londen, maar dan nog wat rauwer en minder commercieel (ik was dit jaar ook 2x in Shoreditch en heb de vergelijking dus goed kunnen maken). Ik zou er ’s avonds niet graag vertoeven, maar overdag is het een heerlijke wijk om te verkennen.

P1140522.JPG

Ook hier vind je enkele prachtige murals en street art. Het is een multiculturele wijk waar je ook super lekker kan uitblazen aan de rivier én heerlijk kan eten. De pizza bij Zola was bijna een apart plaatsje waard in deze top 15. Met voorsprong de beste pizza die ik ooit heb gegeten (en dat zijn er best wel wat, ik steek het op het lief) en dat voor minder dan een tientje.

3. St-Pauls Cathedral, Londen – november

Jullie weten ondertussen wel dat ik graag kerken bezoek. Tijdens mijn allereerste tripje naar Londen is het er jammer genoeg niet van gekomen. Dus nu kreeg ik een herkansing en boekten het lief en ik tickets voor St-Pauls. De kerk der Londense kerken.

We werden op slag verliefd. Wat een pareltje. Die koepel. Dat uitzicht. Jep, dit is niet alleen de tweede grootste kerk ter wereld, maar ook de tweede mooiste (de Sint-Pietersbasiliek in Rome staat uiteraard 2x op één ^^).

IMG_20181112_120316.jpg

We liepen er misschien wel 3 uur rond, een nieuw persoonlijk record. En neen, het lief is niet zoals mij een kerkenmens, maar hij heeft zich geen seconde verveelt. Je krijgt een zeer fijne audiogids, echt, ik heb nog nooit zo’n interessante fijn opgestelde audiogids gevolgd (het lief en ik analyseerde meteen de UX #beroepsmisvorming). Zware aanrader!

2. Tyndrum, the highlands Schotland – april

Moet ik nog zeggen waarom? Wie dit verslagje heeft gelezen weet wel dat ik een dingetje heb met Schotland en dat deze prachtige dag in de Highlands smaakt naar meer. Naar veel meer.

thumb_P1120548_1024

1. Het eiland Gozo, Malta – augustus

De hele Maltavakantie was een succes. En nee, het is niet het mooiste land ter wereld, maar dit eiland kwam op het juiste moment. Even uitblazen, dingen bezoeken en rondwandelen. Ik zat er toen echt flink door en had nood aan die rust.

Na enkele dagen op Malta vertrokken we naar het zustereiland Gozo, waar alles nog wat rustiger bleek. Ja, we zaten in een toeristische ‘badplaats’, maar het tempo dat we daar aanhielden was zalig. Wat wandelen, zelfs wat zwemmen in de zee en veel en lekker eten. Echt dat eten daar, de Lonely Planet bleek een lifesaver vol goede adresjes.

thumb_P1130816_1024

Op Gozo is het ook gewoon minder druk dan op Malta. We hebben amper volk gezien op onze wandelingen. Het mocht wat minder warm, 38 graden was wat veel, zeker aangezien mijn hart al was opgewarmd van al die schoonheid en die rust <3.

Haalden nipt de top 15 niet: Mdina & Rabat op Malta, de wijk Pretzlauerberg in Berlijn, Shoreditch in Londen, het museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam, National History Museum in Londen, Connecterra, Brussel… en ga zo maar verder.

Wat was jouw reisfavoriet van 2018?

5 levenslessen uit 2018

Vorig jaar keek ik ludiek terug op 2017 en ook dit jaar komt die post er nog aan ;). Maar ik wil toch ook wel even serieus terugblikken. Want 2018 was me wel een jaar. En dat is zeker ook positief bedoeld!

Ik merk dat ik ontzettend persoonlijk ben gaan schrijven en zeer persoonlijke dingen ben beginnen delen met jullie. Ik heb ook nooit meer geschreven. Ik voel dat ik dat schrijven echt nodig heb om dingen uit mijn systeem te krijgen. Noem het een soort verwerkingsproces. Schrijven is soms zoals ademen. Noodzakelijk om verder te kunnen. En ik ben blij dat jullie af en toe heel lief reageren dat het allemaal zo herkenbaar is en me tips geven. Ik sta niet alleen. En daar wil ik jullie allemaal voor bedanken.

