Het grotsyndroom snijdt langs twee kanten

Heuh, zeg je misschien luidop bij het lezen van deze titel. Grotsyndroom? Is dat één of andere gekke ziekte? Nope, het is weeral zo’n nieuw woord dat ze hebben uitgevonden om een corona-effect te omschrijven. De mensen die woorden uitvinden (is dat eigenlijk een job? Hoe worden woorden uitgevonden? Help mij!) hebben zich de afgelopen tijd werkelijk uitgesloofd. Denk maar aan bubbel, knuffelcontact, lockdowns, social distancing of hoestschaamte. Volgens het internet (dat altijd gelijk heeft) zijn er alleen al in 2020 meer dan 1.000 nieuwe woorden uitgevonden, merci corona.

Maar soit, het grotsyndroom is dus het nieuwste paard in de stal en betekent zoveel als “dat mensen het misschien wel moeilijk gaan hebben om na de pandemie hun gewone leven weer op te pakken en de normale sociale interacties weer aan te gaan.” Omdat er nieuwe gewoontes zijn gekweekt tijdens de lockdowns of de angst er nog in zit om besmet te worden. Velen voelen daardoor een druk om toch al sociale dingen te plannen en er aan mee te doen, terwijl ze er eigenlijk nog geen zin in hebben.

Ik heb last van het grotsyndroom, alleen werkt dat bij mij langs twee kanten. Ik heb moeite met het idee dat alles binnenkort weer mag, en met binnenkort bedoel ik ruim twee maanden voor ik waarschijnlijk (ten vroegste) volledig gevaccineerd zal zijn. Ik wil mijn vrienden en collega’s heel graag weer zien en zal ook vaker iets sociaal doen dan vorige zomer, toen ik me echt opgesloten heb en daar niet bepaald gelukkig van werd. Maar ik heb nog geen zin in die ruimere sociale verplichtingen. Zoals familietoestanden en feestjes met wat meer volk. Ik heb net nood aan wat dieper één of één contact omdat het zo lang geleden is en het ook veiliger voelt.

Ik heb ook nog geen zin om op een overvolle trein te stappen, of ergens staan aan te schuiven. En echt naar het buitenland gaan? Ik zou het zo graag doen, maar het voelt nog niet juist. En ergens vind ik het niet zo’n fijn gevoel dat anderen rond me stilaan wel beginnen boeken. Iedereen doet wat hij of zij wilt he. Maar een drukke reiszomer kan er potentieel voor zorgen dat we in het najaar terug binnen zitten. Het kan zoveel weer kapot maken. (en ik geef toe, de onzekerheid in Valencia was redelijk hard een ervaring en is niet hoe ik me een vakantie inbeeld dus ik wil dat risico niet opnieuw nemen). En dan voelt het wat dubbel om blij te zijn dat iemand op vakantie gaat. (Ik krijg gewoon heel veel stress van het feit dat mensen vanaf nu weer gaan doen en laten wat ze willen, maar dat dat potentieel een impact kan hebben op mij als het weer de foute kant dreigt op te gaan. Tegen dat ik weer durf, mag het misschien niet meer.).

Het naar buiten gaan is moeilijk. Maar anderzijds is het constant thuis blijven en binnen zitten stilaan ook aan het doorwegen. De muren komen soms letterlijk op mij af. Ik heb daardoor vaak het gevoel opgesloten te zitten in mijn hoofd met mijn eigen gedachten. Ik maak mezelf soms gek. Dus moet ik naar buiten.

En als ik dan buiten ga (in een context waarbinnen ik me goed en veilig voel), dan slaat ironisch genoeg soms het gemis aan thuis toe. Dan voelt het fout om thuis achter te laten en daar niet te zijn. Dan voel ik me soms slecht, met mijn gedachten niet in het nu. Het zit allemaal redelijk hard in mijn hoofd. Dat besef ik ten volle. Maar die gewoonte is nu gekweekt en het zal even duren voor ik die weer kan loslaten. Ik vertrouw erop dat dat wel zal lukken.