Mijn manier om jullie te bedanken is om 5 levenslessen met jullie te delen die misschien kunnen helpen om moeilijke dingen te relativeren en misschien wel eens op een andere manier naar iets te kijken. 5x een portie positiviteit en een duwtje in de rug. Here we go!

It doesn’t have to be crazy at work

Naar het gelijknamige boek dat ik nog niet heb gelezen. Het was best crazy at work dit jaar. Ik had het toen niet door, maar ik ben in het voorjaar heel dicht bij een crash geweest (noem het de eerste fase van een potentiële burnout). En ik moet nog altijd oppassen dat de stress me niet in zijn macht krijgt.

Maar het kan anders. Het moet anders. Ik heb sinds de zomer een beetje een berusting gehad op dat vlak. Wat vandaag niet gedaan is, is niet gedaan. Er is altijd werk. Klanten willen altijd meer. En sneller. Maar ik ben geen dokter. Er hangen geen mensenlevens van af. Het kan morgen ook nog.

En ik doe mijn werk goed, waardoor er werk blijft komen. Dat stelt mij in een luxepositie. In plaats van iedereen te willen pleasen kan ik kiezen welke projecten ik doe. Het is nog een lange weg. Maar ik wil nooit meer zoals dit voorjaar tegen de kraan open aan het dweilen zijn, door die muur gaan en het gevoel hebben dat ik er alleen voor sta. Ik heb het recht om te kiezen voor die zaken die me energie en voldoening geven. En dat betekent dat ik af en toe nee moet zeggen. So be it.

Een relatie verandert jou niet noodzakelijk

Ik ben zo iemand die altijd dacht dat ik anders zou worden wanneer ik in een relatie zou zitten. Je weet wel, zo die vervelende vriendin, die jaloers is, of nog erger: altijd aan haar lief plakt. Ik zou veranderen en een betuttelende mevrouw worden, zoals die koppels op restaurant of in de film. Blijkbaar heb ik mezelf onderschat.

Het was mijn eerste jaar met partnerstatus op ‘in een relatie’ en eigenlijk ben ik daar heel natuurlijk in gegroeid. Ja, je houdt meer rekening met die persoon. En soms zal ik wel eens betuttelende dingen zeggen, maar het is niet dat ik daarvoor al niet deed af en toe ;).

Alles is eng en raar in het begin. Maar alles went. En ik ben ik, ook in die relatie. Het heeft me niet per se veranderd, het heeft me verrijkt. Het geeft me iets om op terug te vallen. En als het me dan toch op één manier heeft veranderd dan is het dat ik me heb leren openstellen. Kwetsbaarheid tonen. En dat kan ik alleen maar categoriseren als een mooie evolutie.

Constant geluk bestaat niet

Het was echt wel een moeilijk jaar. Fysiek. Mentaal. En toch was het een jaar vol mooie momenten en kus ik mijn pollekes om wat ik allemaal heb. Tegendraads? Ik?

We streven steeds meer naar dat geluksgevoel. De (sociale) media doen uitschijnen dat we voortdurend moeten rondlopen met een gevoel van euforie. Maar dat kan niet. We kunnen niet elke dag, elke seconde, dolgelukkig zijn. Geluk is niet een soort jasje dat je kan aantrekken om je te beschermen tegen slechte dagen. Slechte dagen zullen er altijd zijn.

Dus ja, 2018 was een moeilijk, maar goed jaar. Het bestaat. En over 5 jaar, als het al zo lang gaat duren, kijk ik terug op dit jaar als een succes.

Je gedachten zijn niet echt

Hierover schreef ik al een aantal keer een postje neer (De witte wolfDoemdenken). We maken ons vaak zorgen om dingen die er niet zijn. En hoewel er jammer genoeg nog geen knop bestaat om die gedachten gewoon uit te zetten, doet dit inzicht relativeren.

Uit de reacties op mijn schrijfsels hierover maak ik op dat we allemaal wel eens last hebben van doemdenken. En dat niemand de sleutel in handen heeft om het op te lossen. Opnieuw: je staat niet alleen. En iedereen is bezig met zijn eigen gedachten. Die dus niet echt zijn. We doen allemaal maar wat.

We doen allemaal maar wat

Ik heb het afgelopen jaar heel wat posts geschreven die over de quarter life en de vragen die daarbij opborrelen gaan. Ik heb vrienden zien strugglen of ik zie ze streven naar dingen die het niet waard zijn. Ik weet dat ik zelf heel veel nadenk over de toekomst. Net zoals een zestiger dat waarschijnlijk ook nog soms doet.

We zoeken allemaal onze weg. En we moeten allemaal zelf die obstakels overwinnen. Maar het zijn voor iedereen wel dezelfde obstakels waar ze op, over of onder moeten.

Ook al doen sociale media uitschijnen van wel, niemand weet exact waar hij/zij mee bezig is. We doen allemaal maar wat. Wat we denken dat goed is voor ons en onze omgeving. Niemand heeft de waarheid in pacht.

Ook ik niet ;). Dit waren even vijf heel persoonlijke levenslessen die het afgelopen jaar bij mij zijn opgekomen en waar ik probeer aan vast te houden op een moeilijker moment. Misschien zijn ze voor jou evident, misschien niet. Hoe dan ook, ik wens jullie allemaal een prachtig 2019.

Wat heb jij bijgeleerd in 2018?

Quarter life #4: sociale verwachting

2018 is het jaar dat ik 25 word. Voor velen is dat de ideale leeftijd. Je moet nog veel beslissingen maken in je leven. Alles kan nog. Maar het is tegelijk de leeftijd dat velen zich wat vastrijden. Dat de keuzemogelijkheden je belemmeren. Dat je je afvraagt of dit het nu wel is. Wat dit ook mag zijn.

Omdat er over schrijven kan helpen om het onderwerp toegankelijker en meer bespreekbaar te maken vond ik het een goed idee om een rubriek in het leven te wijden die enkele moeilijkheden, vragen, onzekerheden over de quarter life bespreekt. Want er is zoveel zever over te vinden online en dat helpt de vooroordelen niet echt de wereld uit.

Vandaag heb ik het over verwachtingen, sociale druk en hoe wij elkaar allemaal in hokjes proberen te plaatsen, terwijl niemand van ons in een hokje past.

Jullie beurt

Het was op het trouwfeest van een vriendin, die, en ik zeg dit zonder dat het iets hoeft te betekenen, een aantal jaartjes ouder is dan mezelf. Maar daardoor was ik met mijn 25 lentes bij de jongste aanwezigen van de vriendenkring. Het was tegelijk ook de eerste grote sociale aangelegenheid (in afwachting van kerst, dan gaat de sociale verwachting pas echt los gaan) waar het lief en ik aanwezig waren. En waar je dus andere koppels ontmoet die je niet heel goed kent.

En dan zie je het van ver aankomen. Eén, twee, drie…. ‘Wanneer is het aan jullie?’.

Ik heb doorheen de jaren heel wat talenten ontwikkeld. En al zeg ik zelf, een van die grote talenten is de snelheid waarmee ik de pupillen kan doen draaien in mijn ogen. Rologen, ik kan dat echt heel goed en dit was wederom de perfecte kans om het nog eens te bewijzen.

Enfin, alle gekheid op een stokje. Die vraag is perfect normaal zekers? Er zit daar een prachtig koppel te shinen aan de hoofdtafel en trouwen is onvermijdelijk het onderwerp van de dag. Dus ofwel heb je het dan over hoe je eigen grote dag was, ofwel moet je met heel veel enthousiasme vertellen hoe je je eigen huwelijk ziet en dat het nu echt wel eens tijd wordt dat het lief me gaat vragen. Een andere optie lijkt er niet te zijn. Als je, zoals ik, helemaal geen mening hebt over trouwen dan val je uit de boot.