Voorlopig heb ik soms zowel moeite met binnen blijven als met naar buiten gaan. Dat grotsyndroom, het is precies toch niet om mee te lachen. En het snijdt langs twee kanten.

Herkenbaar? Of heb jij minder moeite met de overgang naar terug een sociaal leven?

24 reacties op ‘Het grotsyndroom snijdt langs twee kanten

  1. Ik word meestal enthousiast als ik gevraagd wordt voor iets sociaals, maar daarna krijg ik er stress over. Voor een vakantie in het buitenland ben ik ook nog niet klaar. En wat je zegt: tegen de tijd dat ik dat wel ben, mag het misschien niet meer. Ik hou me voor dat we snel gewend zijn aan dit leven. Andersom zal dan hopelijk ook wel lukken?

    Geliked door 1 persoon

  2. Robin Schrijvers schreef:

    Ik herken het wel. Die eerste keer dat we terug een terras deden na lange tijd voelde alles suuupervreemd, en was ik toch ook niet zo zeker om dat te gaan doen.

    Ik voel nu hetzelfde met aanstaande familiefeestjes in de zomer. Die eerste keer gaat vervelend worden.

    Maar hey, sowieso, ik vind wel dat we begrip mogen tonen voor die drempels bij elkaar. Voor de ene zal dat al makkelijker gaan dan de andere, maar we moeten elkaar niet beginnen forceren om te doen alsof er niks meer aan de hand is. Tzijn nog steeds rare tijden, iedereen gaat er op een andere manier mee om.

    Geliked door 1 persoon

      • Robin Schrijvers schreef:

        Helaas wel, inderdaad. Het is ook zowat de trend geworden om ook in vele andere contexten de dingen in het wij versus zij verhaal te brengen. Héél erg jammer dat begrip tonen & verplaatsen in de andere soms teveel gevraagd is…

        Like

  3. Voor mij is het wel herkenbaar. Ik kreeg daarnet nog de vraag om een ijsje te gaan eten in de stad maar het is koopzondag en heb eigenlijk geen zin om in een lange rij te gaan aanschuiven. Ik ga in juli naar Marseille omdat die reis van vorig jaar moest omgeboekt worden maar om heel eerlijk te zijn voelt dit nog niet goed aan voor mij. Als ik geen vouchers had die dit jaar zouden vervallen, zou ik het nog een jaar langer uitstellen.

    Geliked door 1 persoon

      • Er zijn inderdaad heel veel mensen die op reis vertrekken… Ik werk in een huisartsenpraktijk en krijg bijna dagelijks de vraag van reizigers of ze daar getest kunnen worden.

        Like

  4. Moet alles dan een naam krijgen, vraag ik me nu af. Dat ‘internet altijd gelijk heeft’, daarmee ben ik het zeker niet eens. Een gezonde portie kritiek en niet zomaar klakkeloos alles slikken wat ons wordt voorgekauwd, vind ik nog steeds belangrijk.
    Hoe het verder evolueert, daar maak ik me niet te druk over. Al zou ik maar wat graag ook op reis willen, zoals de meesten, maar enkel indien dit opnieuw op de normale manier kan, zonder angst of stress hoe dat allemaal zal kunnen/mogen verlopen. Mijn plan B staat al in gedachte klaar en da’s helemaal oké voor mij. Liever zo, met een zin voor de realiteit, dan (achteraf) teleurgesteld zijn.

    Geliked door 1 persoon

  5. Ik ben blij dat er iets meer mogelijk is, maar alle remmen losgooien, dat hoeft voor mij echt nog niet. Op het werk wordt er alweer over teambuildings gesproken, er worden grote familiefeesten gepland en niemand trekt zich nog van iets aan, dat vind ik best pittig om mee om te gaan. En dan spreek ik nog niet over de gevreesde terugkeer naar kantoor…