In verwachting

Eigenlijk was dit één grote inleiding tot het punt dat ik wil maken:

Ik ben in verwachting. En voor je rare dingen begint te denken of dit als een mega grote aankondiging ziet. Jij ook. Wij zijn allemaal in verwachting. In sociale verwachting. Bij mij heet het kind momenteel een eigen huis (‘Wanneer ga je er in wonen?’ is de vraag ik die het meeste hoor, terwijl ik letterlijk nog maar net een afgewerkte fundering heb ^^) en heel soms ook, zoals bovenstaand voorbeeld illustreert, ‘trouwen’. Jij bent misschien in verwachting van een partner, een kind (maar dan zonder al effectief zwanger te zijn) of een baan.

Mensen hebben verwachtingen over hoe jij je leven invult en gaan je daar ook op wijzen. Ze verwachten dat je het stappenplan volgt. Dat begint met ‘Weet je al wat je wil gaan studeren’ als je amper 16 bent, gaat over in ‘Heb je al een job?’, ‘Heb je de liefde al gevonden’ en  ‘Waar ga je wonen?’. En als je dan eindelijk gesetteld bent, mag je nog geen 2 keer ademhalen of je moet letterlijk in verwachting zijn van je eerste kind en oh hopelijk heb je dat huisdier niet overgeslagen en dat trouwfeest, dat moet toch wel echt jullie grote moment worden.

Het stopt nooit 

Ik mag op de vraag ‘wanneer is het jullie beurt om te trouwen?’ antwoorden ‘binnenkort’ of ‘we gaan nog enkele jaren sparen’ en dan krijg ik hoogstwaarschijnlijk een half opgetrokken wenkbrauw (oei die verdienen niet genoeg) en een positief antwoord. Ik kan wat stouter zijn en antwoorden dat ik niet wil trouwen. Dan krijg je twee opgetrokken wenkbrauwen en ‘wacht maar, je gaat nog boos zijn wanneer hij wacht met je te vragen’. Of ik kan antwoorden dat ‘het verdomme uw zaken niet zijn’ of ‘dat er steeds meer koppels scheiden’ en dan heeft mijn gesprekspartner geen wenkbrauw meer over en ik geen gesprekspartner meer (nu ik dit zo bekijk was dit eigenlijk de beste keuze geweest, maar ik koos toch voor de tweede optie).

Die sociale druk stopt nooit. Een getrouwd koppel krijgt vragen over de kinderwens, een koppel met een kind krijgt vragen over een tweede. En als je denkt dat het daarbij blijft probeer dan eens te mee te doen aan de wedstrijd voor het beste kind. ‘Kan die van jou al lopen, praten, wiskundevraagstukken oplossen of zijn avocadotoast op Instagram zetten?’

Anderen gaan altijd de stippellijntjes van jouw toekomst voor zichzelf invullen en je daarop aanspreken. Je komt er nooit vanaf.

Hokjesdenken

Maar het is ook eigen aan de mens. Wij proberen zaken te categoriseren in hokjes om ons denkproces te vergemakkelijken. Wij kunnen niet om met onzekerheid en die hokjes helpen om daarvan af te komen. Aan elke leeftijd hangen associaties vast. Zo ben je als 25-jarige verondersteld al een partner en eigen plekje te hebben en moet je stilaan aan trouwen en kinderen beginnen denken. Die associaties geven de mensen aan de kersttafel een houvast om jouw levenssituatie te begrijpen.

En wat als je expliciet maakt dat je niet in het hokje dat ze voor jou voorzien hebben past? Wel, ik heb dit zelf al zo vaak geprobeerd met de boodschap ‘ik wil geen kinderen’. Believe me, er is geen uitspraak die harder tegen het normale hokje ingaat dan dat. Kinderen krijgen zit in onze natuur. Daar bestaat blijkbaar geen twijfel over mogelijk.

Vergelijk zo’n uitspraak met die rok waar je echt niet in raakt, met de beste wil van de wereld. Het is je lievelingsrok. Wel, je gaat je met alle kracht die je hebt in die rok wurmen en als dat niet lukt sla je met volle overtuiging aan het diëten. Want je moet die rok weer kunnen dragen.

Op dezelfde manier gaan mensen jou toch in dat hokje duwen. Want een incongruent antwoord zoals ‘ik wil geen kinderen’ zorgt voor een slecht gevoel bij de toehoorder (het wetenschappelijke woord hiervoor is dissonantie) en mensen gaan er alles aan doen om van dat gevoel af te raken. En daarom zeggen zij dingen als ‘wacht maar tot die biologische klok begint te tikken’. Ze doen jouw antwoord af als een uitspraak die ze niet serieus hoeven te nemen, want je bent nog te jong om te weten wat goed voor je is.

Om van hun eigen slechte gevoel af te raken gaan mensen dus opmerkingen maken die je slecht doen voelen. Want ‘wacht maar’ opmerkingen, daar krijg ik echt moordneigingen van.

Sociale verwachting en de quarter life

Wat heeft dit nu met de quarter life te maken? Wel, sociale verwachting zorgt voor een expliciete druk van je omgeving om ergens aan te voldoen (bv. de ideale partner vinden). Maar als je tijdens een quarter life crisis vol vragen zit en niet meer weet wat je met je leven wil, maakt deze druk dat alleen nog maar erger.

Want je weet met de beste wil van de wereld echt niet wat je moet antwoorden op die goedbedoelde vraag van je tante. En zij laat daarop haar afkeuring duidelijk blijken (om vooral haarzelf uit de wind te zetten) en jij blijft met een nog slechter gevoel achter.

Er bestaat niet echt een oplossing voor die sociale verwachting. Zoals ik al zei: het stopt nooit. Je gaat dus een manier moeten vinden om er mee om te gaan zonder dat je elke keer gefrustreerd raakt. En zelf heb ik daar zeker ook nog veel moeite mee.

Ik probeer er een beetje op te letten dat ik zelf niet van die uitspraken doe. Zodat ik niemand met dat rotgevoel opzadel. Dat is al een begin.

Heb jij soms last van sociale verwachtingen?

Lissabon #2: de wijk Graça

Omdat Sevilla zo goed was meegevallen boekten Leen en ik een tweede citytripje naar Zuid-Europa. Zelf was ik nog nooit in Portugal geweest en hoewel ik ondertussen al weet dat ik hou van de mediterraanse sfeer wist dit land met zijn eigen accenten me heel erg te bekoren. We vertrokken midden april. De week na de paasvakantie was het allemaal wat rustiger en goedkoper. Het werden 5 dagen vol hoogtemeters, tuktuks, smalle straatjes, uitzichtpunten waar je tanden van uitvallen én kloosters. Amen.

Na eerst Baixa & Chiado verkend te hebben, kregen we op onze tweede dag te maken met regen. Tegelijkertijd was er in België de eerste warmtegolf van het jaar. Omdat we Lissabon hadden geboekt om al in april zon mee te pikken baalden we een iene miene beetje, maar toch werd het een prachtige dag, misschien wel mijn favoriet van de hele vakantie.

We deden die dag de wijken Graca, Alfama & Castelo aan. Hier vind je tientallen bezienswaardigheden. Nogal veel voor één post dus jullie krijgen vandaag een eerste lading foto’s.

De wijk Graça 

Graça is een vroegere arbeiderswijk en bevindt zich op een heuvel, zoals bijna elke wijk in Lissabon ^^. De straten zijn hier iets breder dan in Alfama & Castelo, waardoor het gele trammetje een beetje meer ruimte krijgt.

Aan het miradouro de Graça word je getrakteerd op mooie uitzichten o.a. op het Castelo de Sao Jorge.

thumb_P1110720_1024

thumb_P1110733_1024

Zoals altijd vind je er een kiosk met terrasje, ditmaal in de schaduw van het convento de Graça. De kerk kan je gratis even binnenlopen, zeker doen!