    Geliked door 1 persoon

  6. Ook wel herkenbaar hier. We voelen ons, als introverten, best goed in onze bubbel, maar ik mis contacten met vrienden en familie in kleinere groepen. Afgelopen vrijdag was ik met een vriendin gaan eten (voor het eerst in maaaaaanden), en ik merkte echt wel een serieuze overprikkeling nadien, gewoon al door de drukte in de stad en alle indrukken. Dat ben ik al lang niet meer gewoon (en het thuis zitten met burn-out zorgt uiteraard ook wel voor veel minder prikkels). Ik ben benieuwd hoe alles zal lopen, maar de (sociale) drukte en de rush zoals ‘vroeger’ hoeft voor mij niet meer…

    Geliked door 1 persoon

  7. Ik heb er eigenlijk weinig moeite mee. Ben net uit gaan eten en heb er echt van genoten, geen moment angstig geweest. En ook net vakantie geboekt, al is het in eens huisje en in het land, omdat ik nog geen zin heb om op een vliegtuig te kruipen en al zeker niet in testen en toestanden.

    Geliked door 1 persoon

  8. Ik word vooral moe van opnieuw zoveel dingen doen haha. Voor de rest heb ik er eigenlijk weinig last van. Ik zou heeeel graag op reis gaan naar het buitenland en voel ook wel dat ik er echt nood aan heb, ik zag vorig jaar zoveel mensen dat doen en baalde eigenlijk een beetje dat ik zelf niet was geweest. Dus dit jaar wil ik sowieso, alleen gaan die vaccin-vertragingen er volgens mij voor zorgen dat ik net gevaccineerd moet worden in mijn week verlof. Dus hopelijk valt dat wat mee om een week te schuiven of zo, we’ll see. Ik vertrouw ook gewoon op die vaccinaties. Als iedereen deze zomer gevaccineerd raakt, zou het dit najaar toch echt niet meer mogen mislopen. Ik hoop dat dat niet te naïef is van mij haha.

    Geliked door 1 persoon

  9. Ongelooflijk herkenbaar! Enerzijds kijk ik er inderdaad ook wel naar uit om terug wat meer buiten te kunnen komen, maar als ik dan zie dat we plots met zoveel terug op een festival mogen staan of dat iedereen en masse vakanties in het buitenland aan het boeken is en ze daar met grote hoeveelheden op een te kleine oppervlakte gaan staan, dan slaat de schrik me om het hart. Want ik wil niet dat we dit najaar terug in dezelfde situatie als vorig jaar gaan zitten. Vandaar dat wij er heel voorzichtig voor geopteerd hebben om een huisje in Nederland als vakantie te boeken. Kwestie van heel wat dingen toch zelf wat onder controle te hebben.

    Andere dingen daar heb ik dan weer minder nood aan zoals verplichte feestjes, 5 dagen per week naar kantoor en terug elke dag minstens 2u in de wagen doorbrengen, …

    En hoe stom het ook mag zijn, als we dan buiten komen en er staan mensen te dicht bij mij dan vind ik dat heel vervelend en beangstigend. Alles in mij schreeuwt dan afstand houden he mannekes, zet dat mondmasker op. Maar ik lijk vaak de enige te zijn die dat nog denkt …

    Geliked door 1 persoon

  10. Ik ben nu al ietsje vaker buiten geweest (op restaurant, een terrasje, winkelstraat, wat vaker naar kantoor, maar bv nog niet op een drukke trein of een festival ofzo) en merk dat zo stap voor stap opbouwen wel heel erg helpt bij het wennen. Ik heb dat ook allemaal uitgesteld tot na mijn tweede vaccin maar ik voel me veel veiliger nu. Maar het hoofd moet mee willen 🙂 En dankzij corona zit ik héél graag thuis maar daar word ik soms ook onnozel van, al dat thuis zitten, dus blij dat ik weer af en toe buiten kan, maar stap voor stap dus hé.

    Geliked door 1 persoon

    • Ik heb me de afgelopen twee à drie weken per ongeluk weer wat opgesloten, niet goed hé. Ik merk wel dat ik al veel minder moeite heb met naar de supermarkt gaan of naar een andere winkel. Dus daar merk ik wel progress. Ik ga deze maand eens proberen de trein te nemen, want ik wil wel vanaf september op die manier terug naar kantoor.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.