Voor de kerk is een gezellig pleintje met een ietwat speciale trap. Een soort schildpadpatroon als je van bovenaf kijkt en een leuk zwart-wit tegelpatroon in de treden zelf.

thumb_P1110731_1024.jpg

thumb_P1110730_1024.jpg

Stiekem foto’s posten met @leenvdb er mee op, altijd spannend 😀

Zoals je kan zien was er hier al een waterzonnetje doorgebroken aangezien we dit uitzichtpunt als laatste aandeden (en dus een hele klim voor onze rekening namen). In de voormiddag bezochten we het andere deel van deze wijk. En dat begon met een bezoek aan een klooster.

Mosteiro de Sao Vicente De Fora

Het is een hele mondvol, maar dit klooster is een soort pantheon voor de Bragança-dynastie van Portugal. Aangezien één van hen, Catharina van Bragança, ooit koningin van Engeland is geweest (de vrouw van Charles II) was mijn interesse gewekt. Wisten wij veel dat we prachtige tegeltjes en binnenkoeren te zien zouden krijgen. Dit klooster werd een instant favoriet en de genomen foto’s zijn niet te tellen.

Ik denk dat de inkom ongeveer 4 euro bedroeg en we waren er bijna alleen. Er was één bus Japanners gedropt na ons, die we hebben voorgelaten zodat wij in alle rust verder konden ontdekken.

thumb_P1110500_1024

Je komt binnen via ondergrondse gangen en al snel zie je het typische Portugese blauw-wit. Eerst bezoek je enkele binnenkamers die prachtig zijn gedecoreerd, daarna kom je op de binnenkoer of patio.

We keken onze ogen uit. Het witte van het gebouw in combinatie met de blauwe tegels en de mooie zuilenk. Het doet wat sprookjesachtig aan.

thumb_P1110516_1024

De regen zorgde voor een prachtige weerspiegeling van de zuilen op de grond.

thumb_P1110544_1024

thumb_P1110533_1024

Het klooster is veel groter dan je denkt. Op de benedenverdieping zijn twee van deze gigantische binnenkoeren, een kapel en natuurlijk de tombes van de koninklijke familie.

thumb_P1110542_1024

thumb_P1110546_1024

Op de eerste verdieping vind je een hele collectie fabels van Jean De La Fontaine in blauw-witte tegels. De wolf en de ooievaar bijvoorbeeld. Hier hebben we wel even rondgelopen om de bordjes te lezen en de fabels in ons op te nemen.

thumb_P1110553_1024.jpg

Je kan ook naar het dakterras waar je nog eens getrakteerd wordt op een prachtig uitzicht over de Taag, Graça en Alfama.

thumb_P1110589_1024

thumb_P1110567_1024

De twee prachtige klokkentorens die ook zeer luid zijn, ik spreek uit ervaring!

thumb_P1110579_1024

Zicht op het patio van bovenaf

Na een dikke 2 uur ronddwalen op deze rustige plek was het al opgeklaard toen we buiten kwamen. We passeerden het immense Pantheao Nacional, een ronde kerk waar opnieuw heel wat bekende Portugezen liggen begraven. We pasten hiervoor omdat we net 2u in een klooster waren binnen geweest, straks wilden ze nog dat we onze geloften zouden afleggen ;).

thumb_P1110592_1024

Het pleintje achter dit pantheon is bekend voor zijn leuke vlooienmarkt. Die stond er niet, maar we namen wel enkele foto’s bij de prachtige kleurrijke tegelmuur.

Miradouro’s in tweevoud

Graca is echt wel de wijk van de uitzichtpunten. De miradouro das portas de sol is misschien wel het bekendste. Je kijkt uit over de smalle steegjes en felgekleurde daken van de wijk Alfama.

thumb_P1110619_1024.jpg

Herken je het klooster van die ochtend?

thumb_P1110618_1024

thumb_P1110627_1024

Om de hoek vind je de miradouro de Santa Lucia. Dit is het mooiste uitzichtpunt omwille van de plek an sich, met een leuk parkje en opnieuw blauw-witte tegeltjes en een uitzicht dat reikt tot aan de Taag.

thumb_P1110628_1024

We aten niet in de wijk zelf, maar wandelden naar beneden langs de Taag en een grote cruiseterminal om te belanden bij Cais de Pedra. Gourmetburgers in een hipsterzaak met zicht op de cruiseschepen en een zelfgemaakte bitterbal als tapa. Heerlijke lunch die we verdiend hadden na al dat klimmen naar die prachtige uitzichtpunten.

Bezocht jij al eens een klooster?

Een gezonde geest in een…

Ik vertelde al eerder dat ik niet zo goed ben in self-care. En als ik er dan toch even tijd voor maak is dat vooral tijd die ik stop in mentaal opladen. In mijn hoofd proberen vrijmaken en rust te nemen. Ik besteed amper tijd aan mijn fysieke zelf, vandaar die blauwe plekken, droge huid, en ja, ook die wallen onder mijn ogen zo nu en dan.

In Flow 7 kreeg ik het inzicht mee dat dit een maatschappelijk probleem aan het worden is. Wij focussen zo hard op het rationele. Wij zijn voortdurend aan het nadenken, vergaderen, typen en lezen op het werk. Thuis zijn we het ene huishoudelijke klusje na het andere aan het doen terwijl die telefoon constant trilt door allerlei meldingen. Naar de sportschool gaan is de volgende to do op het mentale lijstje. En geef toe, zelfs tijdens het lopen zijn we bezig ons mentaal te voeden door naar podcasts of TED talks te luisteren.

Er is sprake van een ‘ontlijving’ in onze maatschappij. De lijven waar we dan nog wel mee in contact komen via sociale media zijn perfect gebruind, mager, afgetraind en vooral bewerkt. Ze lijken in het niets op dat flabberige (is dat een woord?) lichaam dat onder je kleren zit. Waardoor je je nog meer gaat afzetten tegen dat lichaam van jou.

We moeten terug meer appreciatie voelen voor ons lichaam. Want geef toe, je kan er fantastische dingen mee. We moeten opnieuw onze imperfecties koesteren. Opnieuw gaan voelen.

Vandaar het grote succes van yoga en meditatie, waarbij je terugkeert naar de basis: je ademhaling en in het geval van yoga daarna een aantal poses doet om opnieuw contact te maken met je lichaam.

Het heeft me wel wat wakker geschud, want ook het laatste waar ik mee bezig wilde zijn was dat lichaam. Sinds kort ga ik voor mijn nek en rug af en toe naar de kine. En daar werd ik vlakaf geconfronteerd met hoe hard mijn lijf uit balans is. Er is werk aan de winkel.

Komt erbij dat mijn lijf door het B-12 tekort ook best wat veranderd is (met name wat kilo’s minder waardoor er hier en daar wat botstructuur zichtbaar is) en ik het sowieso wat moeilijk had met die verandering, want ja, het valt nu eenmaal op. Ik heb er ondertussen terug vrede mee. Ik ben ik. En ik heb nooit echt grote complexen gehad over mijn lichaam. Dan is het echt wel te laat om hier nu nog mee te beginnen, neen? 😀

Dus in plaats van altijd maar bezig te zijn met dat koppeke ga ik vanaf nu nog wat meer naar mijn lichaam luisteren. En misschien geldt dat voor jou ook wel. We hebben maar één lichaam en moeten het er de hele rit mee doen. Laten we dat dan ook verzorgen. En mee opnemen in die oh zo belangrijke self-care.

Het is een inzicht dat ik jullie niet wou onthouden. En het leidde ertoe dat ik voor het eerst in een dikke tweeënhalf jaar mij ziek meldde op het werk. Omdat het lichaam tegen pruttelde. Normaal zou ik daar keihard doorgaan en dat in het weekend moeten bekopen. Nu koos ik bewust voor wat mijn lijf nodig had: rust en de juiste medicatie. Stap voor stap.

Ben jij vaak bewust bezig met het verzorgen van je lichaam? Of net niet?